Gigi Schuiten

'Uiteindelijk wil iedereen alleen maar lief gevonden worden'

31 december 2005 - Koperen Kees

De laatste week van het jaar loopt altijd wat raar en onvoorspelbaar. Ook in theaterland zijn er nogal wat gezelschappen en theatermakers op kerstvakantie en helaas heeft onze beoogde Koperen Kees voor deze laatste dag van het jaar onze deadline niet gehaald. Op de redactie zaten we een beetje met de handen in het haar want om nou uitgerekend op Oudejaarsdag geen Koperen Kees te publiceren, vinden we ook maar niets. Uit onze eigen gelederen stelt Gigi Schuiten, initiatiefneemster van TheaterCentraal.nl zich daarom voor.


Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Een groot deel van mijn werk bestaat natuurlijk uit het schrijven van artikelen voor TheaterCentraal.nl. Ik begin iedere ochtend met het lezen van kranten, persberichten en nieuwssites en schrijf daarna een aantal nieuwsberichten. Vaak zit ik al voor zevenen met een kom koffie verkeerd achter mijn computer. Ik bezoek gemiddeld al gauw drie voorstellingen per week om te recenseren maar het komt ook voor dat het er meer zijn. De recensies probeer ik daarna zo snel mogelijk te schrijven. Aan de ene kant is dat natuurlijk een puur redactionele overweging maar anderzijds ben ik me er ook altijd erg van bewust dat het voor theatermakers, hoe door de wol geverfd ze ook zijn, altijd spannend blijft wat een recensent over hun voorstelling schrijft. De rest van mijn tijd gaat op aan het ontwikkelen en programmeren van de website en aan de administratie, die tamelijk omvangrijk is.”

Wat maakt je werk bevredigend - of niet?
“Het contact met de theatermakers is voor mij een beetje de slagroom op de taart. Ik vind het heerlijk om getuige te mogen zijn van de creativiteit, gedachten en emoties die ze in een voorstelling stoppen. Ik zit vaak met een brok in mijn keel naar iets te kijken omdat ik me realiseer dat het allemaal door mensen is bedacht en gemaakt. Of ik het nu eens ben met hun boodschap of uitgangspunten of niet; ik put uit bijna iedere voorstelling wel iets waardoor ik me rijker voel.
En dan is er natuurlijk het schrijven. Als klein kind was ik al verslingerd aan taal. Ik verslond boeken en las op de gekste plekken. Zoveel dat het mijn ouders stoorde en mijn moeder verzuchtte regelmatig: “Kind, je verleest je verstand nog eens.” Vaak maanden ze me tot buitenspelen met andere kinderen maar dan verstopte ik een pocket onder mijn kleren en sloop naar een van mijn geheime plekken in het bos of achter het kerkhof, waar ik ook schriftjes en pennen verborg om te lezen of te schrijven. Ik schreef verhalen, brieven, toneelstukken en gedichten en ik wist heel zeker dat ik nooit iets anders wilde doen dan zelf boeken schrijven en de boeken van anderen lezen.
Ik ben lang op zoek geweest naar een manier om dagelijks en thematisch te schrijven en ook nog iets bij te dragen aan de ‘wereld’. Ik heb een behoorlijk idealistische inslag en ik zou op een bepaalde manier graag de wereld verbeteren, mooier maken. Ik weet natuurlijk allang dat ik niet met mijn toverstokje kan zwaaien en al het onrecht en alle pijn kan wegnemen en dat mijn mogelijkheden als individu beperkt zijn. Dus misschien is het schrijven over theater en zo te proberen om theater toegankelijker te maken voor een breder publiek uiteindelijk maar wat gerommel in de marge. Maar ik vind er zo veel hoop, liefde en schoonheid en ik denk dat het altijd zinvol is om te proberen daar iets van over te dragen.”

Lees verder >>

Vacature

Programmeur PHP / MySQL (m/v)

TheaterCentraal.nl is een jong en snelgroeiend internetmedium over theater en heeft als hoofddoel om professionele, beginnende en innovatieve theatermakers een nationaal platform aan te bieden om hun projecten onder de aandacht te brengen. Daarnaast streeft TheaterCentraal.nl er naar om de lezers een breed, actueel beeld te geven van voorstellingen, nieuws, ontwikkelingen en achtergronden op het gebied van theater. In de vorm van een overzichtelijk, toegankelijk en prettig leesbaar weblog publiceren we theaternieuws, recensies, rubrieken, interviews en columns.

TheaterCentraal.nl is op zoek naar:

Programmeur PHP / MySQL (m/v)
vrijwilliger

De programmeur gaat een nieuwe uitbreiding voor TheaterCentraal.nl verzorgen die gebaseerd is op PHP en een MySQL Database.

Wij zoeken iemand die:
· kennis van en ervaring met PHP en MySQL heeft;
· voldoende vrije tijd heeft;
· het leuk vindt om te helpen TheaterCentraal.nl te ontwikkelen.

Wij bieden:
· naamsvermelding op TheaterCentraal.nl;
· de kans om een leuk project aan je portfolio toe te voegen;
· een e-mailadres: jouwnaam@theatercentraal.nl.


Ben je geïnteresseerd in bovenstaande klus, neem dan contact op met Gigi Schuiten. E-mail: redactie@theatercentraal.nl

Jeugdtheater

Peggy Olislaegers weer op toneel in ‘Koest!’

29 december 2005 – Nieuws

De nieuwste van Olislaegers & Co heet ‘Koest!’ en gaat op 4 januari in premiere in Theater Kikker in Utrecht. In deze voorstelling staat artistiek leider Peggy Olislaegers zelf weer op het podium.

In ‘Koest!’, geschikt voor iedereen vanaf 8 jaar, speelt Olislaegers een politieagentie die zowel privé als in haar werk orde, rust en regelmaat probeert te handhaven. Ze wordt hierin bijgestaan door Jürgen Theuns.
Bonnen uitschrijven, een dief achtervolgen, het verkeer omleiden, iemand vermanend toespreken…wat heeft deze vrouw een afwisselende baan! God dank hoeft ze ’s ochtends nooit na te denken wat ze aan moet doen. Dat uniform staat haar altijd goed. En twee keer per week traint ze politiehonden in haar bijtpak. Dan neemt zij zélf de benen.

Lees verder >>

Festival

Atsma en Kersten nemen Nieuwjaarsduik in Utrecht

28 december 2005 - Nieuws

De Utrechtse Nieuwjaarsduik, dat is geen ijskoude duik in een half bevroren zee, maar een warm cultureel bad bij vele Utrechtse instellingen. Dit jaar wordt er op zondag 8 januari van 11.00 tot 22.00 uur op 47 locaties gratis theater, dans, beeldende kunst, muziek, film, literatuur en workshops aangeboden.

Barry Atsma en Izaïra Kersten spelen op deze eerste Culturele Zondag van 2006 de voorstelling ‘Samen Solo’ in Theater Kikker. In ‘Samen Solo’ spelen ze ieder een voorproefje van de theatersolo’s ‘Denne’ en ‘Suiker’, die zijn geïnspireerd op hun persoonlijk leven. De gratis toegangskaarten worden vanaf een half uur voor aanvang uitgereikt in Theater Kikker. Lees ook de recensie van 'Samen Solo' op de Uitmarkt 2005 in Amsterdam.

Lees verder >>

Prijzen

‘Mama is jarig’ genomineerd voor VSCD prijzen

27 december 2005 - Nieuws

De jury van de VSCD Jeugdtheater- en concertprijzen heeft op de valreep van 2005 de vierde nominatie bekendgemaakt. De voorstelling ’Mama is jarig’ van theatermaker Peter Zegveld is genomineerd in de categorie ‘meest indrukwekkende podiumproductie.’

Eerder dit jaar werden Unieke Zaken met ‘Cinema Victoria’, Theater Terra met ‘Kleine Ezel’ en Theatergroep MAX met ‘Voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt’ al genomineerd. De uiteindelijke winnaars worden tijdens een feestelijke prijsuitreiking op zaterdag 1 april 2006, tijdens het nationale jeugd- en jongerentheater festival Tweetakt in Utrecht bekendgemaakt. De uitreiking van de VSCD Jeugdtheater- en concertprijzen is tevens het officiële startschot voor de landelijke Jeugdtheaterdagen die van 2 t/m 9 april 2006 in het hele land plaatsvinden.

Lees verder >>

Prijzen

Herfstsonate vierde nominatie Toneel Publieksprijs

27 december 2005 - Nieuws

Het publiek heeft de vierde toneelproductie genomineerd voor de Toneel Publieksprijs: Ingrid Bergman’s ‘Herfstsonate’ van Hummelinck Stuurman Theaterproducties in een bewerking van Lodewijk de Boer en Flip Broekman.

Deze productie is door het publiek gewaardeerd met een 8,1 of hoger en is in de race voor de finale van de Toneel Publieksprijs.
Eerder dit seizoen werden ‘Amadeus’ van ’t Bos Theaterproducties, ‘Don Carlos’ van Toneelgroep Amsterdam en De Theatercompagnie en ‘Macbeth’ van het Noord Nederlands Toneel al genomineerd.
Het publiek kan zijn stem uitbrengen tijdens de stemavonden in het theater maar ook online op www.toneelpublieksprijs.nl en maakt daarbij kans op leuke prijzen. De eindscore wordt bepaald door het gewogen gemiddelde van het waarderingscijfer van de stemavonden en het waarderingscijfer van de online stemronde. Hieruit komen vier finalisten voort en de voorstelling met de hoogste eindscore wint de Toneelpublieksprijs. De winnaar wordt in september bekend gemaakt tijdens het Gala van het Nederlands Theater in de Stadsschouwburg Amsterdam.

Boeken

Handboek voor culturele jongerenmarketing

27 december 2005 – Nieuws

Jong & Grijpbaar is het handboek voor culturele jongerenmarketing dat Franky Devos in opdracht van het Bureau Promotie Podiumkunsten schreef. Het boek is gebaseerd op de uitkomsten van tweejarig experiment.

Twaalf Nederlandse theaters, festivals en gezelschappen experimenteerden twee jaar lang met op jongeren gerichte marketingmethoden. Aan de hand van hun ervaringen schreef Devos zeven hoofdstukken met praktische tips en tricks.
De volgende participanten namen deel aan het experiment: Het Syndicaat, Almeerse Theaters, Theater De Tamboer in Hoogeveen, Stadsschouwburg Harmonie in Leeuwarden, Schouwburg Eindhoven, Nieuwe Luxortheater in Rotterdam, festival De Parade, Marketing Overleg Amsterdamse Theaters, Festival en Theater aan de Werf in Utrecht, Associatie Rijnmond Theaters, Theater Markant in Uden en Theater aan de Schie in Schiedam.
Franky Devos schreef eerder het boek ‘Ambrassadeurs’, over jongeren, cultuur en communicatie (2004). Hij werkte als programmeur voor het Cultuurcentrum Kortrijk en het kunstenfestival Anno ’02. Recent werkte hij voor het Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam en de Vlaamse Radio en Televisie (VRT).
’Jong en Ongrijpbaar’ wordt uitgegeven door International Theatre & Film Books onder ISBN nummer 90 6403 68 10 en kost € 15,00.

Play Back op ROC Eindhoven

Waarden- en normentheater voor de kids van nu

26 december 2005 - Verslag door Moon Saris

Tiener zijn was nooit makkelijk. Maar in deze rommelige, verwarde tijd is het waarschijnlijk extra moeilijk. Toch heeft de jongere van vandaag ook iets vóór op die van tien, dertig of vijftig jaar geleden. Hij leeft namelijk in de tijd waarin het jeugd- en jongerentheater een steeds belangrijkere rol gaat spelen. En kan dus profiteren van een ontzettend leuke en leerzame manier om moeilijke onderwerpen en vervelende issues bespreekbaar te maken en te tackelen. TheaterCentraal.nl beleefde samen met een groep leerlingen van het ROC Eindhoven, afdeling helpend welzijn, de voorstelling HIT van PlayBack. Een verslag.




Lees verder >>

Cabaret

Kerstkadootje van Veldhuis & Kemper

Veldhuis en Kemper zijn vanaf januari een half jaar uit de theaterlucht, zoals ze zelf zeggen, om een nieuw cabaretprogramma en een nieuw album te maken. Maar niet zonder alle fans een kerstcadeautje aan te bieden. Surf naar hun website en download gratis het kerstliedje dat Veldhuis en Kemper voor kerst 2005 schreven.

Leon Giesen

Het draait om de liefde nú.

In de laatste weken van het jaar reflecteren we nogal eens op het verleden en bezinnen we ons op de toekomst. We vroegen theatermaker Leon Giesen, die momenteel de voorstelling Monde Leone Alleman speelt, om iets te vertellen over de levenswijsheid die hij meeneemt naar het nieuwe jaar.



Vroeger deed ik het nog: geloven in de toekomst. Hopen dat je ér ooit zult zijn. Als je nu eerst maar eens dít doet, dat daar dan dat uit voort kan vloeien en als dát gebeurt, hét ook zal gebeuren. Maar daar ben ik mee gestopt. De druppel was een optreden in New York waar ik te veel van verwacht had. Om met de boedhisten (geloof ik te spreken) wat is de zin van het leven? Het leven is de zin. Of in de woorden van een bevriende kunstenaar: de weg is de herberg. Je leven lang zul je onderweg zijn, je kunt er maar beter voor zorgen dat de wandeling zelf de moeite waard is. Dus ga ik niet denken over later, ik wil dat mijn tijd nu de moeite waard is. Ik wil spelen voor de mensen die nú voor mij staan. De rest is onzin.

Dus...
Mijn wijsheid is: De toekomst bestaat niet. Het draait om de liefde nú.

De beste wensen.

Leon Giesen

Foto: Mondo Leone

Kees Scholten

‘Ik timmer als Jozef wat aan een kribbe’

24 december 2005 – Koperen Kees

Kees Scholten is al jaren verbonden aan muziektheatergezelschap het Volksoperahuis. Hij is een even talentvol acteur als zanger. Onlangs schitterde hij nog als Fischerle in ‘Dr. Fischer & de 7e hemel’ en inmiddels is hij samen met het Volksoperahuis begonnen aan de try-outs voor de theaterversie van ‘Zeeuwse Nachten’, dat afgelopen zomer al even in een tent op het festival ‘Over het IJ’ te zien was. Kees is misschien wel de meest bescheiden en zeker een van de aardigste theatermakers die we kennen en daarom vinden we het des te fijner hij onze KerstKoperenKees wil zijn.



Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Het tot leven brengen van taal. Zingend of sprekend. Daar gaat het eigenlijk om. En dat is over het algemeen een hele bevalling. Of om in de kerstsfeer te blijven: van de onbevlekte ontvangenis van een idee en daarin het licht zien tot een goedlachse baby te geraken die niemand onberoerd laat.”

Lees verder >>

Word gratis lid

TheaterVrienden.nl brengt theaterliefhebbers samen

24 december 2005 - Nieuws

Herken je dit? Je hebt de affiche voor een geweldig leuke voorstelling gelezen. Je belt enthousiast een rondje met vrienden, familie en bekenden. Maar niemand heeft tijd of zin om met je mee te gaan.

En alleen naar het theater, nee dat lokt je niet. Dus mis je - waarschijnlijk niet voor de eerste keer – een fijne avond toneel, dans, cabaret, musical, opera of muziektheater.
Dat is nu verleden tijd! Want op TheaterVrienden.nl ontmoet je allerlei mensen die net als jij ook van theater houden. En die net als jij ook op zoek zijn naar nieuwe theatervrienden om samen naar voorstellingen te gaan.
TheaterVrienden.nl is geen relatiesite. Het doel is niet om je in contact te brengen met de liefde van je leven maar met mensen die net als jij graag naar het theater gaan en hun sociale leven een oppepper willen geven. Maar natuurlijk bestaat de kans dat je juist hier je eigen prinses op het witte paard ontmoet. Of je nieuwe boezemvriend.
Help mee om deze nieuwe community op te bouwen! Schrijf je snel, eenvoudig en natuurlijk gratis in en begin met posten. Vertel het aan al je vrienden, kennissen, collega's en aan wie het maar horen wil!

TheaterVrienden.nl
Trefpunt voor iedereen die van theater houdt

Musical

Bommelevenement rond familiemusical ‘De Trullenhoedster’

23 december 2005 – Nieuws

In de familiemusical ‘De Trullenhoedster’ beleven Olivier B. Bommel en Tom Poes een nieuw avontuur. Deze remake van de jubileumvoorstelling uit 1998 van Opus One gaat op 1e Kerstdag in première in de Theaterfabriek in Amsterdam. Tijdens de kerstvakantie vinden er rondom de matinees allerlei activiteiten plaats voor jonge en oude fans van Maarten Toonder en zijn geesteskinderen.



Zo is er voor en na de voorstelling een permanente Marten Toonder Tentoonstelling van museum de Bommelzolder en uitgeverij Ton Paauw. Tijdens de gehele speelperiode is een selectie van Oldtimers uit het ‘Den Hartogh Ford Museum’ uit Hillegom te zien, de auto die model stond voor Ollie B. Bommel’s Oude Schicht. Op 28 december vindt er de Bommel Verzamelaarsbeurs plaats.
Iedere middag om 14.00 uur vertelt Tom Poes over ‘De Trullenhoedster’ en zijn avonturen met Ollie B. Bommel. Na de voorstelling signeren Bommel, Tom Poes, Juffrouw Doddel en de andere artiesten uw programma en kan er een ‘eenvoudige doch voedzame maaltijd’ worden gegeten. Een onbeperkt Oud Hollands Pannenkoekenbuffet dat geheel in de sfeer van het traditionele diner op Bommelstein wordt geserveerd.

Lees verder >>

Theaters & Podia

Een nieuwe directie voor De Balie

23 december 2005 - Nieuws

Politiek cultureel centrum De Balie in Amsterdam heeft vanaf 15 januari een nieuwe tweekoppige directie. Ellen Walraven neemt de artistieke leiding voor haar rekening en Dianne Zuidema wordt de nieuwe zakelijk directeur. Dat liet het bestuur van De Balie gisteren weten.

Walraven is momenteel nog dramaturg/zakelijk leider bij toneelgezelschap 't Barre Land. Daarnaast is ze bestuurslid van Kunsten '92, lid van de raad van toezicht van het Theater Instituut Nederland en adviseur van de Amsterdamse Kunstraad en Rotterdamse Kunststichting.
Zuidema werkt nu nog als zakelijk directeur van theaterfestival Oerol op Terschelling. Eerder was ze werkzaam als zakelijk leider bij het Springdance festival in Utrecht.

Fondsen & Subsidies

FPPM kent bijna 3 miljoen euro subsidie toe

23 december 2005- Nieuws

Het Fonds voor Podiumprogrammering en Marketing (FPPM) heeft voor 2,85 miljoen euro aan subsidies toegekend in het kader van de Regeling Kleinschalige Podia. De subsidie geldt voor de periode 2006-2008.

De regeling staat open voor muziekpodia uit het gehele land en theaterpodia uit de provincies Utrecht, Overijssel, Gelderland, Flevoland en Noord-Holland. Voor het eerst stond de regeling ook open voor nieuwe aanvragers.
Twee adviescommissies hebben 225 verzoeken beoordeeld, waarvan 165 een positief advies kregen.
Voor ondersteuning van podia op het gebied van kleinschalig (jeugd)theater en dans werden 61 subsidieverzoeken ingediend, waarvan 5 nieuw. Er werden er 46 gehonoreerd. Het FPPM gaat deze initiatieven ondersteunen met bedragen tussen de 4.500 en 49.500 euro per jaar.
In Gelderland werd een subsidie van in totaal 109.275 euro per jaar aan 8 podia toegekend. In Noord-Holland is dat 471.975 euro voor 23 podia, in Overijssel 88.000 euro voor 6 podia, in Utrecht 282.800 voor 8 podia en in Flevoland krijgt alleen Theater ’t Voorhuys in Emmeloord een bedrag van 12.000 euro per jaar.
Van de theaterpodia krijgt De Toneelschuur in Haarlem de komende jaren het hoogste subsidiebedrag van het FPPM, 49.500 euro per jaar.

Theater & Overheid

Explosieve groei loonkosten voor werkgevers in theatersector

22 december 2005 - Nieuws

De theaterbranche verwacht dat de loonkosten enorm zullen stijgen wanneer de plannen met betrekking tot de differentiatie van de WW-premies van minister De Geus van Sociale Zaken worden gerealiseerd. Dat dit ook grote gevolgen voor de werkgelegenheid zal hebben, lijkt onvermijdelijk.

De Geus wil de hoogte van de door de werkgever te betalen WW-premie laten afhangen van hoe vaak een werkgever een beroep op de WW doet. Deze regeling, die per 1 januari 2006 ingaat, geldt voor een beperkt aantal branches: schildersbedrijven, bouwbedrijven, horeca, cultuur en de agrarische sector. De Geus wil met deze maatregel werkgevers stimuleren om mensen langer in dienst te nemen en zo cyclische of seizoensmatige werkloosheid te beperken.
De maatregel ‘beboet’ het aannemen van medewerkers op basis van een tijdelijk contract voor minder dan 12 maanden, door een WW-premie op te leggen die varieert tussen de 8,7% en 12,5% van het bruto maandsalaris. Werkgevers in de culturele sector betalen nu per kortdurend contract 5,18% van het brutosalaris. Per 1 januari wordt dat verhoogd naar 11,37%. Contracten die nog deze maand worden afgesloten, vallen buiten de nieuwe maatregel.
Daartegen gaan de culturele werkgevers slechts 1,47% betalen voor werknemers die een contract van een jaar of langer krijgen. Maar wie de werknemer tijdens de looptijd van de arbeidsovereenkomst alsnog ontslaat, loopt het risico een naheffing te krijgen. En wie denkt met een nul-urencontract de dans te ontspringen, komt ook bedrogen uit want wanneer de arbeidstijd niet eenduidig vastligt, wordt er geen premiekorting toegepast en geldt het tarief van 11,37%.
In de podiumkunsten bestaat de betaalde arbeid voor 60% uit tijdelijke contracten. Een groot deel daarvan betreft overeenkomsten voor 8 tot 10 maanden vanwege de looptijd van het theaterseizoen en de zomersluiting van de theaters. Daarnaast zijn er veel kleinere gezelschappen die wegens het gebrek aan subsidie noodgedwongen kleinschalige en kortlopende producties maken, gemiddeld variërend van 3 tot 6 maanden. Met name de kleinere gezelschappen en podia zullen naar verwachting de dupe worden van de nieuwe regeling van De Geus en hun loonkosten fors zien stijgen.

Musical

Faber in ‘Le Petit Prince’

22 december 2005 - Nieuws

Peter Faber gaat een aantal rollen spelen in de Nederlandse musicalversie van ’Le Petit Prince’. De voorstelling van Opus One is volgend seizoen te zien.
'Le Petit Prince’ gaat over een jongetje dat met een vliegtuigje naar verschillende planeten reist en daar telkens weer een ander personage ontmoet. Maarten Vogel, de artistiek leider van Opus One heeft al jaren lang zijn zinnen gezet op het maken van deze voorstelling. Maar het bleek moeilijk om de rechten te verkrijgen. Antoine de Saint-Exupéry, de schrijver van het boek, is waarschijnlijk tijdens de Tweede Wereldoorlog met zijn vliegtuig verongelukt in Algerije. Maar zijn lichaam is nooit gevonden. Omdat zijn dood niet officieel is bevestigd, moest Vogel met verschillende partijen onderhandelen om de rechten voor te verwerven.

Schipperskinderen

Recensie van de Realiteit

21 december 2005 - Column

De voorstelling begon bij mij in de huiskamer.
De makers, want zo noemt men zich tegenwoordig, willen daarmee zo diep mogelijk binnendringen in de mensen hun privé wereld, daar gebeurt dus niets.
Ik ben zelf maar koffie gaan zetten, die was zelfs beter dan normaal, wat merkwaardig was, omdat ik hem toch zelf gezet had. Dat is nou theatermagie. Dat begint goed.
Even het nieuws zien. De theatermakers hadden een compilatie gemaakt van wat in hun ogen blijkbaar belangrijk was in de wereld. Tenenkrommend werkelijk. Zonde van de goede koffie. Bij een praatje over een oorlog, lieten ze een plaatje zien van die oorlog. Volkomen rood op rood en inwisselbaar. Passé. Was dit de boodschap van de dag die nog moest komen? Toen Balkenende, of wat daar voor door moest gaan op beeld verscheen, heb ik hem uit gezet. Zo’n uitknop wil ik in het theater op m’n stoel. Laten die makers eens naar Koefnoen kijken, dat is Balkenende. Techniek mensen! Virtuositeit!
Per telefoon werd een aantal psychologische lijntjes uitgezet door acteurs die wat slapjes mijn vrienden speelden. Wat moest ik hiermee?
Eigenlijk werd hier het gebrek van het moderne theater meteen genadeloos duidelijk. Alles wordt maar vol lijntjes gepropt, nergens wordt gekozen, niets wordt uit gewerkt, met het gevolg dat ik aan het einde van de dag op apegapen lig.
Lees verder >>

Plak het

SMS van Barry

20 december 2005 - Notitie

Een van de leukste dingen van het schrijven voor TheaterCentraal.nl is zonder twijfel het contact met de theatermakers. Gisteravond kreeg ik een tekstberichtje van Barry Atsma waarin hij me bedankte voor mijn lovende woorden in mijn recensie over ‘Denne’ en aangaf mijn kritiek op de voorstelling te begrijpen.
Nu krijg ik – gelukkig – heel vaak reacties van theatermakers en hoe blij ik daar ook mee ben; het ligt zeker niet in mijn bedoeling die allemaal te vermelden. Maar in dit geval maak ik een uitzondering want Barry liet ook weten, dat hij zondagavond tot een kwartier voor de voorstelling met de regisseur nog bezig is geweest om het einde van ‘Denne’ aan te passen, dat hem ook niet lekker zat.
Met maar 1 try-out en dan de première, blijft het altijd spannend hoe een stuk bij het publiek valt en de meeste theatermakers zullen beamen dat een voorstelling pas na veel meer keren spelen, echt af is.
Het is natuurlijk verschrikkelijk jammer dat ik de verbeterde voorstelling niet meer zal zien en recenseren, maar het eerste deel van ‘Denne’ was zo goed, dat ik Barry op zijn woord geloof als hij schrijft: “Het einde was rete-spannend om te doen en werkte volgens mij perfect. Gelukkig maar. Het was ons gelukt! De voorstelling was af en is nu klaar voor de tournee. Maar wat een weekeinde: ik ben echt in 2 dagen 2 jaar ouder geworden.”

Op Barry's website kun je in zijn dagboek lezen wat er allemaal kwam kijken bij het maken van ‘Denne’.

Foto: John Schaffer - website Barry Atsma

Theater & Overheid

Zeven leden in Raad voor Cultuur benoemd

20 december 2005 - Nieuws

Het kabinet heeft zeven kandidaten benoemd tot lid van de Raad voor Cultuur. De ministerraad stemde maandag in met een voorstel van staatssecretaris Van der Laan.
De nieuwe leden zijn prof.dr. Gerard Rooijakkers, prof.dr. René Boomkens, prof. Riek Bakker, Henk Scholten, Tessa Boerman en Mirjam de Meijer. Gerard Hulshof wordt herbenoemd. De zittingsperiode bedraagt vier jaar.
Het kabinet heeft bij de samenstelling van de raad gezocht naar deskundigheid en naar representativiteit voor wat betreft leeftijd, geslacht, regio en herkomst. De Raad voor Cultuur moet in de toekomst beter in staat zijn cultuurpolitiek en beleidsstrategisch te adviseren over de volle breedte van het cultuur- en mediabeleid.

Denne
Barry Atsma

Hartveroverende Denne maakt belofte bijna waar

19 december 2005 - Recensie

Met ‘Denne’ bewijst Barry Atsma dat hij een buitengewoon getalenteerd en veelzijdig acteur is. Wie niet weet dat Atsma op het toneel staat, zou hem in eerste instantie waarschijnlijk ook niet in deze achterlijke, onaantrekkelijke Denne herkennen. Met zijn houding, mimiek, tekstbehandeling en een mondstukje brengt hij het grootste deel van de voorstelling een verstandelijk gehandicapte tot leven die volstrekt geloofwaardig is.

Het grootste deel van de voorstelling, inderdaad. Want tegen het einde verandert het stuk dusdanig van vorm en tekst, dat het fors aan kracht inboet. Het breekpunt ligt bij de opkomst van Janni Goslinga, die als prostituee niet overtuigend is. Die ongeloofwaardigheid is vooral te wijten aan de manier waarop ze de kamer van Denne binnenkomt: zelfverzekerd en zonder kloppen stapt ze pardoes binnen, neemt een verleidelijke pose aan en kijkt een poosje akelig zwijgend naar de verbijsterde jongen. Alsof hij een gewone klant is, ratelt ze daarna op wat hij wel en wat hij niet met haar mag doen en pas als hij haar naam vraagt, doet ze een wat aarzelende en weinig sympathieke toenaderingspoging.
Zelfs voor degene die niet weet dat er gespecialiseerde prostituees voor verstandelijke gehandicapten zijn, is duidelijk dat een dergelijke erotische ontmoeting nooit zo in zijn werk zal gaan. De belichting duidt erop dat deze scène misschien als droom gezien kan worden maar dat wordt teniet gedaan wanneer de jongen na Goslinga’s vertrek het glas water waarin zij onverschillig haar sigaret doofde, nog eens koesterend oppakt.
Lees verder >>

Zjuul Burgering

'Als actievoerder heb ik uren op het Museumplein gestaan.'

Zjuul Burgering richtte in 1996 het gezelschap Oneffe op en maakt sindsdien literair theater. We waren een aantal jaren geleden al eens bij ‘Lorca’s Bruid’ in de Cameleon in Amsterdam, een voorstelling die veel indruk achterliet en die Oneffe nog steeds speelt. Afgelopen week ging de nieuwe voorstelling ‘Dwaalzucht’ in première.



Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Als literair theater. Dat is het eerste wat er bij me opkomt. Er zijn ook andere projecten die daar niet helemaal onder vallen, maar dan nog is de eerste aanzet wel uit de literatuur. Met Oneffe maak ik de voorstellingen die ik graag wil maken, dat zijn vaak voorstellingen met twee spelers, dus die kunnen we door blijven spelen. Op dit moment speel ik met Michael Benedik (flamencogitarist) twee verschillende voorstellingen: ‘Dwaalzucht’, gebaseerd op het verhaal ‘Larrio’s van J.J. Slauerhoff en ‘Lorca’s Bruid’, een voorstelling over onmogelijke liefde, met teksten en gedichten van Federico Garcia Lorca.
Deze voorstellingen gaan allebei over dromen en hoe mensen met het onbereikbaar ideaal omgaan.
De voorstelling die langzaam aan steeds meer vorm krijgt in mijn hoofd, is een voorstelling over Henriette Roland Holst en Herman Gorter. Twee dichters uit het begin van de 20e eeuw die beiden ook politiek een belangrijke rol hebben gespeeld. ‘De Nieuwe Tijd’ zal gaan over een onbereikbaar politiek ideaal, in hun geval een communistische heilsstaat. Tegelijk zien ze het communisme in Rusland alleen maar ellende voortbrengen. Allebei hebben ze hun eigen manieren om daarmee om te gaan: Gorter kiest voor volharden in steeds strengere vormen, ook al isoleert hij zichzelf daarmee; persoonlijk zowel als politiek. Roland Holst kiest voor een steeds milder sociaal idee, het gaat haar om een breed gedragen beweging. Ze laat daarbij ook principes los.
Ik herken dit uit mijn eigen verleden: als actievoerder heb ik uren op het Museumplein gestaan om de heilsstaat Nicaragua te ondersteunen; een ideale samenleving die het ideaal nooit waargemaakt heeft. Mijn generatie heeft, denk ik, heel veel politieke idealen verloren en zich toen maar overgegeven aan het materialisme. Maar ik herken het ook nu, waar mildheid en openheid de enige manier zijn om met elkaar om te gaan om de politiek niet te kans te geven de onderlinge verschillen in haat om te zetten. Op dit moment ligt mijn sympathie daarom erg bij Roland Holst, tegelijkertijd ken ik het vastbijterige van Gorter zelf ook heel goed.
Lees verder >>

Kassys op tournee in Amerika

Het Amsterdamse theatergezelschap Kassys gaat op tournee door de Verenigde Staten. De voorstelling ‘Kommer’ wordt vanaf 3 januari opgevoerd in de steden Hanover, Seattle, Minneapolis, New York en Columbus. Dat maakte een woordvoerster van het gezelschap donderdag bekend.

Kassys liet vorig jaar een vertaalde versie van ‘Kommer’ zien aan een groep internationale programmeurs. De groep werd daarop gevraagd voor de tournee. ‘Kommer’ gaat over zes personages die te horen krijgen dat er iets vreselijks is gebeurd.
“Er wordt gelachen op pijnlijke momenten, vooral omdat ze pijnlijk herkenbaar zijn'', aldus regisseur Liesbeth Gritter. “Het is spannend om te testen of dit in de Verenigde Staten opnieuw zo werkt. We zijn erg benieuwd naar het relativeringsvermogen van het Amerikaanse publiek.''
Kassys speelde gisteren de laatste voorstelling van ‘'Actors Cut', een stuk dat dit seizoen in première ging.

Op zoek naar liefde op het Leidseplein

Kunstenaars onderzoeken hoe de liefde in Amsterdam kan worden bevorderd in het kader van het project ‘Liefde in de stad’ van Paradiso. De eerste optredens vinden plaats op zaterdag 17 december vanaf 11.00 uur plaats op het Leidseplein in Amsterdam.

Op voorspraak van Stichting Kunst en Openbare Ruimte (SKOR) houden verschillende kunstenaars het publiek in de vorm van performances een spiegel voor, gaan de confrontatie aan, stellen vragen en bieden inspiratie.
De Liefdespolitie controleert en onderzoekt hoe het met de stedelijke liefdeshuishouding is gesteld. Het duo Klaar van der Lippe en Bart Stuart deelt geen bekeuringen uit maar probeert het goede voorbeeld te geven. De kerntaken van De Liefdespolitie zijn advies, promotie en ondersteuning van de wereldliefde.
Pilvi Takala betrekt reizigers bij een onverwachte gebeurtenis in het leven van een smoorverliefde jongeman in zijn performance ‘Event in tram’. Wie blijft er koud voor zijn charmes?
Mariëlle Videler maakt met haar ‘Liefdeswijding’ een rondgang met wierook waarmee ze de zintuigen wil stimuleren en associaties en gevoelens van de liefde probeert te activeren. Zij laat vrouwen, ex-prostituees, een rondgang maken op het Leidseplein, en al lopende het liefdeswierook verspreiden.
Tijdens het evenement ‘Café Liefde in de stad’ op vrijdag 6 januari 2006 vanaf 20.00 uur in Paradiso, zullen videopresentaties te zien zijn van de hierboven genoemde performances. De 'KissCam' van A.P. Komen / Karen Murphy, eveneens onderdeel van ‘Kunst in de stad’ gaat op Valentijnsdag 14 februari 2006 online.
Meer informatie is te vinden op de website van Liefde in de stad.

Theatrale Kerstkaravaan in Tilburg

Theater De NWE Vorst trekt vanaf 17 december met een kerstkaravaan door Tilburg. De stoet bestaat uit drie wagens in kerstsfeer die het podium zullen vormen voor kleine theatervoorstellingen. De kerstkaravaan is tot 23 december op verschillende locaties en tijden te zien en zal op 21 december voor een goed doel ingezet worden.

Welk goed doel de Kerstkaravaan aan zal doen, is nog niet bekend. Gegadigden kunnen zich aanmelden via een e-mail waarin de naam, het adres, het telefoonnummer en de gegevens van een contactpersoon van het goede doel / de non-profit organisatie zijn vermeld. De inschrijvingen moeten voor 15.00 uur op vrijdag 16 december binnen zijn op e-mailadres: tondewitte@denwevorst.nl. Als voorwaarden worden gesteld dat de organisatie in Tilburg is gehuisvest en voldoende ruimte op het terrein heeft om de karavaan onder te brengen. Daarnaast wordt verwacht dat de organisatie zelf voor publiek zorgt.
Het programma van de Kerstkaravaan, dat per dag kan varieren, bestaat uit de volgende onderdelen: Een theaterstuk van De Kwekerij (Joris van Midde en Hans Maas), Ulrike Doszmann On Ice, dans van Sarah en Lieve (studenten Fontys Dansacademie), Powerstrelers (Ivo van Leeuwen, Stef de Weerth, Roel Kox) en gedichten van Nick J. Swarth. De binnenkant van de bussen is vormgegeven door Simon Haen, de buitenkant door Leon van Rooij. Daarnaast zijn er unieke KerstKunstStukjes te koop van ondermeer Jeroen de Leijer, Stinkfinger, S. Lloyd Trumpstein, Ivo van Leeuwen, Roel Sloot.
Meer informatie is te vinden op de website van De NWE Vorst.


Tekening: Jeroen de Leijer

Henry IV weer volledig opgevoerd

Het Shakespearetheater in Diever brengt volgend jaar onder regie van Jack Nieborg de beide delen van Henry IV op planken. Rob Jongepier speelt de koning in de drama's van William Shakespeare.

Volgens het gezelschap, bekend van zijn opvoeringen van stukken van Shakespeare in de openlucht, zijn de stukken in Nederland voor zover valt na te gaan niet meer achter elkaar opgevoerd sinds 1968, toen het Arnhemse gezelschap Theater beide delen op een middag en een avond uitvoerde in een regie van Hans Croiset en Adrian Brine, met Johan Schmitz in de hoofdrol. Het publiek gaf op de première een staande ovatie van 20 minuten.
Het Shakespearetheater voert Henry IV compleet op op 15 juli, 26 augustus en op 2 en 9 september. In de periode van 24 juni tot en met 8 september zijn de delen I en II ook onafhankelijk van elkaar te bezoeken. Wie alles wil zien, is er ongeveer zes uur aan kwijt.

Verlies inkomen dreigt voor kunstdocenten

Docenten in de kunsteducatie en hun werkgevers hebben vooralsnog geen overeenstemming over de nieuwe cao bereikt. De bonden dreigen met een protestactie.

De voorgenomen aanpassing van een regeling voor deeltijdontslag en een voorstel om meer uren te gaan werken vormen hiertoe de aanleiding. Wanneer werknemers en werkgevers geen overeenkomst bereiken, volgt 16 januari een landelijke protestactie
Volgens de vakorganisatie Kiem en KNTV lopen de docenten door de voorstellen tot 600 euro bruto per maand mis en kunnen ze straks makkelijker worden ontslagen. Volgens FNV Kiem zijn in heel Nederland zo'n vijfduizend docenten werkzaam bij een instelling voor kunsteducatie.

Plak het

Kerstdiner met de Slapelozen

Victor Mentink leerden we tijdens de Parade kennen in de hilarische voorstelling ‘De ark’ van toneelgroep ‘de Familie van’. Inmiddels heeft Mentink zich verbonden aan een gezelschap met een even bijzondere naam: theatergroep ‘Slapelozen’.
En slapeloos zijn ze zeker geweest want ter voorbereiding van hun nieuwe voorstelling ‘Kerstnacht van de Slapelozen’ doorwaakten de theatermakers een fiks aantal nachten.
Nu de donkere dagen weer voor de deur staan, schuiven Victor Mentink, Cormac Burgmania en Joyce Timmerman een eendenborst in de oven en baart Maria weer een kind. Onder het motto ‘U bent niet alleen’ gaan de Slapelozen de confrontatie aan met het kerstgevoel en met het publiek tijdens hun nieuwe voorstelling mét kerstdiner.
Vanavond en morgenavond zijn er try-outs en daarna is ‘Kerstnacht van de Slapelozen’ op 20, 21, 22, 23 en 24 december te zien en te proeven in Café de Munck aan de Lindengracht 97 in Amsterdam. De kosten voor deze voorstelling inclusief diner bedragen € 16,50 per persoon en reserveren kan per telefoon op 020-6222716. Klik hier voor de website van de ‘Slapelozen’.

Opening Philipszaal in Stadsschouwburg Eindhoven

De nieuwe Philipszaal van de Stadsschouwburg in Eindhoven wordt vandaag officieel geopend. Het komende jaar wordt de rest van het gebouw gerenoveerd, waarna de Stadsschouwburg vanaf 2007 verder gaat onder de naam ‘Het Parktheater’.

De nieuwbouw is een project van Architecten En|En|, een bureau uit Eindhoven. Het theater krijgt een nieuwe zaal, kantoren, restaurant en een grote laad- en losruimte en is geschikt voor multifunctioneel gebruik. Zo gaat het ruimte bieden aan zowel lijsttoneel als vlakke vloer. De buitenruimte kan gebruikt worden en er is gelegenheid om feesten te geven. Het architectenbureau heeft zich met name laten inspireren door het Teatro Central in Sevilla, dat uit een grote doos met de hoogte van een toneeltoren en beweegbare tribunes bestaat.
In de nieuwe zaal wordt aan de Park-kant een groot ‘theaterzaalraam’ gerealiseerd. Het wordt ongeveer zestien meter breed en zes meter hoog en kan worden geopend. Daardoor kan er met daglicht worden gespeeld en kan men er bovendien voor kiezen om het publiek buiten te laten plaats nemen.
De huidige Stadsschouwburg kampt met stedenbouwkundige, functionele en logistieke problemen. En ook de capaciteit laat te wensen over.

Oostpool brengt oudste Japanse sprookje als muziektheater

Schrijver Peer Wittenbols heeft ‘De Bamboesnijder’, het oudste sprookje uit de Japanse literatuur bewerkt tot een gelijknamige, muzikale theatervoorstelling. Op 17 december gaat het stuk van toneelgroep Oostpool in première in Huis Oostpool in Arnhem. De regie is in handen van Rob Ligthert.

Het verhaal van de bamboesnijder is een tien eeuwen oud sprookje dat in Japan nog steeds bekend is bij jong en oud. Het vertelt over een oud echtpaar, dat in de herfst van het leven een dochter krijgt. De man, een bamboesnijder, vindt haar op een dag tussen de bamboestengels. Het meisje, Kaguya-hime geheten, bezit een haast onaantastbare zuiverheid, die de gevoelens van velen treft, zelfs die van de keizer. Maar uiteindelijk blijkt dat Kaguya-hime niet van deze wereld afkomstig is en moet er afscheid genomen worden. De sterfelijke werkelijkheid van alle dag is al wat er overblijft.
Toneelgroep Oostpool maakt in samenwerking met de Japanse bloemkunstenares Yukie Hashimoto een heel bijzondere bewerking van ‘De Bamboesnijder’. Het wordt een beeldende, muzikale voorstelling waarbij de tekst ondergeschikt wordt gemaakt aan de streling van de zintuigen.
‘De Bamboesnijder’ is in de periode 14 december t/m 24 maart te zien in achtereenvolgens Arnhem, Amsterdam en Den Bosch. Meer informatie en de speellijst zijn te vinden op de website van Toneelgroep Oostpool.

Foto: Niek Michel

Slauerhoff’s ‘Larrios’ als muzikale theatermonoloog

‘Dwaalzucht’ is de nieuwste, literaire theatervoorstelling van het in 1996 opgerichte Amsterdamse gezelschap Oneffe. Theatermaakster Zjuul Burgering nam voor haar nieuwe project ‘Larrios’ van Slauerhoff als uitgangspunt. In deze theatermonoloog wordt ze begeleid door Michael Benedik op gitaar.
In ‘Larrios’ is de hoofdpersoon een zeeman die alle wereldzeeën bevaart op zoek naar zijn Grote Liefde: Larrios, de vrouw waarbij hij zijn anker uit wil gooien. Het verhaal van Slauerhoff zèlf en het verhaal van velen, die zich een beeld van de ware gevormd hebben, waaraan geen levend mens kan voldoen. Slauerhoff weet van zijn speurtocht een droevig, maar heel spannend reisverhaal te maken.
In de voorstelling wordt het verhaal integraal en letterlijk verteld. De tekst is van Slauerhoff en Oneffe verbindt daaraan beelden die een andere laag van het verhaal laten zien: De strijd van een mens met zichzelf: doorgaan en van richting veranderen of stilstaan en accepteren? Houvast zoeken in gewoonten of eigen patronen proberen te doorbreken?
‘Dwaalzucht’ is vanavond te zien in SLAB in Breda en daarna onder meer op 18 januari in Spijkenisse, op 19, 20 en 21 januari in Amsterdam en op 11 februari in Zwolle. Meer informatie over de voorstelling, boekingen en de speellijst is te vinden op de website van Oneffe.

Dieu le Veut
Verse Vis

Energieke en absurdistische update Pourveur

Recensie door Veerle Desmedt

’Omdat God het wil’ is een aangepaste versie van het dertien jaar oude stuk ‘Dieu le Veut’ van de beroemde Vlaamse toneelschrijver Paul Pourveur. De jonge actrices Clarisa Chaparro Nemseff en Marieke van Iersel hadden het lef hem te benaderen voor hun eerste productie. Hij heeft de tekst volledig voor hen herschreven naar de actualiteit van vandaag.

De première vindt plaats in het gezellige, overvolle Ostadetheater in Amsterdam. Op het toneel pronkt een klassiek wit bad op een knalgroen plastic grasmat. De rest van de vloer is bezaaid met onopgeblazen witte ballonnen. ‘Tell sell’, het journaal, ‘de Teletubbies’ en ‘The bold & the beautiful’ zappen voorbij op een uit slierten bestaand scherm. De setting voor een hedendaagse theatervoorstelling is een feit.
Twee jonge vrouwen wachten op het teken van God. Zij zijn uitverkoren. Ze staan op het punt hun leven richting te geven: “Nu wil ik sterven voor een idee, een boodschap, een doel, een concept”. Maar ‘Dieu’ laat op zich wachten. De actrices vullen hun tijd door zich te bezinnen op hun leven en op de ontwikkelingen van de 21e eeuw. Ze duiken in hun verleden, vertellen over seksuele ervaringen en laten maatschappelijke thema’s voorbij razen. Dialogen en monologen, associaties en kruisverbanden, humor en slapstick scènes vloeien in elkaar over. Het zijn goede ingrediënten voor een energieke voorstelling met absurdistische inslag.
Lees verder >>

Eerste grote zaal regie Olivier Provily bij HZT in première

‘Fragmenten’ is de eerste grote zaal regie van Olivier Provily bij het vernieuwde gezelschap Het Zuidelijk Toneel. Op 16 december gaat de voorstelling in première in de Stadsschouwburg in Eindhoven. Aansluitend gaat de voorstelling op tournee in Nederland en België.

Olivier Provily onderzoekt in ‘Fragmenten’ de bouwstenen van de samenleving. Hoe en waarom leven we samen? ‘Fragmenten’ brengt de verhalen van afzonderlijke mensen samen, op een poëtische, beeldende en filmische manier. Observaties van eenvoudige momenten van geluk worden doorkruist met beelden van mensen die naar geluk verlangen of het verloren zijn. ‘Mensen die korte momenten van geluk kennen; mensen die ons land niet in mogen of uit moeten; mensen die Nederland hun thuis noemen maar doodongelukkig zijn.
Olivier Provily baseert zich voor ‘Fragmenten’ niet op een tekst, maar laat zich inspireren door de persoonlijke ervaringen van de acteurs en hemzelf, de verhalen en foto’s van vluchtelingen en de manifesten van Poolse theatermaker Tadeusz Kantor. Kantor streefde naar theater dat volledig in het hier en nu plaatsvindt. Bij de voorstelling wordt een tentoonstelling ingericht over deze Poolse theatervernieuwer.
‘Fragmenten’ is van 14 december tot begin maart te zien in ondermeer Eindhoven, Almere, Breda, Enschede, Utrecht, Purmerend, Den Bosch en Rotterdam. De volledige speellijst en meer informatie zijn te vinden op de website van Het Zuidelijk Toneel.


Foto: Joep Lennarts

Na ‘Hagedissenhuid’ nu drie bejaarde dames in nieuwste van Orkater

‘Slangenvel', de nieuwe voorstelling van Orkater, gaat op 22 december in première in de Toneelschuur in Haarlem. Bodil de la Parra schreef hiermee de vrouwelijke variant op haar stuk ‘Hagedissenhuid’ uit 2003 over drie bejaarde mannen.

In ‘Slangenvel’ worstelen drie vriendinnen van boven de zeventig met het voortschrijdende leven. Helga, Sofie en Lidwien delen al vijftig jaar lief en leed. Als Helga op de vooravond van haar vijftigjarig huwelijksfeest wordt verlaten door haar man, blijkt dat zij niet de enige is voor wie het leven op z’n kop staat. Sofie vecht tegen haar angst voor de onvermijdelijke veranderingen. En de altijd vitale Lidwien, luidruchtig voorvechtster van vrijheid en onafhankelijkheid, kampt met lichamelijke gebreken. Ze beseffen dat ze niet veel meer hebben dan alleen nog elkaar.
‘Slangenvel’ is de eerste voorstelling bij Orkater van het theatermakerstrio Bodil de la Parra, Margôt Ros en Wimie Wilhelm. De afgelopen jaren werkten ze alle drie aan een verschillende Orkatervoorstelling mee. Sinds 1998 maken ze eigenzinnige, geestige maar schrijnende voorstellingen bij verschillende gezelschappen en productiehuizen. De muziek is van Beppe Costa en de regie is in handen van Ira Judkovskaja.
‘Slangenvel’ is van 17 december t/m 12 maart in verschillende plaatsen in Nederland te zien. Meer informatie en de speellijst zijn te vinden op de website van Orkater.


Foto: Ben van Duin

Soula Notos

'Ik wil ook een held zijn'

Soula Notos is theatermaakster en standup-comedian. Ze toert momenteel met twee producties door het land: ‘Doctor, what do cowgirls dream about?’ voor volwassenen en de jeugdvoorstelling ‘Heimwee’ in samenwerking met Kalebas Producties. Daarnaast werkt ze ook nog als trainingsactrice.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Het is heel divers, maar het begint allemaal bij mezelf; kwesties waar ik op dat moment erg mee bezig ben, probeer ik theatraal vorm te geven. Zoals de tijdsdruk waar we hier in het Noord-Westen aan onderdoor dreigen te gaan. Een thema dat veel voorkomt in mijn werk is de integratiediscussie, het onderscheid in allochtoon/ autochtoon, het anderszijn. Ik ben tweede generatie Griekse en ik probeer een andere kijk op deze thema’s te geven; ik probeer ze kritisch vorm te geven. Met heel veel humor, dat wel.
Ik heb soms ook gewoon een beeld in mijn hoofd; Sharon Stone in The Quick & The Dead bijvoorbeeld. Ik dacht: dat wil ik ook! Ik wil ook een held zijn, een vrouwelijke held die buiten de haar toegewezen grenzen stapt. En zo ontstond dus ‘Doctor, what do cowgirls dream about?’ Er zit ook altijd veel beweging in mijn werk. Ik ben niet zo van puur teksttoneel. Mijn stukken moeten muziek hebben."

Wat maakt je werk bevredigend - of niet?
“Als ik goed kan samenwerken met de mensen om me heen. Soms klikt het niet of begrijp je elkaar totaal niet. Dat vind ik verschrikkelijk, kan er echt wakker van liggen. Theater is communicatie; als je in het proces elkaar al niet begrijpt wat communiceer je dan in hemelsnaam naar het publiek toe? Nee, het is een zoektocht om mensen te vinden waar je goed mee kan samenwerken. Maar als dat eenmaal gebeurt, is dat geweldig; daaruit ontstaan weer dingen die je in je eentje waarschijnlijk nooit bedacht had.
Maar dat vind ik ook erg mooi: als ik iets bedacht heb en een tijdje later leeft het echt op toneel. En dat het publiek ziet wat jij ook zag toen het slechts een beeld was in je hoofd.”

Lees verder >>

Doek valt voor Danshuis Limburg

Danshuis Limburg in Heerlen wordt opgeheven en maakt plaats voor het in Tilburg te vestigen Station Zuid. Dat is de nieuwe dansvoorziening voor de provincies Limburg, Brabant en Zeeland. Veel keus was er niet, nadat van alle kanten de subsidiestromen in Limburg waren opgedroogd.

Na de provincie Limburg besloot namelijk vorige maand ook de gemeente Heerlen de subsidie aan Danshuis Limburg stop te zetten. In juni al maakte de provincie bekend dat zij in het kader van de Cultuurconvenant met Zeeland en Noord-Brabant Station Zuid ondersteunt, de nieuwe dansvoorziening voor Zuid-Nederland die in Tilburg wordt gevestigd.
Financiële steun van de gemeente Heerlen was dus noodzaak om verder te kunnen, desnoods in afgeslankte vorm. En ondanks eerdere toezeggingen van de gemeente, kwam die er niet.
Nu alle bronnen voor Danshuis Limburg zijn uitgeput, is voor de twee medewerkers - intendant Marc Jonkers en productieleidster Marishka van Loon – is inmiddels ontslag aangevraagd.
Danshuis Limburg werd opgericht in 2003 om de dans in de zuidelijkste provincie op de kaart te zetten. Danshuis, gemeente en provincie zijn er nooit in geslaagd de instelling ter promotie en productie van de danskunst op de kaart te zetten.


Foto: Marc Jonkers

Spijkerman neemt toch cabaret mee

Ondanks de heftige reacties die het vertrek van Jack Spijkerman van Vara naar Talpa teweegbracht, gaat ook zijn vaste cabaretteam mee over. Spijkerman maakt het nieuwe Talpa-programma 'Koppensnellers' samen met de cabaretiers Sanne Wallis de Vries, Peter Heerschop, Thomas van Luyn, Alex Klaasen en Viggo Waas. Erik van Muiswinkel en Bert Visser maken de overstap niet.

De namen zijn eigenlijk niet echt nieuws, aangezien Spijkerman zelf enkele maanden geleden al aangaf dat een groot deel van het cabaret ook bij Talpa zou verschijnen. Die opmerking werd waarschijnlijk niet erg serieus genomen omdat de keus van de presentator in alle media behoorlijk is beschimpt.

Wat niet meegaat naar Spijkermans nieuwe baas, is het beroemde Kopspijkersspel, waarbij twee bekende Nederlanders elkaar bevechten aan een enorm hakblok waar ze met gigantische hamers spijkers in mogen slaan na een goed antwoord. Hij heeft inmiddels een nieuw spel bedacht voor zijn programma 'Koppensnellers', dat op 14 januari begint.
Op 30 december presenteert Spijkerman een alternatief jaaroverzicht met de naam Topkijkers.

Billy Elliot naar Nederland

Joop van den Ende Theaterproducties heeft een optie genomen op de rechten van ‘Billy Elliot’, de musical. Deze draait op dit moment in het Londense Victoria Palace, in een regie van Stephen Daldry, en is een megahit.

‘Billy Elliot’ is het ontroerende levensverhaal van een zoon uit een arm mijnwerkersgezin die er alles voor over heeft om balletdanser te worden. In 2000 kwam de film over dit vertederende jongetje uit; die is van dezelfde regisseur als de musical.
De kans is groot dat bij de uitvoering in Nederland samenwerking wordt gezocht met een van de grote, professionele balletgezelschappen.
Overigens verhuist de musical ‘The Lion King’ van Van den Ende komend najaar van het Circustheater in Scheveningen naar Parijs. Daar is het de eerste voorstelling in Van den Endes eigen Theatre Mogador, de schouwburg die hij vlak bij de Opera in de Franse hoofdstad heeft verworven.

Eerste nominatie Louis d’ Or en Colombina bekend

De eerste nominatie voor de Louis d’Or is deze week bekendgemaakt. Die is voor de Vlaamse acteur Wim Opbrouck. De andere nominaties volgen later dit seizoen.

De Louis d'Or is de belangrijkste prijs voor een mannelijke hoofdrol in het Nederlandstalige toneel. De onderscheiding van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD) zou mogelijk naar de West-Vlaming Opbrouck gaan voor zijn rol van Christian Beck in ‘De Asielzoeker’. Dit stuk naar Arnon Grunbergs roman van het gezelschap NT Gent, onder regie van Johan Simons, was onlangs ook in Nederland te zien.
De dertiger Wim Opbrouck speelde bij Blauwe Maandagcompagnie en was lid van de vaste artistieke kern van Het Toneelhuis. Ook speelde hij in films als ‘Manneken Pis’, ‘Iedereen Beroemd’ en ‘Meisje’. Daarnaast was hij te zien op tv, in onder meer de series ‘Stille Waters’ en ‘Het Eiland’.

Genomineerd voor de Colombina (beste vrouwelijke bijrol) is Marlies Heuer voor haar rol van Céleste Albaret in ‘Proust 4, De kant van Marcel’ naar Marcel Prousts boek ‘A la recherche du temps perdu’, gespeeld door het Ro theater onder regie van Vlaming Guy

Marlies Heuer is genomineerd voor de Colombina 2005 – 2006 voor haar rol van Céleste Albaret in 'Proust 4, De kant van Marcel' naar ‘A la recherche du temps perdu’ van Marcel Proust en ‘Monsieur Proust’ van Céleste Albaret door het ro theater in de regie van Guy Cassiers.


Foto: Phile Deprez / Wim Opbrouck in ‘De Asielzoeker’.

Perfect Wedding
TGA

Van Hove ontlokt het grote ja-gevoel in slot Huwelijkscyclus

Het is een ode aan het leven. Een ode aan de liefde en aan de dood. Met een topbezetting, een prachtige toneeltekst en met een fikse dosis lef, ontlokt regisseur Ivo van Hove het grote ja-gevoel. ‘Perfect Wedding’ lijkt nog het meest op een spiegelend, glad wateroppervlak waar Van Hove ondeugend een plat steentje over heen laat scheren, dat steeds meer en steeds grotere cirkels trekt.

Met ‘Perfect Wedding’ trekt Van Hove de cirkel op meerdere niveaus rond. Niet alleen voltooit hij zijn Huwelijkscyclus, die begon met ‘Kruistochten’ en werd gevolgd door ‘Scènes uit een huwelijk’ en ‘Het temmen van de feeks’ maar ook het stuk zelf is opgebouwd uit cirkels van gedachten, gevoelens, dialogen, rollen en bewegingen die elkaar voortdurend raken, uit elkaar ontstaan, weer in elkaar opgaan en die vooral veel ruimte scheppen. Ruimte voor de acteurs maar zeker ook voor het publiek, dat niet bij de hand wordt meegevoerd maar zich voortdurend mag en moet spiegelen in de filosofische en universele thema’s.
Zowel de choreografie van Koen Augustijnen als de scenografie van Jan Versweyveld zijn de belichaming van de boodschap die Van Hove en schrijver Charles Mee samen lijken te willen uitdragen: Laat het los. Denk buiten de kaders. Voel buiten de kaders. Zie. Doe. Leef. Heb lief.
In het midden van de Stadsschouwburg vormt een groot, wit, ovalen tapijt de vlakke vloer met daar om heen een kring van toeschouwers. Geen decor. Nauwelijks rekwisieten. Alleen maar erg mooi licht, dat een zachte en warme gloed verspreidt. En twintig acteurs die allemaal een ongeveer even groot aandeel in het stuk hebben en qua spel nauwelijks voor elkaar onder doen, al reikt er nu en dan eentje succesvol naar de sterren.
Lees verder >>

Barry Atsma debuteert als toneelschrijver

‘Denne’, de theatersolo van Barry Atsma gaat op zaterdag 17 december in première in de Melkweg in Amsterdam. De acteur, die is verbonden aan Toneelgroep Amsterdam, maakt met deze voorstelling zijn debuut als toneelschrijver.

Het deels autobiografische stuk is geïnspireerd op Atsma’s mongoloïde broer Rimmert. In ‘Denne’ laat de theatermaker zien hoe een debiele jongen vecht tegen het beeld dat de buitenwereld van hem heeft. Hij doet een poging om de wereld van zijn broer vorm te geven en te laten mengen met zijn eigen angsten en drijfveren. Denne is onooglijk om te zien, zit geestelijk wat wonderlijk in elkaar en toont zich niet altijd even sympathiek. Vanuit zijn eigen wereld bestookt Denne het publiek met zijn hoogstpersoonlijke levensfilosofie. Hij weet zijn toehoorders te charmeren, maar komt soms ongemakkelijk dichtbij. Niemand ontsnapt aan zijn aandacht. Denne lijkt soms op Rimmert, soms op Barry en soms op wat ze allebei graag willen zijn.
Barry Atsma volgde de acteursopleiding van de Hogeschool voor de Kunsten (HKU) in Utrecht en is sinds 2003 verbonden aan Toneelgroep Amsterdam. Daar is hij momenteel te zien in de voorstelling ‘Perfect Wedding’, het laatste stuk uit de Huwelijkscyclus van regisseur Ivo van Hove. Vanwege de bijzondere toneelopstelling is ‘Perfect Wedding’ tot 24 december alleen te zien in de stadsschouwburg in Amsterdam. Later dit seizoen vertolkt Atsma de hoofdrol in ‘Madame De Sade’, waarin hij in de huid van een vrouw kruipt.

‘Denne’ is te zien vanaf 17 december tot 4 februari en doet onder meer Amsterdam, Soest, Eindhoven, Den Bosch, Utrecht, Haarlem en Den Haag aan. Meer informatie en de speellijst zijn te vinden op de website van Toneelgroep Amsterdam.

Lees de recensie over het voorproefje van 'Denne' tijdens de Uitmarkt 2005 in Amsterdam.

Foto: website Barry Atsma / Brenda van Leeuwen

Schipperskinderen

Ode aan de Drank

In de Kunsten wordt veel gedronken.
Overal wordt veel gedronken.


Een alcoholist drinkt, die zuipt niet.
Zuipen heeft geen allure, geen cachet.
Zuipen is voor het gemene volk.
Iemand die zuipt, valt bewusteloos neer.
Een alcoholist omhelst onzichtbare vrienden.
Iemand die zuipt, valt zijn gebit kapot op een stoeprand.
Een alcoholist kust het asfalt.
Dat.
Drinken is heerlijk.
Iemand die zuipt, doet dat omdat hij niet weet wat hij wil.
Iemand die drinkt, weet heel goed wat hij wil.
Namelijk: Drinken
Voor een goede alcoholist is drinken werken.
Hard werken.
Is drinken een serieuze zaak.
Drinken vergt toewijding, inzicht, overzicht.
Liefde, respect.
En controle natuurlijk.
Het moet er niet om gaan om lazarus te worden.
Dat is een andere gewichtsklasse.
Die heeft trouwens weer wel het voordeel dat je alles vergeet.
Lees verder >>

Pourveur herschrijft stuk voor jong talent

Toneelschrijver Paul Pourveur heeft speciaal voor het jonge theatergezelschap Verse Vis zijn toneelstuk ‘Dieu le veut’ herschreven. Deze update is de eerste productie van actrices Clarisa Chaparro Nemseff en Marieke van Iersel. Op 9 december is de première in het Ostadetheater in Amsterdam.

De twee jonge actrices van Verse Vis benaderden voor deze voorstelling de beroemde Vlaamse toneelschrijver Paul Pourveur met de vraag of zij zijn dertien jaar oude ‘Dieu le veut’ mochten spelen. Hij ging daarmee akkoord maar besloot dat het stuk aanpassing behoefde; zowel aan de actualiteit als aan de actrices. Uit de daaropvolgende correspondentie is deze versie van ‘Dieu le Veut’ ontstaan.
Pourveur schreef recentelijk nog mee aan ‘Tirannie van de tijd’ van het Zuidelijk Toneel en is verantwoordelijk voor ‘Bagdad Blues’ van Keesen en Co.
In ‘Dieu le veut (een update)’ verdwalen Zwartje en Blondje in een oerwoud van multimedia, cosmo’s, sportscholen, reclame, wetenschap, religie, do’s & don’ts, wannahaves, Britney Spears en Bagdad. Ze vragen zich af of ze een zinvol leven leiden, of dat ze onoplettend en lui geweest zijn. Ze wachten op een teken van Dieu. Het zou toch niet al te laat zijn?
De jonge theatermaaksters worden begeleid door Karina Kroft. Zij studeerde in 2002 af aan de regieopleiding in Amsterdam. Het Noord Nederlands Toneel (NNT) heeft haar afstudeervoorstelling, ‘De Getemde Feeks’ van Shakespeare gekocht.


‘Dieu le veut’ is op 9, 10 en 11 december te zien in het Ostadetheater in Amsterdam. Meer informatie is te vinden op de website van Verse Vis.

Marc Klein Essink in ‘Moordspel’

Marc Klein Essink kruipt in de rol van toneelschrijver Sydney Bruhl in de komische thriller ‘Moordspel’ die op 11 december in première gaat in Schouwburg De Meerse in Hoofddorp. Het stuk is gebaseerd op ‘Deathtrap’ van de Amerikaanse auteur Ira Levin, die debuteerde met ‘A kiss before dying’ en later ‘Rosemary’s baby’ schreef. De regie is in handen van Peter Tuinman.

‘Moordspel’ vertelt het verhaal van een toneelschrijver met net een gigantische flop achter de rug. Als gevolg daarvan lijdt hij nu aan een ‘writer’s block’. Dan ontvangt hij een script met de post, geschreven door de jonge student Clifford. ‘Moordspel’ is zijn eerste scenario en hij zoekt hulp bij de oude meester om het stuk te verbeteren. Sydney nodigt Clifford bij hem thuis uit. Dan ontdekt hij dat de jongen zijn stuk nog aan niemand heeft laten lezen en niemand op de hoogte is van het bestaan van het stuk. Jaloezie en hebzucht steken de kop op en in het hoofd van Sydney ontstaat een moordzuchtig plan…
Het stuk wordt geproduceerd door Lex Passchier Productions (LPP) onder de naam ‘Het Thriller Theater’. Vorige seizoen maakte Het Thriller Theater zijn debuut met de voorstelling ‘En toen waren er nog maar…’ naar het boek ‘Tien kleine negertjes van,
Agatha Christie. LPP heeft zich ten doel gesteld het genre toneelthriller terug te brengen in de Nederlandse theaters.

‘Moordspel is tot eind april te zien in onder meer Enschede, Stadskanaal, Maassluis, Oirschot, Purmerend, Zaandam, Drachten, Veenendaal, Schiedam, Groningen, Rotterdam e.a. Meer informatie en de complete speellijst zijn te vinden op de website van Het Thriller Theater.





Foto: Joris van Bennekom

Eva Keuris wint toneelschrijfprijs

Eva Keuris heeft de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs 2005 gewonnen. De prijs werd afgelopen zaterdag door Kathleen Ferrier, lid van de Tweede Kamer voor het CDA, uitgereikt in het Compagnietheater in Amsterdam. Keuris won de prijs voor haar stuk ‘Addergebroed.’ De Hollandse Nieuwe Publiekprijs ging naar Merel Bruning voor het stuk ‘Patat Speciaal’.

De prijzen werden in de theatersoap ‘Snorder King’ uitgereikt tijdens het feestelijke slotfeest van de negende editie van het festival Hollandse Nieuwe voor toneelschrijvers.
De Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs bestaat uit een schrijverstraining in het buitenland. De winnares van de Hollandse Nieuwe Publieksprijs kreeg de Cosmic toneelschrijfcursus aangeboden.
De Cosmic Award 2005 was voor Kenneth Herdigein. Job Cohen, burgemeester van Amsterdam reikte de prijs uit. Kenneth Herdigein kreeg de Cosmic Award “als blijk van respect en waardering voor zijn loopbaan als acteur tot nu toe. De manier waarop Herdigein met tomeloze inzet zijn rollen vorm geeft en zijn liefde voor het vak, zonder daarbij zijn ‘Surinaamse saus’ kwijt te raken, maken van Herdigein een unieke acteur.”

Monique van de Ven wordt juryvoorzitter van Theaterdagen

Actrice Monique van de Ven wordt juryvoorzitter van de Nederlandse Theaterdagen. Dat heeft de organisatie gisteren bekend gemaakt. De Nederlandse Theaterdagen vinden in september 2006 voor het eerst plaats in de theaters rond het Amsterdamse Leidseplein.

De Nederlandse Theaterdagen wordt een jaarlijks terugkerend festival en komt in de plaats van de opgeheven Nederlandse editie van het Theaterfestival. De opzet is in zekere zin dezelfde. Voor de Nederlandse Theaterdagen worden eveneens tien producties uit Nederland en Vlaanderen geselecteerd. Bovendien blijft de samenwerking met het Theaterfestival Vlaanderen gehandhaafd.
Verder worden er drie genomineerden voor de Toneelspublieksprijs uitgenodigd de planken te betreden. Het festival wordt afgesloten met het Gala van het Nederlands Theater waar de Nederlandse theaterprijzen worden uitgereikt, zoals de Louis en Theo d’Or, de Mimeprijs en de Toneelpublieksprijs.

Freek doet de deur van Nieuwe de La Mar dicht

‘Freek doet de deur dicht’ gaat vanavond in première in het Nieuwe de La Mar theater in Amsterdam. Het is de laatste première die plaats zal vinden in het theater, dat op 1 januari zijn deuren moet sluiten om ruimte te maken voor de nieuwbouw van de VandenEnde Foundation. Cabaretier Freek de Jonge maakte de voorstelling exclusief ter gelegenheid van het afscheid van het Nieuwe de la Mar.


Het theater opende in 1947 voor het eerst haar deuren. Het voormalige schoolgebouw aan de Marnixstraat lag na de Tweede Wereldoorlog in puin en het stadsbestuur had geen geld om het pand weer op te bouwen. Het nog op te richten Fientje de La Mar ensemble stuurde in juni 1945 een brief aan de gemeente met het verzoek het pand te mogen verbouwen als een theater en dit werd nauwelijks tien maanden later gehonoreerd.
De geschiedenis van het Nieuwe de la Mar wordt beschreven in het boek ‘Doek!’ van schrijver en theaterrecensent Henk van Gelder. Het eerste exemplaar wordt vanavond na afloop van de voorstelling overhandigd aan Freek de Jonge. In het boek zijn veel illustraties van bijzondere theateraffiches opgenomen. Ook zijn er bijdragen van artiesten en bezoekers in terug te vinden. Het boek is in een gelimiteerde oplage te verkrijgen in Theater Bellevue / Nieuwe de la Mar en bij de International Theatre Bookshop op het Leidseplein.

De voorstelling ‘Freek doet de deur dicht’ is nog te zien tot en met 31 december. Kaarten zijn te reserveren op de website van het theater of per telefoon: 020-5305302.


Foto: publiciteitsfoto Mojo 2005 / 2006 - Kamerbeek fotografie

Theatrale videoclip in première

Theatergroep Het verdriet van de Zeedijk heeft een experimentele opera filmproductie gemaakt. Deze theatrale videoclip ‘Khadish’ laat een dag uit het leven zien van een minderheidsgroep die met zijn rug tegen de muur staat. De première vindt plaats op 7 en 8 december in de Brakke Grond in Amsterdam als onderdeel van het programma ‘Grondtonen’.

Is geweld een gerechtvaardige oplossing van onderdrukte minderheidsgroepen? Of ligt de oplossing van hun problemen in de dialoog? Niet alleen het post-Mohammed-B-Nederland maar de hele wereld staat in het teken van deze vragen. In een democratie delven minderheden het onderspit, het is de stem van de meerderheid die telt. Wat kunnen zij doen als ze niet gehoord worden? Is geweld een gerechtvaardige oplossing van onderdrukte minderheidsgroepen of ligt de oplossing van hun problemen in de dialoog? In 'Khadish' wordt het antwoord op deze vragen gezocht.
De Brakke Grond organiseert enkele malen per jaar twee dagen achtereen het programma ‘Grondtonen’. Jonge Vlaamse en Nederlandse kunstenaars krijgen de kans hun nieuwste projecten te tonen in alle hoeken en gaten van het gebouw. Het publiek flaneert langs theater, dans, film, muziek en literatuur en wordt vergast op hapjes en drankjes.
Lees verder >>

Pjotr wil vliegen

Jeugdtheater Sonnevanck brengt in de kerstperiode de nieuwe voorstelling ‘Pjotr’s val- en vliegverhalen’ op de planken. In deze muzikale en multidisiplinaire voorstelling voor kinderen vanaf 6 jaar draait het om een jongetje dat wil leren vliegen.

Pjotr’s zus Sas kan heel goed tekenen. Pjotr is vreselijk jaloers. Alles draait om zijn grote zus. Hij voelt zich klein en zo gewoon. Pjotr wil anders. Pjotr wil gezien worden. Hij wil vleugels en vliegen. Plaagt zijn zus hem…of hélpen juist haar getekende vogels hem zijn plek in de wereld te vinden?
In deze voorstelling onder regie van Monique Masselink wisselen fluit, tekst, penseel en projectie elkaar af. De tekst is van de Belgische acteur, presentator en toneelschrijver Dimitri Leue en de rollen worden gespeeld door Julian Goldsman, Karin Leutscher en Saskia Masselink.
‘Pjotr’s val- en vliegverhalen’ is te zien in Amersfoort op 11 december, in Amstelveen op 18 december, in Groningen op 4 januari en in Soest op 6 januari. Op 8 januari is de première in Enschede. Klik hier voor meer informatie en de speellijst.

De dood of de gladiolen

Theatermakers, muzikanten, dansers en wielrenners treffen elkaar in het multimediaproject ‘Fiets’ dat op 9 december in première gaat in de Verkadefabriek in Den Bosch. Oud-wielrenner Peter Winnen schreef de tekst exclusief voor deze coproductie van theatergroep Drieons en muziekgroep Palinckx.


De multidisciplinaire voorstelling speelt zich af op de flanken van de beroemdste Alp uit de Tour de France. Hier vertilt een bont bizarre stoet zich aan de 21 bochten die de weg naar boven markeren: de legende, de hysterische journalist, de femme fatale, de duivelse supporter, de blinde soigneur, de monteur, de verveelde televisiekijker, de waterdrager.
‘Fiets’ gaat over het beklimmen van een berg, het verleggen van grenzen, over uitputting als metafysische ervaring, over goeie benen en dikke nekken, over heroïek en afgebladderd heldendom.
Over de innige driehoeksverhouding tussen wielersport, media en commercie. Het pact met de Duivel. En aan het eind wacht de loutering: de dood of de gladiolen.
Theatergroep Drieons, het huisgezelschap van Theater De NWE Vorst in Tilburg, is een multidisciplinair collectief dat met steeds wisselende uitvoerders werkt: acteurs, musici, dansers, performers. Drieons produceerde de afgelopen twintig jaar meer dan veertig voorstellingen en projecten.
Muziekgroep Palinckx is in 1983 opgericht door gitarist/componist Jacq en bassist Bert Palinckx. Intussen bestaat de groep verder uit zanger/tekstschrijver Han Buhrs, DJ Donotask en drummer Alan Purves.




‘Fiets’ is op 9 en 10 december te zien in de Verkadefabriek in Den Bosch en gaat daarna op tournee door het land tot 11 februari. De voorstelling is in december nog te zien in Utrecht (14, 15), Enschede (19), Helmond (23) en in januari in Venray (3), Haarlem (4), Nijmegen (5) en Amsterdam (10, 11). Klik hier voor meer informatie en de speellijst.

Hoop en cynisme in Bambie 10

Het is alweer de tiende ‘Bambie’ die op vrijdag 9 december in Frascati in Amsterdam in première gaat. Het gelijknamige mimetheatergezelschap werkt in deze nieuwste voorstelling samen met gastspelers Marien Jongewaard en Gerindo Kamid Kartadinata.

"Iemand die zo cynisch is, kan niet zonder hoop zijn", schreef Alain de Botton over Michel Houellebecq. En hoewel cynisme Bambie vreemd is, nemen Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan in ‘Bambie 10’ cynisme daarom toch als thema. Wat beweegt de cynische mens? En hoe beweegt hij? Is cynisme een schild of juist een wapen?
Het gezelschap staat bekend om voorstellingen waarbij wordt uitgegaan van het lichaam als spiegel van de menselijke ziel. In de ‘Bambies’ worden impulsen en driften, dromen en frustraties zo extreem uitvergroot dat de figuren op het toneel er bijna onder bezwijken.
Bambie ontving in 1999 de VSCD-Mimeprijs voor ‘Bambie 6’ en eveneens in 2003 voor ‘Bambie 8’. Deze voorstelling werd bovendien bekroond met de prijzen voor ‘beste regie’ en ‘beste voorstelling’ op het Caïro International Festival for Experimental Theatre.


‘Bambie 10’ is van 6 t/m 17 december te zien in Frascati in Amsterdam. De première is op vrijdag 9 december. In januari en februari trekt de voorstelling door het land en zal onder meer te zien zijn in Eindhoven, Zwolle, Utrecht, Tilburg, Groningen en Arnhem. Klik hier voor meer informatie en de speellijst.

Wies Bloemen

'Jongeren zijn soms meedogenloos'

Wies Bloemen is artistiek leider van Danstheater AYA. Ze richtte het gezelschap in 1990 op en maakt sindsdien naam met haar danstheater voor jeugd en jongeren. Tijdens Oerol 2005 spraken we een jonge inwoonster van Terschelling, die net ‘Zwarte Ster’ had gezien en ons enthousiast bezwoer dat het de mooiste voorstelling was, die ze ooit had gezien. Ze voegde er aan toe: "En ik heb veel gezien hoor want ik woon hier!" Na zo’n aanbeveling kunnen we natuurlijk niet meer om Wies Bloemen heen en we vroegen haar dan ook om de bekende vragen te beantwoorden.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik maak danstheater voor jeugd en jongeren. Ik maak graag voor deze doelgroepen omdat zij nog puur reageren en ook doodleuk door de zaal schreeuwen als ze het toevallig niks vinden. Voor een jongerenpubliek gelden andere regels dan voor jeugd. Kinderen gaan veel meer op in een verhaal, ze hebben veel fantasie en gaan helemaal met je mee. Jongeren zijn heel eerlijk en soms dus ook meedogenloos. Als danser weet je meteen of iets aankomt of dat je de plank misslaat. Voor een publiek van volwassenen blijft het toch vaak gissen. Men klapt na afloop wel maar tijdens de voorstelling zul je nooit een spontane reactie horen. Die eerlijkheid van jongeren dwingt de dansers om alles op het toneel te geven. Ze nemen geen genoegen met minder. AYA-voorstellingen zijn direct en altijd in een mix van moderne dans en theater. Bovendien hebben we veel aandacht voor (live)muziek en ook andere disciplines zoals bijvoorbeeld skatedans, capoeira en breakdance.”

Wat maakt je werk bevredigend - of niet?
“Het maakproces van de voorstellingen is heel bevredigend. Ik werk heel intensief samen met de dansers. Zo’n nieuw stuk ontstaat echt tijdens de repetities. Het is niet zo dat er een kant-en-klare choreografie klaarligt op het moment dat de dansers de studio inkomen. Nee, we beginnen altijd met gesprekken over het thema. De dansers hebben daar uiteraard hun eigen verhalen over en die komen ook in de voorstelling terecht. Je wordt gedurende zo’n periode dan ook een beetje familie van elkaar. Het is heel bevredigend om iets te maken en vervolgens te merken dat het aankomt bij het publiek waar je voor speelt. En als dansers zich helemaal geven om die zaal plat te krijgen, en dat dat dan ook lukt.
Aan de andere kant is het soms wel frustrerend om zoveel producties te maken en te spelen, en om dan toch te merken dat jongerendans in Nederland niet altijd even serieus genomen wordt. We worden vaak langs de meetlat van de volwassendans gelegd maar jeugddans is een apart genre, met eigen regels en normen. Gelukkig weten de jongeren zelf wel raad met ons!”

Lees verder >>

Orkater op film

De Orkater/Avro-film ‘Valse Wals’ gaat vanaf 22 december draaien in de kleinere, ‘docu-zone’ filmtheaters in het land. De film is geïnspireerd op het Orkater-drieluik Valse Wals – Bankstel – Zucht en ging in première op het Filmfestival in Utrecht.

In Valse wals, de film raast het liefdesleven van een man en een vrouw voorbij. Het begint bij de passionele ontmoeting in een ruig havencafé, schuurt vervolgens langs de jarenlange sleur die toeslaat op het echtelijk bankstel en eindigt verdwaald en verloren in een dynamische stad. Veertig jaar van een relatie worden ingesloten tussen de eerste en laatste nacht van het liefdespaar.
In de film spelen onder meer de Orkater-acteurs Ria Marks en Titus Tiel Groenestege. De regie is in handen van Mark de Cloe. In de films van Mark de Cloe speelt de eenvoud die ontstaat door eenheid van plaats of tijd een belangrijke rol. Met zijn visueel ingestelde stijl en de verschillende toepassingen in de cameravoering, montage en sounddesign krijgt de film een extra wonderlijke laag. In Valse Wals is die visuele beeldtaal van Mark de Cloe één geworden met de personages en choreografieën van theatermakers en acteurs Ria Marks en Titus Tiel Groenestege, ontleend uit hun theaterdrieluik.
De film is internationaal, want bevat geen taal en duurt een uur.

Ziel & Zaligheid in Paradiso

Paradiso is op 7 december het toneel van ‘Ziel & Zaligheid’, een podium aan jong talent dat weigert om in een hokje geduwd te worden. DJ’s, VJ’s, dansers en theatermakers ontmoeten elkaar en het publiek op een ongewone avond.

In deze editie wordt een link gemaakt tussen drie korte voorstellingen (van *[W(E)GO]*, Wonder & ZID Theater) door PR Soundsystem. [W(E)GO]* zoekt naar het antwoord met een bijzondere mix tussen een rockconcert en een dansvoorstelling. Theatermaker Karolina Spaic maakt met ZID Theater een nieuwe multimedia performance waarin theaterdans versmelt met live muziek, video- en soundscapes. Verwacht in ‘Wonder. An Attempt At Understanding The Universe' dans van Kelly Hirina en Dylan Newcomb, een soundtrack met muziek van David Bowie via Tchaikovsky tot Motorhead en natuurlijk gedichten van Wonder.

Foto: Jochem Jurgens

Verlenging Beauty and the Beast

Het doek voor de Beauty and the Beast valt toch niet zoals gepland op 25 juni. Wegens de grote vraag naar kaarten voor de musical heeft Joop van den Ende Theater-producties besloten om te verlengen.

Er zijn extra voorstellingen in het Luxor Theater in Rotterdam van 28 juni tot en met 9 juli 2006 en in Schouwburg Het Park in Hoorn van 26 tot en met 29 juli. De kaartverkoop is gestart.
Inmiddels zijn er voor de Nederlandse versie van Beauty and the Beast al meer dan 275.000 kaarten verkocht. Wereldwijd hebben meer dan 24 miljoen mensen, verspreid over 14 verschillende landen, de musical Beauty and the Beast bezocht. De musical vertelt het verhaal van de mooie Belle (Chantal Janzen) die verliefd wordt op het afzichtelijke Beest (Stanley Burleson). De voorstelling is nog te zien in Maastricht, Amsterdam, Breda, Apeldoorn en dus extra in Rotterdam en Hoorn. Klik hier voor de speellijst.

Zoektocht naar je eigen ‘Soul’

De moderne mens is wanhopig op zoek naar… ja, naar wat eigenlijk? Die vraag stelt het Ro theater aan de orde in de nieuwe voorstelling ‘Soul’. Die gaat op 23 december in première in de Rotterdamse Schouwburg.

Ergens moet er een plek zijn waar je kunt zijn wie je wil zijn en wat je wil zijn. Met ‘Soul’ maakt Pieter Kramer een theatervoorstelling die tegelijk ironisch en invoelend, kritisch en ontroerend, spottend en liefdevol de zoektocht naar zichzelf, vervulling, vergetelheid, extase, zin, leven, erkenning, spiritualiteit. Hij doet met een tekst van Ton Kas en met muziek van bijvoorbeeld Milly Jackson, The Persuaders, Donny Hathaway, Sly and the Family Stone en The Drifters, onder muzikale leiding van Keimpe de Jong.
Een groep mensen komt één maal per maand samen in een onopvallend zaaltje. Toch is dit zaaltje de belangrijkste plek in hun leven geworden: de plek waar ze de werkelijkheid een paar uur te snel af kunnen zijn. Waar ze zich ongestoord kunnen transformeren. Waar ze hun grijze alledaagsheid kunnen inwisselen voor roes en extase.
Ze hebben hun eigen 'vluchtroute' gevonden uit de saaiheid en het regelfetisjisme. Tijdens hun wekelijkse bijeenkomsten gaan ze op zoek naar hun 'zwarte ziel'. Buiten het blikveld van de buitenwereld schminken ze zich zwart en laten de soul met hart en ziel de vrije loop in nummers als Up on the roof, I Heard It Through The Grapevine en Family Affair.

‘Soul’ gaat op vrijdag 23 december 2005 in première in de Rotterdamse Schouwburg, waar de voorstelling tot en met 10 januari 2006 is te zien. Aansluitend volgt een landelijke tournee tot en met 12 maart 2006. Voor de hele speellijst klik hier.

Foto: de Filmfabriek

Mijn Nederland in De Balie

01-12-2005

Prinsesje

Première toneelbewerking Herfstsonate

De Leidsche schouwburg heeft aanstaande zaterdag de wereldpremière in huis van de toneelbewerking van Ingmar Bergmans film ‘Herfstsonate’. Vanaf vandaag speelt het stuk in Leiden, met in de hoofdrollen Linda van Dyck en Camilla Siegertsz.

Lodewijk de Boer bewerkte deze film van Bergman voor toneel. In de laatste maanden voor zijn dood bewerkte De Boer met Broekman het script tot een spannend toneelstuk waarin verbale dramatiek, jaloezie en schuldbesef een grote rol spelen. Het gaat over de eeuwige strijd tussen gevoel en verstand. Over het zoeken naar een balans tussen de perfectie van de kunst en de onvolmaaktheid van het leven.
‘Herfstsonate’ vertelt over de dramatische confrontatie tussen een moeder en haar dochters, die elkaar aantrekken en afstoten als magneten. Moeder is een wereldberoemde concertpianiste die terugkeert naar Zweden om na jaren haar gehuwde dochter te bezoeken. Tijdens een lange, pijnlijke nacht van de waarheid leggen beide vrouwen de wortels van hun conflicten en hun vervreemding bloot. De moeder beseft dat ze tekort is geschoten, de dochter dat ze te lang heeft gezwegen.
Hummelinck Stuurman Theaterbureau presenteert deze toneelbewerking van ‘Herfstsonate’. Het stuk staat onder regie van Anny van Hoof.

Foto: Piek

Opera door Amsterdamse grachten

Mariecke van der Linden en haar gezelschap Opera Noir geven zaterdag 3 december vanaf een boot in de Amsterdamse grachten een voorproefje van de nieuwe voorstelling ‘Sweetheart Come’, die een week later in première gaat in het Compagnietheater in Amsterdam.
De boot vertrekt om 13.00 uur vanaf de Kloveniersburgwal voor een drie uur durende tocht. Opera Noir speelt en zingt liederen uit de poëtisch absurdistische zeemansopera over krankzinnigheid op een te wijde zee, over verwoestende stormen, over ijlende meeuwen, over rauwe zeebonken en over een man die, verblind door machtswellust, het leven van zijn ondergeschikten op het spel zet. Om 16.00 uur meert de boot weer aan op de Kloveniersburgwal.
In 'Sweetheart Come' spelen Jack Vecht, Inga Schneider, Annique Burms, Mariecke van der Linden, Eddy Nielsen, Christof May, Bas Duister, Glenn Liebaut, Axel Schappert, Michel Lamers mee.
‘Sweetheart Come’ gaat op 10 december in première in het Compagnietheater en is daar tot en met 23 december te zien.

Ponies vergezellen grote broer in Utrecht

Utrecht heeft een nieuw theatergezelschap. Het presenteert zich van dinsdag 13 tot en met donderdag 15 december met zijn eerste kennismaking ‘Ponies Piste’ in Theater Kikker.

Voordat in april 2006 I never promised you a rosegarden op het programma staat, presenteren Fabian Holle, Klaas Postmus, Anne van Weeghel, Anna Hermanns, Erol Struijk, Joris van Oosterwijk en Miek Uittenhout zichzelf en elkaar als een gloednieuw Utrechts theatermakerscollectief in een wervende aftrap: Ponies Piste.
De Ponies zijn zeven jonge theatermakers uit Utrecht die stad en land willen veroveren met beelden, contrastrijk, fysiek en gewaagd theater. Het zal niet toevallig zijn dat de titel van het kennismakingsprogramma een verwijzing in zich heeft naar grote broer de Paardenkathedraal.
Ponies Piste is een wervende eerste kennismaking. Met korte en langere presentaties van nieuw en eerder werk. Met een voorproef van I never promised you a rosegarden, een voorstelling over keurslijven, sociaal gewenst gedrag, over de schreef gaan.

Immens: door de ogen van Roos

Roos van Geffen start voor het project ‘Immens: door de ogen van Roos’ een onderzoek naar het ongrijpbare van het leven. Het gaat om een studioproject, dat op diverse dagen te zien is in Huis a/d Werf in Utrecht. ‘In de wereld zoals ik die ervaar, rennen veel mensen zo hard dat het geluk voorbij schiet. Geen moment stilte, geen moment van bezinning en geen tijd om zich te verwonderen over de kleine dingen. Toch heeft iedereen wel een ervaring waarbij je zo verbaasd en verwonderd was, dat je stopte met denken en vanbinnen heel erg stil werd. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het geluid van de donder, een geboorte, een toevallige echte ontmoeting en een zwijgende massa mensen.’ Het lijken clichés, maar voor Roos van Geffen openbaart zich op zulke momenten de grootse kracht van het leven. Ze wil het publiek meevoeren naar een wereld van ‘niet-denken’, om zo de grootsheid van het leven te ervaren. Roos van Geffen maakte in 2004 samen met Dries Verhoeven de ervaringsvoorstelling ‘Hartstocht’, waarin met een geblindeerd busje een tocht werd afgelegd door het centrum van Utrecht. Het studioproject Immens is in Huis a/d Werf te zien op: 3, 8 tot en met 10 en 16 en 17 december. Aanvang is drie maal per avond om 19.30, 20.00 & 20.30 uur. Reserveren: www.huisaandewerf.nl of 030-2315355

NNT biedt uitdagende visie op seks en samenleving

Viola, Trixi, Melli, Jürgen en Heiko willen jong, sexy, rijk en beroemd zijn. Ze willen plezier. Ze willen genot. Tot het einde. Dat wil zeggen, tot maximaal hun vijfenveertigste. Schrijver/regisseur Marc Becker zet ze centraal in het stuk ‘Jong en onschuldig’ dat op 6 december in première gaat bij het Noord-Nederlands Toneel (NNT).

In een tijd waarin de mensen steeds ouder worden, maar het ideaalbeeld steeds jonger, biedt ‘Jong en onschuldig’ een uitdagende visie op seks en samenleving, seks als wapen en seks in de toekomst.
De Duitse softseksfilms vormden Beckers grootste inspiratiebron bij het vertellen van zijn verhaal. Die vonden in de jaren zeventig een miljoenenpubliek en vormde in die tijd de helft van het aanbod in de West-Duitse bioscopen. Tot op heden bleef dit bizarre hoofdstuk uit de Duitse filmgeschiedenis zo goed als onbelicht.
De ideeën van Marc Becker (Bremen, 1969) zijn radicaal, geëngageerd én amusant. Voor het NNT regisseerde hij eerder (samen met André Studt) Arturo Ui, een anti-oorlogstuk en Hitler-satire van Bertolt Brecht. Met zijn bijzondere poppenkastenscenering van Macbeth won hij in Duitsland de ‘Bayerische Theatertage 2004’. Met deze Macbeth toert het NNT momenteel door Nederland. Onlangs is ook hier de voorstelling genomineerd voor de ‘Toneel Publieksprijs 05/06’.

‘Jong en onschuldig’ speelt in de Machinefabrriek in Groningen van dinsdag 6 tot en met vrijdag 23 december. Meer informatie op de site van het NNT.

Nieuwe directeur voor Cosmic

Het bestuur van het multiculturele theatergezelschap Cosmic in Amsterdam wil Lucien Kembel tot directeur benoemen. Marjorie Boston en Maarten van Hinte zullen tot het artistieke team toetreden.

Kembel, Boston en Van Hinte zijn de oprichters van gezelschap Made in da Shade. Feitelijk betekent dit voornemen een nauwe samenwerking tussen Cosmic en Made in da Shade, aldus een woordvoerder van Cosmic.
“In 2007 zal deze samenwerking ook feitelijk zijn beslag krijgen in het nieuw te bouwen theater op het Westergasfabriek terrein. In het nieuwe theater zullen ook andere, gelijkgestemde groepen worden gepresenteerd. Er zal een mix worden gezocht van zowel nationaal als internationaal interessante activiteiten. Op deze plek zullen de eigen voorstellingen van Cosmic als Made in da Shade die voor een breder publiek bestemd zijn, naast de meer experimentelere voorstellingen, een platform vinden.''
Vanuit de Westergasfabriek zal er één organisatie onder één bestuur en één directie worden gevormd.

Begijn Le Blue wint Cameretten 2005

Begijn Le Blue heeft Cameretten 2005 gewonnen. De Belg kreeg ook de publieksprijs uitgereikt. De persoonlijkheidsprijs was voor Jandino Asporaat. De finaletournee start op 9 december in Rotterdam.

Naast Le Blue en Asporaat neemt ook de derde finalist deel aan de tournee. De Vlaamse Lenny viel buiten de prijzen. In zijn rapport zegt de jury over hem: “Lenny naakt zit lekker in zijn vel. Hij moest even wennen aan de zaal en de zaal aan zijn Vlaamse tongval, maar het kwam helemaal goed. Hij neemt mooie aanlopen tot prachtige liedjes begeleid door een eigen, rijk gevarieerd spel.”
Jandiono wordt door de jury een spontane druke leip genoemd. “Met messcherpe kijk op zijn bruine roots en op de melkwitte wortels van deze samenleving. Een echte publieksbinder, maar wel nog wat ruw en ongepolijst. Er zitten veel verschillende Jandino’s in Asporaat.” En over Le Blue met ‘De prins op het witte paard’ schrijft de jury: “Begijn Le Bleu is de vertegenwoordiger van het Vlaamse cabaret-absurdisme, die onderstreept dat die bron nog lang niet is opgedroogd. Begijn is Tino Schietekat, de prins op het witte paard. Maar Begijn is geen typetje. Begijn is een karakter, subtiel en gedoseerd.”
De finaletournee start op 9 december in Rotterdam en doet verder Den Haag, Amstelveen en Amsterdam aan. De laatste voorstelling is op 11 februari in Capelle aan de Ijssel. Voor meer informatie kijk op www.cameretten.nl.

TheaterKredietKaart

Mijn gesprekspartner noemt het arrogant. Als afgestudeerd geschiedenismens heeft hij zo zijn eigen ideeën over tijdsgeest en mijlpalen. En dat ik voorspel dat het theater anno nu, ooit te boek komt te staan als een bijzondere periode in de theatergeschiedenis, druist lijnrecht tegen zijn kennis en overtuiging in. Natuurlijk heeft hij voor een deel gelijk. Pas over tien, twintig, vijftig, honderd of nog veel meer jaren, wordt duidelijk of het klopt. Geschiedenis wordt nu eenmaal achteraf geschreven en niet vooraf bedacht door bijdehante schrijvertjes.
Toch is het waar dat er veel gebeurt op en rond het toneel.  Het is niet alleen maar mijn buikgevoel, dat me halverwege dit seizoen al vertelt dat het een spectaculaire theatertijd is. Het liefst zou ik iedereen het theater inslepen. Ik ben als het kind aan de hand van zijn ouders dat vooruit probeert te rennen om enthousiast de chimpansees in Artis aan te wijzen. “Kijk dan! Kijk dan!” 
Ik zie theater in allerlei soorten en maten. Grote producties van gerenommeerde gezelschappen, kleine voorstellingen van ongesubsidieerde makers en eerstelingen van de beginnende theatermensen. Overal borrelt en bruist het gedachtegoed van creatieve, bevlogen en betrokken mensen. En bijna overal proef ik de wens om directer met het publiek te communiceren, hen te betrekken en de dialoog aan te gaan. Theater was volgens mij nooit toegankelijker dan nu.

Lees verder >>

Mariecke v.d. Linden

“Opera is leven en leven is opera”

Onze eerste kennismaking met Mariecke van der Linden dateert van Oerol 2005. Daar speelde ze haar zwarte, psychologische operathriller ‘MIMI CRY’ en liet een onvergetelijke indruk achter.  Met haar gezelschap Opera Noir werkt ze op dit moment hard aan haar nieuwste voorstelling ‘Sweetheart Come’ die op 10 december in première gaat in het Compagnietheater in Amsterdam.  Wie haar googlet, treft liefst 302 links met verwijzingen aan. Zelf vindt ze dat een beetje eng maar voor ons is het eens te meer de bevestiging dat Mariecke van der Linden een groot, aanstormend talent is.  En een dame met een uitgesproken mening en bijzondere visies bovendien.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik maak opera’s over gruwelijkheden die mensen elkaar aandoen en in die opera’s mag alles. De opera’s zelf mogen ook alles. Ze mogen lijken op operette’s of op musicals of op theaterstukken. Alle muziek mag ook. Dus jazz of pop of dance kunnen naast elkaar bestaan maar dan zorg ik er wel voor dat er sprake is van een terugkerend thema of van verbindende akkoorden. Als het nodig is om er een speech van een half uur in te stoppen, dan doe ik dat ook. En dan noem ik het nog steeds een opera want opera is leven en leven is opera. Verder schrijf ik popliedjes en hoor ik weinig verschil tussen mijn popmuziekafdeling en de aria’s uit mijn opera’s. Elke opera is een zoektocht naar een nieuwe opera.”

Wat maakt je werk bevredigend - of niet?
“Dag in, dag uit met gepassioneerde mensen een gepassioneerde voorstelling maken is uiterst bevredigend. (Als het vervolgens ambtenaarmusici blijken te zijn die hun instrument neerleggen om vijf uur terwijl we nog midden in een passage zitten, denk ik wel eens na over de mogelijkheid om alsnog een studie vastgoed te gaan volgen of een bestaan op te bouwen als biologische boerin.)”

Lees verder >>

Toneelstuk Alfred Nobel in première

Vandaag las ik in een van de digitale kranten het bericht dat ‘Nemesis’, het toneelstuk dat Alfred Nobel (1833 - 1896) schreef en dat pas in 2003 werd gepubliceerd, op 10 december voor het eerst in première gaat in Stockholm.
De Zweedse scheikundige die de Nobelprijzen in het leven riep, heeft tijdens zijn leven veel meer geschreven maar zijn familie verbrandde het meeste van zijn literaire werk vanwege de controversiële inhoud.
‘Nemesis’ is een tragedie in vier aktes over Beatrice Cenci, gedeeltelijk geïnspireerd op Percy Bysshe Shelley's tragedie ‘The Cenci’ en gaat volgens het theater in Stockholm over geweld, seks, marteling, bedrog, verboden lusten, wraak en religieus fanatisme.
Zo’n intrigerende geschiedenis rondom een literair werk wekt bij mij de lust op om dit toneelstuk zo snel mogelijk te gaan zien. Maar helaas spreek ik geen Zweeds noch behoor ik tot de 2 miljoen mensen die wereldwijd het Esperanto beheersen. Bovendien zit een tripje Zweden er ook even niet in. Dus zal ik moeten wachten tot een Nederlandse regisseur op het idee komt dit stuk op te pakken. Ik ben benieuwd welk theatergezelschap Nobel’s ‘Nemesis’ voor het eerst op de planken zal brengen!

Nieuwe project van makers 'Een huis vol stemmen'

‘Iemand / Niemand’  is de nieuwe theatrale installatie van Theater Concrèt. Het duo Thijs van der Poll en Jeroen Kee was eerder verantwoordelijk voor het succesvolle ‘Een huis vol stemmen’ dat in samenwerking met Orkater tot stand kwam in opdracht van Theater Instituut Nederland (TIN).  De opening van ‘Iemand / Niemand’ vindt plaats op zondag 27 november in de Westergasfabriek in Amsterdam.

De theatrale installatie is gebaseerd op de gedachte dat ‘grote broer’ altijd en overal meekijkt. Wie ben je nog in deze wereld waar alle communicatie wordt geregistreerd en de digitale burgerrechten in het geding zijn? Waar alle technologische communicatiemiddelen kunnen worden afgetapt en waar het politie, justitie en inlichtingendiensten in principe vrij staat om iedereen, of je nu van een misdaad wordt verdacht of niet, aan onderzoek te onderwerpen en uit de over jou beschikbare data een persoonlijk profiel samen te stellen.
‘Iemand / Niemand’ maakt ook gebruik van profielen. In de installatie ontmoet je jezelf en je voorgangers. Fictie en realiteit wentelen om hun as, niets lijkt te kloppen maar alles is echt. Ben je iemand? Ben je niemand?
Onder zakelijke leiding van Bas Steenstra werkt Theater Concrèt samen met filmhuis Het Ketelhuis, dat tijdens de duur van de expositie iedere zondag een film binnen de thematiek van ‘Iemand / Niemand’ zal vertonen. Voor de opening is gekozen voor ‘Der Riese’ van Michael Klier waarin de kijker zich door de anonieme beelden van bewakingscamera’s, ongemerkt gefilmd op vlieghavens en in de straten, in supermarkten en in tuinen van villawijken gaat realiseren dat hij ongevraagd en onophoudelijk betrokken is bij onze beeldcultuur.
De opening van ‘Iemand / Niemand’  op zondag 27 november begint om 12.30 uur met de vertoning van ‘Der Riese’ in Het Ketelhuis. Na afloop van de film vindt, onder het genot van een hapje en een drankje, de officiële opening van de installatie plaats in het naastgelegen pand aan de Pazzanistraat 21.
Kaarten voor de film zijn verkrijgbaar bij Het Ketelhuis. De toegang tot de installatie en de opening is gratis.
‘Iemand / Niemand’ is te zien tot en met 8 januari 2006 in de Westergasfabriek in Amsterdam. De openingstijden zijn van woensdag t/m zaterdag van 15.00 tot 22.00 uur en op zondag van 11.00 tot 17.00 uur. Voor informatie over het filmprogramma: Het Ketelhuis.

Theatermakers geven mening in Utrecht

NU [05] is een nieuw project van de Stadsschouwburg Utrecht. Theatermakers zijn uitgenodigd om hun mening te geven over Nederland in 2005.  Dat doen ze op 8, 9 en 10 december met meningen, fragmenten en voorstellingen.

Zo speelt theatergroep Rast de voorstelling ‘Iason en de Imam’, is er cabaret van Sjaak en Hassan over de vooroordelen en cultuurverschillen tussen Nederlanders en Marokkanen en speelt Space de voorstelling ‘The place where we belong’. Verder zijn in NU [05] te zien: Llink TV met ‘Mr. Kahoona Positive Happiness Show’ Growing Up in Public met ‘MIS’, Paul Feld met ‘Aladdin’ en Made in da Shade.
Op zaterdag 10 december spelen Growing Up in Public & Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU) samen ‘De Scènefabriek’, een geënsceneerde lezing met op de actualiteit gebaseerde teksten van studenten van de HKU.
De nieuwssite NU.nl heeft een expositie samengesteld van foto’s die terloops zijn genomen door mensen die getuige waren van een belangrijk nieuwsfeit. De tentoonstelling is tijdens NU [05] te zien in de foyer van de Blauwe Zaal.
Kaarten ( € 6,00 - € 10,00) zijn verkrijgbaar aan de balie Informatie & Verkoop van de Stadsschouwburg: maandag tot en met zaterdag van 11 tot 19 uur en vanaf een uur voor aanvang van de voorstelling. Telefonisch reserveren is mogelijk van 11 tot 17 uur (030- 2302023) of online via www.stadsschouwburg-utrecht.nl.

Schipperskinderen

De string-theorie

Van de Kwantum-theorie heb ik begrepen,
dat ik best op verschillende plaatsen tegelijk kan zijn.
Mooi zo.
Ik heb het niet zo op de beperkingen van het leven.
Mooi boek, ‘De ondragelijke deeltjes van het bestaan’.
Sinds mijn kennismaking met de snaar-theorie
(voor de echte hardcore), doe ik een druppeltje Chanel no 5,
dat hier ooit is blijven staan, door de benzine als ik ga tanken
met m’n motor.
In navolging van Houellebecq, wil ik graag bijdragen aan
de democratisering van deze oeverloos moeilijke materie.
Win ik ook misschien eens een prijs.

De string-theorie.

Voor het eerst in zijn leven
ging hij vreemd.
Het was iets waar eigenlijk nog geen woord voor bestond,
daarom noemde hij het maar vreemd.
En vreemd zou het altijd blijven.
En zij,
zij werd voor het eerst verkouden.
Heel erg verkouden.
Ook vreemd.
In haar nies zou het apocalyptisch oordeel liggen.
Haar sproeiend snot zou als een nevel
door het Hof waaien
en de onwaarachtige met blindheid slaan.
En in zijn longen woekeren erger dan de pest.

Lees verder >>

Nieuws

Structurele subsidie voor theatermakers Almere

De Provincie Flevoland, de Gemeente Almere, het Fonds voor de Amateurkunst en Podiumkunsten en het Fonds voor Podiumprogrammering en Marketing hebben de handen in een geslagen om een aantal theatermakers uit Almere structureel subsidie te gaan verlenen. Theatergroep Suburbia, Het 2 Turven Hoog Festival en het Kamermuziekfestival weten zich tot 2009 verzekerd van hun voortbestaan.

Het convenant werd op vrijdag 18 november ondertekend door gedeputeerde cultuur van de Provincie Flevoland, mevr. L. Bouwmeester, de wethouder cultuur van de Gemeente Almere, dhr. V. van der Velde, de directeur van het Fonds voor de Amateurkunst en Podiumkunsten, dhr. B. Hurkmans en de directeur van het Fonds voor Podiumprogrammering en Marketing, dhr. M. van Ginkel.
Aansluitend vond de première van ‘Witte Nachten’, de nieuwste productie van Theatergroep Suburbia, plaats.

Het Zuidelijk Toneel graaft in tijd

De grootste filosofen ter wereld bogen zich al over het fenomeen tijd en het is nog steeds een van de meest besproken onderwerpen. Geen wonder dus dat ook theatermakers zich er door aangesproken voelen. Stefan Hertmans, Paul Pourveur en Claire Swyzen schreven voor Het Zuidelijk Toneel het stuk ‘Tirannie van de tijd’ dat donderdag 24 november in première gaat in Utrecht.

De schrijvers lieten zich inspireren door de Franse anarchist Bourdin die aan het einde van de 19e eeuw een aanslag pleegt op de Chronometer room in Greenwich waar een aantal jaren eerder het ijkpunt van de wereldtijd is vastgesteld.  Om te protesteren tegen de tirannie van de tijd wil hij deze universele referentie opblazen met een tijdbom.  Maar de bom ontploft te vroeg en negen mensen komen om op het station van Greenwich. De schrijvers vullen de koffers van deze passagiers en vertellen over het leven van de slachtoffers van de tijd.

Lees verder >>

Droogneuken

Drie acteurs trekken hun kleren uit. Maar niet alles. Ze houden hun ondergoed aan en schieten in een doorzichtige regenjas. De vrouw leunt met haar rug tegen een dranghek en klemt haar in dikke, huidkleurige panty’s gehulde benen rond het middel van de eerste man. Hij doet alsof hij haar neemt en kletst tijdens het neuken de oren van haar hoofd. Het triootje wordt compleet gemaakt met een SM-slaaf die lebberende tongzoenbewegingen in de lucht maakt en zichzelf op billenkoek trakteert. De zaal moet erom lachen. En dat is dan nog iets, want verder draagt de scène niets bij aan het stuk.
Het is opvallend hoeveel theatermakers expliciete seksscènes in hun voorstellingen verwerken. En het is nog veel opvallender hoe slecht die worden gespeeld en hoe weinig ze toevoegen aan een toneelstuk. Er wordt nogal wat drooggeneukt op het podium. En het publiek haalt er zijn schouders bij op. Terecht want het is saai, saai en nog eens saai!
Dat acteurs wel degelijk in staat zijn om erotische spanning op te bouwen en het publiek ademloos en tamelijk ongemakkelijk in hun stoel past te pinnen, bewees het gezelschap Bonheur onlangs met de remake van ‘De zelfmoord van de meisjes’. Door een uitgebalanceerde combinatie van licht, langzame ontkleding, werkelijke strelingen, echte kussen en vooral veel suggestie, verstomde de zaal in een opgewonden stilte. Jammer genoeg vervielen ook zij wat later in een potje nepwippen achter op het toneel.
Ik snap het niet. Ik snap de keuze van de regisseurs niet om vrijpartijen op die manier ten tonele te voeren. Ik vind het soms bijna een belediging voor mijn intelligentie. Denkt de regisseur soms dat ik te dom ben om de suggestie van een vrijpartij te begrijpen? Denkt hij dat ik me laat meevoeren door zo’n platte vertoning? Gelooft hij echt dat er zo weinig voor nodig is om het publiek te overtuigen?
Ik ben niet preuts. En ik heb geen principiële bezwaren tegen seks op het toneel. In tegendeel, als het functioneel is, laat het dan asjeblieft zien. Maar alleen als je het ook werkelijk goed kunt brengen. Kun je het niet levensecht acteren, laat het dan! Suggereer het liever, dat is zo veel subtieler en spannender. Of heb de ballen om je broek te laten zakken en de daad echt en plein public te verrichten. Raak me. Wind me op. Shockeer me. Maar verveel me niet!
En kom je, zoals Cas Janssen in ‘Tape’, niet verder dan wat snelle, stotende, onritmische heupbewegingen in de lucht, neem me dan vooral niet kwalijk dat ik geen fijne kriebel in mijn buik voel en alleen maar opgelucht ben dat ik geen beschuitje met jou hoef te eten.

MvG
Gigi

Kim Zonneveld

Zonneveld: "Theatermaken is ultiem communiceren"

Kim Zonneveld (26-08-79) maakt deel uit van theatergroep PlayBack, waarmee ze langs zalen en scholen toert met de interactieve voorstelling HIT. Bovendien is ze regisseur van Johannes Speelt, het jongerengezelschap van de . Daar maakte ze onder meer de voorstelling ‘Eerste liefde’, die binnenkort in reprise gaat binnen de Serie Nieuwe Theatermakers. Bovendien maakt ze met Johannes Speelt twee nieuwe voorstellingen, ‘Suzy Q’ en ‘Bonnie en Clyde’, die op 6, 7 en 8 januari in de Bossche Verkadefabriek staan.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik ben een theatermaker die op verschillende manieren verhalen vertelt. Ik probeer mensen te raken door ze dicht op de huid te zitten en ze vervolgens een bevrijdende ervaring te geven.
Met theatergroep PlayBack proberen we verhalen te vertellen die dicht bij de realiteit staan. Deze kunnen voor een deel op waarheid berusten. Wij zoeken naar manieren om deze verhalen theatraal te maken. We gaan met onze voorstellingen naar locaties toe waar deze verhalen zich afspelen en proberen na afloop of vooraf met het publiek in discussie te gaan over de inhoud. Het komt ook vaak voor dat het publiek deel mag nemen aan de voorstelling. Niet als acteur maar als zichzelf, met zijn eigen mening. Wij maken voornamelijk theater op aanvraag. Als er instellingen zijn die zaken bespreekbaar willen maken, helpen wij door hun verhaal op de planken te zetten. Verder komen er binnen PlayBack steeds meer ideeën om maatschappelijke en filosofische zaken zelf bespreekbaar te maken.
Binnen theatergroep PlayBack verbind ik me persoonlijk met mijn publiek, ik ben onder de mensen  en ik doe  inspiratie op. Deze inspiratie gebruik ik om voorstellingen te maken in de theaters. Dan kan het publiek naar mijn verhalen luisteren, en hoop ik dat ik ze kan raken.
Naast de vaste dingen voor PlayBack en de Wetten van Kepler verbind ik me soms freelance aan projecten of zet zelf projecten op. Zo heb ik me als speler verbonden aan de kindervoorstelling ‘Oink’ van het Lab en als maker en speler maakte ik de voorstelling ‘C’est ca, oui c’est ca’ bij de Wetten van Kepler.”

Lees verder >>

Thriller in dans door Vloeistof

'He watches a farewell scene' is een thriller waarin zes afstandelijke stadsmensen geconfronteerd worden met moord. Deze filmische dansvoorstelling van Vloeistof met flashforwards en flashbacks gaat op vrijdag 25 november in première in de NWE Vorst in Tilburg.

Vloeistof maakt eigentijdse dans waarin menselijk gedrag in de moderne tijd centraal staat. Toegankelijk en confronterend tegelijk. Poëtisch en puur. Zonder tierlantijntjes en met de nodige humor. Uitgangspunt voor de voorstellingen zijn bewegingen uit het alledaagse leven. Door deze alledaagse handelingen te bewerken en te becommentariëren laat Vloeistof haar danstaal ontstaan.
In ‘He watches a farewell scene’ volgen poëtische beelden, reflectie op alledaags gedrag en bizarre humor elkaar in snel tempo op. De zes spelers worden geconfronteerd met elkaar en met elkaars gedrag en dat leidt tot onderlinge spanningen. In steeds intiemere ruimtes zijn de zes gedwongen elkaar te ontmoeten en kunnen ze elkaar niet meer uit de weg.
De voorstelling speelt ook zaterdag de 26e in de NWE Vorst. Verder staat ze onder meer op 2 december in het Annatheater in Helmond, op 16 maart in ’t Beest in Goes en op 23 en 24 maart op het Cement Festival. Kijk voor meer informatie op www.vloeistof.nl

Jiskefet stopt, Prins de theaterregie in

Theaterminnend Nederland verliest in Jiskefet een cabaretesk absurdistisch programma op tv, maar krijgt er een talentrijk regisseur voor terug. De VPRO maakte vandaag bekend dat Herman Koch, Michiel Romeyn en Kees Prins het na vijftien jaar mooi vinden geweest en iets anders gaan doen. Hun wegen lijken zich behoorlijk te scheiden, met Koch als schrijver/columnist, Kees Prins als theaterregisseur en Micheil Romeyn als ongeleid projectiel – van hem is nog niet bekend wat zijn plannen zijn. Liefhebbers hoeven ze natuurlijk niet te missen, want veel van hun toppers (‘Debiteuren Crediteuren’, ‘Oboema en José’, de ‘Lullo’s’) zijn te krijgen.

Pork-in-loop
T.r.a.s.h.

SM-dans Tr.a.s.h. boeit in alle heftigheid

Dynamisch en energiek zijn woorden die nog niet de helft van de kracht uitdrukken van de fysieke dans die T.r.a.s.h. laat zien in Pork-in-loop. Zo fysiek zelfs, dat je je afvraagt hoe het kan dat er niet dagelijks gewonden vallen bij hun repetities en voorstellingen. Oefening, zal het internationaal-Tilburgse gezelschap zeggen. Met verbluffend heftig resultaat, zal het publiek ervaren.

T.r.a.s.h. komt voort uit de Tilburgse underground rockscene en is inmiddels een bovengronds dans- en muziekgezelschap. De punky inslag is nog steeds aanwezig, vooral in de rauwe heftigheid van de themabenadering en in ‘leading lady’ Ulrika: fantastische expressie waar diva Hagen een puntje aan kan zuigen.
Thema is de rotzooi, de poel des verderfs die van buiten uit onze huiskamers binnendringt via de diverse media. En die daar wordt beleefd, ondergaan, gekopieerd. Nou, en er wordt wat beleefd in de huiskamer van T.r.a.s.h., overigens een kopie van hun repetitielokaal. Na een introducerende ‘babbel’ van dame Ulrika wandelt een man de krijtwit behangen en betegelde kamer in, zegt: “What do you want” en knalt recht voorover op z’n snufferd. Een Portugees pratende jongeman gaat op de kitschy rode fauteuil zitten shaken in epileptische proporties. Een vierde danser komt lachend binnen, maar gaat ook al gauw onderuit, net als de paar dansers M/V die nog volgen.

Lees verder >>

Russische tragikomedie door Suburbia

17 november 2005 - Nieuws

De nieuwste voorstelling van Theatergroep Suburbia gaat morgenavond in première in theater De Roestbak in Almere-Haven. Ze spelen ‘Witte Nachten’ van Dostojevski, met in de hoofdrollen Annelien van Binsbergen als Nastenka en Marijn Klaver als de arme jongeman die haar tijdens midzomer ontmoet terwijl ze aan het water in St. Petersburg wacht op de terugkomst van haar geliefde.

Witte Nachten is een Russische tragikomedie over de pijn van de liefde als de zon niet meer ondergaat. Theatergroep Suburbia speelt het klassieke liefdesverhaal onder regie van Albert Lubbers in een nieuwe vertaling van Anne Pries en in een bewerking voor het toneel van Valentijn van Dijk.
Na drie dagen Almere volgt een tournee door Nederland tot en met maart 2006, waarbij Suburbia onder meer Schouwburg Odeon in Zwolle (9 december), Peeriscoop in Gorinchem (21 december), Plaza Futura in Eindhoven (19 januari), de Loechemse Schouwburg (3 februari), Theater Bellevue in Amsterdam (14 en 15 februari) en Cultura in Ede (7 maart) aandoet. Vanavond, aanstaande zaterdag en ook op diverse plaatsen in het land wordt voor de voorstelling een inleiding gehouden door dramaturg Valentijn van Dijk.
Zie www.theatergroepsuburbia.nl voor de speellijst.

Finale Cameretten 2005 op stapel

 17 november 2005 - Nieuws

Na een laatste try-out aanstaande zaterdag in het Posttheater in Arnhem gaat het Camarettenfestival op 23 november echt van start om zaterdag de 26e tot een hoogtepunt te komen tijdens de grote finale.

De selectiecommissie heeft half oktober de negen talenten aangewezen die een gooi mogen doen naar de titel van het 40e Camerretenseizoen. Tijdens de voorronde gaan de volgende mensen het posium op: op 23 november Gili (Harelbeke, België), Jeffrey Spalburg (Amsterdam) en Elske Rollema (Den Bosch); op 24 november Jandino Asporaat (Rotterdam), Begijn Le Bleu (Sint Niklaas, België) en Dorine Wiersma (Utrecht); en op 25 november Pia Naber & Hennie Koeken (Tilburg), Jeroen Bouwhuis (Druten) en Lenny (Leuven, België). Op de 26 komen de beste drie in de finale.
Zowel de voorrondes als de finale zijn in het nieuwe Luxor in Rotterdam. Op iedere avond is een gastoptreden van een gearriveerde cabaretier, zoals Theo Maassen tijdens de finale.

Van den Ende in vastgoed

17 november 2005 - Nieuws 

Theaterproducent Joop van den Ende gaat samen met  vastgoedontwikkelaar Trimp & Van Tartwijk locaties ontwikkelen waar theaters de stuwende kracht vormen van een stadsgebied. Het bedrijf dat ze daarvoor hebben opgericht, heet Living City Property Perfomrance. Naast theater spelen werken, winkelen, uitgaan, studeren en consumeren in de directe omgeving van het theater een belangrijke rol.

Het bedrijf wil als eerste project een musicaltheater bouwen in de Zuidas, een prestigieus bouwproject in het zuiden van Amsterdam. Daar heeft het bedrijf al 120.000 vierkante meter ter beschikking voor het futuristische theater met ruim 1900 zitplaatsen dat zo’n 800.000 bezoekers per jaar moet trekken. Eerder bouwde Van den Ende zoals bekend al het Circusthater in Scheveningen, dat hij kocht voor een symbolische gulden, om tot een pretfabriek. Verder exploiteert zijn bedrijf Stage Entertainment dertig theaters in wereldsteden (Berlijn, Parijs, New York).

Lees verder >>

Multiculti ‘The Wiz’ komt eraan

Was er eerst de klassieke film met Judy Garland en later de stadse, zwarte interpretatie met Diana Ross en Michael Jackson, volgend jaar heeft Nederland zijn eigen versie van The Wizard of Oz. Joop van den Ende Theaterproducties werkt namelijk aan een multiculturele invulling van ‘The Wiz’, die vanaf volgend najaar te zien zal zijn in het Beatrix Theater in Utrecht.

Het begon in september 1900 met de uitgave van L. Frank Baums boek ‘The Wonderful Wizard of Oz’. Gevolgd door wereldwijde roem van de in 1939 uitgebrachte film 'The Wizard of Oz'. De kleine Judy Garland speelt daarin Dororothy, die na een gigantische wervelstorm vanuit het zwart-witte Kansas in het kleurrijke land van Oz terechtkomt en daar eindeloze avonturen beleeft met een laffe leeuw, een hartloze tinnen man en een ruggengraatloze vogelverschrikker. Beroemde quote: “Toto, I don’t think we’re in Kansas anymore.”
Ruim 35 jaar kwam er een Broadway-productie gebaseerd het boek van de New Yorkse verhalenverteller. Die trok vier jaar lang volle zalen. En kreeg internationale bekendheid met de verfilming ervan in 1978. In deze vrolijke rolprent zien we Diana Ross als Dorothy, Michael Jackson als de vogelverschrikker en tal van andere zwarte acteurs in de andere rollen. Zowel Broadway-productie als film lieten een zwarte, verstedelijkte interpretatie zien van de sprookjesachtige witte film van voor de oorlog.
The Wiz leverde diverse topnoteringen in de hitlijsten op. Het nummer 'A Brand New Day' stond in 1979 zelfs vijf weken lang op nummer 1. Andere hits uit de musical zijn onder andere 'Ease on the down the road', 'You can't win', 'Home' en 'No bad news'.
En nu komt er dan de multiculturele versie van de succesvolle zwarte musical. “Door de musical een multiculturele bezetting te geven, willen we een zo breed mogelijk publiek trekken, door alle lagen van de samenleving heen”, zegt producent Joop van den Ende. Als deze versie een succes is, wil Van den Ende die ook in andere Europese landen uitbrengen. Hij beschikt inmiddels over bijna dertig theaters in acht landen.
‘The Wiz’ gaat op 10 september 2006 in première in het Beatrix Theater in Utrecht en is de nieuwe ‘openeindeproductie’. Dat betekent dat de populariteit mede bepaalt hoe lang die zal spelen.

Wolkers genoot er al van: musical Turks Fruit

16 november 2005 - Nieuws

De 80-jarige Jan Wolkers zag het stuk al en smolt toen hij zijn Rick en Olga op het podium tot leven zag komen in de personen van Antonie Kamerling en Jelka van Houten. De goedkeuring van de meester zelf, dus, voor de musicalversie van Turks Fruit in een regie van Peter de Baan. Die gaat aanstaande zondag in première in de schouwburg van Tilburg.

Naast Kamerling en Van Houten zijn Ellen Evers en Sjoerd Pleijsier te zien als de ouders van Olga. De muziek komt van een rockband onder leiding van Jan Tekstra en een viervrouwig ensemble. De liedteksten zijn van Sjoerd Kuijper, de muziek is van Jan Tekstra en Fons Merkies.

Lees verder >>

Freek krijgt Groenman-taalprijs

Cabaretier Freek de Jonge kreeg afgelopen zaterdag in Utrecht de zevende Groenman-taalprijs. Dat is een jaarlijkse prijs van de Stichting Let Op Uw Taal voor een opvallende taalgebruiker.

De uitreiking van de prijs was onderdeel van het jaarlijkse congres van het Genootschap Onze Taal, in het Beatrix Theater in Utrecht.
De jury typeert De Jonge als een taalvirtuoos en zijn taalgebruik als helder, ontroerend, kolderiek en eenvoudig. Bovendien wordt hij een vertegenwoordiger van een traditie genoemd die echt Nederlands is: de prekende retoriek van de dominee. Maar de heilsboodschap ervan weet De Jonge in haar ironisch tegendeel te keren, en door zijn persoonlijk engagement in het heldere betoog van de preek onder te brengen, zorgt hij voor een ongewone toegankelijkheid. "Hij weet in taal alles uit te drukken waar de mens door wordt geraakt”, aldus de jury. Deze bestond uit Ludo Beheydt, hoogleraar Nederlands in Leuven, Hans Heestermans, voorzitter van de stichting LOUT, Hennie Stoel, radiopresentatrice, en Peter Smulders, directeur van het Genootschap Onze Taal.
De Groenman-taalprijs wordt elke twee jaar uitgereikt aan een mediapersoonlijkheid in Nederland of Vlaanderen. De prijs is een kunstwerk van de Leidse kunstenares Marlies van Boekel. Eerdere winnaars waren onder anderen Kees van Kooten (1999) en Ivo de Wijs (2001).

Monoloog Primeur in Pitboel Theater

Op de dag dat de Beaujolais Primeur weer verkrijgbaar is, 17 november, heeft Pitboel Theater in Sittard een bijzonder première. ‘Monoloog Primeur’ heet het project, waarin regisseur Zoran Pehar elf acteurs regisseerde in twaalf monologen.
 
De eerste drie monologen (Guido Severens, Marcel Wieser en Fred Hendriks) zijn op 17 november te zien, de andere negen de dagen daarna. Vervolgens worden alle monologen gespeeld in nog vier weekenden tot eind januari: 25 tot en met 27 november, 9 tot en met 11 december, 20 tot en met 22 januari en 27 tot en met 29 januari. Het trio monologen begint telkens om 20.00 uur, behalve op zondag, want dan is er matinee om 14.30 uur.
 
De entree is 12 euro. Daarvoor krijgt de bezoeker drie monologen voorgeschoteld, vergezeld van een glas Beaujolais Primeur in het theatercafé. Reserveringen via Pitboel Theater: 046-4584721 of reserveringen@pitboel.nl

Nijholts herstel bepaalt rol Higgins

Als Joop van den Ende echt wil dat Willem Nijholt professor Higgins speelt in zijn nieuwe musical ‘My fair lady’, moet hij tot december wachten op uitsluitsel. De 71-jarige acteur is namelijk herstellende van keelkanker en moet nog enkele medische controles door voor hij ja of nee kan zeggen.

De kans dat de musicalproducent dat geduld kan opbrengen voor het invullen van de mannelijke hoofdrol is groot. Er is nog even tijd, want de productie moet 5 november 2006 in première gaan. ‘My fair lady’ wordt waarschijnlijk een reizende musical langs verschillende theaters in Nederland. De meeste Van den Ende-musicals spelen op een vaste plaats.
‘My fair lady’ is gebaseerd op George Bernard Shaws boek ‘Pygmalion’. Dat gaat over het bloemenmeisje Eliza Doolittle uit de arbeidersklasse dat door de chique professor Higgins wordt opgeleid tot een dame. Opgeroepen vragen zijn: bestaat de echte beschaving en wie leert er nu eigenlijk van wie?
Wim Sonneveld was de eerste Nederlandse professor Higgins toen ‘My fair lady’ begin jaren zestig voor het eerst Nederland aandeed; Johan Kaart was Alfred Doolittle. Sindsdien speelden in de Nederlandse theaters verschillende versies van de musical.

De gestolen show

Mijn eerste was een log en onhandig beestje dat wel een pond woog. Ik kocht hem omdat ik meer vrijheid rook; dezelfde geur die ik jaren eerder bespeurde bij de aanschaf van een antwoordapparaat. Voorbij was de tijd van gemiste telefoontjes. Voorbij was ook de tijd dat ik argeloos de hoorn van de haak nam en iemand aan de lijn kreeg waarmee ik op dat moment helemaal geen gesprek wilde voeren. Een zaktelefoon met nummerherkenning kwam me dan ook voor als het summum van ongebondenheid.
Maar dat was een misrekening. Als snel bereikten me de eerste verwijten. Nam ik mijn mobieltje niet op en was ik thuis, dan volgde steevast het gerinkel van de vaste lijn. Mensen bleken boos, teleurgesteld en verwijtend te reageren als ik ze niet direct te woord stond. Ineens moest ik van iedereen altijd en overal bereikbaar zijn. Van de weeromstuit heb ik mijn eerste toestel in het Boterdiep gegooid en jarenlang geen nieuwe aangeschaft.
Inmiddels is het mobieltje niet meer uit mijn leven weg te denken. Ik bel ermee. Ik maak er foto’s mee. Ik spreek memo’s in. Ik kan er mee surfen of e-mailen. Ik heb speciale verzendlijsten om groepen mensen gelijktijdig hetzelfde tekstberichtje te sturen. Het is mijn wekker. Waar ik ook ben, ik heb altijd mijn adresboek, notities en agenda bij me. Tegenwoordig is zo’n lichtgewicht apparaatje een volledig communicatiecentrum. En ik heb me ontwikkeld tot een echte communicatiejunk.
In een stad als Amsterdam waar ik soms voortdurend en dan weer helemaal geen vrienden, bekenden of leuke mensen tegenkom, is mijn mobiele telefoon een sociaal vangnet. Ik stuur tekstberichtjes wanneer ik behoefte heb aan gezelschap. Ik maak, verander, bevestig of annuleer afspraken of vertel waar ik te vinden ben, dat ik iemand mis of deel mijn laatste nieuwtjes. En weet ik me in mijn eentje geen houding te geven, dan klamp ik me vast aan mijn 6230i.
Ik ben dol op mijn Nokia. Toch verlang ik regelmatig terug naar het premobiele tijdperk. Naar het straatbeeld waar irritante beltonen en in de lucht kletsende mensen geen deel van uitmaakten. Naar de tijd waar het niet bij iemand opkwam om in gezelschap te telefoneren. Naar de tijd waar persoonlijke gesprekken nog privé waren. Tegenwoordig krijgt het mobieltje bijna altijd en overal en op alles en iedereen voorrang.
Neem het theater. Er hangen verbodsbordjes met een dikke, rode streep door een telefoon. De medewerkers die de kaartjes scheuren, vragen aan het publiek om hun telefoon uit te zetten. Het verzoek staat op de kaartjes. Soms loopt er zelfs een acteur met een groot bord over het podium om mensen te manen hun telefoontje uit te zetten. En toch komt er geregeld ergens in de zaal zo’n kreng met veel lawaai en gepiep tot leven.
En ik vraag me af: wat bezielt die mensen om hun toestel niet uit te doen? Leiden ze aan grootsheidwaanzin? Vinden ze zichzelf belangrijker dan de acteurs? Geven ze er niet om dat ze zich onbeleefd gedragen? Maakt het niet uit dat ze de creatieve en artistieke integriteit van de theatermakers aantasten? Of denken ze soms dat het kopen van een kaartje ze het recht geeft de show te stelen?
Keer op keer stuit ik tijdens voorstellingen op dit ronduit asociale gedrag van toeschouwers. Ik verbaas me. Ik verwonder me. Ik erger me. En ik heb ernstig last van plaatsvervangende schaamte wanneer een theatergezelschap weer eens ruw uit zijn concentratie wordt gerukt omdat het publiek zijn gebrek aan manieren voor het voetlicht brengt.
De mobiele communicatie mag dan grenzeloos zijn, dat geeft niemand het recht om de grenzen van fatsoen te overschrijden.

MvG
Gigi

Mariëlle Tolhuisen

'Het maakproces is een feestje'

Mariëlle Tolhuisen is verbonden aan het theatergezelschap La Pralinette de Papa Nugue. Op 18 november is de eerste try-out van de nieuwe voorstelling ‘Met de helm op’ in Amsterdam. Hierin betreedt ze samen met collega Dorinde van Helden het podium. TheaterCentraal.nl stelde haar de bekende vragen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“De voorstelling ‘Met de helm op’ is mijn debuut als schrijfster/theatermaker. Het is een toneelvoorstelling met cabareteske en mimische trekjes. Het is een ietwat absurde weergave van een nogal trieste en uitzichtloze situatie. Ik vind het zelf erg grappig en ik hoop natuurlijk dat het publiek dat ook gaat vinden en uiteindelijk misschien zelfs wel een traan laat. De combinatie tragisch en komisch vind ik het mooist. 
De voorstelling speelt zich af in een kleedkamer van een wereldberoemd attractiepark, waar Roelie Reuven haar 10-jarig jubileum als Roodkapje viert. Sanya Schuttevaer, een derdejaars studente aan een gerespecteerde theateropleiding is gisteren begonnen met haar snuffelstage als Sneeuwwitje onder Roelie‘s hoede. Ze delen een kleedkamer. Sanya verkeert in de veronderstelling dat ze verschrikkelijk veel kan leren van haar zo ervaren collega. Maar zo simpel gaat dat niet. Zes Poolse dwergen gedragen zich als verwende popsterren, Roelie bereidt zich na haar succesvolle deelname aan het European Fairytale Festival verbeten voor op een wereldwijd vervolg en Sanya blijkt nogal rücksichtslos bezig met haar eigen succes.”

Wat maakt je werk bevredigend - of niet?
“Ik vind het fantastisch dat ik in samenwerking met regisseur Ewout Eggink en actrice Dorinde van Helden mijn ideeën vorm kan geven en daarbij ont-zet-tend veel plezier beleef! Het hele maakproces ervaar ik als een feestje. Ewout die mijn ideeën en humor begrijpt en mij helpt het om te zetten naar theater en Dorinde die gewoon héél grappig is. SUPER! En de kick is dubbel zo groot omdat ik naast het maken ook nog eens speel! Ik ben BLIJ!”

Lees verder >>

Guy Cassiers wint prijs met Proust

Regisseur Guy Cassiers is een van de drie winnaars van de Amsterdamprijs voor de kunsten 2005. Dat maakte het Amsterdamse Fonds voor de Kunst donderdag bekend. Cassiers krijgt de prijs voor de regie van de vierdelige Proustcyclus bij het Rotheater.

“Hij is erin geslaagd om op een vernieuwde en succesvolle manier toneel, film en literatuur samen te brengen'', aldus de jury.
De andere twee winnaars zijn vormgeefster Claudy Jongstra en musicus Joël Bons. De Amsterdamprijs voor de kunsten is de belangrijkste kunstprijs van de hoofdstad. Het is een bundeling van de achttien afzonderlijke kleinere prijzen die tot 2002 bestonden.
Op 22 januari vindt de prijsuitreiking plaats in het Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam. De winnaars ontvangen ieder een bedrag van 35.000 euro.

Würz maakt anti-humor komedie

‘Nexlach’, geschreven door Joost II Sickenga, is de nieuwste productie van theatergezelschap Würz. De voorstelling onder regie van Jules Terlingen gaat op zondag 20 november in première in theater Kikker in Utrecht.

In ‘Nexlach’ draait het om vijf familieleden die na een fijne vakantie dertien uur in een file aan elkaar zijn overgeleverd. Tegen beter weten in proberen ze door te gaan in een wereld die aan alle kanten is verstopt. In korte scènes wordt het verloop van die tocht in beeld gebracht.
Bestaat er zinloze humor? Zet humor op film en tv aan tot humor in het openbaar? En: wordt Nederland zo langzamerhand niet ontoelaatbaar lachwekkend?
Meer informatie over de voorstelling en de kaartverkoop is te vinden op de van theater Kikker.

Theatermakers steken nek uit tijdens RISK

Op het RISK-festival steken theatermakers hun nek uit. Ze nemen risico’s wanneer ze hun publiek en vakgenoten confronteren met werk waarvan soms alleen nog maar de contouren bekend zijn. Van 23 tot en met 27 november houdt het Ostadetheater in Amsterdam het RISK festival voor de vierde keer.

Tien Nederlandse groepen laten dit jaar hun meest recente werk zien. Sommige voorstellingen staan al in het theater maar een groot deel staat nog in de steigers en is nog volop in ontwikkeling.
RISK wordt geopend met de ‘laboratoriumtheatervoorstelling’ ‘De Filmfabriek’ van Wiersma & Smeets. Op de openingsdag geeft poppenspeler Neville Tranter van het wereldberoemde ‘Stuffed Puppet Theatre’ een openbare masterclass met studenten van het Rotterdams Conservatorium. Verder kan het publiek een kijkje in de keuken nemen bij theatermaker Peter Zegveld of de filmpremière van Judith Nab’s ‘Théâtre Espace’ bijwonen. Ook is er veel aandacht voor poppenspel en is er nieuw werk te zien van lrike Quade, Loes Hegger en Duda Paiva.
Het complete programma is te vinden op de van het Ostade theater.

Poster ’t Barre land wint TheaterAffichePrijs

De veertiende TheaterAffichePrijs is gewonnen door ontwerper Herman van Bostelen. Hij krijgt de prijs voor zijn affiche voor de voorstellingserie ‘Mauerschau’ van ’t Barre land.

Het gezelschap sleepte vorige jaar — samen met Maatschappij Discordia  — ook al de prijs voor beste vormgegeven theateraffiche in de wacht.  Toen kreeg Jorn Heijdenrijk de prijs voor de affiche voor ‘Woyzeck’.
Over 'Mauerschau' zegt de jury in zijn rapport onder meer: “Van Bostelen neemt een eigenzinnige en markante positie in binnen het totale aanbod van theateraffiches voor het afgelopen seizoen. Hij breekt met het fotografische beeld als dominante betekenisdrager en sluit aan bij de hernieuwde belangstelling voor het typografische teken als beeld. De esthetiek van het modernisme wordt door hem doorontwikkeld, verrijkt en gewijzigd.”
De TheaterAffichePrijs bestaat uit € 2500,- en een jaarabonnement op ITEMS, tijdschrift voor vormgeving en design. De prijs werd gisteravond uitgereikt in het Stedelijk Museum CS. De genomineerde affiches van de vakjury zullen in de tuin van Theater Instituut Nederland tentoongesteld worden vanaf 10 november 2005 tot 10 januari 2006.
Gelijktijdig met de TheaterAffichePrijs is de ‘Bekijk’t Jongeren TheaterAffichePrijs’ uitgereikt. De jeugdjury bekroonde het affiche voor de voorstelling ‘Claudia Zuigt’ van Claudia de Breij. Het affiche is ontworpen door Emilio de Haan en Elwin Bes. Zij mochten een bedrag van € 500,00 in ontvangst nemen.

Guy Cassiers wint prijs met Proust

11 november 2005 - Nieuws 

Regisseur Guy Cassiers is een van de drie winnaars van de Amsterdamprijs voor de kunsten 2005. Dat maakte het Amsterdamse Fonds voor de Kunst donderdag bekend. Cassiers krijgt de prijs de regie van de vierdelige Proustcyclus bij het Rotheater.

“Hij is erin geslaagd om op een vernieuwde en succesvolle manier toneel, film en literatuur samen te brengen'', aldus de jury. De andere twee winnaars zijn vormgeefster Claudy Jongstra en musicus Joël Bons.
De Amsterdamprijs voor de kunsten is de belangrijkste kunstprijs van de hoofdstad. Het is een bundeling van de achttien afzonderlijke kleinere prijzen die tot 2002 bestonden.
Op 22 januari vindt de prijsuitreiking plaats in het Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam. De winnaars ontvangen ieder een bedrag van 35.000 euro.

Mondo Leone Alleman
Leon Giesen -

Alleman gaat over één man

11 november – Recensie

Leon Giesen kreeg toestemming om Bert Haanstra’s meesterwerk ‘Alleman’ (1963) op zijn eigen manier te recyclen. Wie de Limburgs-Utrechtse scene-and-songwriter kent, verheugt sinds die aankondiging op de eerste vertoning van ‘Mondo Leone Alleman’. Vorige week vrijdag was de première in het Utrechtse Louis Hartlooper Complex. Eerste indruk: wat weinig Haanstra, maar op en top Giesen.


Wat onwennig zit Giesen voor een groot filmdoek, met twee kleinere schermen naast zich. Zijn ‘podium’ is nauwelijks een meter diep; gezeten op een speaker, met naast hem nog enkele boxen, wat gitaren en een bas. De tweede rij is bezet door twee bistrotafels met daarop twee plastic opbergdozen en daar weer op de beamers. Technicus Elias Groothoff zit op de meest rechtse stoel van de eerste rij, met voor zich de nodige knoppen, schuiven en stekkers.
Dat is echt Leon Giesen: niet te moeilijk doen. Zijn publiek welkom heten met de opmerking “Dames en heren, ik ben het maar.” Zich hardop afvragen of hij wel ‘zo lang’ kan boeien. Geen zorgen Leon, anderhalf uur vlogen voorbij en zelfs voor de mensen die een deel van de filmpjes al hadden gezien op bijvoorbeeld de Parade kan het niet langdradig zijn geweest. Als een van de ontroerendste, echtste mensen in theaterland vermaak je jan en alleman met herkenbare, grappige, rakende filmpjes en bijpassende liedjes.
Lees verder >>

Congres zet nationale makers op buitenlandse kaart

Informal European Theatre Meeting (IETM) houdt van 24 tot en met 27 november in Utrecht Absolute Theatre, een theaterfestival waarbij Nederlandse makers worden gepresenteerd aan internationale programmeurs, producenten, beleidsmakers en vakgenoten. Het festival maakt deel uit van een IETM-congres onder de naam ‘The Autumn Plennary Meeting’.

In het programma van Absolute Theatre zijn 21 voorstellingen opgenomen waarmee de organisatie het Nederlandse theateraanbod internationaal op de kaart wil zetten. Doordat de voorstellingen woordarm zijn of worden voorzien van een Engelse boventitel of synopsis zijn ze goed te volgen door anderstaligen.
Absolute Theatre is toegankelijk voor het theaterpubliek. Kaarten zijn te verkrijgen bij de Absolute Theatre-kassa in de Stadsschouwburg Utrecht: 030-2302023 en bij de kassa´s van de deelnemende theaters. Meer informatie op de website.
Tijdens het festival zijn de volgende voorstellingen te zien: [localurl=http://theater.web-log.nl/log/4046729]‘Bacon’[/localurl] van Nanine Linning, ‘Bambie 8’ van Bambie, ‘Before… Existential Make-over’ van Laura van Dolron, ‘Braakland’ van Lotte van den Berg, ‘Camille Claudel’ van De Paardenkathedraal, ‘De Grondwet’ van Theatergroep De Nieuw Amsterdam, ‘Double Points:Two’ van Emio Greco/PC, ‘geslacht’ van Dood Paard, ‘How heavy are my thoughts’ van Ivana Müller, [localurl=http://theater.web-log.nl/log/3938062]‘Kings’[/localurl] van Made in da Shade, [localurl=http://theater.web-log.nl/log/4035153]‘Knuckles’[/localurl] van (voormalig)Alex d’ Electrique, ‘Kommer’ van Kassys, ‘Lautsprecher Arnolt’ van Nieuw West, ‘Marie-L’ van Stella Den Haag, [localurl=http://theater.web-log.nl/log/4035153]‘Soirée des Ateliers’[/localurl] van Huis a/d Werf, [localurl=http://theater.web-log.nl/log/3516730]‘The place where we belong’[/localurl] van Space, ‘[localurl=http://theater.web-log.nl/log/3920148]This performance[/localurl]’ van David Weber-Krebs, ‘Tirannie van de Tijd’ van Het Zuidelijk Toneel, ‘Toe vader, drink’ van Jetse Batelaan, ‘Voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt’ van Theatergroep MAX en ‘Wervel’ van Boukje Schweigman.

Lees verder >>

Dr. Fischer & de 7e hemel
Volksoperahuis-

Volksoperahuis raakt nuance in zwart-wit stuk

De nieuwste voorstelling van het Volksoperahuis ademt een sereniteit die weinig kenmerkend is voor het gezelschap maar die het talent van Kees Scholten groot recht doet. Onder eindregie van Rogier Schippers is ‘Dr. Fischer & de 7e hemel’ een subtiel stuk geworden waarin verhaal, muziek en toneelbeeld vrijwel in harmonie zijn.

Het Volksoperahuis, dat bekend staat om humoristisch muziektheater met meeslepende levensliedjes, laat zijn traditie ook in dit nieuwe stuk niet los. Dat de voorstelling toch een wezenlijk ander karakter draagt dan de voorgaande is voor een deel te danken aan de inbreng van Charles Janko op vleugel. Een prachtige, klassieke compositie vormt het leidmotief van de voorstelling. In de ouverture weerklinkt de opmaat naar het verhaal in klanken van lieflijke hoop, onheilspellende beklemming en ontroerende weemoed; thema’s die gedurende de voorstelling worden herhaald. Nu en dan gebruikt hij de vleugel als snaarinstrument en tokkelt stoutmoedig een spanningsverhogend intermezzo.
In het verhaal worden de romanfiguur Siegfried Fischerle en de schaaklegende Bobby Fischer samengesmolten tot hetzelfde fictieve karakter. In de goedgeschreven toneeltekst wordt het gebruik van geschiedkundige feiten niet geschuwd. Dat levert een boeiend stuk van een uur op waarin de schaakliefhebber de echte Bobby Fischer en een legendarische schaakpartij zal herkennen en de literatuurliefhebber de stem van Canetti’s Fischerle zal horen. In het stuk zijn meerdere lagen verwerkt, waarbij de bovenste laag wat serieuzer is dan te doen gebruikelijk bij dit gezelschap.
Toch is in de liederen het eigen geluid van het Volksoperahuis onmiskenbaar aanwezig. Maar van meedeinen en meeklappen is deze keer geen sprake, want de makers brengen vooral hun intense ballades. Met een verrassende ingetogenheid heeft het gezelschap dit keer de uitbundige en komische franje gemeden en raakt daarmee zowel in muziek als spel knap aan de humor die de omkering van verdriet en pijn is.

Lees verder >>

Zondag

Zondag
De radio zacht aan
En moeder aan tafel
Op zoek naar bekenden
In de rouwadvertenties

Die is van Hans Vlek.
Bij mij is het ook zondag.
Huiselijkheid ten top.
Met mijn dikke buik sta ik een ontzaglijke hoop was op te vouwen.
In mijn huis is het een gezellige drukte van al mijn persoonlijkheden.
Mijn verlegenheid leest een boekje.
Boven de rugleuning van de bank de dansende billetjes van mijn gore lef die mijn angst aan zijn haren tevoorschijn probeert te trekken.
Mijn anarchie ligt te suffen bij de kachel.
Wat ze in mijn slaapkamer aan het doen zijn, weet ik niet, maar ik laat ze maar.
Sinds ik niet meer drink, zijn ze redelijk bevriend geraakt met elkaar.
Af en toe belt er nog eentje huilend aan, die ik jaren geleden vergeten ben in de trein.
Of bij een mooie, nare vrouw.
Ik heb ze aan de afwas gezet, maar dat wil niet erg lukken.
In de afwasbak zitten alleen nog mijn goede bedoelingen, dromerig bellen te blazen met het sop.

Lees verder >>

Gouden Zwaan voor Massimo Molinari

Massimo Molinari is de winnaar van de Gouden Zwaan 2005. Hij ontving de prijs tijdens de uitreiking van de VSCD Dansprijzen op zondag 6 november in het Lucent Danstheater in Den Haag. De prijsuitreiking vond plaats als onderdeel van het Holland Dance Festival.

De vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD) reikt sinds 1983 dansprijzen uit. Sinds 2003 zijn dit de Gouden Zwaan, de Zwaan voor de beste productie en de Zwaan voor de beste dansprestatie. 
De VSCD kent de Gouden Zwaan toe aan een danser of choreograaf die indrukwekkende prestaties heeft geleverd tijdens zijn of haar loopbaan. De prijs heeft geen nominaties en wordt niet jaarlijks uitgereikt.
Massimo Molinari, toonaangevend danser van Dansgroep Krisztina de Châtel, won de prijs afgelopen zondag omdat hij volgens de jury een begaafd en prachtig danser is die jarenlang op hoog niveau zowel publiek als pers voor zich heeft weten te winnen. “Massimo Molinari heeft de natuurlijke gave om te intrigeren. Eenmaal op het podium kun je als toeschouwer en danser niet om hem heen. Toch is hij altijd dienstbaar aan het tableau en collegiaal naar zijn mededansers toe.”
Krisztina de Châtel, die zelf in 1988 de VSCD Choreografieprijs won,  laat weten verheugd te zijn dat Massimo Molinari de Gouden Zwaan heeft gewonnen. “Massimo is een zeer talentvolle danser met een specifieke bewegingskwaliteit. Hij heeft door de jaren heen mijn choreografieën enorm verrijkt. Bovendien werkt hij ontzettend hard, met een sterke discipline. Dat hij naast al deze eigenschappen zo integer en bescheiden blijft, maakt hem extra bijzonder. In de jaren dat hij bij Scapino bij Ed Wubbe heeft gedanst, heeft hij heel veel geleerd en zich verder ontwikkeld. Zijn beslissing om bij ons terug te keren was voor mij een groot cadeau. Fantastisch dat hij deze prijs heeft ontvangen! Een unieke gebeurtenis!”

Lees verder >>

PvdA wil 1% van Rijksbudget voor kunst en cultuur

De PvdA wil het cultuurbudget verhogen tot 1% van de rijksuitgaven. Dat staat in de nota ‘De kracht van kunst’. Met dit voorstel sluit de PvdA zich aan bij de roep belangenvereniging Kunsten 92 wiens motto is “1% van de Rijksuitgaven voor een bloeiend cultureel leven is geen overbodige luxe”.

De nota moet volgens de PvdA de aanzet zijn voor een geheel nieuw kunst- en cultuurbeleid in Nederland.“De politiek wordt niet gehoord waar dat wel zou moeten: over de maatschappelijke betekenis van kunst en cultuur in onze samenleving. Dat terwijl de politiek wel gezien wordt waar het juist niet zou moeten: bij het gedetailleerde subsidiegeschuif”, aldus fractievoorzitter Wouter Bos. Bos overhandigde gisteren in Amsterdam het eerste exemplaar aan actrice Monique van de Ven.
In de nota pleit de PvdA voor een actieve cultuurpolitiek waarbij de politiek alleen keuzes maakt over de hoofdlijnen en kernpunten van het beleid. De partij wil de Raad van Cultuur vervangen door een zelfstandig besluitvormend orgaan zodat het parlement en de verantwoordelijke minister niet langer invloed hebben op de precieze verdeling van de subsidie.
Verder moet er minder onderscheid gemaakt worden tussen hoge en lage kunst. Bovendien wil de PvdA een minister voor Cultuur installeren (nu nog staatssecretaris). Het budget voor de participatie van jongeren en allochtonen moet worden verdubbeld en alle openbare kunstinstellingen moeten tenminste een dag in de week gratis toegankelijk worden. De partij onderschrijft de ideeën van Rick van der Ploeg dat gezelschappen en musea voor meer eigen inkomsten moeten zorgen maar wil niet dat dit ten koste van de aan hen toegekende subsidies gaat.
Belangenvereniging Kunsten 92 ijvert sinds 1992 voor het versterken van de positie van de culturele sector in Nederland en is een regelmatige gesprekspartner van de Raad voor Cultuur, Staatssecretaris Medy van der Laan en de Vaste Kamercommissie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. De vereniging werkt bovensectoraal en behartigt de belangen van alle segmenten van de culturele sector.
Op 28 november wordt in de Tweede Kamer de nota van staatssecretaris Medy van der Laan ‘Het verschil maken, herijking van de cultuurnotasystematiek’ besproken.

Omega dropt ‘Bom’

Op 11/09 werd ‘Bom’ voor het eerst opgevoerd. Na de voorstelling op de herdenkingsdatum van de aanslag op de Twin Towers bleef het even stil rondom ‘Bom’. De echte tournee van Omega met deze theatrale monoloog van een vrouwelijke zelfmoordterrorist start op 15 november in het Rozentheater in Amsterdam.

Anke Engels kruipt in de huid van een vrouw die het plan heeft opgevat om een zelfmoordaanslag te plegen. De tekst van de hand van Marjolein van Heemstra is er op gericht om het onvoorstelbare voorstelbaar te maken. Op een aardse, persoonlijke en intieme wijze vertelt Omega het verhaal van een doodnormale jonge moeder die in een andere omgeving nog geen vlieg kwaad zou doen.
‘Bom’ is van dinsdag 15 november t/m zondag 20 november te zien in het Rozentheater in Amsterdam. Meer informatie is te vinden op de website van Omega.

Jeugd stelt gastvrijheid Amsterdam aan de kaak

Breakin’Walls, het urbanfestival dat door jongeren wordt geprogrammeerd, vindt dit jaar voor de zesde keer plaats in Amsterdam. Onder het thema ‘Mi Casa Es Su Casa’ stellen ze de gastvrijheid van Amsterdam aan de kaak. Opkomend hiphoptalent Badbrya schreef speciaal voor het festival haar gelijknamige nieuwe single. 

Het festival biedt een internationaal programma op het gebied van dans, muziek en theater. Dit jaar wordt de locatie voor het eerst uitgebreid en vinden de voorstellingen niet alleen plaats in de theaters in de Nes maar ook in Paradiso. Daar wordt op 19 november het slotfeest met theater, muziek, DJ’s en optredens georganiseerd. Op het programma staan onder meer  Saïan Supa Crewm, Podium Modern, Badbrya & Das Primeiro, Ozmoses Tour, Blaxtar, Colombiaanse Bloedgroep, Neo & Manu en Typhoon.

Breakin’Walls vindt plaats van 16 tot en met 19 november in Amsterdam. Het volledige programma en meer informatie is te vinden op de website van het festival.

Caecilla Thunnissen

‘Niet zwichten voor makkelijkste weg'

Een poosje geleden raakte TheaterCentraal.nl na afloop van een voorstelling aan de praat met Caecilia Thunnissen. De vorig jaar afgestudeerde theatermaakster is verbonden aan het Theatermakers Collectief Het Reservaat en vertolkte een rol in de korte film ‘MelainA Cholê’ van Daan Noppen. Momenteel werkt ze aan een theatervoorstelling waarin ze klassieke muziek en bewegingstheater samen wil brengen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik ben in 2004 aan de Theaterkade afgestudeerd met de bewegingstheatersolo ‘ST:RA:KS’. Daarin heb ik een aanzet gemaakt met wat misschien kan uitgroeien tot mijn eigen theatertaal. Ik werk vaak op een associatieve manier met beelden en muziek. Beweging is altijd het startpunt voor spel. Mijn werk heeft wel een verwantschap met mime. Als ik mijn maakproces zou abstraheren, probeer ik mijn voorstellingen op te bouwen met de bouwstenen klank, beweging en beeld. Misschien in één woord: bewegingsmuziektheater. Beetje lang en raar woord, dus ik ben benieuwd hoe anderen mijn werk zullen omschrijven.
En waar gaat mijn werk over? De thema’s die ik aansnijd, hebben helaas vaak een filosofisch karakter. Dat is moeilijk omdat die zich niet echt makkelijk laten vertalen naar theater. Maar grofweg gezegd gaat het over personages die worstelen met de grote en filosofische thema’s van het leven, zoals de onomkeerbaarheid van de tijd en de illusie van de vrije wil. Laatst las ik een artikel over de afnemende meeropbrengst van de toenemende keuzevrijheid. Of op z’n Jip en Janneke gezegd: hoe meer opties je hebt om te kiezen, hoe moeilijker het wordt. Een probleem dat velen van ons kennen. Het lijkt me interessant daar een voorstelling over te maken.”

Lees verder >>

COM.PLOT - Checkpoint!

Checkpoint!: actuele dooddoener

5 november 2005 - Recensie 

Er wordt niets van het publiek gevraagd. Het hoeft zich niet in te leven. Het hoeft niet na te denken. Het hoeft er alleen maar te zijn en de teksten over zich uit te laten storten. Dat is de grootste makke van ‘Checkpoint!’ van toneelgroep Com.Plot. Jammer, want zowel het acteerwerk als de regie van Titus Muizelaar is uitstekend.

Het onderwerp is actueel, dat bevestigt het journaal dagelijks. Dus daar ligt het niet aan. Maar tegelijkertijd is het ook oud nieuws. In ‘Checkpoint!’ worden fragmentarisch en zonder verhaallijn gesprekken gevoerd door allerlei personages. Gesprekken over de toestand in de wereld en met name in Nederland. De moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh. De oorlog in Irak. Balkenende. Bush. Onder het genot van een fles rode wijn, al neukend tijdens een trio in een parenclub en aan de lijn met een telefonische hulpdienst worden de zin en de onzin van het bestaan besproken.
Gesprekken die iedereen al talloze malen heeft gevoerd en die overal om ons heen te horen zijn. En daar zit dan ook direct het probleem: het stuk biedt geen vernieuwende gezichtspunten, maar is de optelsom van de gevoelens en gedachten over de belangrijkste politieke en maatschappelijke kwesties anno nu. Kwesties die al jaren breed worden uitgemeten in de media. En de uitkomst is dezelfde: niemand kent de oplossing.

Lees verder >>

Debatsalons over theaterkritiek

De eerste van vier debatsalons die het Theater Instituut Nederland (TIN), De Kring van Nederlandse Theatercritici en theatervakblad TheaterMaker(TM) in Amsterdam organiseren, vindt plaats op maandag 14 november. De salons onder de naam ‘De kritiek besproken’ gaan over de theaterkritiek.  

Tijdens de debatten zal een aantal theatercritici discussiëren over een of meer recente theaterproducties waarover de meningen uiteenlopen. De organisatie hoopt met de salon een nieuwe impuls te geven aan het debat in en over de theaterkritiek.
Tijdens de eerste salon staat de theaterproductie ‘Platonov’ van het Rotheater centraal. Het debat wordt gevoerd door Jowi Schmitz (NRC Handelsblad), Marjan Buijs (de Volkskrant) en Mieke Zijlmans (8weekly) en uit een aantal medewerkers van het Rotheater. Jan van den Berg zal als gespreksleider trachten om het debat in goede banen leiden.
De eerste salon vindt plaats om maandag 14 november aanstaande in het Theater Instituut Nederland. De toegang is gratis en reserveren is noodzakelijk. (020-5513300)

Boek over avonturen Manon Ossevoort

Wanneer het in de winkel zal liggen is nog niet bekend, maar dat het boek over haar reis naar de Zuidpool er komt is een feit. Manon Ossevoort tekende onlangs namelijk een contract met uitgeverij De Geus.

Afgelopen weekend is het trekkermeisje aangekomen in Egypte. Ze legde voordien ruim 5000 kilometer af op het Europese continent. En onderweg bij de grens naar MonteNegro kreeg haar verhaal een wel heel bijzonder staartje. Een stukje uit haar reisverslag:
“Alleen toen ik gisteravond bij de grens naar MonteNegro stond in mn eentje met de tractor kwam er een kleine koude pup naar me toe gelopen. De douaneman zei, neem m maar mee naar Nederland hier gaat ie dood. Nee dat kan toch niet. Ik bukte toch even om m te aaien. Hij legde voorzichtig zijn pootje op mn arm. Ohoh. Ik wilde weer terug naar de tractor lopen maar dacht, hier ga je spijt van krijgen. Toen heb ik hem opgepakt en dacht, als ie maar een beetje sputtert of spartelt, verstijfd of piept, zet ik hem weer terug. Hij kroop tegen me aan. Ik heb m meegenomen op de trekker en dacht, hij schrikt zich wild van het lawaai. Maar toen de motor aansloeg gaf ie geen kik. Ik reed twee meter en hij begon nieuwsgierig om zich heen te kijken. Ik ben door het donker met een pup onder de arm door de bossen van MonteNegro gereden. De volgwagen is meteen verliefd op m geworden. We noemen hem Kosovo.
Waarschijnlijk mag ie niet mee de boot op. Ik zou het geweldig vinden een mini-waakhond mee op reis. Honden hebben een veel betere intuitie met mensen, en voor het team onderweg zou het ook geweldig zijn om voor een hondje te zorgen…maar goed. Ik geloof dat ik in Italie een baasje voor hem moet zoeken!
Hoe dan ook gaat ie het iets beter krijgen dan midden in de winterse bergen van MonteNegro… Hondje te koop, hij heet Kosovo!!!! oh, wil m houden”
Gelukkig heeft Manon een paspoort voor Kosovo weten te bemachtigen en reist de pup nog steeds met haar mee. Meer weten over de bijzondere avonturen van Manon Ossevoort? Haar belevenissen zijn te volgen in .

Fotografie: website Manon Ossevoort

Stille disco in Theatermuseum

De Parade slaat morgenavond in het kader van de museumnacht zijn tenten op in het Theatermuseum in Amsterdam. Tijdens het zogenaamde ‘Flying festival’ trekt een bonte stoet van artiesten voorbij in een bijzonder programma. En natuurlijk ontbreekt ook de stille disco niet.

Verder spelen Jetje en haar dansorkest in het tot swingcafé omgetoverde Auditorium liedjes uit de muziektheatervoorstelling ‘Het valt wel mee al zit het tegen’. In twee levensgrote decors kan het publiek zelf de planken op om onder leiding van een regisseur te experimenteren met improvisatietheater. Tijdens de theatrale rondleiding door het museum worden de belangrijkste actrices uit de theatergeschiedenis tot leven geroepen.
Een passe-partout voor de Museum N8 kost € 13,50 en is verkrijgbaar bij de bekende voorverkoopadressen en bij het (TIN), Herengracht 168 in Amsterdam. Het Theatermuseum is zaterdag 5 november geopend van 19.00 tot 02.00 uur.

Parade De Parade

Rouwmis voor beroemde schaakgrootmeester

Een requiem voor een wereldkampioen, zo omschrijft het Volksoperahuis zijn nieuwste voorstelling ‘Dr. Fischer & de 7e hemel’, die binnenkort in première gaat. Ondertussen verblijft de legendarische schaakgrootmeester Robert Fischer voor zover bekend in blakende gezondheid in zijn nieuwe thuisland IJsland. Dat weerhield theatermakers Jef Hofmeister en Kees Scholten er niet van een rouwmis te schrijven.

Bobbie Fischer (1943) werd op zijn vijftiende de jongste schaakgrootmeester ooit. Na het behalen van de wereldtitel in de jaren zeventig speelde Fischer twintig jaar geen enkele officiële partij. In 1992 speelde Fischer op een Servisch eiland in het toenmalige Joegoslavië een, wegens VN-sancties tegen Joegoslavië, verboden revanchematch tegen Spasski. Sindsdien verbleef Bobbie Fischer in bannelingschap en trad hij niet veel meer in de publiciteit.
Hij liet wel via obscure radiozenders van zich horen en ventileerde via de ether zijn gepeperde meningen over Amerika en de Joodse lobby. Ook verkondigde hij dat vrijwel alle belangrijke schaakpartijen van tevoren zet voor zet afgesproken waren. Fischer werd van antisemitisme beticht en er werd wel eens getwijfeld aan zijn geestelijke gezondheid.
Fischer was twaalf jaar lang onvindbaar voor de Amerikaanse overheid, die een arrestatiebevel tegen hem uitvaardigde vanwege het overtreden van de eerder genoemde VN-sanctie en vanwege een forse belastingschuld. Vorig jaar werd hij met een verlopen paspoort aangehouden op de luchthaven van Tokio. Hij vocht zijn uitlevering aan en uiteindelijk hielp het schaakgekke IJsland hem uit de brand en verleende hem de IJslandse nationaliteit.
Tien jaar voor de geboorte van Bobby Fischer schrijft Bulgaarse schrijver en Nobelprijswinnaar Elias Canetti de roman ‘Die Blendung’. In deze roman is sprake van een gebochelde Jood, Siegfried Fischerle, die ervan droomt de wereldkampioen schaken te verslaan. Tussen deze romanfiguur en Bobby Fischer lopen een aantal griezelige parallellen: Fischerle noemt zichzelf zelfs Fischer.
Het Volksoperahuis plaatst de schaakgrootmeester Bobbie Fischer tegenover de romanfiguur Siegfried Fischerle in de nieuwe muziektheatervoorstelling ‘Dr. Fischer & de 7e Hemel. Hierin zijn ze elkaars alter-ego: droom en nachtmerrie tegelijk.

De lunchvoorstelling ‘Dr. Fischer & de 7e hemel’, een coproductie van Bellevue Lunchtheater en het Volksoperahuis, is te zien van dinsdag 8 november tot en met zondag 4 december, (beh za/ma), Theater Bellevue. Aanvang 12.30 uur. De première is op zondag 13 november.
Kaarten voor deze voorstelling kunnen gereserveerd worden bij de centrale dagkassa van Theater Bellevue en het Nieuwe de la Mar Theater, telefoon: 020-5305301 of via de website van Theater Bellevue.

Kermis in de hel

Wie kent het niet: kermis in de hel, regen als de zon schijnt. Die weersomstandigheid kan ook van binnen zitten. Dat je bijvoorbeeld heel verliefd bent, dolgelukkig, maar dat je familie niet wil dat je met hem of haar gaat. En dat het niet bij een verbod of een vermaning blijft maar tot de dood kan leiden. Eerwraak is een hot item, dus gaat ‘Kermis in de hel’  volgende week in reprise.

'Kermis in de hel’ is in 2003 in coproductie met Flying Bridge International uitgebracht en heeft in 2003 met veel succes gespeeld op scholen in het voortgezet onderwijs. Anno 2005 staat het onderwerp eerwraak hoog op de politieke agenda en zijn er sinds 2003 helaas diverse gevallen met dodelijke afloop te melden. Vanwege de actualiteit en de losgebarsten maatschappelijke discussie over eerwraak heeft DOX besloten de voorstelling in het najaar van 2005 te hernemen.
De spelers van DOX laten de emoties striemen in deze meeslepende voorstelling over familie en eerwraak. De voorstelling koppelt de onverenigbaarheid van de twee families aan de liefde van twee jonge mensen. Dat plaatst de confrontatie tussen diepgewortelde tradities en de op individuele vrijheid gebaseerde westerse moraal dicht op de huid van jongeren. De regie is van Marjan Barlage, de choreografie van Sassan Saghar Yaghmai.
‘Kermis in de hel’ staat van zondag 6 november tot en met vrijdag 11 november in de Berenkuil in Utrecht. Reserveren 030 2333155. Verder speelt het stuk tot en met 6 maart 2006 in theaters en scholen. Klik hier voor de speeldata.

Waterlanders: lerende locatievoorstelling

Theatergezelschap De Waterlanders uit Wageningen gaat zeer waarschijnlijk een reizende locatievoorstelling maken waarbij de locaties invloed mogen uitoefenen op de voorstelling. Hun vorige voorstelling ‘The Waste Land’, is inmiddels op dvd gezet en is 11 november voor het eerst te zien.

De Waterlanders zijn in overleg met Generale Oost in Arnhem om in samenwerking de locatievoorstelling ‘Kaspar’ (gebaseerd op de tekst van Peter Handke) te realiseren. Deze zal in Arnhem in première gaan, twee festivals aandoen en dan weer terugkomen in Arnhem. Dit om te zien hoe de voorstelling is beïnvloed door de andere locaties.
Hun vorige voorstelling 'The Waste Land', die bij bezoekers van Oerol op Terschelling erg grote indruk naliet, is vanaf 11 november op dvd verkrijgbaar. De eerste vertoning is in de aula van de voormalige Westerhofschool in Wageningen, de thuisbasis van het gezelschap. Reserveren: 0317-460044 van 10:00 tot 22:00 uur of mail@waterlanders.info.

Losgeslagen fantasie in 'Pork-in-loop'

De poel van moreel verderf stroomt over; beelden van macht komen in een niet aflatende stroom de huiskamers binnen. Twee mogelijke reacties: een hardnekkige apathie óf een losgeslagen fantasie. Danstheatergezelschap T.r.a.s.h. kiest liefst voor het laatste. Hun nieuwste, ‘Pork-in-loop’, gaat op 11 november in première in De NWE Vorst in Tilburg.

T.r.a.s.h. is voortgekomen uit de underground van de Tilburgse rockscène en maakt compromisloze, dynamische voorstellingen die door toeschouwers bestempeld worden als zeer energiek. Heftig, hardcore, shockerend maar ook poëtisch en eigentijds. 'Pork-in-loop' saboteert beelden en uitspraken die dagelijks via de ether op ons afkomen. Als zo maar een buurvrouw vanuit zo maar een huiskamer - of toch niet?
'Pork-in-loop' is het vervolg op de performance ‘Janusz ist zweiseitig am Kopf’. De voorstelling is gemaakt in samenwerking met Productiehuis Brabant.

De toevallige dood v.e. anarchist
Vrienden v.d. Dansmuziek

Serieuze klucht is vlijmscherp en dolkomisch

2 november 2005 - Recensie door Gigi Schuiten

De Vrienden van de Dansmuziek schoppen de mensen niet tot ze een geweten hebben, ze maken ze aan het lachen. Hun bewerking van Dario Fo’s ‘De toevallige dood van een anarchist’ is vlijmscherp én hartveroverend geestig.
De Vrienden van de Dansmuziek deed een gouden greep door juist dit stuk, dat vijfentwintig jaar geleden voor het laatst in het Nederlands werd opgevoerd door het Publiekstheater, aan de vergetelheid te ontrukken. Het gezelschap laat overtuigend zien dat dit toneelstuk van Nobelprijswinnaar Fo zich bij uitstek leent om actuele misstanden in de wereld op een satirische wijze aan de orde te stellen. Dramaturg Kiki Rosingh en regisseur Pepijn Cladder hebben met deze eerste, avondvullende voorstelling dan ook een uitstekende klus geklaard.
De acteurs bewegen zich zelfverzekerd op het toneel en spelen hun rollen met zichtbaar plezier. In dit ensemble valt het talent van Arent-Jan Linde als gewiekste oplichter en gediplomeerd psychoot het meeste op. Maar ook Klavertje Patijn, Maarten Geraets, Roel Voorbij, Willemijn Kressenhof en Elmar Düren krijgen de lachers moeiteloos op hun hand. Uit de uitstekende timing valt af te lezen dat de acteurs goed op elkaar zijn ingespeeld.

Lees verder >>

Oerolaanbeveling

De Vrienden van de Dansmuziek

Hoewel hun pasgelanceerde voorstelling ‘De toevallige dood van een anarchist’ niet binnen het Oerolthema ‘landverhuizers’ past, doen de uitgangspunten van de dat des te meer. Dit enthousiaste theatergezelschap wil het publiek een bijzondere theaterervaring bieden en dat lukt ze!

De Vrienden van de Dansmuziek werd in februari dit jaar opgericht. Het gezelschap bestaat uit jonge, pasafgestudeerde theatermakers en onderscheidt zich door zijn heldere en persoonlijke visie op theater maken. Zo pleit De Vrienden van de Dansmuziek voor expositie van de ontheemde, moderne mens — bewust van zijn eigen vergankelijkheid — op zoek naar een eigen identiteit met de daaraan gekoppelde waarden en normen die hem weer thuis en in balans doen komen. Een grondslag die naadloos aansluit op het thema ‘landverhuizers’ van het 25ste Terschellingse theaterfestival.
De bevlogen theatermakers hebben een voorkeur voor een groteske speelstijl maar schuwen actualiteit noch diepgang. Die combinatie heeft met ‘De toevallige dood van een anarchist’ geleid tot een nieuw genre; de serieuze klucht. Voor dit gezelschap geen slap verhaaltje om grappen en grollen aan op te hangen maar het toneelstuk van Nobelprijswinnaar Dario Fo. Ze stellen op humoristische wijze wanbeleid en corruptie aan de kaak in een tot in de puntjes verzorgde productie. Geen wonder dat deze voorstelling in het Rozentheater in Amsterdam een gemêleerd en multicultureel publiek aantrok dat zich buikpijn lachte en zich buitengewoon amuseerde met het randprogramma. Rondom de voorstelling werd op theatrale wijze bingo gespeeld en werden mediterrane hapjes en spaghettizoenen geserveerd. Italiaanse drankjes werden afgewisseld met Italiaanse trompetklassiekers en een bekende dj zorgde dat er tot in de vroege uurtjes gedanst kon worden.
De Vrienden van de Dansmuziek maakt van theater een avondvullende belevenis en dat past opperbest binnen de sfeer en traditie van Oerol. Wat TheaterCentraal.nl betreft is het tijd voor de Vrienden om aan de slag te gaan met een nieuwe productie binnen het thema landverhuizers en tijd voor de organisatie van Oerol om een flinke theatertent voor de Vrienden van de Dansmuziek te reserveren!

VSCD Cabaretprijzen uitgereikt

De winnaars van de jaarlijkse VSCD Cabaretprijzen zijn gisteravond bekendgemaakt tijdens het Vara-programma ‘De wereld draait door’. Eric van Sauers ging met de Neerlands Hoop lopen, Kommil Foo nam de Poelifinario mee naar huis.

Cabaretrecensent Alexander Nijeboer (Volkskrant) heeft overigens in de krant en op zijn commentaar geleverd op de stringente voorwaarden, die vele interessante acts uitsluiten. Scheidend jury-voorzitter Benjamin Koolstra erkent dat het wellicht anders kan en laat het aan de volgende jury of dat ook gebeurt.
Dit jaar ging het nog volgens de oude normen. De Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD) Cabaretprijzen reikt de Poelifinario (naar een ‘vogel’ verzonnen door Toon Hermans) uit voor het beste cabaretprogramma van het seizoen. Dat was dus ‘Spaak’ van het Belgische duo . De jury: "Met minder middelen, met dezelfde veelzijdigheid (mix van toneel, cabaret, muziek en mime) en met nog meer inhoudelijke en vormelijke kwaliteit. Grappig, ontroerend, kritisch en bovenal intelligent. Literair-muzikaal theater van heel hoog niveau.”
Naast Kommil Foo waren ook André Manuel en Van Vleuten en Van Muiswinkel genomineerd voor de Poelifinario.
De Neerlands Hoop (naar het beroemde duo uit de jaren zeventig) is bestemd voor een cabaretier met een opvallend programma en/of een opvallende ontwikkeling. Dat was Eric van Sauers voor het programma ‘Eric van Sauers liegt’. De jury: "Hij vond dat hij niet heen kon om gebeurtenissen die hem persoonlijk raakten. Daardoor kwam deze keer niet het persoonlijk engagement (zoals over de liefde), maar het maatschappelijk engagement (zoals over verdraagzaamheid) centraal te staan. Dit in een fascinerend vervreemdende vorm, waardoor je je als toeschouwer soms nauwelijks raad weet met die lieve man die de vreselijkste dingen zegt en van wie je weet dat hij liegt.”
Naast Sauers was ook Kees Torn genomineerd voor de Neerlands Hoop.
De nominaties en de winnaars worden bepaald door een vakjury. Dit seizoen hadden de volgende personen zitting in de VSCD Cabaretjury: Benjamin Koolstra (voorzitter), Ruud Buurman, Doro Siepel, Boudewijn Spitzen, Pietie van Veen, Frank Verhallen en Peter Voorbraak.
De winnaars krijgen fotoportretten van zichzelf gemaakt door topfotograaf Corbino, die worden opgenomen in de ‘Fotoportrettengalerij Cabaretiers’ in De Kleine Komedie Amsterdam.

Première Nationale Toneel uitgesteld

heeft de première van ‘Een bruid in de morgen’ voorlopig met een week uitgesteld. Zaterdag zou de eerste officiële uitvoering in Den Haag plaatshebben, maar voor de repetities is meer tijd nodig. Het streven is nu naar een première op 12 november in Amsterdam.

Het uitstel heeft te maken met het feit dat Marjon Brandsma al tijdens de repetities de rol van Marie-Louise Stheins overgenomen heeft.
‘Een bruid in de morgen’ is een stuk naar de Vlaamse schrijver Hugo Claus. Het gaat over een moeder die haar zoon probeert uit te huwelijken en daarmee een bittere familiestrijd met fatale gevolgen op gang brengt. Een subtiel geschreven meesterwerk, waarin de taalvirtuoos genadeloos afrekent met alle illusies over het veilige, warme nest dat familie heet.
In 1955 werd Een Bruid in de Morgen voor het eerst opgevoerd. In de regie van Maaike van Langen beleeft dit ontroerende stuk nu zijn vijftigjarig jubileum. Maaike van Langen maakte bij het Nationale Toneel eerder Bash van Neil LaBute en de bijzondere locatievoorstelling Rosmersholm van Henrik Ibsen.
 
De geplande voorstellingen van komende anderhalve week in Den Haag en Amsterdam worden try-outs. De speelperiode van ‘Een bruid in de morgen’ loopt tot en met januari 2006.

Alexander de Vree

'Magie is geloofwaardiger dan realisme'

29 oktober 2005 - Koperen Kees

Alexander de Vree (1976) is nog maar net afgestudeerd aan de HKU Theater en zette afgelopen zomer een indrukwekkende toneelbewerking neer van de klassieke film Midnight Cowboy, met Dustin Hoffman en John Voigt. Verder werkte hij op het Over het IJ-festival mee aan 'De reddertjes' en stond hij onlangs met onder meer Erik van Welzen in ‘De zaak Alberti’. Op 5 november is zijn vertelvoorstelling 'Muistomerkki' te horen tijdens de Museumnacht in Utrecht. Samen met Robert van Dijk richtte hij onlangs het theatergezelschap Cowboy bij nacht op.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik maak verhalen. Verhalen die belangrijk zijn. Moderne mythes. Ik probeer samen met huisschrijver Robert van Dijk – met wie ik theatergroep Cowboy bij Nacht ben begonnen – te werken vanuit de kracht van een sterk plot. Wij vertellen verontrustende verhalen, unheimliche verhalen, gevaarlijke verhalen. Wij zijn niet obsceen of exhibitionistisch, maar ook niet voorzichtig of tactvol. Wij zijn er niet op uit om te shockeren. Wij houden van gevaarlijke verhalen omdat gevaar ons scherp houdt en wij willen scherp blijven. Ons theater gaat niet over actualiteiten. Een mythe vertelt meer over de mens dan de krant van vandaag. Magie is geloofwaardiger dan realisme. Zonder fantasie is theater nergens. Theater dat te realistisch wordt, verliest zijn zeggingskracht.”

Wat maakt je werk bevredigend – of niet?
“Als we met een simpel sprookje het leed van een heel land kunnen blootleggen, ben ik zeer tevreden. Ik geloof zo in de kracht van verbeelding. Ik wil dat een werk voor zichzelf spreekt, of dit nu een voorstelling is, of een liedje, een film. Verbeelding zorgt ervoor dat je niet hoeft te snappen. Wie voelt, is scherper dan wie denkt.
Wij willen dat toneel kunst is. Wij willen gestileerd zijn, als in vormgeving, als in fotografie, als in mode. Wat gestileerd wordt, wordt betekenisvol, wordt generiek, wordt autonoom, gaat ‘op zichzelf staan’. Klassiekers zullen wij daarom nooit opvoeren zonder die te stilleren naar onze fascinatie met die klassieker.”

Lees verder >>

Pivot 1.30 Beta 2..

If you can read this, you have succesfully installed a version of Pivot. Yay!! To help you further on your way, the following links might be of use to you:

• The official Pivot Homepage.
• The online documentation at Pivot Help should be of help.
• There's always people willing to help on the Pivot Forums
• If you're looking for a new template, go to Pivotstyles.net.

And, of course: Have fun with Pivot!

Op weg naar een comeback

Te lang geen officiële werkgever gehad.
Ontboden op het CWI
Bureau Reïntegratie.
Meneer Rambocus.
Hij doet zijn best.
Ik doe ook best mijn best.
Toch droom ik weg.

Ik wil wel integreren, meneer.
Maar waar naartoe?
Alles in huis gaat maar kapot.
Mijn ankertje is zoek.
En mijn tanden zijn uit mijn glimlach weg gestolen.
Mijn hond wil niet meer naar buiten meneer.
En als ie buiten is wil hij niet meer naar binnen.
Als ik uit het raam naar buiten kijk, wordt de straat steeds dieper.
De grond wordt ’s nachts weg gegraven.
En boven onze hoofden verkocht.

Lees verder >>

Pauline Roelants

'Ik wil concessieloos werken'

Choreografe Pauline Roelants (1963) richtte samen ongeveer vijftien jaar geleden theatergezelschap United-C op samen met regisseur Maarten van der Put. Ze vormen zelf de harde kern van het gezelschap, dat per voorstelling wordt aangevuld met de nodige dansers, acteurs of andere kunstenaars. In hun voorstellingen is niet of nauwelijks sprake van personages, anekdotiek, tijdsverloop of moraal. De kijker krijgt eerder een compositie van impressies en associaties aangereikt voor eigen interpretatie, zoals nu in ‘To be Continued’, het vervolg op Boy XL.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“United-C is een theatergezelschap dat vanaf de oprichting zijn eigen weg plaveit binnen de theater- en kunstwereld. Met als belangrijkste pijlers dans en (video)beeld zijn we al een hele tijd geïnspireerd door de mens in al zijn gedragingen en pogingen zich te verhouden tot de grote thema’s. Het resultaat bestaat voornamelijk uit interdisciplinaire voorstellingen waarin dans, beeld, tekst, video en muziek gemonteerd worden tot één nieuw oorspronkelijk werk.
Verder hebben we al jaren het plan een film te maken (locatie Navarra, Spanje), heeft Maarten een ongelooflijk uitgebreid en wonderlijk fotoarchief liggen en voelen we ons bij de term performance ook wel thuis voor bepaalde ideeën.
Met ons theaterwerk spelen we in de vlakkevloertheaters in Nederland en in wisselende mate in België.
In Noord-Brabant hebben we de status verworven van kleine schoppers met een unieke signatuur. Net wat we willen, niet te groot, wel concessieloos en met structurele ondersteuning.”

Lees verder >>

De zelfmoord van de meisjes
Bonheur

IJzersterk acteerwerk in zelfmoorddrama

Meer dan over de dood gaat het in ‘De zelfmoord van de meisjes’ over de volmaaktheid van de herinnering. Regisseur Peter Sonneveld zet de macabere geschiedenis van vijf tienermeisjes die in hetzelfde jaar zelfmoord plegen lichtvoetig en humoristisch neer zonder het bijzondere verhaal of het perspectief geweld aan te doen.

Het verhaal wordt verteld door vijf schoolvrienden die in dezelfde straat als de zusjes Lisbon woonden en dezelfde school bezochten. Jaren na hun dood komen ze nog regelmatig bijeen rond het graf van Lux Lisbon. Zoals ze in hun jeugd werden gefascineerd door de zusjes die hun sensuele ideaalbeeld vertegenwoordigden, zo worden ze nu nog steeds geobsedeerd door de raadselen rondom hun zelfverkozen dood.
Het levert een bijzondere spanningsboog op; die tegenstelling tussen enerzijds het thrillerachtige verhaal en anderzijds de bijna komische verteltrant van de vijf acteurs. Het is dan ook niet zo zeer de onbeantwoord gebleven vraag waarom de meisjes zelfmoord pleegden die na afloop tot nadenken stemt, maar de uitvoering van het verhaal. De dood is de grote afwezige: hij wordt overal genoemd, benoemd en verbeeld maar krijgt niet de kans om te ontroeren, aan te grijpen of te beklemmen.
Deze bewerking van ‘De Zelfmoord van de meisjes’ naar het boek ‘The Virgin Suïcides’ van Pullitzer prijswinnaar Jeffrey Eugenides, is erg verrassend en weet de aandacht van het publiek anderhalf uur lang onverminderd vast te houden.
In deze remake is het acteerwerk van de vijf acteurs – die in 2000 in dezelfde bezetting op de planken stonden – ijzersterk. Alle vijf zijn ze gekleed in een herenkostuum en het is prachtig om te zien hoe ze in die mannelijke outfit moeiteloos van de ene in de andere rol stappen en totaal geloofwaardig zijn.

Lees verder >>

Rogier Schippers

'Geld is geen probleem, dat is er niet'

15 oktober 2005 - Koperen Kees

Acteur, schrijver en regisseur Rogier Schippers (1962) speelt vaak zelf in de stukken die hij (mee)schrijft of regisseert. Hij draait dit seizoen de meest uiteenlopende projecten tegelijk. Hij staat momenteel in To be continued van United-C. Gaat op 8 november en in januari in première met producties van het Volksoperahuis. Doet in maart ‘Hunter’ met Productiehuis Brabant op het Cementfestival in Tilburg. Is in april te zien met ‘Gaudalupe Tapas&Tequila’s’ op het Lust for Life-festival in Eindhoven. Maakt deel uit van theatergezelschap Rap Eye (The Rapid Eye Movement). En had toch wonder boven wonder tijd over om ons ellenlange antwoorden te geven op onze vragen – maar het is beslist geen straf om die te lezen. Rogier Schippers in zijn element is de Koperen Kees van deze week.
Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik zie mezelf als ondernemer. Ik zit er vanochtend over te denken een intellectuele escortservice op te richten, waar mensen acteurs en actrices kunnen inhuren die iets van kunst weten om mee naar theater of exposities te gaan. Dat, of een club waar makers uit theater en andere kunstdisciplines op zeer korte termijn op de actualiteit kunnen reageren. Waar stand-ups en geëngageerde cabaretiers met al hun scherpte debatten kunnen leiden, met daarna een goede rockband. Maar dat de mensen eigenlijk komen omdat het restaurant zo goed is, waar ik dan in de keuken sta. Het zou me niks kunnen schelen. Ik was net zo lief kok geworden.
Liefst journalist, maar dat ben ik eigenlijk wel een beetje. Journalist van heden en verleden, ontslagen bij een fictieve krant omdat hij zo subjectief schreef en verdomme steeds zelf gebeurtenissen verzon.
Ik zou Arabisch willen leren, om ook in het Arabisch te schrijven. Waarom is dat geen standaard keuzevak op school? Maar dat ga ik allemaal niet doen, omdat ik tenslotte dit stukje moet schrijven.
Ik houd erg van schrijven, het is de artistieke bron, het vertrekpunt, het gedachtegoed. En het kost me weinig moeite. Een writersblock lijkt me een verademing. Het is wel erg eenzaam. Noodzakelijke en ongezonde eenzaamheid.
Ook daarom speel ik graag. De luxe van bijna alleen nog met vrienden te werken, die ik de hele dag mag zien. Dat is me meer waard geworden dan de ambitie om een groot acteur te worden. Ik doe alleen nog wat ik leuk en belangrijk vind en dat geeft me meer energie dan dat het me energie kost. Al werk ik er keihard voor en doe ik mijn stinkende best om kwaliteit te leveren. Dat het goed verzorgd is en dat het publiek zich welkom voelt. Je wordt er niet rijk mee, maar het zelf maken geeft een groot artistiek zelfbewustzijn, autonoom gevoel en kracht.
Regisseren doe ik als vriendendienst. Om het gedachtegoed van de schrijver of speler zo efficient mogelijk neer te zetten. Regie is iets voor grote conceptuele denkers, Guy Cassiers, Johan Simons. Dat ben ik helaas niet. Ik vind wel dat de positie van een regisseur schromelijk wordt overschat. Het zijn vooral bangerds die in de weg lopen.”
Lees verder >>

Gedaanteverwisseling

Oktober. Het is weer tijd. Op een zonnige herfstmiddag ga ik onderweg voor mijn najaarsmetamorfose. Opgetut en gewapend met een boek stap ik vastberaden langs de portiers van hotel Krasnapolsky. Dit is waar mijn kapper resideert.
Jaren geleden toverde hij van mijn ‘ik-wil-maar-niet-lang-worden-pruikje’ een allerverleidelijkst kapsel met gouden engeltjeskrulletjes. Het resultaat was verbluffend en resulteerde in overvloedige mannelijke aandacht. Het ‘Douglas-effect’, grapte de vriendin die me bij hem introduceerde en zelf al jaren de vruchten van het verschijnsel plukte. Sindsdien ben ik hem trouw met een overtuiging die een paar van mijn gewezen geliefden ongeloofwaardig zouden vinden.
En nu is het dus weer tijd. Mijn lange haren draaien zich al weken in lange, lastige pijpenkrullen, ooit de trots en de grootste frustratie van mijn moeder, en nu de mijne. Een groot leger groeilustige donkere haren probeert al weken de blonde te overmeesteren. En aangezien ik er na vijf jaren nog steeds niet van overtuigd ben dat blondjes echt meer plezier hebben, besluit ik om ze hun zin te geven.
Bij mijn binnenkomst neemt Hans, de kapper, onmiddellijk een beslissing. ‘Donker’. ‘Donkerbruin.’ ‘Chocoladebruin!’ Ik knik verheugd, blij dat hij niet tot de slotsom rood, zwart of weer blond is gekomen. Aan paars, groen of blauw wil ik niet eens denken. Van blond naar brunette is mij avontuurlijk genoeg.

Lees verder >>

Sanne Den Hartogh

‘Mijn ouders vonden mij te saai’

Sanne den Hartogh studeerde in 2004 af aan de Toneelschool in Amsterdam en speelde onder andere bij het Noord Nederlands Toneel, Toneelgroep Amsterdam, productiehuis het Lab en Stip Producties. Momenteel vertolkt Sanne de rol van Abel in de voorstelling ‘Tot jij mij ziet’[/localurl] van Huis aan de Amstel. Nadat TheaterCentraal.nl vorige week zijn ‘broer’ aan het woord liet, is het nu tijd om Sanne dezelfde vragen te stellen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Als werk dat mij ontzettend veel plezier geeft. En als een voorrecht omdat ik mensen op het toneel kan zetten die spannender en extremer zijn dan in het dagelijkse leven en waarin anderen zich – misschien juist daardoor – kunnen herkennen.”

Wat maakt je werk bevredigend – of niet?
“Je zet de schoonheid van mensen neer in de breedste zin van het woord. Dus zowel hun slechte als goede eigenschappen. En het is geweldig wanneer je achteraf van de toeschouwers hoort dat je ze echt geraakt hebt. Soms zit het me in de weg dat theater maar een klein draagvlak heeft. Ik heb het gevoel dat een voorstelling die je met hart en ziel gemaakt hebt toch aan zeggingskracht verliest als er niet een brede uitsnede van het publiek in de zaal zit maar vooral abonnementhouders. Hoe fantastisch het ook is dat zij er zijn en terug blijven komen.”

Lees verder >>

Neutraal gebied

Een paar dagen geleden belandde ik na een première in De Klepel, een prettig praatcafé waar ik graag kom en waar ik me verzekerd weet van vertrouwde gezichten. In het kringgesprek aan de stamtafel kwam TheaterCentraal.nl ter sprake. Een van mijn kennissen hoorde voor het eerst van het initiatief. Hij was zichtbaar verrast toen ik hem vertelde dat de website nog maar twee maanden jong is en dat ik me pas dit jaar echt in theater heb verdiept. En hij stelde de vraag die ik mezelf ook voortdurend stel: ‘Wat maakt jou dan een geschikte recensent?’
Ik heb daar geen eenduidig antwoord op. Ik heb gemerkt dat mij, omdat ik schrijf, vaak eigenschappen en kennis worden toegedicht waarvan ik zelf vaak helemaal niet zo zeker ben of ik die werkelijk bezit – of in die mate. Natuurlijk kan ik zo het een en ander met een pen. En heb ik oog voor detail. Ik heb altijd een mening. Ik ben emotioneel en gevoelig voor nuances. Ik heb dramatiek bijna tot een levenskunst verheven. Maar ik ontbeer een vakopleiding voor theater of recensieschrijven. Ik heb zelfs geen amateurtheaterachtergrond. Ik kan niet bogen op een uitgebreide kennis van theatergeschiedenis. Als ik naar een voorstelling ga, is het vaak mijn eerste kennismaking met een gezelschap. Ik kan hun vorige producties niet vergelijken met hun nieuwste. En dat ervaar ik nogal eens als een gemis. Het maakt me soms onzeker. Het maakt dat ik me dagelijks afvraag wie ik eigenlijk ben, dat ik een mening over de inspanningen van anderen heb en die ook nog aan de wereld kenbaar durf te maken.

Lees verder >>

Tjebbo Gerritsma

'Soms speel je op het randje'

Tjebbo Gerritsma is sinds 2004 verbonden aan toneelgezelschap Huis aan de Amstel en speelde daar onder andere in de jeugdproducties ‘Meisjes zijn niks’ en ‘Parcival’. En in ‘Brandkoorts’, ‘Don Carlos’ en ‘Vernon God Little’. Zijn filmdebuut maakte hij met ‘Ellis in Glamourland’. Hij vertolkt ook een rol in de film ‘Ik omhels je met 1000 armen’ van de onlangs overleden regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen. TheaterCentraal.nl zag hem vorige week schitteren als Kaïn in de nieuwe voorstelling ‘Tot jij mij ziet’.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Als acteur creëer je een andere wereld waar je met medespelers heilig in moet geloven dat het op dat moment echt werkelijkheid is.”

Wat maakt je werk bevredigend – of niet?
“Het is zo bevredigend wanneer in een voorstelling alles op zijn plek valt, de rollen, het spel, de mensen in de zaal. Dat lukt lang niet altijd en wanneer het gebeurt, geeft dat een geweldig gevoel. Dat is waar het over gaat wanneer je een voorstelling maakt. Iets delen met elkaar. De makers, de spelers, de zaal. En ik speel bij Huis aan de Amstel. Dat is fantastisch. De ene keer speel ik voor volwassenen, de andere productie voor kinderen. Wij spelen voor een heel breed publiek dat op zijn eigen manier weer wat teruggeeft.
Ik sta ambivalent tegenover het feit dat je in het werk dat ik doe continue beoordeeld wordt. Of dat nu film is, een voorstelling spelen, een reclamespot of voor radio inspreken is. Ik ben daardoor veel met mijn werk bezig. En als het werk even klaar is, gaat het gewoon door in mijn hoofd. Daardoor verlang ik wel eens naar werk dat je achter je kunt laten. Laten we maar zeggen, een baan van negen tot zes. Maar ik heb het blijkbaar nodig, die adrenaline, die stress. Want wanneer ik veel vrij heb, sluit ik mezelf op. En dat wil ik ook niet. Het is dubbel. Een haat-liefdeverhouding.”

Lees verder >>

Don Carlos
TGA/Theatercompagnie

‘Don Carlos’: pittig maar prachtig

‘Don Carlos’, de eerste gezamenlijke productie van Toneelgroep Amsterdam en de Theatercompagnie, is pittige maar verrukkelijke kost. De bloemrijke en mooie teksten vragen wel het nodige van de concentratie van het publiek. En van hun uithoudingsvermogen, want hoewel flink ingekort duurt deze schrapversie van ‘Don Carlos’ toch ook nog ruim drie uur.

Het stuk speelt aan het Spaanse hof van koning Philips II. Regisseur Theu Boermans en scenograaf Bernard Hammer zijn er uitstekend in geslaagd om de pragmatische stijl van Philips II, die niets van protserigheid en weinig van decorum moest hebben, te vertalen naar een modern toneelbeeld. De hofhouding is gehuisvest in een industrieel kantoorpand met felle tl-verlichting en strakke en rechte vormen. Alleen de kunstverzameling die de koning in navolging van zijn vader aanlegde, ontbreekt. De tegenstelling tussen de wollige en hoogdravende taal van het in 1784 geschreven toneelstuk van Schiller en de efficiënte scenografie wordt tot in de kleinste details doorgevoerd en levert een boeiend conflict op.

Lees verder >>

Borrelen met BOBO’s

In de loop der jaren heb ik de nodige zakelijke borrels, recepties en diners bijgewoond. En georganiseerd. Als office manager ben ik erg bedreven geworden in het vinden van de juiste locatie, het verzorgen van de uitnodigingen, het nabellen van de gastenlijst, het regelen van de catering en het opduikelen van leuke attenties. Ik ben een ervaren gastvrouw met een scherpe neus voor de mensen die zich het minst op hun gemak voelen en buiten de boot dreigen te vallen. Ik pik ze op, maak een babbeltje en stel ze voor aan andere gasten. Ik heb alles en iedereen in de gaten en ik ben altijd daar waar ik nodig ben. Ik ben verschrikkelijk goed in het organiseren van iets waar ik eigenlijk een enorme hekel aan heb: netwerkbijeenkomsten.
Het is me een raadsel hoe al die oppervlakkige prietpraat ooit tot een zakelijke overeenkomst kan leiden. Maar schijnbaar doen een glas wijn, een borrelhapje en het kwistig rondstrooien van visitekaartjes wonderen. Ik heb een hekel aan de Gooise accenten die kakelen over hun nieuwste auto of trilplaat. Ik krijg kippenvel van de namaaklachjes. Het is onecht en het gaat nergens over. Ik verafschuw oppervlakkig gekeuvel en als het maar even kan, dan vermijd ik dit soort feestjes. En nu heb ik tot mijn ontzetting ontdekt dat het fenomeen BOBO-borrel zich ook tot in de theaterwereld uitstrekt.

Lees verder >>

Bernadette Jilesen

'Ik roep vragen op'

Bernadette Jilesen is de initiator van het theatergezelschap Struis. De komende tijd reist ze met Struis door Nederland om de voorstelling ‘Een engel in de metro’ op de planken te brengen. Jilesen speelt en zingt de rol van ‘engel’ met haar opmerkelijke contra-alto. We stelden haar de inmiddels bekende vragen.
 
Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik maak muziektheater waarin de muziek, de liederen en het geluidsdecor gebruikt worden om een moment in een bepaalde scène te versterken. We zomen in op een situatie en vangen de sfeer in geluid, muziek en tekst.
De komende tijd gaan we op tournee met de voorstelling ‘Een engel in de metro’. Dat is geen chronologisch verhaal van A tot Z. Het is een collage van losse indrukken die voortkomen uit de gedachten, angsten en verlangens van een vrouw. We kruipen in haar hoofd en laten het publiek ervaren wat zij ervaart. Je kunt de voorstelling ook vergelijken met een schilderij: iedereen ziet het in dezelfde vorm maar ontdekt er iets heel anders, iets eigens, in. Dat wil ik graag. Ik wil geen vaststaande feiten voorkauwen maar een spectrum van kleuren presenteren waar iedereen zijn eigen interpretatie op los kan laten.
Het is dan ook een kleine, intieme voorstelling die niet geschikt is voor een groot publiek. Ik doe mijn best om vragen op te roepen.”

Lees verder >>

Marcus Azzini

'De kracht om te vallen'

Regisseur Marcus Azzini richtte in 2001 het theatergezelschap TEATRO op. Een paar jaar later sloot scenograaf Dries Verhoeven zich aan. Als duo waren ze verantwoordelijk voor de TEATRO-producties ‘Liefdeslounge’, ‘Pasolini’, ‘Moeder Afrika’ en ‘De Val’, een voorstelling die onlangs in reprise is genomen. Momenteel werken Azzini en Verhoeven in opdracht van producent REP aan het toneelstuk ‘Tape’. En als duo geven ze antwoord op onze vragen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“In onze projecten gaan we altijd samen op zoek naar theatrale, indringende manieren om een verhaal te vertellen. Bij een toneelstuk zoals ‘Tape’ is er natuurlijk in eerste instantie de tekst. Door de vormgeving hopen we die tekst indringender te maken, of te overstijgen, en het toneelstuk echt tot een ervaring te maken. In principe willen we elk middel kunnen gebruiken, zolang het het publiek maar raakt. Soms zijn beelden onvermijdelijker dan een tekst, moeilijker te negeren. We zullen er dan ook niet snel voor kiezen om acteurs als ‘talking heads’ op het toneel te zetten.”

Lees verder >>

Leeftijd
v. Dalsum & v.d. Rest

'LeefTijd': Teder en zacht

Gisteravond ging in het Compagnietheater in Amsterdam het toneelstuk  ‘LeefTijd’ in première. In ‘LeefTijd’ bereiden moeder en zoon zich voor op het onvermijdelijke afscheid wanneer bij haar een ongeneeslijk ziekte wordt geconstateerd. De hoofdrollen worden vertolkt door Josine van Dalsum en haar zoon Aram van de Rest, die in het stuk hun eigen werkelijkheid voortdurend raken want bij Josine werd vorig jaar een terminale vorm van kanker geconstateerd.

Op een paar lege stoelen na, is de grote zaal van het Compagnietheater langzaam volgestroomd. In de zaal veel bekende gezichten uit de theater- en televisiewereld. Plotseling verstomt het geroezemoes tot aandachtige stilte. Even later gaat het licht inderdaad uit. En dan weer aan. In het decor van losse vloerplanken en afgevallen bladeren staan een houten stereomeubel met heel veel cd’s, wat dozen en een omgekeerde, blauwe, houten stoel.
Josine van Dalsum opent met de monoloog ‘witte woorden’. Alles is wit wanneer ze het nieuws over haar terminale ziekte uit de mond van de witgejaste arts verneemt. “Witte woorden waren het, want hij had er geen schuld aan. Witte woorden in een witte omgeving. Het was de realiteit. Daar kan zo’n man niks aan doen. Hij was zijn handen in onschuld en desinfecterende zeep. Hij is volkomen onschuldig. Ik ook trouwens. Ik heb het er niet naar gemaakt voor zover ik weet. Witte woorden in een witte omgeving.”

Lees verder >>

Erik van Welzen

'Niets is alleen maar wat het lijkt'

Erik van Welzen studeerde eerder dit jaar af als theatermaker aan de acteursopleiding in Utrecht. De ambitieuze Van Welzen werkt momenteel aan drie nieuwe projecten en gaat dit seizoen op tournee met zijn eerste avondvullende programma. TheaterCentraal.nl liep hem tegen het matrozenlijf op festival Over het IJ. Daar maakte hij de interactieve voorstelling ‘De Reddertjes’ voor het containerproject ‘Hollands Mirakel’.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Sinds anderhalf jaar werk ik samen met Enver Husicic. Samen vormen we het duo Spic en Span. In die tijd hebben we drie theatervoorstellingen gemaakt: de monologen ‘Baboesjka’ en ‘Transparant’ en de avondvullende voorstelling ‘De zaak Alberti’. We schrijven samen de teksten en zijn verantwoordelijk voor de regie. Ik heb bovendien een rol in ‘De zaak Alberti’ waarmee we in september en oktober op tournee gaan.”

Wat maakt je werk bevredigend - of niet?
“Ik werk vanuit taal. Iedere keer is het opnieuw een zoektocht naar woorden om het gevoel dat er iets niet klopt, weer te geven. Soms is het moeilijk om vast te durven stellen dat als de koek op is, die ook echt op is. Maar als ik doorschrijf in de kruimels, dan schrijf ik me ongelukkig. En natuurlijk werk ik ook vanuit enthousiasme. Altijd. Ik vind het ook interessanter om uit te gaan van de dingen die mensen wel kunnen dan om uit gaan van wat ze niet kunnen. En ik vind vertrouwen heel belangrijk. Wanneer dat er eenmaal is, durven acteurs plotseling veel meer toe te laten en dan kun je een goede voorstelling maken.”

Lees verder >>

Driewerf hoera voor Manon Ossevoort

Theatermaakster Manon Ossevoort is op reis naar de Zuidpool. Zij bedacht een reis die gaat over doen. Een reis van een meisje op een tractor. Een reis naar het einde van de wereld, en weer terug, voor het belang van een open onbevangen blik op de wereld. Manon bezoekt onderweg bijzondere projecten en speelt haar voorstelling ‘Doe’.

Manon Ossevoort is op haar tractor aangekomen in Italië. Vanuit het Franse Aurillac trok ze de Alpen in en reed toen door naar San Secundo di Pinerolo, waar ze haar eerste Italiaanse cappuccino dronk. Onderweg maakt ze allerlei avonturen mee en die kun je lezen in dat ze bijhoudt op haar website. Manon is onderweg naar Kroatië om projecten van Warchild te bezoeken. Morgen steekt ze met de boot over naar Split.
En morgen is Manon ook jarig! Je felicitaties aan deze bijzondere en moedige theatermaakster kun je kwijt in . Maar nog veel leuker: geef Manon een cadeautje! Ga naar en koop een paar kilometers voor haar. Een kilometer kost maar € 2,00 waarvan de helft naar de projecten gaat die Manon onderweg bezoekt.

Manon is morgen jarig. Hoera. Hoera. Hoera!

Dagdromen

Op zonnige zomerdagen duik ik graag in de wolken. Ik ben een formidabele dagdromer en ik bouw grootse luchtkastelen. Meestal vervliegen ze uiteindelijk als ijle rook maar wat is het heerlijk om tot die tijd ongestoord en vol overgave te creëren. Zoals ik in de nacht soms terugkerende dromen heb, zo heb ik die ook overdag. En in een daarvan staat het Vondelpark centraal.
Ik wil alleenheerser over het Vondelpark zijn. En een groot budget tot mijn beschikking hebben. Natuurlijk ga ik een paar dingen veranderen. Honden mogen vanaf nu alleen nog maar aangelijnd mee het park in en er moet een scherp lik-op-stukbeleid komen voor iedere eigenaar die niet de drollen achter zijn zo geliefde huisdier opruimt. Want getverderrie, wat stinkt het park als het lekker warm is! Geen radio’s en andere lawaaiapparaten meer. Ik wil niet verplicht naar de muzikale voorkeuren van anderen luisteren, laat staan naar meerdere tegelijk. Dus, hupsakee, die krijgen ook lik op stuk. En er moeten meer, betere, grotere en mooiere vuilnisbakken worden geplaatst. Die worden in de zomer zeker twee keer per dag geleegd. En wie zijn troep dan nog laat slingeren die krijgt - u raadt het al - lik op stuk.

Lees verder >>

Leon Giessen

'Een pleidooi voor verwondering'

Leon Giesen gooide hoge ogen met zijn Parade-voorstelling ‘Club Mondo Leone’. Binnenkort gaat zijn nieuwste productie, gebaseerd op het Bert Haanstra’s meesterwerk ‘Alleman’, in première.  TheaterCentraal.nl stelde de levenskunstenaar een aantal vragen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik ben een filmmaker en muzikant die probeert die twee dingen zo dicht mogelijk bij elkaar te brengen. Ze te laten versmelten. Daarnaast is mijn werk een pleidooi voor verwondering.”

Foto: Leon Giesen

Wat maakt je werk bevredigend – of niet?
“In mijn werk probeer ik in eerste instantie mezelf te verrassen. Als dat lukt, als het me lukt om een eigen wereld te maken, vind ik dat zeer bevredigend. Als het me blijkt te lukken andere mensen mee te nemen is dat des te beter. Lukken die twee dingen niet, dan beschouw ik het als mislukt en dat vind ik zeer onbevredigend.”

Lees verder >>

Zand erover
Het Laagland

Zand erover, en de volgende keer wat dieper graven

2 september 2005 - Recensie

De openingsvoorstelling van het theaterseizoen bij Het Laagland in Sittard, 'Zand erover', kende gisteren zijn première in de danszaal van het Glaspaleis tijdens Cultura Nova. Bedacht en gespeeld door jonge theatermakers Gijs Nollen en Joris Erwich - de Twee Meneertjes - die vooral schitteren tijdens de te zeldzame liedjes in dit 'cabaretesk toneel'.


Het stuk - gemaakt voor mensen vanaf 14 jaar - speelt in op de flexibilisering van de uitvaartwereld en gaat over twee broertjes die hun vader begraven - al gaan in de tussentijd ook een paar anderen naar de eeuwige jachtvelden. Het begint op rijm, maar na het eerste liedje (met de grappige slotzin 'Zet hier uw handtekening en vast vaarwel') in mooie samenzang praten de jongemannen gelukkig gewoon zoals je praat. Een tikje te geacteerd, misschien, maar het kan nét.
Lees verder >>

Lekker puh, pa!

Mijn oma grapt soms dat ik ben geboren met in de ene hand een pen en in de andere een boek. Dat is natuurlijk niet waar maar het schetst wel een tamelijk accuraat beeld van mijn belangrijkste en liefste bezigheden. Ik ben dol op taal en dol op het vergaren kennis.
Op school was ik in de zevende hemel als het weer tijd was om een opstel te schrijven. De verrukking om te mogen kiezen uit een rijtje titels en daar dan een verhaal rondom te mogen spinnen! Daar kon zelfs de zaterdagse trip naar de boekenwinkel voor nieuw leesvoer met oma niet tegenop. En boeken vormden de kern van mijn bestaan. Ik ging twee tot drie keer in de week naar bibliotheek, kreeg ieder weekend drie nieuwe exemplaren van mijn grootouders en las gemiddeld zeker een boek per dag.
De eerste keer dat ik van huis weg wilde lopen, ik was toen een jaar of acht, mislukte jammerlijk. Er was geen denken aan dat ik ook maar één van mijn boeken achter zou laten en dus vulde ik plastic tas na plastic tas. Toen ik ze allemaal had ingepakt – en dat moeten er zo rond de honderd zijn geweest –, zag ik natuurlijk geen kans om ze mee te nemen op mijn fietsje. Dus bleef ik thuis en vulde mijn boekenkast opnieuw.

Lees verder >>

Jef Hofmeister

'Niet terug naar de oude Grieken'

Sinds het Volksoperahuis aan de start van dit millennium het levenslicht zag, schreven Jef Hofmeister en Kees Scholten negen volksopera’s over de Nederlandse cultuur: kleinschalig muziektheater voor een breed publiek. De volksopera is een genre waarbij de liederen – die acterend worden gezongen –, de vertelling en de muziek voor de theatrale illusie zorgen. De nieuwste Volksoperahuis-voorstelling ‘Zeeuwse nachten’ ging afgelopen juli tijdens festival ‘Over het IJ’ in Amsterdam in première en werd wederom een succes. Zakelijk leider Jef Hofmeister staat als onze eerste Koperen Kees even midden op het podium.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Wat ik doe, is het initiëren, organiseren, componeren, schrijven en uitvoeren van nieuwe Nederlandse muziektheaterproducties.”
 
Wat maakt je werk bevredigend – of niet?
“Erg mooi vind ik de ontroering die onze voorstelling los kan maken bij het publiek en bij de mensen met wie je samen op het toneel staat. Waar ik het soms moeilijk mee heb, is het gevoel dat ik iedere keer opnieuw beoordeeld word en dat ik me iedere keer opnieuw moet bewijzen.”

Lees verder >>

Verslaafd

Ik heb geen tijd meer om te koken. Geen tijd om boodschappen te doen. Geen tijd om veters voor mijn schoenen te halen. Geen tijd om nieuwe boeken te lezen. Ik heb geen tijd om te ontbijten of te douchen. Geen tijd om kleren uit te zoeken of nieuwe scheermesjes te kopen. Geen tijd om te luieren, geen tijd om te slapen of te dromen.  Geen tijd om te wandelen of op te ruimen. Ik héb geen tijd om iets af te spreken.
Ik wil niet naar de disco. Ik wil niet naar het café. Ik wil niet uiteten want dat kost zoveel tijd. Ik wil niet naar Sail of naar het Prinsengrachtconcert. Ik wil niet naar de film en ik wil niet naar de sauna. Ik wil niet naar het strand, niet naar markt of winkelen in de Kalverstraat. Ik wil niet picknicken in het Vondelpark of met een bootje over de grachten varen.

Lees verder >>

Oerolaanbeveling

Het Volksoperahuis

Als er één gezelschap op Oerol thuishoort, dan is het wel het Volksoperahuis. Sinds dit gezelschap in 2000 werd opgericht, heeft het patent op ijzersterke en laagdrempelige, muzikale voorstellingen.

De verhalen in de volksopera’s zijn een combinatie van krachtige, goedgeschreven teksten en bijzondere muziekstukken. De liedjes ademen de sfeer van het levenslied en nodigen uit tot meezingen. Het Volksoperahuis is er tot dusver altijd in geslaagd om een uitgelezen balans te bereiken tussen humor en maatschappelijke relevantie. Hierdoor zijn de voorstellingen niet alleen goed voor gulle schaterlachen maar weten ze ook te ontroeren en tot nadenken te stemmen.
In de nieuwste voorstelling ‘Zeeuwse nachten’ draait het om twee vragen: ‘Waar ben je thuis? En waarom ben je er thuis?’ Het Volksoperahuis gaat met Hansje Brinker, Zeeuws meisje en Oranje-voetballer Youssouf op zoek naar de antwoorden. Ogenschijnlijk hebben deze drie niets met elkaar te maken maar in deze volksopera blijken ze samen net zo symbool te staan voor de Nederlandse cultuur als klompen, drop en tulpen.
Hansje Brinker, het jongetje dat ooit zijn vinger in de dijk stak om het wassende water te stoppen, is nu een volwassen en getrouwde taxichauffeur. In de ogen van de mensen nog steeds een held, vraagt hij zich af wat hem eigenlijk nog aan zijn vaderland bindt. Als hij Zeeuws meisje, het zuinigste boegbeeld van de reclamewereld, ontmoet en zij hem ook allerlei prangende vragen begint te stellen, slaan de twijfels pas echt toe. En ook de allochtoon Youssouf vraagt zich af of hij wel thuis is in Nederland.
De nieuwe productie ‘Zeeuwse nachten’ past moeiteloos binnen het door Joop Mulder aangekondigde thema ‘Landverhuizers’ voor de 25ste Oerol. En zonder het Volksoperahuis, dat iedere voorstelling traditiegetrouw afsluit met muzikale toegiften en nafeest onder het genot van een (jutters?)bittertje, is het festival niet compleet!

Blokjes kaas met mosterdgas
Vrienden v.d. Dansmuziek

‘Blokjes kaas’: veel bronnen, weinig menselijks

In uniformen en met troffelgerommel marcheren ze tussen het publiek om hun voorstelling ‘Blokjes kaas met mosterdgas’ aan te kondigen en natuurlijk serveren ze er een blokje kaas met een likje mosterd bij.  Nauwelijks vier maanden na de oprichting van hun gezelschap De Vrienden van de Dansmuziek staan deze pas afgestudeerde theatermakers al met hun eerste productie op De Parade. Hoewel we er van doordrongen zijn dat we een voorstelling van nieuwkomers gaan zien, zijn onze verwachtingen hooggespannen want de eindregie van deze productie is in handen van niemand minder dan Gertjan Rijnders, voormalig artistiek leider van Toneelgroep Amsterdam en bekend regisseur.

‘Blokjes Kaas met mosterdgas’ gaat over de Eerste Wereldoorlog. Geen voor de hand liggend onderwerp voor theatermakers en al helemaal niet voor jonge theatermakers. Het toneelstuk is dan ook voortgekomen uit de persoonlijke fascinatie van één van de acteurs.
Het decor is goed. De rekwisieten zijn goed. De kostuums zijn goed. Uit alles blijkt dat er heel veel tijd en moeite is gestoken in het verifiëren van bronnen en dat de theatermakers zich tot het uiterste hebben ingespannen om een zo authentiek mogelijke voorstelling te maken.
Maar ergens halverwege het stuk begint het op te vallen dat er iets essentieels aan deze productie ontbreekt. Ondanks het prima acteerwerk en de fraaie samenzang lukt het de acteurs niet om de aandacht van het publiek vast te houden. Dat blijkt uit het gemurmel, het geritsel en de onrustige bewegingen onder de aanwezigen.

Lees verder >>

De Varkensfabriek
El Guennouni & Azaay

Verboden vlees voor moslims

7 augustus 2005 - Recensie

Wat moet je als werkloze Marokkaan die door pa gedwongen wordt de handjes uit de mouwen te steken? Werken, desnoods in de fabriek van het verboden vlees: de varkensfabriek. Twee jonge Marokkaanse theatermakers/cabaretiers maakten er een hilarische voorstelling over, die na dertig minuten doet verlangen naar meer – ook omdat een echt einde ontbreekt.


Als je uit een avondvullende show twee tot drie echt sterke grappen kunt distilleren, is het geen mislukte avond. Mohammed Azaay en Karim El Guennouni, die het Nederlands overigens beter beheersen dan menig Nederlander, gooien er in een halfuurtje drie uit voor in de boekjes. Ze zitten allemaal in het sterkste deel van de voorstelling, dat wat zich afspeelt in de fabriek zelf – het uitzendbureau, de disco en het huis van lekker wijf Lonneke (Mohammed) zijn blijkbaar ietsje minder inspirerend.
De varkensfabriek vraagt er natuurlijk ook om. Er werken domme Hollanders, geestige Surinamers en natuurlijk Turken en Marokkanen en het werk is zo vreselijk geestdodend dat je er wel grappen over moet maken. En ook leuk: spugen op het vlees, je aftrekken over het vlees, snot over het vlees, dat verdienen die smerige varkensvreters.
Lees verder >>

Jan Rap nog steeds actueel

Peter de Baan brengt ‘Jan Rap en zijn maat’ in een nieuwe uitvoering op het toneel. Dat maakte de regisseur gisteren bekend. De première in december 2006 valt samen met de 75ste verjaardag van de schrijfster Yvonne Keuls. Bovendien is het dan precies dertig jaar geleden dat haar 29-delige hoorspel ‘Jan Rap en zijn maat’ in november en december 1976 door de KRO werd uitgezonden.

De gelijknamige roman die een jaar later verscheen, werd door Keuls direct na de publicatie bewerkt voor het theater. Het stuk is vertaald in tien talen en werd in vijfentwintig grote theaters in Europa opgevoerd. In 1978 waardeerden de Nederlandse theatercritici het toneelstuk met De Prijs der Kritiek.
De Baan werkt in deze productie samen met schrijver Ger Beukenkamp, die de tekst uit de jaren zeventig zal bewerken. Renée Soutendijk, Linda van Dyck en Theu Boermans speelden hoofdrollen in eerdere uitvoeringen van het toneelstuk. Wie in de nieuwste versie van ‘Jan Rap en zijn maat’ gaan meespelen is nog niet bekend.

Van Dyck nu moeder in ‘Nacht’

Linda van Dyck (57) staat volgend seizoen voor de tweede keer in haar carrière in het stuk ‘Nacht, moeder’ van de Amerikaanse schrijver Marsha Norman. Speelde ze 25 jaar geleden de rol van dochter, dit keer verbeeldt ze de moeder. De oude rol van Van Dyck is nu voor Frédérique Huydts.

Huydts staat overigens voor het eerst weer op het toneel sinds haar opname in het ziekenhuis, in september vorig jaar, waar bij haar een gezwel werd verwijderd.
Het stuk ‘Nacht, moeder’ gaat over een dochter die haar moeder vertelt dat ze zelfmoord wil plegen. Natuurlijk doet de moeder alles om haar te overtuigen dat niet te doen.
Peter de Baan, die het nieuws kortgeleden bekendmaakte, regisseert het stuk. Filmregisseur en -scenarist Jean van de Velde vertaalt en bewerkt de tekst. Het is de eerste keer dat Van de Velde een theaterstuk schrijft. 'Nacht, moeder' gaat najaar 2006 in première.

Friese theaters slaan alarm

Het wordt steeds moeilijker om bijzondere en grote producties op het gebied van theater en cabaret te programmeren in de noordelijke provincies, aldus een berichtje in Het Parool. De klokkenluiders zijn De IJsherberg in Dokkum,  het Posthuis in Heerenveen en De Lawei in Drachten.
Volgens deze theaters zijn er twee oorzaken voor het probleem aan te wijzen. Allereerst kiezen impresariaten van de topattracties vaak liever voor een tournee in de Randstad omdat dat goedkoper is. Daarnaast worden de producties steeds spectaculairder en daardoor al snel te duur en te omvangrijk voor de middelgrote en kleine theaters.

Droom Mol komt postuum uit

Ruim een jaar na het overlijden van Albert Mol komt zijn droom om een musicalversie te maken van zijn boek ‘Wat zien ik?!’ postuum uit. Ruud de Graaf en Hans Cornelissen hebben onlangs bekendgemaakt de musical te gaan produceren.

‘Wat Zien Ik?!’ speelt zich af in de roemruchte Amsterdamse rosse buurt aan het eind van de bruisende jaren zestig en verhaalt over het wel en wee van de Amsterdamse prostituee Greet en haar bovenbuurvrouw Nel. Greet is een zelfstandige, kordate, vlotgebekte en platvloerse hoer die een succesvolle onderneming drijft. Nel (Haar van Boven) is feitelijk haar tegenpool en wordt mishandeld en uitgemolken door haar vriend en pooier Sjaak.
De vrouwelijke hoofdrollen in de musical van De Graaf en Cornelissen worden vertolkt door Ellen Pieters en Mariska van Kolck. De mannelijke hoofdrollen worden in augustus bekendgemaakt. ‘Wat Zien Ik’ gaat volgend najaar in première.
Het boek werd overigens in 1971 verfilmd door regisseur Paul Verhoeven. Mol speelde zelf een kleine bijrol in de romantische klucht.

Premières explosief gegroeid

Sinds 1940 is het aantal premières van dans- en theatervoorstellingen bijna verdrievoudigd. Dat is de uitkomst van een onderzoek van het Theater Instituut Nederland (TIN). Vanaf de jaren tachtig valt een explosieve groei op: van 40.000 voorstellingen in 1980 naar zo’n 100.000 in de laatste decennia.

Het informatiecentrum van de Nederlandse dans- en theatersector TIN verzamelt ieder seizoen de premièregegevens van professionele gezelschappen. Met behulp van een extra subsidie van het Ministerie OC&W heeft het TIN de historische informatie aan zijn digitale databank en catalogus kunnen toevoegen.

Elshout & Händeler in Sirenade

Na de uitstekende ontvangst van hun nieuwste voorstelling Gemini komen choreografen Diane Elshout en Frank Händeler terug met de dansmusical Sirenade. Dit multidisplinaire locatieproject ging in 2004 op Oerol in première en werd een van hoogtepunten van het festival. Elshout en Händeler staan als deelnemers aan De Karavaan op 21, 23 en 24 juli op het ECN terrein in de duinen in Petten met hun surrealistische waddentocht.

Sirenade speelt zich af tussen de elementen water, wind en zand. ‘De Kleine Zeemeermin, het bekende sprookje van H.C. Andersen, was de inspiratiebron voor deze eigenzinnige productie waarin dans, theater, zang  en muziek een geheel vormen.
De muziek is gecomponeerd door Chris Heijens en Marion von Tilzer. In deze compositie wordt live pianomuziek verweven met bestaande muziek, elektronische klanken en door de dansers gesproken en gezongen teksten.

Houd ze op de straat!

Voor de liefhebbers van straattheater is er deze zomer heel wat te halen in Noord-Holland. De Karavaan heeft maar liefst acht locaties uitgezocht waar vanaf ’s middags twee tot ’s avonds tien uur een keur van nationale en internationale straatartiesten hun nieuwste acts en voorstellingen vertonen.

Hoewel er geen entreeprijs wordt gevraagd, is het wel een goede gewoonte om na afloop van een voorstelling de artiesten te waarderen met klinkende munt. Zoals Miss Behave op Oerol al riep: ’Please help to keep me where I belong. Please keep me on the street!’
De data: 16 juli in Hoorn, 19 juli in Wevershoof, 23 juli in Petten, 28 juli op Texel, 30 juli in Den Helder, 2 augustus in Schoorl, 6 augustus in Alkmaar en 13 augustus in Schagen.

Mariecke roept haar liefje

Mariecke van der Linden is na het prachtige en mysterieuze Mimicry waarmee ze op Oerol furore maakte al weer hard aan de slag om haar volgende productie op de planken te krijgen. Sweetheart Come gaat in december in Amsterdam in première en zal vervolgens te zien zijn in Eindhoven, Haarlem, Rotterdam, Den Bosch, Den Haag en Leiden.

Deze zwarte opera is gebaseerd op 'The Rhyme of the Ancient Mariner' van Samuel Taylor Coleridge en zowel de compositie als de regie is in handen van Van der Linden zelf.
De repetities van Sweetheart Come beginnen in november en Opera Noir zoekt nog mannelijke muzikanten die één van de volgende instrumenten bespelen: muzikanten: trompet/ trombone/ rieten/ percussie. Meer informatie over de vacatures vind je hier.
Goed nieuws ook voor iedereen die Mimicry in het Bostheater op Terschelling heeft gemist, want er zijn plannen om deze voorstelling in reprise te laten gaan.

Een Magistrale Stralende Zon
Huize L.I.N.D.A.

L.I.N.D.A. straalt – te lang

2 augustus 2005 – Recensie door Moon Saris

Een monsterlijk groot staaldraden oor vormt de hoofdmoot van het decor van Huize L.I.N.D.A.’s ‘Een magistrale stralende zon’. Achteraf gezien een voorbode van de onbegrijpelijk wartaal die de arme oren van het publiek het komende anderhalf uur te verduren zal krijgen. Niet helemaal de schuld van het gezelschap, maar voornamelijk van de tijdens de voorstelling geportretteerde: Johnny van Doorn, alias The Selfkicker.



Het stuk is genoemd naar een literaire roman van schrijver/dichter Johnny van Doorn, een in 1991 overleden fenomeen uit de jaren zestig. De artistieke leiding is in handen van Stef van den Eijnden, evenals de hoofdrol – als daar al sprake van is in een stuk met vijf ongeveer even sterke karakters.
Lees verder >>

Zooi
Krisztina de Châtel

'Zooi' saai? Nou nee

20 juli 2005 –Recensie

Saai, dat 'Zooi'. Dat geluid klonk her en der na de premièreavond op Over het IJ van Krisztina de Châtels jongste, tijdens Julidans gespeeld in de Amsterdamse binnenstad en nu voor de gelegenheid met het pontje overgestoken naar het NDSM-terein in Noord. Maar een uur na de start van de voorstelling, zo rond het einde, kan ik niet dezelfde conclusie trekken. In tegenstelling tot diverse andere Over het IJ-producties is 'Zooi' qua lengte, spanningsopbouw en variatie precies goed.


Lees verder >>