Wij
Roos van Geffen

De kracht van het kijken

Voorbeschouwing door Reineke de Vries

Hoeveel gezichten zie je per dag? En naar hoeveel kijk je echt? Dit vroeg Roos van Geffen zich af bij het maken van haar nieuwe productie ‘WIJ’, een performanceachtige voorstelling over kijken en bekeken worden.

“Een voorstelling die Roos moest maken.” Zo omschrijft Van Geffen haar nieuwe productie, die op 23 mei tijdens het Utrechtse Festival a/d Werf in première gaat. Van Geffen is theatermaker in de brede zin van het woord. Als freelance theatervormgever ontwerpt ze decors en kostuums voor allerlei producties. Daarnaast werkt ze regelmatig aan een eigen project, dat ze zelf schrijft, regisseert en ontwerpt. Sinds 2006 is ze verbonden aan het Utrechtse Huis a/d Werf.
Van Geffens voorstellingen zijn persoonlijk, ze gaan over haar eigen vragen over het leven. “In mijn stukken toon ik wat ik wil vertellen, wat ik mijn publiek graag wil laten zien.” De manier waarop je je verhoudt met een ander komt in veel van haar werk terug. Zo ook in ‘WIJ’, waarin ‘kijken naar de ander’ centraal staat. Van Geffen raakte geboeid door dit thema na een ontmoeting met een blinde man. “Doordat hij mij niet zag, kon ik ongegeneerd naar hem kijken. De ervaring fascinerende me, normaal zou ik dat namelijk niet doen. Als je de ander langer dan een paar seconden recht aankijkt voelt dat vreemd, of roep je onbedoeld suggesties op.”
Lees verder >>>

Mrs. God
Growing up in Public

Goddelijke vrouw te zien op festivals

Voorbeschouwing door Marjolein Heemskerk

God schiep de wereld, met planten, dieren en natuurlijk Eva. Maar Eva was eenzaam. Ze ging naar God en deed haar beklag. „Nou,” zei God, „ik weet het goed gemaakt. Ik maak voor jou een man.” „Wat is een man?” vraagt Eva. „Dat is ook een mens. Hij is laag ontwikkeld, heeft veel slechte eigenschappen, ziet er vreemd uit als hij opgewonden is, is arrogant, maar hij is wel gemaakt om al jouw behoeften te bevredigen. Dan verveel je je niet meer. Er is alleen één voorwaarde.” „En dat is?” vraagt Eva. God antwoordt: „Omdat hij zo arrogant is, moet hij geloven dat de man als eerste is gemaakt. Dat is dan ons geheim, van vrouw tot vrouw.”

Bovenstaande anekdote raakte jaren geleden een snaar bij theatermaakster Daphne de Bruin. Het is uitgemond in een muziektheatervoorstelling over God als vrouw. De Bruin vertelt er graag over. „Het duurt even voor je een gedachte om kan zetten in een spel. Maar dat komt vanzelf als je inzoomt op de verhalen in de bijbel. Het is te vanzelfsprekend in onze maatschappij, in onze wereld, dat God een man zou zijn. Alle monotheïstische godsdiensten hebben een mannelijke hoofdfiguur. Vroeger was dat zeker niet zo. Toen waren er moedergodinnen, vrouwen die vruchtbaar werden uitgebeeld met grote borsten, brede heupen en een dikke buik. Vrouwen komen er bekaaid vanaf in de bijbel. Maria, Jezus’ moeder, is maagd en moeder. Maria Magdalena is een hoer. Maar hoe ziet dat eruit als je het perspectief verandert? Wat nou als Maria een draagmoeder blijkt te zijn? Wat als ze haar eigen carrièreplannen had, die ze vervolgens niet kan waarmaken? Wat als Jezus God, zijn veronderstelde vader, ontmoet en dat blijkt dan niet een vader maar een moeder te zijn?” Daphne de Bruin lacht hartelijk bij de gedachte. „Je hele perceptie verandert als je op zo’n manier naar de bijbel gaat kijken. Het is wel heel moeilijk. Ook tijdens het schrijven betrapte ik mezelf erop dat ik naar God verwees als ‘hij’ in plaats van als ‘zij’. Het is ontzettend ingesleten, dat geloof in een mannelijke schepper.”
Lees verder >>>

Voc!
De Warme Winkel i.s.m. Joachim Robbrecht

...Kwikzilv’ren golven om in te verdrinken

Voorbeschouwing door Janneke Robers

“Nederland kan het weer: die VOC-mentaliteit!” Tijdens de Algemene Beschouwingen in oktober 2006 was minister-president Balkenende enthousiast. De Warme Winkel was echter geshockeerd. Dit was een knap staaltje nationale retoriek verpakt in een zeer niet politiekcorrecte uitspraak. Avontuur en ondernemerschap gecombineerd met slavenhandel en uitbuiting. Al een jaar lang houdt de groep VOC miniprocessen. De voorstelling VOC! die daaruit voortvloeit, gaat komende zomer op Oerol in première.

Theatermaker en acteur Vincent Rietveld legt uit. “Het uitgangspunt van de voorstelling is de uitspraak van de minister-president. Wij nemen zijn referentie aan de VOC en de geschiedenis die daar omheen hangt serieus en interpreteren dit op onze eigen manier. Hoe verhouden wij ons tot die uitspraak? We willen de tijdspanne tussen toen en nu overbruggen en kijken hoe het verleden invloed heeft op het heden, en hoe het heden onze blik op de geschiedenis verandert.”
Het is nog vroeg in het productieproces en eigenlijk willen de makers nog niets verklappen over de daadwerkelijke inhoud van het stuk. Medemaakster Mara van Vlijmen licht toch een klein tipje van de sluier op. “De vier personages uit het stuk gaan op reis. Ieder gaat op zijn eigen manier aan de slag met de uitspraak van de minister president. Daarbij wordt de gehele locatie gebruikt.”

Geen gezellig duinpannetje
VOC! staat op twee typische locatiefestivals. De première vindt plaats tijdens Oerol en voor mensen wie dit Terschellingse festival te ver is, is de voorstelling ook op het Over het IJ Festival in Amsterdam te zien. Rietveld: “Het idee van de voorstelling was er al. Wij zochten daar een goede plek bij. Zowel Oerol als Over het IJ passen qua festival goed bij de thematiek van de voorstelling.”
Lees verder >>>

De eenzame weg
De Theatercompagnie

De mens is gebruiksmateriaal

Voorbeschouwing door Cisly Burcksen

Dit voorjaar brengt de Theatercompagnie het tweede deel van haar Schnitzler-tweeluik. Een hedendaagse bewerking van de ‘De eenzame weg ’. Voor regisseur Theu Boermans was het eigenlijk vrij eenvoudig om een vertaalslag van het Wenen uit het begin van de vorige eeuw naar de narcistische babyboomers van vandaag de dag te maken. „Elk repertoirestuk heeft een thema in zich dat een geldigheid heeft die altijd weer terug komt.” In het egoïsme dat wordt geschetst in ‘De eenzame weg’ herkent hij het huidige individualisme.

Het trekken van dit soort parallellen tussen het originele toneelrepertoire en de huidige maatschappij, sluit aan bij de taak waarvoor Boermans zijn gezelschap gesteld ziet. „Het is onze opdracht de repertoirebibliotheek te onderzoeken op zijn actualiteitswaarde. Dat is de functie van het toneel; om te reflecteren op maatschappelijke verschijnselen. Het verhaal gaat over een echtpaar met een dochter en een zoon. De man, die directeur is van een kunstacademie, heeft twee vrienden: een dichter en een schilder. Gedurende het stuk komt men erachter dat de dochter niet zíjn kind is, maar van één van de vrienden.
Lees verder >>>

Wij
Roos van Geffen

De kracht van het kijken

Voorbeschouwing door Reineke de Vries

Hoeveel gezichten zie je per dag? En naar hoeveel kijk je echt? Dit vroeg Roos van Geffen zich af bij het maken van haar nieuwe productie ‘WIJ’, een performanceachtige voorstelling over kijken en bekeken worden.

“Een voorstelling die Roos moest maken.” Zo omschrijft Van Geffen haar nieuwe productie, die op 23 mei tijdens het Utrechtse Festival a/d Werf in première gaat. Van Geffen is theatermaker in de brede zin van het woord. Als freelance theatervormgever ontwerpt ze decors en kostuums voor allerlei producties. Daarnaast werkt ze regelmatig aan een eigen project, dat ze zelf schrijft, regisseert en ontwerpt. Sinds 2006 is ze verbonden aan het Utrechtse Huis a/d Werf.
Van Geffens voorstellingen zijn persoonlijk, ze gaan over haar eigen vragen over het leven. “In mijn stukken toon ik wat ik wil vertellen, wat ik mijn publiek graag wil laten zien.” De manier waarop je je verhoudt met een ander komt in veel van haar werk terug. Zo ook in ‘WIJ’, waarin ‘kijken naar de ander’ centraal staat. Van Geffen raakte geboeid door dit thema na een ontmoeting met een blinde man. “Doordat hij mij niet zag, kon ik ongegeneerd naar hem kijken. De ervaring fascinerende me, normaal zou ik dat namelijk niet doen. Als je de ander langer dan een paar seconden recht aankijkt voelt dat vreemd, of roep je onbedoeld suggesties op.”
Lees verder >>>

Mrs. God
Growing up in Public

Goddelijke vrouw te zien op festivals

Voorbeschouwing door Marjolein Heemskerk

God schiep de wereld, met planten, dieren en natuurlijk Eva. Maar Eva was eenzaam. Ze ging naar God en deed haar beklag. „Nou,” zei God, „ik weet het goed gemaakt. Ik maak voor jou een man.” „Wat is een man?” vraagt Eva. „Dat is ook een mens. Hij is laag ontwikkeld, heeft veel slechte eigenschappen, ziet er vreemd uit als hij opgewonden is, is arrogant, maar hij is wel gemaakt om al jouw behoeften te bevredigen. Dan verveel je je niet meer. Er is alleen één voorwaarde.” „En dat is?” vraagt Eva. God antwoordt: „Omdat hij zo arrogant is, moet hij geloven dat de man als eerste is gemaakt. Dat is dan ons geheim, van vrouw tot vrouw.”

Bovenstaande anekdote raakte jaren geleden een snaar bij theatermaakster Daphne de Bruin. Het is uitgemond in een muziektheatervoorstelling over God als vrouw. De Bruin vertelt er graag over. „Het duurt even voor je een gedachte om kan zetten in een spel. Maar dat komt vanzelf als je inzoomt op de verhalen in de bijbel. Het is te vanzelfsprekend in onze maatschappij, in onze wereld, dat God een man zou zijn. Alle monotheïstische godsdiensten hebben een mannelijke hoofdfiguur. Vroeger was dat zeker niet zo. Toen waren er moedergodinnen, vrouwen die vruchtbaar werden uitgebeeld met grote borsten, brede heupen en een dikke buik. Vrouwen komen er bekaaid vanaf in de bijbel. Maria, Jezus’ moeder, is maagd en moeder. Maria Magdalena is een hoer. Maar hoe ziet dat eruit als je het perspectief verandert? Wat nou als Maria een draagmoeder blijkt te zijn? Wat als ze haar eigen carrièreplannen had, die ze vervolgens niet kan waarmaken? Wat als Jezus God, zijn veronderstelde vader, ontmoet en dat blijkt dan niet een vader maar een moeder te zijn?” Daphne de Bruin lacht hartelijk bij de gedachte. „Je hele perceptie verandert als je op zo’n manier naar de bijbel gaat kijken. Het is wel heel moeilijk. Ook tijdens het schrijven betrapte ik mezelf erop dat ik naar God verwees als ‘hij’ in plaats van als ‘zij’. Het is ontzettend ingesleten, dat geloof in een mannelijke schepper.”
Lees verder >>>

Voc!
De Warme Winkel i.s.m. Joachim Robbrecht

...Kwikzilv’ren golven om in te verdrinken

Voorbeschouwing door Janneke Robers

“Nederland kan het weer: die VOC-mentaliteit!” Tijdens de Algemene Beschouwingen in oktober 2006 was minister-president Balkenende enthousiast. De Warme Winkel was echter geshockeerd. Dit was een knap staaltje nationale retoriek verpakt in een zeer niet politiekcorrecte uitspraak. Avontuur en ondernemerschap gecombineerd met slavenhandel en uitbuiting. Al een jaar lang houdt de groep VOC miniprocessen. De voorstelling VOC! die daaruit voortvloeit, gaat komende zomer op Oerol in première.

Theatermaker en acteur Vincent Rietveld legt uit. “Het uitgangspunt van de voorstelling is de uitspraak van de minister-president. Wij nemen zijn referentie aan de VOC en de geschiedenis die daar omheen hangt serieus en interpreteren dit op onze eigen manier. Hoe verhouden wij ons tot die uitspraak? We willen de tijdspanne tussen toen en nu overbruggen en kijken hoe het verleden invloed heeft op het heden, en hoe het heden onze blik op de geschiedenis verandert.”
Het is nog vroeg in het productieproces en eigenlijk willen de makers nog niets verklappen over de daadwerkelijke inhoud van het stuk. Medemaakster Mara van Vlijmen licht toch een klein tipje van de sluier op. “De vier personages uit het stuk gaan op reis. Ieder gaat op zijn eigen manier aan de slag met de uitspraak van de minister president. Daarbij wordt de gehele locatie gebruikt.”

Geen gezellig duinpannetje
VOC! staat op twee typische locatiefestivals. De première vindt plaats tijdens Oerol en voor mensen wie dit Terschellingse festival te ver is, is de voorstelling ook op het Over het IJ Festival in Amsterdam te zien. Rietveld: “Het idee van de voorstelling was er al. Wij zochten daar een goede plek bij. Zowel Oerol als Over het IJ passen qua festival goed bij de thematiek van de voorstelling.”
Lees verder >>>

De eenzame weg
De Theatercompagnie

De mens is gebruiksmateriaal

Voorbeschouwing door Cisly Burcksen

Dit voorjaar brengt de Theatercompagnie het tweede deel van haar Schnitzler-tweeluik. Een hedendaagse bewerking van de ‘De eenzame weg ’. Voor regisseur Theu Boermans was het eigenlijk vrij eenvoudig om een vertaalslag van het Wenen uit het begin van de vorige eeuw naar de narcistische babyboomers van vandaag de dag te maken. „Elk repertoirestuk heeft een thema in zich dat een geldigheid heeft die altijd weer terug komt.” In het egoïsme dat wordt geschetst in ‘De eenzame weg’ herkent hij het huidige individualisme.

Het trekken van dit soort parallellen tussen het originele toneelrepertoire en de huidige maatschappij, sluit aan bij de taak waarvoor Boermans zijn gezelschap gesteld ziet. „Het is onze opdracht de repertoirebibliotheek te onderzoeken op zijn actualiteitswaarde. Dat is de functie van het toneel; om te reflecteren op maatschappelijke verschijnselen. Het verhaal gaat over een echtpaar met een dochter en een zoon. De man, die directeur is van een kunstacademie, heeft twee vrienden: een dichter en een schilder. Gedurende het stuk komt men erachter dat de dochter niet zíjn kind is, maar van één van de vrienden.
Lees verder >>>