Van de redactie

Nieuwe website, zomersluiting en meer

TheaterCentraal.nl is uit zijn jasje gegroeid, en heeft de afgelopen periode te kampen gehad met allerlei problemen met de websitesoftware. Hierdoor konden we soms langere tijd niet inloggen en lieten artikelen op zich wachten. Inmiddels is duidelijk geworden dat we rigoureuze maatregelen moeten nemen om de techniek weer op onze hand te krijgen. Het plan is om per september 2010 een geheel vernieuwde website te lanceren.

In juli en augustus gaan we daarom voor het eerst in vijf jaar TheaterCentraal.nl er even helemaal tussenuit, en publiceren we alleen nog een handjevol recensies van voorstellingen die onze redacteuren al gepland hadden.

TheaterVrienden stopt
Gelijktijdig heeft het bedrijf dat het onderdeel TheaterVrienden host, besloten om zijn gratis dienstverlening te staken en over te gaan naar een betaald model. Als non-profit organisatie kan TheaterCentraal.nl zich dit niet veroorloven, en dus zijn we ook hiervoor op zoek naar een oplossing. TheaterVrienden houdt dus binnenkort op te bestaan, maar in de tussentijd kun je terecht op Facebook waar we een eigen pagina hebben of ons volgen via Twitter. Hier houden we je ook op de hoogte van de ontwikkelingen rondom de bouw van de nieuwe website en de datum waarop we weer in de lucht gaan.

Facebook en Twitter vervangen TheaterTijd
Via de moderne communicatiemiddelen Facebook en Twitter houden we je al een tijdje op de hoogte van nieuwe artikelen en wetenswaardigheden rondom TheaterCentraal.nl. De nieuwsbrief TheaterTijd heeft zichzelf daarmee overbodig gemaakt, en komt dan ook niet meer terug in september.

Nieuwe redacteuren
Na een aantal jaren van trouwe dienst, gaat een aantal redacteuren ons verlaten. We zijn per september dan ook opzoek naar passende vervanging. Het betreft vrijwilligerswerk. Naast een grote affiniteit met theater, beschik je over enig schrijftalent, een goede beheersing van de Nederlandse taal en de tijd om op basis van perskaarten minimaal twee voorstellingen per maand te recenseren. Je sollicitatie met CV en een proefrecensie ontvangen we graag voor 1 augustus per e-mail: redactie@theatercentraal.nl t.a.v. Gigi Schuiten. Ook wanneer je op een andere manier mee wilt werken aan TheaterCentraal.nl (bv video, eindredactie, nieuwsredactie), horen we graag van je. De selectieprocedure hopen we medio augustus af te ronden.

Vacatures redactiechef
Per september zijn we opzoek naar een aantal redactiechefs. Als redactiechef ben je verantwoordelijk voor het team in de aan jou toegekende regio en het beoordelen en redigeren van de aangeleverde kopij. Je werkt nauw samen met de hoofdredactie, bent verantwoordelijk voor de werving en eerste selectie van nieuwe redacteuren, het aanvragen van perskaarten en het relatiebeheer. Je maakt redactieplanningen, organiseert redactievergaderingen, publiceert artikelen in het systeem en runt kort gezegd je eigen afdeling binnen TheaterCentraal.nl. Het betreft een vrijwilligersbaan met – afhankelijk van de inkomsten uit advertentieverkoop – een onkostenvergoeding.
Naast een grote affiniteit met theater, beschik je over organisatorische en administratieve kwaliteiten, enige ervaring met CMS en/of weblog software en een goede beheersing van de Nederlandse taal. Je sollicitatie met uitgebreide motivatie en CV kun je tot 1 augustus per e-mail sturen naar redactie@theatercentraal.nl t.a.v. Gigi Schuiten en onder vermelding van de door jou gewenste regio.

Regio 1: Groningen, Friesland, Drenthe en Overijssel.
Regio 2:: Flevoland, Utrecht en Gelderland
Regio 3: Noord-Holland
Regio 4: Zuid-Holland
Regio 5: Zeeland & Noord-Brabant
Regio 6: Limburg
Regio 7: Vlaanderen

Amora
Het Zuidelijk Toneel

Amora: bruisend hart van Theaterfestival HartsTocht

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Ivy Harkes

Een voorstelling in de openlucht, op een plein, midden in de stad. Een voorstelling over het verlies van een dierbare en de impact daarvan op een hele gemeenschap. Een voorstelling over oorlog en de dood, maar niet al te zwaarmoedig, want vol met humor. En over liefde en sex, met een knipoog. Een prachtig verhaal ondersteund door de geluiden van de stad en het ondergaan van de zon.

Een groep soldaten komt na lange tijd thuis met verlof. Ze worden opgewacht door de groep vrouwen die achter zijn gebleven in de kleine gemeenschap van het dorp. Maar niet iedereen keert terug. Leander, de zoon van generaal Hektor (Paul R. Kooij) en Iona (Raymonde de Kuyper), is omgekomen in de oorlog. De Kuyper is in haar element als rouwende, woedende en wanhopige moeder die worstelt met het verlies van haar zoon. Ook Kooij weet zijn personage sterk neer te zetten. Hij slingert tussen zijn rol als rouwende vader en die van generaal. Beste vriend Fabio (Justus van Dillen) heeft veel moeite met zijn verdriet om het verlies van zijn vriend. Daarnaast heeft hij zelf een zwaar trauma overgehouden aan de vreselijke dingen die hij heeft meegemaakt in de oorlog. Dit alles werpt een grote schaduw over het geluk tussen hem en zijn verloofde (Saar Vandenberghe), die op haar beurt juist letterlijk met haar hoofd in de wolken zit.
Lees verder >>

Meneer van Ooyen
Toneelgroep Cargo in coproductie met Toneelgroep Oostpool en Het Zuidelijk Toneel

Eén grote trip

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Ivy Harkes

Twee jonge theatermakers kennen elkaar nog van de toneelschool. Ze wilden altijd al een keer een muzikale voorstelling maken, samen. Een voorstelling over iemand die ver van hen af staat. Die een leven leidt dat in niks op het leven van hen lijkt. Marcel Osterop en Sanne den Hartogh maakten met ‘Meneer van Ooyen’ een vlotte, experimentele voorstelling over drugs en geweld, met een flinke dosis humor en een vleugje romantiek.

Voor het maken van de voorstelling ‘Meneer van Ooyen’ voerden theatermakers Marcel Osterop (Toneelgroep Cargo) en Sanne den Hartogh (Toneelgroep Cargo) bijna twee jaar lang gesprekken met een gedetineerde uit de Bijlmer gevangenis. Deze voorstelling gaat dan ook letterlijk over het leven van deze veelpleger, ‘Meneer van Ooyen’.
Lees verder >>

Don Q (at your service)
Theater het Amsterdamse Bos

Windmolengevecht met managers

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (0) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (9)

Recensie door Celia Noordegraaf

“De enige emotie die ik voel in het theater, is ongerijmde woede, haat, en opluchting als het allemaal weer voorbij is. Dus toen ik gevraagd werd dit stuk te schrijven, heb ik daar wel even over moeten nadenken”, aldus schrijver Joris de Bruin, in de lange monoloog waarmee ‘Don Q’ opent. Op gegeven moment wordt hij op hardhandige wijze afgevoerd, waarna de voorstelling ‘echt’ begint en we het stuk zien dat hij heeft geschreven. Of is het stuk misschien van een van die andere schrijvers die in ‘Hotel Geuldal’ verblijven?

In een afgelegen hotel probeert Joris de Bruin, gespeeld door Ad Knippels, zijn writer’s block te doorbreken. Helaas wil het niet zo vlotten met zijn opdracht een stuk over Don Quichot te schrijven. Hoteleigenaar Frank, een prachtige rol van Aat Ceelen, blijkt zo zijn eigen ideeën over de bedrijfsvoering van een hotel te hebben en daarbij is de klant niet altijd koning. Gastregisseur Jeroen van den Berg schreef voor het Amsterdamse Bostheater een vermakelijke tragikomedie, waarbij de werkelijke Don Quichot slechts een reminiscentie is. Alhoewel …. met zijn uitgesproken ideeën over het reilen en zeilen van zijn hotel heeft hoteleigenaar Frank veel weg van een moderne Don Quichot. In zijn rol als trouwe nachtportier komt Dimme Treurniet qua loyaliteit dicht in de buurt van Sancho Panza evenals de vrolijke, niet zo slimme receptioniste Myrna, aanstekelijk gespeeld door Heike Wisse.
Lees verder >>

Ksztalt
Toneelgroep Oostpool

Het onvermogen om zonder bril iets te zien

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (2) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Celia Noordegraaf

“Vijf mensen op zoek naar hoe het zou zijn om zonder opgelegde patronen te leven” is de bril die Toneelgroep Oostpool het publiek meegeeft om naar de voorstelling te kijken. Het krijgt een mix van theater, literatuur, slapstick, tekst en poppentheater te zien met als rode draad het werk van de Poolse schrijver Witold Gombrowicz (190401969). “Geen touw aan vast te knopen”, oordeelt een toeschouwer na afloop. Maar wel een voorstelling waarbij je je geen seconde verveelt.

De kunstkritiek krijgt een stevige veeg uit de pan in de voorstelling. Deze gemankeerde schrijvers van de derde rang zouden zich van elk oordeel over de kunst moeten onthouden. Hoogstens kunnen zij verslag doen van hun eigen ervaringen in confrontatie met het kunstwerk, aldus de acteurs in ‘Kzstalt’. Bij deze dan: wat heb ik ervaren, wat heb ik gezien?
Allereerst de behoefte om flink over de schreef te gaan en in de overdrijving met veel humor de draak te steken met van alles en nog wat. Dat begint al in één van de eerste scènes, wanneer de maagdelijke Maria haar geliefde uitnodigt om gezellig samen aan een bod te knagen. Een zwerver heeft een steen naar haar geworpen en daarmee een oerdrift in haar wakker geroepen. Lard Adrian, Ali Ben Horsting, Maria Kraakman, Stefan Rokebrand, Erik Whien leven zich in de voorstelling heerlijk uit in spel, verkleedpartijen en muziek.
Lees verder >>

Master en Margarita
Tryater en De Kift

In de liefde is alles geoorloofd

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (1) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Master & Margarita’ is een Faust-achtige vertelling, waarbij dit keer niet een man zijn ziel aan de duivel verkoopt, maar een vrouw. Margarita hoopt hiermee haar minnaar, een schrijver, terug te krijgen die in het gekkengesticht is beland. Regisseur Ira Judkovskaja bewerkte Boelgakov’s succesvolle roman tot een bont, variété-achtig spektakel. Het publiek komt ogen en ook oren tekort vooral door de geslaagde samenwerking met fanfarepunkband De Kift.

Op de meest oostelijke punt van het eiland is vlak tegen de duinen een bont openluchttheater opgebouwd. Toneelgezelschap Tryater en fanfarepunkband hebben kosten noch moeite gespaard bij het maken van het decor, de kostuums, de rekwisieten en de muziekinstrumenten. De verschillende lagen in het decor, de neonverlichting en ook de samenwerking theatergroep en muziekband zijn op zich niet zeer bijzonder, maar regisseur Ira Judkovskaja weet de voorstelling geleidelijk aan een eigen karakter te geven, vooral door de absurdistische elementen in het geheel. De schrijver op wie de getrouwde Margarita verliefd is, bevindt zich in het gekkengesticht samen met een aantal andere gekken die uit het – communistische - systeem gevallen zijn. Na een aantal vernietigende recensies gelooft hij niet meer in zijn werk en in Margarita’s liefde voor hem. De duivel – een mooie rol van Jan Arendz – biedt Margarita de kans haar minnaar terug te krijgen, als zij de koningin op zijn feest wil zijn. Aldus gereconstrueerd een helder verhaal, maar in de uitvoering doorspekt en verluchtigd met diverse absurdistische scènes en verhaallijntjes.
Lees verder >>

We hope you, or why there are no butterflies in winter
João Evangelista

Opgemerkte realiteit

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (1) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Celia Noordegraaf

Het is niet waarschijnlijk dat theatermaker João Evangelista het werk van C. Buddingh’ en K. Schippers kent, maar mogelijk wel dat van Eugene Ionesco, Kurt Schwitters of Marcel Duchamp. Wat al deze kunstenaars gemeen hebben, is dat zij hun publiek uitnodigen op een nieuwe manier naar de werkelijkheid te kijken. Ook João Evangelista en Yen Yi-Tzu nemen de toeschouwer mee op een reis door de alledaagse werkelijkheid. De cliché-taal en cliché-gebaren van de typische reisleider die zij daarbij hanteren, werken ironisch en prikkelend. Huis aan de Werf en zijn omgeving zijn nadien nooit meer hetzelfde.

‘Als dit Ierland was, zou ik beter kijken’, luidt een bekend gedicht van C.Buddingh’. Iedereen loopt zijn dagelijks omgeving zonder nog echt te kijken voorbij, terwijl daarin vaak zoveel poëzie te vinden is. Buddingh’ en Schippers bundel ‘128 vel schrijfpapier’ uit 1967 begint met een gedicht, waarin de dichter ontdekt dat het deksel van een middelgroot potje marmite precies past op een klein potje heinz sandwich spread. ‘Natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd/of het sandwich spread-dekseltje/ook op het marmite-potje paste/en jawel hoor: het paste eveneens’ . De start van de performance van João Evangelista en Yen Yi-Tzu doet onmiddellijk aan dit type dadaïstische teksten denken. Halve zinnen, abstracte gebaren, this resembles this …, we wonder …, hoe lang gaat dit nog door, vraag je je al snel af.
Lees verder >>

Janken en schietenIlay den Boer

Het persoonlijke is politiek

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Celia Noordegraaf

De Nederlands-Israëlische theatermaker Ilay de Boer neemt in zijn zesdelige voorstellingenreeks ‘Het Beloofde land’ zijn eigen familiegeschiedenis als voorstelling op een afgelegen braakliggend terrein waar geen enkele verbeeldingskracht voor nodig is om die in de Gauitgangspunt. In het tweede deel ‘ Janken en schieten’ is dat het levensverhaal van zijn oma, die als zestienjarig meisje in 1943 uit Litouwen vluchtte en uiteindelijk in 1948 Israël bereikte. Festival aan de Werf brengt de reprise van dezezastrook te herscheppen.

Wat opvalt in de voorstelling die Ilay de Boer maakte naar aanleiding van het levensverhaal van zijn oma, is de enorme vitaliteit en levenslust. Meteen aan het begin van de voorstelling al, wanneer het publiek wordt uitgenodigd om in de bus te stappen, begroet hij met een enorme passie zijn vriendin die aan komt fietsen. Jacobien Elffers geeft samen met Ilay de Boer vorm aan de voorstelling.
Lees verder >>

Adem
Roos van Geffen

Back to basics in body language

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (12) / open doekje (6) /applaus (3) /beleefd applausje (1) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Celia Noordegraaf

Voor haar nieuwste werk heeft Huis a/d Werf-theatermaker Roos van Geffen als locatie een grote fabriekshal gekozen aan de Cartesiusweg. In deze grote ruimte onderzoeken vijf acteurs/performers de basiselementen van de body language: aankijken, lichaamsafstand, lachen en ademen. Mede door het decor- en lichtontwerp van Theun Mosk heeft de voorstelling meer beeldende dan theatrale kracht.

Vijf mensen nemen positie in in de ruimte. Minutieus langzaam veranderen zij van houding, waarbij slechts af en toe iets van interactie lijkt te ontstaan. Elkaar aankijken, naar elkaar toe bewegen, en dan weer niet. De toeschouwer is geneigd betekenis te zien in de beweging. Twee jonge mensen die elk dezelfde richting uitgaan, suggereert iets van gelijkgezindheid, een toekomstige ontmoeting? Regisseur Roos van Geffen stelt het geduld van de toeschouwer in deze performance behoorlijk op de proef door de traagheid van de beweging en de monotonie van het geluid. Meest spannend is het licht dat schaduwen werpt en van kleur verandert, waardoor regelmatig een mooi beeld ontstaat.
Lees verder >>

Verlichtinglight
mugmetdegoudentand

De Verlichting in een notendop

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (5) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Ivy Harkes

Theatergroep mugmetdegoudentand, van artistiek leiders Marcel Musters, Joan Nederlof en Lineke Rijxman, bestaat dit jaar 25 jaar en viert dit met de nieuwe voorstelling ‘Verlichtinglight’. Een voorstelling met een zwaar en wellicht een beetje saai onderwerp: de Verlichting. Maar op een echte ‘mug-manier’ gebracht, met humor en originaliteit, is ‘Verlichtinglight’ alles behalve saai geworden.

‘Verlichtinglight’, geschreven door Joan Nederlof en geregisseerd door Lineke Rijxman, is een geschiedenisles, gebracht op een grappige, vlotte en aansprekende manier. De voorstelling speelt zich af aan het einde van de 18e eeuw, in de ‘pruikentijd’. Maar tegelijkertijd wordt het geplaatst in een context van het hier en nu. Al springend door de tijd, waarbij voortdurend gespeeld wordt met elementen uit heden en verleden, vertelt mugmetdegoudentand de geschiedenis van de Verlichting in een notendop.
Lees verder >>

Macbeth
Theater Zuidpool

Swingende Macbeth zonder concessie aan taal

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (0) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Ronald Glasbergen

De Lange Noordstraat in Antwerpen waar Zuidpool haar theater heeft, ligt ergens tussen hoerenbuurt en de Academie. Het is een passende omgeving voor een gezelschap dat zich blijft verbazen over de ontsporingen van de macht. In hun Macbeth wordt Shakespeare’s tekst op muziek gezet door Mauro Pawlowski en Tijs Delbeke. Het publiek staat en Macbeth speelt basgitaar.

Shakespeare’s taal heeft ritme en melodie, het is een taal die zingt. Daarom wilde Zuidpool een gezongen Shakespeare. Ze vroegen het muzikale multitalent Mauro Pawlowski van o.a. The Grooms en dEUS de muziek te componeren. Omdat de taal zo belangrijk is, moest het origineel gebruikt worden, met boventitels. En om het stuk behapbaar te maken voor de zes acteurs en muzikanten zijn veel van de bijfiguren weggesneden. Wat overblijft is een essentiële Macbeth waar muziek en klank de plaats innemen van de gebruikelijke podiumattributen. Macbeth staat bekend als een korte Shakespeare, het is in deze versie nog steeds goed voor een kleine twee uur.
Lees verder >>

Ubu
TGA & Schauspielhaus Essen

UBU’s orgie van terreur voor het gerecht gesleept

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (6) /applaus (2) /beleefd applausje (0) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Ronald Glasbergen

De Britse toneelschrijver Simon Stephens heeft het stuk Ubu Roi van Alfred Jarry uit 1896, een geëngageerd nieuw jasje aangetrokken. Toneelgroep Amsterdam en Schauspielhaus Essen maakten er samen met regiseur Sebastian Nübling een vrolijk schrikbewind van, met consequenties. Het resultaat is niet zonder ambivalentie, maar barst van talent en bravoure.

In het eerste deel van Ubu grijpt de laffe, genotzuchtige en volslagen egocentrische kapitein van de wacht, Père Ubu, gespeeld door de jonge Zwitser Nicola Mastroberardino, de macht. Opgestookt door zijn vrouw Ma Ubu, een rol van Frieda Pittoors als genadeloos viswijf, vermoordt hij met enkele maatjes zonder scrupules zijn meester, de koning van Polonië. Vervolgens maakt hij zich meester van het land met al zijn rijkdommen. De Ubu’s en hun trawanten Dogpile (Leon Voorberg) en Mcclub (Dimitrij Schaad) hebben de tijd van hun leven. Ze moorden naar hartenlust en steken de draak met hun slachtoffers. Binnen een mum van tijd wordt de heersende elite, inclusief rechters en iedereen die geen driedubbele belastingen wil betalen, een kopje kleiner gemaakt.
Lees verder >>

Amstelman
Nanna Tieman

Zoektocht naar authenciteit

Voorbeschouwing door Celia Noordegraaf

Romijn Conen heeft zojuist een glansrol gespeeld in ‘Hamlet’ van Shakespeare. In zijn kleedkamer geniet hij nog even na alvorens zich in het premièrefeestgedruis te begeven. Eindelijk revanche. Eindelijk af van dat imago als Amstelman. Hij verheugt zich op de krantenkoppen. Of houdt hij zichzelf nu voor de gek en doet opnieuw niet wat hij werkelijk wil. In de repetitieruimte in de Verkadefabriek in Den Bosch zoeken regisseur Nanna Tieman en acteur Romijn Conen naar de uiteindelijke vorm van de voorstelling die van daar 27 april tot en met 1 mei voor publiek te zien zal zijn.

“Ik zoek naar een vorm van toneel die vanuit een heel persoonlijke betrokkenheid de confrontatie aangaat met het publiek”, vertelt Nanna Tieman na afloop van de repetitie. “In mijn eerste voorstelling ‘Honger’ zat ik aan tafel met gasten tijdens een driegangendiner. Het idee voor die voorstelling ontstond door een briefje van een hongerstaker dat ik vond in een bushokje in Driebergen. Dat briefje raakte me. In mijn tweede voorstelling ‘Thuis’ zat ik als actrice in een praatgroep en deelde ik met het publiek mijn moeite te wennen in mijn nieuwe woonplaats Schiedam. Af en toe is dat heel eng om zo dicht bij je publiek te staan. Dan snak je naar een vierde wand om veilig achter weg te kruipen.”
Lees verder >>

Mary Poppins
Joop van den Ende Theaterproducties

Mary Poppins kleurrijk en opvoedkundig

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (3) /applaus (2) /beleefd applausje (0) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Judith Blankenberg

Sinds het verschijnen van de boekenreeks van P.L. Travers spreekt de betoverende nanny Mary Poppins tot de verbeelding. De bekende Disneyfilm uit 1964 werd een groot succes. De aantrekkingskracht van Mary Poppins zit in haar dubbele natuur: streng, maar liefdevol en fantasierijk. Ze praat met dieren, vliegt mee met de wind en voedt en passant de kinderen op. De nieuwe musical, die zondag in première ging, legt de aandacht vooral bij de mogelijkheden van verbeelding.

De familie Banks heeft al heel wat kindermeisjes versleten. Vader Banks bemoeit zich niet zo met zijn kinderen, hij is begraven in zijn werk. Moeder Banks heeft het vooral druk met echtgenote van zijn en wordt overschaduwd door de rest van het gezin. De situatie is hopeloos en daarom verschijnt de tamelijk voortreffelijke Mary Poppins. Een siddering ging door de zaal toen Noortje Herlaar voor het eerst als uit het niets op het podium verscheen. Het hele land leefde mee bij de zoektocht naar de ultieme Mary. In Herlaar is zeker een goede gevonden: ook zij is kordaat, een tikkeltje mysterieus en vooral sympathiek.
Lees verder >>

Thaibox Verdriet
De Toneelmakerij

Thaibox verdriet: in één woord wow

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (11) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (7)

Recensie door Annelies Omvlee

De Toneelmakerij maakt vaak juweeltjes van voorstellingen voor jonge mensen en kinderen. Thaibox Verdriet is daarop geen uitzondering. Een pracht van een toneelstuk over liefde en loslaten, jezelf zijn en je eigen keuzes maken.

We zijn in boksschool de Silent Dragon. Nog vijf dagen tot het thaiboxgala voor de National Gym Award. De jonge Boris (Floris Verkerk) zal vechten tegen veteraan Tom (Albert Klein Kranenburg). Enkel vechten ze niet zo zeer tegen elkaar, als wel tegen respectievelijk hun vader en verleden. Vader Wolf (Mathieu Guthschmidt) cirkelt ook rond de ring, of dat uit liefde voor zijn zoon is of om hem juist te irriteren wordt op het einde van het stuk duidelijk. Dan zijn daar nog Toms coach Woody (Maarten Heijmans), boksschoolhouder Hank de Tank (Tjebbo Gerritsma) en zusje Elja (Laura de Boer), waarvan de laatste twee ook het een en ander uit te vechten hebben.
Lees verder >>

Marilyn Monroe: diamonds are a girl’s best friend
MATZER theaterproducties

De vele gezichten van een fantasie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (7) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘I have to many fantasies to be a housewife. I guess I am a fantasy’ zo luidt een beroemd citaat van Marilyn Monroe. Theatermaker Madeleine Matzer onderzoekt in haar nieuwe voorstelling de verschillende facetten van Marilyn Monroe’s persoonlijkheid. Ze kiest daarvoor een bijzondere vorm. Maar liefst drie actrices verbeelden het stijlicoon uit de jaren ’50 en vier toneelschrijvers leverden tekst aan. Uiteindelijk ontstaat een gefragmenteerd beeld, dat het raadsel Marilyn Monroe alleen maar groter maakt. Maar wel een ongelooflijk boeiend raadsel op een spannende manier in beeld gebracht.

Drie Marilyn Monroe-meisjes openen de voorstelling. Ze dromen over hun toekomst en de ideale man. Ik wil directeur worden, zegt de één gedecideerd. Nooit zal ik vàn iemand worden, zegt de ander, ik blijf altijd van mezelf. Nummer drie zegt weinig en giechelt vooral veel. De drie staan voor verschillende kanten van Monroe’s persoonlijkheid. Fokka Deelen is de slimme Marilyn die heel knap een zorgvuldig gecreëerd imago uitbuit om aan haar ongelukkige jeugd te ontsnappen. De hoofdrol is voor Wendell Jaspers als de ‘echte’ Marilyn, de twijfelende, zoekende, maar ook grappige en sterke Norma Jeane. Marlijn Weerdenburg tenslotte vertolkt de zangeres.
Lees verder >>

MathildeTheaterproductiehuis Zeelandia

Zeelandia raakt met klein meisje achter Zeeuwse diva

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (9) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Cisly Burcksen

Na meer dan dertig jaar roept de herinnering aan Mathilde Willink nog altijd bewondering, afkeer of ontroering op. Theatermaker Louis van Beek zag als kind een televisie-interview met de diva op haar hemelbed. Vanuit dat beeld ontstond zijn idee om een voorstelling over haar te maken en ook zélf Mathilde te willen spelen. Bij Theaterproductiehuis Zeelandia, onder regie van Paula Bangels, weet hij te ontroeren en laat hij de controversiele Zeeuwse diva als mens van vlees en bloed zien.

“Als je geen talent hebt, kun je het beste in de schaduw van een groot man staan,” vindt Mathilde. Dat doet ze dan ook. Kort nadat ze uit Terneuzen is vertrokken om in Amsterdam kunstgeschiedenis en Latijn te gaan studeren, raakt ze in de ban van de Arcadische landschappen van kunstschilder Carel Willink. Ze weet niet zo goed of ze nou zielsveel van hem houdt of hem mateloos bewondert. In ieder geval wordt ze zijn muze en een extravagante figuur in het Amsterdamse stadsbeeld van de jaren zeventig. Als Willink haar inruilt voor een jonger en bescheidener exemplaar is ze ontroostbaar en wanhopig. Ze raakt verzeild aan het hof van Salvador Dalí en krijgt maffiacontacten. Haar overlijden is met mysterie omgeven.
Lees verder >>

Festival
Agenda | Almere | Haarlem

11e editie 2 Turven Hoog in Almere en Haarlem

Nieuws door de redactie

2 Turven Hoog, het internationale theaterfestival voor peuters en kleuters beleeft komend weekend zijn 11e editie. Het festival is uitgebreid met een extra dag voor professionals op vrijdag 9 april in Schouwburg Almere en een versie op locatie in Haarlem op 17 april.

Trailer 2TurvenHoog Festival from Marc Schaaps Film & TV on Vimeo.

Het festival legt dit jaar een accent op de discipline dans met onder meer de première van Moestuin door Danstheater AYA Talentontwikkeling, de Stilte met hun nieuwe productie De Lopende Lijn, de danssolo ZigZag uit Frankrijk en de interactieve dansperformance Me Me van het Finse danstheater Auraco.
Lees verder >>

Agenda | Den Haag

Ida Wasserman Lezing door Johan Doesburg

Nieuws door de redactie

Johan Doesburg, artistiek directeur van het Nationale Toneel verzorgt op zaterdag 10 april de Ida Wasserman Lezing in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag.

Doesburg spreekt over zijn inspiratiebronnen tijdens deze zesde Ida Wasserman Lezing. Hij zal niet alleen terugkijken naar het verleden, maar ook vooruit kijken naar de inspiratiebronnen voor de toekomst.
De lezing - genoemd naar één van de grootste actrices in Nederland en Vlaanderen – wordt voor de zesde keer gehouden. Voorgangers van Doesburg waren Elisabeth Andersen (2001), Hans Croiset (2004), John Lanting (2006), Annet Nieuwenhuijzen (2008) en Peter Oosthoek (2009).

Zaterdag 10 april, aanvang 14.00 uur, Koninklijke Schouwburg, Den Haag, tickets € 7,50, reserveren 0900 3456789 (10cpm) of via www.ks.nl .

Agenda | Den Haag

Paaseieren voor vrijkaarten zoeken in Den Haag

Nieuws door de redactie

In Den Haag kan het publiek vandaag vanaf 11.00 uur opzoek naar zeven gouden eieren. Korzo producties heeft deze in de stad verstopt in het kader van het dansevent Voorjaarsontwaken 2010, dat plaats vindt van 22 tot en met 25 april op korzo5HOOG. Ieder gouden ei levert twee vrijkaarten op.

Voor het programma van Voorjaarsontwaken zoekt Korzo voortdurend naar jonge talentvolle dansmakers in de studio’s van productiehuizen, werkplaatsen en bij gezelschappen elders in het land. De meest opmerkelijke stukken bundelt Korzo samen tot een gevarieerd programma, waarbij iedereen zijn favoriete talent kan vinden. Na zondag 4 april worden alle geselecteerde choreografen bekend gemaakt.
De spelregels en tips over de vindplaats van de gouden eieren zijn op zondag 4 april vanaf 11.00 uur te vinden op www.talentgevonden.nl.

Agenda | Amsterdam

Nieuwe familievoorstelling van Faber in eigen theater

Nieuws door de redactie

Peter Faber speelt deze maand iedere zondagmiddag zijn nieuwe familievoorstelling Kroon aan de Kapstok in zijn eigen theaterstudio ’t Zonnehuis in Amsterdam Noord. Op deze plek begon de carrière van de toen zestienjarige acteur. Nu verzorgt hij als creative directeur de programmering en geeft hij met zijn Peter Faber Stichting jongeren de kans om zich door middel van theaterprojecten, trainingen en workshops op een creatieve manier te ontwikkelen.

Kroon aan de Kapstok is een familievoorstelling over een koning die hofnar werd, voor elk kind van 0 tot 100. Moe van het altijd maar wijs en verstandig zijn hangt koning Zwerfkei zijn kroon aan de kapstok. Moederziel alleen zit hij op de troon. Niks te regeren, wat nu te doen? Voor de grap zet hij de muts van de nar op. En dan? Lang leve de vrijheid! Met raadsels, grappen en sprookjes zet hij het hele hof op stelten en duikelt hij iedere week van het ene avontuur in het andere. Met elke week een nieuw verhaal, eng, gemeen en zielig maar eind goed al goed: Elk kind verlaat de voorstelling met als souvenir, ‘een Kampioensmedaille’.
Lees verder >>

Agenda | Den Haag

De Appel kondigt herneming Tuin van Holland aan

Nieuws door de redactie

Tuin van Holland van De Appel is een doorslaand succes. Tot 22 mei zijn bijna alle voorstellingen uitverkocht. Het gezelschap kondigde onlangs aan de oorspronkelijke reeks van 42 speelbeurten na de zomer uit te breiden met nog eens 34. Vanaf 27 augustus is Tuin van Holland opnieuw te zien in het eigen theater in Den Haag.

Tuin van Holland is een ruim vijf uur durende theatermarathon waarmee De Appel de vaderlandse geschiedenis induikt op zoek naar de Nederlandse identiteit. In elke hoek van het Appeltheater is iets te zien. Het publiek stelt zelf zijn eigen geschiedenis samen, maar alle bezoekers beginnen en eindigen met hetzelfde verhaal in de grote zaal. Daar tussen kiezen de bezoekers over welke vaderlandse gebeurtenis ze meer willen weten en over welke niet. In de pauzes zijn er Hollandse hapjes en drankjes verkrijgbaar.
Lees verder >>

Van de brug af gezien
toneelgroep Oostpool

Meeslepend migrantendrama van toneelgroep Oostpool

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (1) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Ronald Glasbergen

Er is een moment in Van de brug af gezien dat alles stil lijkt te vallen. Op één na hebben alle acteurs het podium verlaten. Dan breekt met donderend geraas de hel los. Alle door menselijk vernuft ingehouden geweld stort zich met volle kracht op de havenwijk. Een ongeluk is het en tegelijk een metafoor voor het tumult in de ziel van hoofdpersoon.

Eddie Carbone is de spil van Arthur Millers klassieker, de figuur waar alle drama in samenkomt. Hij is een open boek. Het prototype ruwe bolster, blanke pit, vol van ongecompliceerde liefde voor zijn vrouw Beatrice en zorg en aandacht zijn nichtje Gina, die aan hen toevertrouwd is. Eddie Carbone wordt warm gespeeld door Ali Ben Horsting. Zijn tegenhanger Alfieri wordt vertolkt door een koele Lars Adrian. Advocaat Alfieri is net als Eddie afkomstig uit Sicilie. In Arthur Millers A view from the Bridge uit 1955, is hij vooral de afstandelijke buitenstaander die bovendien het publiek direct toespreekt en vertelt over het drama van de mens zoals hij die in zijn praktijk in de havenbuurt Red Hook tegenkomt. Alfieri vertegenwoordigt de rede, hij is het geweten van Red Hook. Hij is die ene die overeind blijft als alles instort.
Lees verder >>

Festival

Promotiefestival straattheater van start in Ieper

Nieuws door de redactie

Tijdens het paasweekend vindt in het Belgische Ieper de zevende editie van De Gevleugelde Stad plaats, een internationaal promotiefestival voor het straattheater en een daaraan gekoppelde vakbeurs. Op zaterdag 3 en zondag 4 april presenteren groepen uit de hele wereld hun nieuwe acts aan publiek en programmeurs.

Het festival kreeg ruim 200 aanmeldingen voor deze editie, waaruit 70 groepen zijn geselecteerd. De artiesten zijn afkomstig uit 21 landen, verdeeld over Azië, Europa, Noord-Amerika, Zuid-Amerika en Oceanië. Samen verzorgen zij 280 optredens in het historische centrum van Ieper.
De Gevleugelde Stad vindt plaats in open lucht op zaterdag 3 en zondag 4 april, telkens van 14.30 tot 22.30 uur. Bij slecht weer wordt er voor overdekte locaties gezorgd. Er is een pendeldienst. Meer informatie: www.gevleugeldestad.net

Festival

Utrechtse omwonenden winnen beroep tegen vergunning De Parade

Nieuws door de redactie

De Rechtbank in Utrecht heeft vrijdag de omwonenden van het Moreelsepark met terugwerkende kracht in het gelijk gesteld in twee beroepen tegen de evenementenvergunning voor festival De Parade in 2008. Of dit gevolgen heeft voor de editie in 2010, die gepland staat van 16 juli t/m 1 augustus is nog niet bekend.

Hoewel de uitspraak het evenement van 2008 niet meer kan raken, was de rechtbank van mening dat de eiseressen vanwege de reële kans op herhaling belang hebben bij de beoordeling van hun beroepen.
De evenementenvergunning 2008 heeft betrekking op een periode van zeventien dagen, in plaats van de daaraan voorafgaande jaren vergunde periode van 10 dagen. De omwonenden hebben gesteld dat door de langdurige (geluids)overlast waarmee het evenement gepaard gaat, hun woongenot ernstig wordt aangetast.
Lees verder >>

Nominaties en prijzen

Kitty Courbois krijgt nieuwe theaterprijs

Nieuws door de redactie

Actrice Kitty Courbois is zondag in Amsterdam onderscheiden met de naar haar genoemde nieuwe theaterprijs: de Courbois-parel.

Courbois ontving de prijs als kroon op haar vijftigjarig theaterjubileum. De Courbois-parel is een initiatief van Toneelgroep Amsterdam en de Stadsschouwburg Amsterdam. Met de prijs worden actrices met een succesvolle carrière in zowel het theater als in de televisie- en filmwereld geëerd. Courbois kreeg de prijs zondag in de Stadsschouwburg uit handen van Hedy d'Ancona. Zij mag zelf bepalen naar wie de prijs volgend jaar gaat.
Eerder dit jaar ontving zij al het ereteken van de stad Amsterdam als blijk van waardering voor haar werk.

Nominaties en prijzen

Oeuvreprijs uitgereikt aan Erik Vos

Nieuws door de redactie

Theatermaker en regisseur Erik Vos (80) ontving zondag in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag uit handen van oud-burgemeester Wim Deetman de VSCD Oeuvreprijs 2009. Het bestuur van de Vereniging van Schouwburg en Concertgebouwdirecties kent deze prijs toe aan een prominente Nederlandse podiumkunstenaar.

Volgens de jury heeft “theatermaker en regisseur Erik Vos (80) in zijn werkzame leven een groot en belangwekkend stempel gedrukt op het Nederlandse theater. (.) In 1972 startte hij met een groepje gelijkgestemde theatermakers een eigen gezelschap: De Appel.
Lees verder >>

Een nieuw requiem
Muziektheater Transparant

Een nieuw requiem mist samenhang en spanning

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Judith Blankenberg

Op papier ziet ‘Een nieuw requiem’ er veelbelovend uit: Christian Köhler maakte een bewerking van het beroemde requiem van Mozart voor een harmoniebezetting met sopraan en Jeroen Brouwers schreef een nieuwe tekst. Josse de Pauw tekende voor de regie om een acteur en de muziek samen te voegen tot een voorstelling die meer is dan de som der delen. Helaas lukt dit slechts ten dele. De grootste makke is het ontbreken van een spanningsboog.

Op enkele avonden wordt acteur Tom Janssen vervangen door zijn regisseur Josse de Pauw. Dit is ook het geval in Rotterdam. De Pauws speelt niet echt, hij spreekt. Hij is geen personage, slechts een vertolker van de tekst. Het is duidelijk dat het niet om het spel gaat, maar des te meer om de woorden. Jeroen Brouwers liet zich inspireren door het traditionele requiem en schreef een tekst gewijd aan het einde der tijden. Soms humoristisch, maar vaak waarschuwend. Het is een actuele tekst, die bijvoorbeeld de opwarming van de aarde als teken voor de apocalyps ziet. Het relativeert de emotionele muziek in elk geval niet. Dit nieuwe requiem is niet zo troostend als het originele.
Lees verder >>

Oproep aan artiesten en musici deelname benefiet

Theater springt in de bres voor Free Bronkhorst

Nieuws door de redactie

In het Amsterdamse theater De Cameleon vindt op zaterdag 3 april een benefiet plaats voor Free Bronkhorst. De 29-jarige Bronkhorst werd in oktober 2009 in Cancún gearresteerd nadat hij tijdens een ruzie voor een discotheek een Mexicaanse man in coma geslagen zou hebben. De Amsterdammer claimt echter dat hij werd aangevallen. Dat zou ook blijken uit beveiligingsbeelden, die echter niet als bewijslast zijn toegelaten en nog door de Mexicaanse rechters worden onderzocht.

Bronkhorst verblijft volgens de door familie en vrienden verzamelde bewijslast onschuldig en onder erbarmelijke omstandigheden in een Mexicaanse gevangenis, en zou slachtoffer zijn van politieke corruptie. De man die door zijn toedoen in het ziekenhuis zou zijn beland en een jaar arbeidsongeschikt werd verklaard, is Ivan Ferrat Mancera, de broer van de gedeputeerde van de Groene Partij (Partido Verde ), Alain Ferrat Mancera. Indien schuldig bevonden, is Bronkhorst aansprakelijk voor diens ziektekosten en kan tot negen jaar cel veroordeeld worden.

Kidnappingen en bedreigingen
Op 9 december werd de moeder van Bronkhorst in Mexico gekidnapt en met de dood bedreigd. Door tussenkomst van de plaatselijke politie werd zij bevrijd. Op 4 januari verdween Gerardo Solis Barreto, de advocaat van Free Bronkhorst. Ook hij werd ontvoerd en bedreigd. Barretto kreeg te verstaan te stoppen met de verdediging van de Nederlander, en werd enige dagen later weer vrijgelaten. Zijn kidnapping traineerde het juridische proces en de zitting werd verdaagd van 7 januari naar 27 april.

Job Cohen
Half januari maakte Job Cohen, de toenmalige burgemeester van Amsterdam, bekend dat hij zich in gaat zetten voor Bronkhorst. Zo schreef Cohen een brief aan zijn collega in Cancún om de zaak nadrukkelijk onder de aandacht te brengen, en drong er bij minister Maxime Verhagen (Buitenlandse Zaken) op aan aandacht aan de zaak te besteden.
Lees verder >>

Internationaal

Amsterdams minifestival in Istanbul

Nieuws door de redactie

In het kader van Istanbul als Europese culturele hoofdstad 2010 presenteren drie Amsterdamse kunstorganisaties een minifestival in Turkije. Amsterdam Istanbul Inspirations is een initiatief van Theater RAST, Podium Mozaïek/Stichting V.E.T. en Stichting Kulsan. Van 6 april t/m 4 mei zijn de theatervoorstelling Eleni en Roos van Theater RAST, de moderne dansvoorstelling Geboeid van Podium Mozaïek/Stichting V.E.T. en een fotoexpositie van Erkut Onart georganiseerd door Stichting Kulsan in verschillende theaters in Istanbul te zien.

Elk jaar wordt door het Europees Parlement een culturele hoofdstad van Europa gekozen. Het doel hiervan is de rijkdom, de verscheidenheid en de gemeenschappelijke kenmerken van de Europese culturen tot hun recht te laten komen en ertoe bij te dragen dat de burgers van de Europese Unie elkaar beter leren kennen. In 2010 zijn drie steden, te weten Istanbul, Pécs en Essen verkozen tot culturele hoofdstad.

Fondsen

NFPK+ verliest, Theatercompagnie wint in hoger beroep

Nieuws door de redactie

Het besluit van het Nederlands Fonds voor Podiumkunsten (NFPK+) om het Amsterdamse theatergezelschap de Theatercompagnie geen subsidie te verlenen voor de periode 2009-2012, is niet rechtmatig. Dat heeft de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vandaag bepaald.

De Raad van State bevestigt in hoger beroep de uitspraak van de rechtbank in Amsterdam, die in oktober tot hetzelfde oordeel kwam. Ook de bestuursrechter oordeelde dat het NFPK+ onzorgvuldig heeft gehandeld bij de beslissing het toneelgezelschap van Theu Boermans geen subsidie meer te verstrekken. Volgens de Raad van State is er "een schijn van belangenverstrengeling" ontstaan omdat een commissielid van het NFPK+ die adviseert over theateraanvragen, zelf ook een subsidieaanvraag heeft ingediend.
Lees verder >>

Wie is er bang voor rood, blauw en geel
Moniek Merkx / HKU
6+ | Tweetakt

3D design redt Wie is er bang voor rood, blauw en geel

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (2) / open doekje (2) /applaus (11) /beleefd applausje (8) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Het verhaal? Een meisje gaat op zoek naar de zon. De zoektocht brengt haar, net als in sprookjes, moeiteloos op onmogelijke plaatsen, zoals het heelal. Hoe en waarom ze overal komt wordt niet verteld. Zesplussers reageren vertwijfeld: ‘Ik snap het niet’ en ‘waarom doet ze dat’ klinkt het in de zaal. Het is het schitterende digitale design, ontworpen door studenten van de Hogeschool van de Kunsten Utrecht (HKU) dat ‘Wie is er bang voor rood, blauw en geel’ toch de moeite van het bekijken waard maakt.

Vorig jaar leidde een samenwerking tussen Moniek Merkx, artistiek leider en regisseur van theatergroep Max, en derdejaars studenten van de Hogeschool van de Kunsten Utrecht (HKU) tot ‘Alleen op de wereld’. Een succes, want ‘Alleen op de wereld’ wordt later dit jaar hernomen door theatergroep Max. Of eenzelfde succes is weggelegd voor ‘Wie is er bang voor rood, blauw en geel’ is dubieus. Het onsamenhangende sprookjesverhaaltje roept veel vragen op bij de zesplussers voor wie de voorstelling is bedoeld: ‘Ik snap het niet’ en ‘waarom doet ze dat’ wordt er gefluisterd.
Lees verder >>

De radioloog
Kopergietery
14+ | Tweetakt

De radioloog heeft onnavolgbaar veel vaart

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (11) / open doekje (5) /applaus (6) /beleefd applausje (2) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

De acteurs Dominique van Malder en Joris Hessels spelen Dompi en Hessie. Toeval? Dat valt te betwijfelen, aangezien de rollen de acteurs op het lijf geschreven lijken te zijn. Als Hessie maakt Hessels de ene snelle grap na de andere en Van Malder weet, in de rol van Dompi, precies hoe hij daarop moet reageren: “Vergeet je humor niet”. Dat de heren zo goed op elkaar zijn ingespeeld geeft ‘De radioloog’ vaart. Teveel vaart, want deze lach of ik schietvoorstelling van de Kopergietery is op den duur niet meer te volgen.

In zijn eentje is Hessie best te doen en bovendien erg grappig. Hij legt uit dat hij op Dompi wacht, zijn vriend waarmee hij straks de tweehonderdste uitzending van ‘emo-radio’ hoopt te presenteren. Hij camoufleert zijn zenuwen met het ene na het andere grapje en wint daarmee meteen de sympathie van de zaal. Om het Dompi naar de zin te maken, heeft hij de radiostudio radicaal gepimpt. Grote roze hazenoren doen dienst als microfoonstandaarden, opnameapparatuur zit verstopt in pluche papagaaien en er staan twee, vers in plastic verpakte, designstoelen klaar. Maar uit zijn legergroene regenjas en wandelstok blijkt meteen dat Dompi meer een dauwtrapper is dan een luxepaardje. Dompi wijst nog niet naar de microfoonstandaard of het hazenoor zakt er (demonstratief) vanaf.
Lees verder >>

Festival

Rondreizende tentoonstelling over locatietheater

Nieuws door de redactie

Deze zomer wordt de programmering van verschillende Nederlandse theaterfestivals uitgebreid met de rondreizende tentoonstelling Ergens & Overal waarin een overzicht van het locatietheater wordt gegeven. De opening vindt plaats op 20 mei tijdens Festival a/d Werf in Utrecht. Daarna is de tentoonstelling achtereenvolgens te zien op De Parade in Rotterdam, Over het IJ festival in Amsterdam, De Boulevard in Den Bosch en het Nazomerfestival in Middelburg.

Ergens & Overal is opgezet als zintuiglijke ontdekkingstocht waarbij de bezoeker aan den lijve de uitwerking van deze vorm van theater ondervindt. Op het festivalterrein staan 'belevingshuisjes' vol geluiden en met kijkgaten, waarin de bezoeker de verschillende vormen van locatietheater beleeft, voelt en ziet. De vormgeving van de tentoonstelling, een combinatie van installatie, tentoonstelling, voorstelling en ontmoetingsplek, ligt in handen van Theun Mosk.
Lees verder >>

No I be Yonder
Theater Maupertuis

Shakespeare door de blender

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (9) /applaus (3) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Celia Noordegraaf

De voorstelling muziektheater noemen gaat te ver. Feit is wel dat geluiden een belangrijke rol spelen in ‘No I be Yonder’. Zelfs de teksten die worden voorgelezen zijn niet gericht op het overdragen van betekenis. Drie acteurs voeren een performance op, maar met welk doel en wat kan de toeschouwer ermee?

Drie acteurs staan in een eilandje van licht bij een microfoon. Boeken en spulletjes om zich heen, die tijdens de voorstelling door hen worden gebruikt. Een man in een narrenpak, een vrouw in Engels-schoolmeisje-kostuum, en een danseres met felrode lippen in bloedrode jurk. Om beurten lezen ze teksten voor en maken ze er geluiden bij: teksten van Shakespeare, teksten uit Alice in Wonderland en teksten over Salomé, de dochter van Herodes die het hoofd van Johannes de Doper eist in ruil voor haar dans. In de loop van de voorstelling worden de teksten door elkaar gehusseld, letterlijk in stukken geknipt en gescheurd. De nar zet daarbij een zaagmachine in, de danseres een blender. De toeschouwer die gewoontegetrouw naar betekenis tracht te zoeken in de woordcollage die over hem wordt uitgestort, moet dit in de loop van de voorstelling loslaten. THEATER staat in langzaam uitdovende en soms fel oplichtende lichtletters tegen de achterwand van het toneel. MUZIEK was een beter woord. De taal wordt hier gebruikt in een geluidscollage.
Lees verder >>

Tussen
Boukje Schweigman

Mooi vormgegeven belevenis tussen licht en donker

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (1) /applaus (3) /beleefd applausje (5) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Cisly Burcksen

Na dansende derwishes, duikers en afgelopen zomer nog het spectaculaire Wiek, waarbij een dans tussen draaiende wieken te zien was, presenteert Boukje Schweigman haar nieuwe voorstelling ‘Tussen’. Deze dansvoorstelling gaat over het schemergebied tussen licht en donker, en daarmee samenhangend het gebied tussen zijn en niet zijn. Het idee van een spel met licht en duisternis is misschien wat minder verrassend dan we van Schweigman gewend zijn, toch is het in deze voorstelling erg mooi vormgegeven.

Verdeeld over de ruimte staat de groep in het aardedonker. Langzaan wennend aan het licht, zijn uiteenlopende menselijke gestalten te ontwaren. Zacht fluisterend proberen de bij aanvang gescheiden toeschouwers elkaar terug te vinden. Ze zijn nog gewaarschuwd: “Als u u bang bent in het donker of last heeft van claustrofobie, moet u zich even beraden”, zei een theatermedewerkster bij de ingang… Ineens is er licht en valt ieders ook op de neervallende danser in de verder verduisterde ruimte. Dit is het spannende, misschien zelfs een beetje griezelige begin van ‘Tussen’. Als uit het donker de verlichte tribune opdoemt, mag iedereen rustig gaan zitten.
Lees verder >>

Het Platte Land
Het groote Hoofd

Kaïn en Abel op het Brabantse platteland

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (5) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (7)

Recensie door Celia Noordegraaf

Het Brabantse toneelgezelschap Het Groote Hoofd heeft een voorliefde voor afgelegen speellocaties, zodat het publiek ook fysiek het isolement van de dorpsgemeenschap waarover het stuk handelt, ervaart. Dit keer staan twee broers centraal, die niet mét maar ook niet zonder elkaar kunnen. Geweld is schering en inslag in deze gemeenschap waar de intellectuele begaafdheid laag ligt. Hoofdrolspelers Fabian Jansen en Michiel Nooter spelen hun rol met overgave. Helaas leggen de andere spelers het er iets teveel bovenop, waardoor het stuk als geheel niet echt overtuigt.

‘Het Platte Land’ is een nieuwe vertaling van ‘The Lonesome West’, een stuk uit 1997 van de van oorsprong Ierse schrijver Martin McDonagh. Geboren en getogen in Londen, bracht hij veel zomervakanties door in het Ierse Galway. Daar deed hij de ideeën op voor twee trilogieën over het Ierse platteland. Marcel Otten vertaalde de tekst in een soort ‘kunsttaal’ met Brabantse klankkleur naar het Brabantse platteland. Dat geeft de voorstelling iets onechts, wat zich met name wreekt in de monologen en dialogen van Herman van de Wijdeven in zijn rol als pastoor Bruis. Prachtige teksten zijn het, en hij maakt er helemaal de juiste gebaren en mimiek bij, maar op de een of andere manier overtuigt het niet. Het blijft toneel wat hij staat te doen.
Lees verder >>

BH
MC

Kruistocht tegen schoonheidsnorm blijft herhaling van zetten

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (5) /applaus (6) /beleefd applausje (2) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Cisly Burcksen

Geïnspireerd door Sunny Bergmans documentaire ‘Beperkt Houdbaar’, maakten Marjorie Boston en Mariëlle van Sauers de voorstelling ‘BH’. Het is de eerste grote productie van MC, dat is ontstaan door een fusie tussen Made in da Shade en het Cosmic theater. Dit nieuwe productiehuis wil zich met name richten op het maken van hedendaags multicultureel theater. ‘BH’ is visueel onderhoudend, maar de boodschap ligt er wel erg dik bovenop.

Wie aan Bergmans documentaire denkt, denkt meteen aan ‘de enge dokter’ die een volkomen normaal uitziende vrouw eens grondig vertelt wat er mis is met haar heupen, dijen, armen en vagina. Maar voor een paar duizend dollar kan hij er wel het een en ander aan doen. Ook op de vele videoschermen op het speelvlak laat MC een stukje ervan zien. “De ultieme wraak van de zwarte man,” luidt het commentaar. De dames op het podium stellen zich voor hoe de arts zich rot lacht terwijl er vele blanke vrouwen in de rij staan om door hem verminkt te worden. Een schande, dat (jonge) vrouwen zo geïndoctrineerd worden met het schoonheidsideaal van onze westerse maatschappij. Dat is de ondertoon van deze voorstelling. In fragmentarische scènes wordt deze boodschap op verschillende manieren uitgedragen. Een doorlopend verhaal ontbreekt.
Lees verder >>

Festival

Jong werk en nieuwe concepten bij Festival Cement

Nieuws door Celia Noordegraaf

Van 16 tot en met 21 maart 2010 staat ’s-Hertogenbosch in het teken van Festival Cement. Op verschillende plaatsen worden meer dan 20 dans- en theatervoorstellingen gepresenteerd door overwegend jonge, zuidelijke theatermakers. Hart van het festival is de Verkadefabriek. Doel van het festival dat alweer voor de elfde keer gehouden wordt, is een podium te bieden aan talentvolle, nog onbekende makers. Tijdens het festival wordt voor de derde keer de Doraphte Stimuleringsprijs uitgereikt. De winnaar mag zijn plan uitvoeren en in 2011 presenteren.

Sinds drie jaar reikt Festival Cement de Dioraphte Stimuleringsprijs uit. Uit de ruim honderdvijftig inzendingen zijn dit jaar acht jonge makers gekozen, die woensdag 17 maart en donderdag 18 maart hun concepten voor publiek en jury presenteren. Na afloop wordt de winnaar bekend gemaakt, die zijn plan ook daadwerkelijk mag uitvoeren. De prijs is één van de manieren waarop het festival jonge, nog onbekende makers een podium wil bieden. Dat het werkt, blijkt uit het succes van de winnaars van voorgaande jaren die zich inmiddels een behoorlijke positie verworven hebben.
Lees verder >>

1001 grootmoeders & Eet me

Theatrale collages van vrouwenlevens tijdens Internationale Vrouwendag

Verslag door Celia Noordegraaf

Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag (8 maart) werden in de Stadsschouwburg Utrecht twee theatervoorstellingen gespeeld, waarin de levens van vrouwen centraal staan. Zowel ‘1000 grootmoeders’ als ‘ Eet me’ bestaat uit een mix van monologen, waarbij ‘Eet me’ theatraal gezien het meest verrassend is.

‘1000 grootmoeders’ dat op 1 maart tijdens Women Inc in première ging, gaat over grootmoeders, moeders en dochters. Sterke vrouwen, die zich onder andere door te studeren proberen te ontworstelen aan de achtergestelde situatie waarin ze verkeren. De voorstelling bestaat uit een groot aantal citaten voorgelezen door de actrices Elsje de Wijn, Funda Müjde en Aisa Winter. Uit de kantoorachtige omgeving vol archiefdozen, mappen en een oude overheadprojecten, komen teksten te voorschijn, die verhalen over het gevecht dat vrouwen in alle tijden hebben moeten leveren. Krachtige, herkenbare teksten zijn het. Roerend bijvoorbeeld is de tekst van een vrouw, die in Turkije een slimme, krachtige vrouw was met veel aanzien. Overgeplant in Nederland is ze niemand meer, ze begrijpt de taal niet en leren lezen en schrijven is een brug te ver.
Regisseur Fenneke Wekker slaagt er goed in om de problemen waar vrouwen mee worstelen, neer te zetten. Fijntjes laat ze zien, dat ook daarin trends een rol spelen. Ging het vroeger vaak om wat anderen van je vinden, tegenwoordig draait het vooral om persoonlijk geluk. De drie actrices brengen de teksten met verve, maar veel meer dan een theatrale collage wordt het niet.
Lees verder >>

wowwowwonders in me
anoukvandijk dc

Nieuwste Anouk van Dijk intrigerend maar mist nog wat vaart

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (12)

Recensie door Annelies Omvlee

Hoe moet je je gedragen in een wereld die je niet begrijpt? Die jou niet begrijpt? Waarin je je eenzaam voelt, ook temidden van anderen? De vier dansers in wowwowwonders in me laten zien hoe het is als je leeft in een universum waarin menselijke controle een illusie is.

De voorstelling van anoukvandijk dc zijn veelal sober, met een melancholisch tintje, ietwat duister maar hebben vaak een licht en grappig einde. Gebaseerd op het werk van de Britse schilder Nik Christensen is wowwowwonders daarop geen uitzondering. Christensen werk kenmerkt zich door groteske, schimmige figuren die verdwaasd in een zwart-wit wereld rondlopen. Veelal uitgedost als ezels met een emmer als snuit, proberen de wezens in zijn schilderijen het onvermijdelijke en onomkeerbare te representeren. Van Dijk herkende zichzelf en haar werk hierin en samen togen ze aan het werk om een nieuwe dansvoorstelling op de planken te brengen. Van Dijk haal haar beste paarden van stal, twee dames en twee heren.
Lees verder >>

Tuin van Holland
Toneelgroep De Appel

De Appel pakt uit met ‘Tuin van Holland’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (6) /applaus (4) /beleefd applausje (12) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Een voorstelling over de geschiedenis van Holland. Zelfs voor Toneelgroep De Appel, met het multifunctionele Appeltheater ter beschikking, is het een prestigieus project. ‘Tuin van Holland’ toont acht voorstellingen over het verleden, heden en de toekomst van Holland. Per avond kunnen er vijf voorstellingen bekeken worden, het publiek kiest zelf welke historische keerpunten het wel en niet gaat bekijken. Regisseur Aus Greidanus degradeert de geschiedenis daarmee tot een keus van de kijker. Maar wat een toeschouwer ook kiest, het oog komt niets tekort: vormgevers Guus van Geffen (decor) en Annelies de Ridder (kostuum) brengen de Hollandse schoonheid in elke voorstelling in beeld.

‘Boven water’
“I think I found Holland”. Aan regisseur en acteur Aus Greidanus de eer om, in de rol van duiker, Holland te vinden. ‘Tuin van Holland’ begint met een toekomstbeeld: Holland is onder de zeespiegel verdwenen en wordt ontdekt door een duiker. De ontdekking gaat gepaard met een vraag: wat is Holland? In ‘Boven water’ legt Toneelgroep de Appel het antwoord in de monden van iconen uit de geschiedenis. Majoor Bosschardt, al fietsend neergezet door Geert de Jong, verkondigt hoe het allemaal begon “de geschiedenis begon met God”. Anne Frank, gespeeld door Marguerite de Brauw, vraagt zich af of ze wel bij de Nederlandse geschiedenis hoort, want hoewel haar dagboek Nederlandse literatuur is bezat ze nooit de Nederlandse nationaliteit…
Vertederend is hoe de iconen, die allemaal in verschillende tijden hebben geleefd, het voor elkaar opnemen in ‘Boven water’. Willem van Oranje, vertolkt door Job Emens, juicht voor Sjoukje Dijkstra, gespeeld door Isabella Chapel. Een allochtoon zorgt voor een kritische noot, door op te staan in de zaal en te schreeuwen dat tulpen uit Turkije komen, maar dat weerhoudt het Appelensemble er niet van om vrolijk het door Fransman Filips van Marnix van Sint-Aldegonde geschreven Wilhelmus in te zetten. De optochtachtige vorm waarin ‘Boven water’ is gegoten leent zich goed als luchtige introductie op een avond vol voorstellingen over keerpunten in de geschiedenis van Holland.
Lees verder >>

La grande bouffe
Toneelgroep Amsterdam & NT Gent

De dodelijke schoonheid van de vraatzucht

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (9) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (5) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (7)

Recensie door Celia Noordegraaf

Wat beweegt vier mannen om zich in een villa terug te trekken en zich vol te vreten tot de dood erop volgt? Die vraag is niet aan de orde in ‘La grande bouffe’. De vier hebben een bijzondere doodswens en zijn er trots op die met elkaar te kunnen delen. Twee vrouwen, de één begripvol, de andere vol afkeuring, reconstrueren hun laatste dagen in een winterse villa. Uiteraard kan de voorstelling niet zonder boeren, winden, poep en seks, maar die zijn eigenlijk slechts bijzaak. Wat overheerst is de eenzame wanhoop van mensen die elkaar nodig hebben om samen te dood te gaan.

Elsie de Brauw, die in het stuk juffrouw Elisa speelt, en Chris Nietvelt, die alle overige vrouwenrollen voor haar rekening neemt, openen ‘La grande bouffe’ met een reconstructie. Eén voor één worden de vier mannen voorgesteld, die afscheid nemen van hun geliefden voor een weekend met onbekende bestemming. Door deze kunstgreep duurt het even voor het verhaal je naar de keel grijpt. Simons zou Simons echter niet zijn, als hij geen manier had gevonden om je toch met één klap letterlijk het verhaal in te sleuren.
Lees verder >>

SPACES 2 Und keine Hand. Zeit, Mörderin, alterslose
SPACES, Andreas Hutter en Monty i.s.m. Troubleyn/Laboratorium

Vermoorde tijd als voer voor de elite

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (7) /applaus (7) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Ronald Glasbergen

Monty in Antwerpen liet onlangs SPACES 2 Und keine Hand. Zeit, Mörderin, alterslose van Andreas Hutter zien. Voer voor de elite zou je kunnen zeggen, want een makkelijk te duiden voorstelling is het niet. Maar wie er de moeite voor neemt, wordt beloond. Regisseur Hutter gaat in SPACES 2, aan de hand van twee teksten van toneelschrijver Heiner Müller, op verkenning in het grensgebied van beeldende kunst, literatuur en theater.

In Traumtext, vertelt Heiner Müller over een man die met zijn tweejarige dochtertje door een betonnen labyrint dwaalt. Onder hem is water, hij loopt op wankele loopplanken. Er is geen uitweg. Müller schrijft de tekst kort voor zijn dood in 1995. De tweede tekst, Brief an Mitko Gotscheff schreef Müller in 1983 als reactie op de uitvoering van zijn stuk Philoktetes. Het is een brief waarin Heiner Müller uitgebreid ingaat op de context van het stuk, vol verwijzingen naar Brecht, naar het politiek cultureel klimaat in de wereld van 1983 en van toespelingen op de mens en zijn vrijheid.
Lees verder >>

Piet Paaltjens
Hummelinck Stuurman Theaterbureau

Koning van de zwarte humor

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (9) / open doekje (6) /applaus (9) /beleefd applausje (4) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Celia Noordegraaf

Jarenlang ontbrak het op geen enkele literatuurlijst. Wellicht omdat het zo lekker dun was, maar toch ook vanwege de onnavolgbare zwarte humor. Piet Paaltjens voert met ‘Snikken en grimlachjes’ (1867) het peleton aan van klassieke dichters die met humor hun levensleed bestrijden. Han Römer regisseerde een boeiende muziektheatervoorstelling over dominee François Haverschmidt en zijn alter ego Piet Paaltjens met Porgy Franssen als Haverschmidt en Daniël Samkalden als Paaltjens.

Wie kent het niet? Het gedicht over de zelfmoordenaar, die zich opknoopt aan een boom in het bos. In het voorjaar glijdt een schoen af van het met wormen en maden doorboorde lichaam bovenop een vrijend paartje ‘ wier lust om te kussen vervolgens snel is geblust’. Componist en performer Theo Nijland zette de gedichten op muziek, waardoor ze opeens verrassend linken aan de traditie van het Leidse studentencabaret en zeer actueel klinken. Nijland zingt en speelt zelf mee in de voorstelling samen met acteur Porgy Franssen, cabaratier Daniël Samkalden en de bariton Maarten Koningsberger.
Lees verder >>

Het huis van de stilte
Onafhankelijk Toneel

Turks coming-of-age drama

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (6) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Judith Blankenberg

De voltallige cast van ‘Het huis van de stilte’ huppelt op vrolijke gitaarmuziek het podium op en af, terwijl Bert Luppes in het kort de voorgeschiedenis en stamboom voorleest van de familie van Fatma. Opgewektheid spreekt uit de felgekleurde kleding en de gekke passen. Grootmoeder Fatma maant tot rust en terwijl de muziek stopt, verdwijnt iedereen van het toneel. Ze roept haar bediende Recep gespeeld door Bert Luppes en het verhaal gaat van start.

Een zuiplap, een communist, een dwerg, een idealist en een demente bejaarde zijn enkele figuren in ‘Het huis van de stilte.’ Als de kleinkinderen van Fatma in de zomer bij haar komen logeren om de hitte en drukte van de stad te ontvluchten, ontstaat een clash tussen traditie en vernieuwing, oud en jong, communisme en nationalistische idealisten en tussen oost en west. De jongelingen uit de stad zijn gewend aan westerse invloeden. Metin, gespeeld door Tom Struyf, wil niets liever dan naar Amerika als hij zijn middelbare schooldiploma heeft. Lizzy Timmers heeft in de rol van Nilgün communistische sympathieën opgedaan en Mustafa Duygulu is als Faruk hevig aan de drank. Marlies Heuer speelt grootmoeder Fatma, die vasthoud aan eeuwenoude tradities en al in geen zeventig jaar verhuisd is. Deze figuren worden aangevuld door enkele dorpsbewoners die geheel andere gedachten over het leven hebben. Bij elkaar geven ze een fraai beeld van de moeilijkheden waarmee Turken zich geconfronteerd zien.
Lees verder >>

Innenschau
Jakop Ahlbom

Stijlvolle nachtmerrie vol special effects

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (1) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Cisly Burcksen

Als kind wilde Jakop Ahlbom goochelaar worden. Het liep echter anders en hij volgde de mimeopleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Toch heeft hij onderhand zijn handelsmerk gemaakt van het gebruik van goocheltrucs en illusies in zijn voorstellingen. Na het mooie en spannende ‘De Architect’ van vorig seizoen en zijn doorbraak met het komische ‘Vielfalt’ is ‘Innenschau’ opnieuw een voorstelling waarbij special effects niet worden geschuwd. Dit levert opnieuw een prachtige voorstelling op.

In zijn nieuwe voorstelling ‘Innenschau’ neemt de Zweedse theatermaker Jakop Ahlbom de toeschouwer mee naar het onderbewuste. De sfeer is grimmig, maar tegelijk aangenaam dromerig.
De scènes zijn fragmentarisch gemonteerd in een stroom van muziek, dans en mooie beelden. Ze dragen niet echt bij aan een verhaallijn, maar lijken puur te zijn ingezet om een sfeer weer te geven. Het is een associatieve stroom, waarbij in ieder geval niets is wat het lijkt.
Lees verder >>

Prinsesje Arabella
Lange Mannen
5+

Pret voor twee in Prinsesje Arabella

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (9) /applaus (8) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (10)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Prinsesje Arabella wil een olifant voor haar verjaardag. Prinsesje Arabella krijgt een olifant voor haar verjaardag. Maar een paleis is geen thuis voor een olifant en dus moet Arabella de olifant terugbrengen naar zijn natuurlijke omgeving. In de vijfplusvoorstelling ‘Prinsesje Arabella’ geeft Tg. Lange Mannen het publiek twee dingen mee: kinderen kunnen niet alles krijgen wat hun hartjes begeren en jeugdtheatermakers zijn veelzijdige mensen.

Prinsesje Arabella, gespeeld door Joy Wielkens, stampvoet, commandeert en krijst. De reden ligt voor de hand: haar ouders, rollen die Gustav Borreman en Margien van Doesen spelen, hebben geen tijd voor haar. Geld is er wel en dus kan Arabella het zo gek niet bedenken of ze krijgt het. Voor haar verjaardag wil ze, en krijgt ze, een olifant. Als ze even fanatiek stampvoet, commandeert en krijst tegen de olifant als tegen haar ouders begint de boodschap van het stuk te dagen: kinderen kunnen niet alles krijgen wat hun hartjes begeren.
Lees verder >>

Onkel Wanja
Deutsche Theater

Innemende Onkel Wanja in een doos van leem

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (3) /applaus (5) /beleefd applausje (7) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (7)

Recensie door Ronald Glasbergen

Het is vol in de Rode Zaal van De Singel. Van Antwerpen zelf maar ook uit Brussel, Amsterdam en Reims is het publiek toegestroomd om deze Oom Wanja te zien. Het stuk is al duizend maal gespeeld maar trok in regie van Jürgen Gosch bij het Deutsche Theater opnieuw diepe rimpels in de toneelvijver. Gosch, geruchtmakend om zijn harde kale ensceneringen, won er samen met setdesigner Schütz de Toneelprijs van Berlijn mee. Drie spelers uit dezelfde uitvoering werden verkozen tot acteur (gedeeld) en actrice van het jaar.

Geen coulissen zijn er in deze opstelling, geen achterwand of doek. Het podium wordt gevuld door hoge ondiepe doos met de enige open zijde naar het publiek gekeerd. De doos is van leem en heeft een brede rand die scherp afsteekt tegen de zwarte achtergrond. Aan het begin van de voorstelling gaan de spelers er aan de voorzijde binnen. Het is de enige weg naar het speelvlak. Er zijn geen andere openingen, ook de boven en onderzijde van de doos zijn van dezelfde gele aarde gemaakt. Zij die spelen, lopen naar het midden of zitten tegen de achterwand, de rest van de spelersgroep leunt tegen de zijkant van de doos en kijkt toe of heeft het hoofd naar de wand gewend. Ze staan buitenspel, maar blijven in dezelfde ruimte aanwezig.
Lees verder >>

Branden
Ro Theater

Brandend actuele voorstelling over belang van herkomst

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (4) /applaus (9) /beleefd applausje (6) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Judith Blankenberg

De voorstelling ‘Branden’ van het Ro Theater staat met één been in het heden en één been in het verleden. Dit verleden is te belangrijk om te vergeten zo ervaren Jeanne en Simon. Voor ze hun moeder kunnen begraven met alle eer en plichtplegingen die haar toekomen, moeten ze op zoek naar hun dood gewaande vader en nooit gekende broer. Deze zoektocht staat centraal in de poëtische voorstelling over de verschrikkingen van oorlog.

Het doet af en toe aan als een Griekse tragedie: de cyclus van haat en oorlog moet verbroken worden en de jongste generatie moet verlost worden van het noodlot. De herkomst van Jeanne en Simon drukt een belangrijk stempel op hun Westerse hoogopgeleide leven. De laatste jaren van haar leven sprak hun moeder niet meer en Jeanne en Simon voelen zich verwaarloosd. Simon heeft in eerste instantie dan ook absoluut geen zin de laatste wensen van hun moeder na te leven. Maar Jeanne begint aan een reis die haar in het land van herkomst brengt en begrip oplevert voor haar moeder.
De voorstelling wordt gespeeld door een gemengde cast van Ro acteurs, gastacteurs en Rotterdamse vrouwen. Ze komen uit alle windstreken van de wereld en nemen hun eigen ervaringen mee. Het laat een mooie staalkaart zien van de Rotterdamse samenleving. Alize Zandwijk neemt met recht de vrijheid om deze acteurs neer te zetten zonder gepsychologiseerde of realistische personages. Vaders, moeders, broers, zussen worden ongeacht de leeftijd van de acteurs of hun fysieke uiterlijk overtuigend gespeeld. Fania Sorel krijgt alle ruimte om als moeder Nawal vele emoties over het voetlicht te brengen. Goele Derick is gedoseerd hilarisch en zorgt samen met een zich steeds transformerende Yahya Gaier voor een komische noot.
Lees verder >>

Stand up
Het Zuidelijk Toneel

Theater wint krachtmeting met comedy

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (7) /applaus (5) /beleefd applausje (9) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Celia Noordegraaf

In ‘Stand up’ bereiden zes mannen die een cursus stand-up comedy gedaan hebben, zich voor op een talentenjacht. Terwijl de zenuwen door hun lijf gieren, lopen ze zich warm door elkaar flink af te zeiken. De voorstelling is een boeiende mix tussen theater en stand up comedy. De wereld achter en óp het podium. In beide draait het om wie je bent en waar je werkelijk voor staat met soms een verrassende uitkomst. Schlemielige kantoorklerk Kees blijkt een authentiek talent, maar geen stand-up-comedian.

Eén voor één komen ze binnenvallen, de zes mannen die de afgelopen tijd hard aan hun comedytalent gewerkt hebben. Eén voor één verlaten ze aan het eind van de voorstelling weer het toneel. In tussentijd hebben we ze een beetje leren kennen: de winnaars het minst, de ‘verliezers’ het best. Freddie Martens, een mooie rol van John Buijsman, is op en top de leraar. Altijd bezig het beste uit zijn pupillen halen, nu zijn carrière als succesvol komiek voorbij is.
Lees verder >>

De Opportunist
Het Volk

Humor en ernst strijden om boventoon in De Opportunist

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (7) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Ronald Glasbergen

In 1942, tijdens de Duitse bezetting, van Nederland, weet toneelspeler en overtuigd NSB-er Jan C. de Vos jr. met de oprichting van het Noord-Nederlandsch Toneel de helft van het jaarlijkse Nederlandse subsidiebudget in de wacht te slepen. Maar aan geld en oorlog komt een einde. Na de oorlog krijgen Jan C. de Vos en zijn vrouw Willy Dunselman een spelverbod opgelegd. In De Opportunist, blikken ze vanuit Berlijnse ballingschap terug op hun carrière.

Het is mooi materiaal voor het kleine gezelschap Het Volk. Al is het maar als milde vorm van zelfspot. Want naast alle verschillen tussen het eigentijdse gezelschap Het Volk en het Noord-Nederlandsch Toneel in 1943, zijn er ook nogal wat overeenkomsten. Beide gezelschappen hebben Haarlem als thuisbasis, in allebei spelen familiebanden een rol en zowel Het Volk als het Noord-Nederlandsch Toneel willen op basis van de eigen Nederlandse taal producties brengen voor het volk. Met ironie, humor en vernuft cirkelt Het Volk rond zijn onderwerp. De acteurs doen dat in de toneeltaal van die tijd een halve eeuw geleden. Het is een taal vol van plechtige en nu komisch aandoende zegswijzen. Het plot van regisseur en bedenker Michael Helmerhorst, vergroot die afstand nog. En die afstand is nodig. Want de zwakte van De Opportunist is dat het met alle grappen wel eens te kolderiek wordt. Het laat op die momenten het onderscheid tussen het Haarlemse van nu en het Noord-Nederlandsche van toen vervagen. En dat is jammer want De Opportunist heeft naast het droste-effect van Noord-Hollandse gezelschappen van toen en nu nog wel wat meer te bieden.
Lees verder >>

Fraulein Else
Theatercompagnie

Katja Herbers overtuigt

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (5) /applaus (2) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Geen subsidie, wel een nieuwe voorstelling. “Fraulein Else”, een novelle van de Oostenrijkse schrijver Arthur Schnitzler, gaat over een jong meisje opgezadeld met een dilemma: wel of niet uit de kleren gaan om haar vader financieel te redden? Een interessante keuze van de Theatercompagnie, die zelf nog steeds op de uitkomst wacht van de rechtszaak over hun subsidieaanvraag bij het Nederlands Fonds voor de Podiumkunsten (NFPK+). Met een combinatie van onschuldige blikken, een prachtfiguurtje en neurotische overpeinzingen overtuigt actrice Katja Herbers, geregisseerd door Theu Boermans, het publiek van de ernst van de zaak.

“Daag Paul”, zwaait Else, gespeeld door Katja Herbers, haar (onzichtbare) tegenstander gedag. Ze strooit onschuldige blikken de zaal in en koketteert met haar prachtfiguurtje in een wulps tennisrokje. Maar ondertussen: “Paul is ook geen matador.” Om de crème de la crème waartussen Else zich bevindt te benadrukken heeft Herbers zich een bekakt accent aangemeten. Het klinkt onnatuurlijk uit de mond van een actrice die vast verbonden is aan het Vlaamse gezelschap NTGent, maar alla, alles went.
Lees verder >>

Space doorbreekt de vijfde wand met The Cloud

Nieuws door de redactie

In de internationale theaterdocumentaire The Cloud plaatst Space het publiek 50 jaar vooruit in de toekomst om terug te kijken op het jaar 2010. Het gezelschap doorbreekt met deze interactieve tijdreis waarin de werkelijkheid via fictie wordt blootgelegd, niet alleen de vierde maar ook de vijfde wand. The Cloud gaat op donderdag 25 februari in première in De Brakke Grond in Amsterdam en is daarna te zien in Duitsland, Hongarije en België.

Space vangt deze docufictie over 2010 met een variëteit aan vertelmiddelen. Het is een hoorspel in de openbare ruimte, een realityshow en een soap, aangevuld met livemuziek (door o.a. de Chinese operazangeres Li Yang) en een collage van videofragmenten van interviews. Voor dit project heeft Space een aantal bekende, internationale denkers gevraagd te reageren op het toekomstbeeld van The Cloud. De stem van The Cloud wordt vertolkt door Viviane de Muynck.
Lees verder >>

Nachtevening
LOD & ZEVEN

Evocatie van het ondenkbare

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (5) /applaus (8) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Nachtevening’ begint waar tragedies over Medea meestal eindigen. Jason en Medea ontmoeten elkaar nadat Medea hun kinderen heeft vermoord. In een korte, intieme voorstelling roept regisseur Inne Goris het ondenkbare op en laat zij spelers Lieve Meeussen en Jorge Jauregui Allue het onzegbare verbeelden. De expressiviteit van hun bewegingsspel van aantrekken en afstoten wordt versterkt door een achtkoppig koor en muziek van Eavesdropper.

In de grote zaal is een besloten, vierkant gebouwd. Een antiek amfitheater, enkele rijen hoog, met beneden in het midden een vierkant. Daarop ligt een man, in elkaar gekropen en afgewend van de vrouw die op de rand van het vierkant zit. In het schemerdonker achter het publiek rondom het koor, dat ijle zangen zingt. Het zijn Jason en Medea.
Langzaam zoekt Medea toenadering tot Jason, heel langzaam. Lieve Meeussen weet daarbij een maximum aan aarzeling en expressie in haar lichaam te leggen. Op het moment dat zij hem aanraakt, springt Jason op.
Lees verder >>

Shaffy voor kinderen
Stella Den Haag

Brave Shaffy vooral leuk voor ouders

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (5) /applaus (10) /beleefd applausje (9) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Cisly Burcksen

Sinds Ramses Shaffy afgelopen december overleed, staat zijn werk ineens weer volop in de belangstelling. Stella Den Haag was echter al lange tijd bezig met de voorbereidingen voor ‘Shaffy voor kinderen’. Het resultaat is een liefdesverhaal van twee Amsterdamse meeuwen, gelardeerd met Shaffy’s liederen. Een leuke insteek, maar echte passie ontbreekt.

Gezeten op een enorme lantaarnpaal vertelt Mia Dolores het tragische verhaal van haar geliefde Fernandez. In een storm vloog ze tegen hem op en meteen was het raak. Helaas dacht Fernandez dat ze niet verder wilde gaan dan wat baltsgedrag en is hij bij haar weggevlogen. Nu wil ze hem terug, hem vertellen hoeveel ze van hem houdt, hem uitleggen dat ze toen niet durfde, maar nog steeds dolgraag wil! Tot overmaat van ramp wordt Fernandez vastgehouden door Sam, de jongen met de rode krullen. Zal Mia Dolores in staat zijn haar minnaar te bevrijden uit zijn gevangenschap?
Lees verder >>

Truckstop
Het Toneel Speelt

Dunne scheidslijn tussen gek en goed

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (6) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Annelies Omvlee

Een moeder en dochter die een klein truckersrestaurant runnen. Dromen, beloftes, angste, alledaagse dilemma’s waar een ieder mee te kampen heeft. Realistische situaties die een aangrijpende wending nemen: dat is waar Truckstop van Het Toneel Speelt over gaat.


Twee vrouwen aan het roer: regisseuse Carine Crutzen en schrijfster Lot Vekemans. Vrouwen betekent vaak: emoties. En dat is zeker het geval in deze voorstelling. Moeder en Katalijne zijn de uitbaters van restaurant Truckstop. Ze leven in hun eigen kleine, afgeschermde wereld en zijn daar tevreden mee. Totdat Remco ten tonele verschijnt, de zoon van Van Schijndel “die nu in die beesten zit, jeweetwel, struisvogels”. Katalijne wordt op slag verliefd en moeder ziet haar dochter veranderen. Ook het feit dat er 300 meter verderop een beter, moderner en luxer restaurant is geopend, doet de financiële en emotionele situatie geen goed.
Lees verder >>

Zomertrilogie
Toneelgroep Amsterdam

Zomerse oppepper in winterdip

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (8) /applaus (3) /beleefd applausje (8) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Celia Noordegraaf

Natuurlijk mogen de buren niet merken, dat je geen stuiver meer te makken hebt. Dus ga je op vakantie, draag je de laatste mode en probeer je zo lang mogelijk op de pof te leven. Ooit zullen de kansen keren en tot die tijd hou je de schone schijn op. In 1761 schreef Carlo Goldoni een lichtvoetige komedie over het luchthartige gedrag van zijn tijdgenoten. Drie eeuwen later blijkt er niets veranderd. Hartje winter maakte regisseur Ivo van Hove een sprankelende bewerking van deze Italiaanse zomerzotheid.

Hoofdrolspeelster Karina Smulders domineert als een ware meesteres de harten van haar minnaars, haar vader én dat van zichzelf. Op weergaloze wijze windt ze iedereen om haar vinger, haar vader incluis. Behalve haar jaloerse buurmeisje natuurlijk, Vittoria, de zus van haar verloofde Leonardo. In een ogenschijnlijk onschuldig, net iets te kort lichtblauw jurkje dartelt Giacinta over het toneel en waakt ze ervoor haar onafhankelijkheid te verliezen. Totdat …. ze valt voor Guglielmo, een aantrekkelijke jongeman gespeeld door Barry Atsma.
Lees verder >>

Of Wittgenstein
De Tijd

Gewaagde monoloog Lucas Vandervost

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (12) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Marjolein Wegman

“Het was geen oppervlakkige dwaasheid, maar de grondigste waartoe ik in staat ben”, verontschuldigt Lucas Vandervost zich na een idiote dans met ezelsoren op zijn hoofd. Zijn monoloog in ‘Of Wittgenstein’ staat in het teken van taal en de manier waarop we ons daarin uitdrukken. Om de reikwijdte van taal te schetsen wijkt Vandervost uit naar een Chinees gedicht, symbolen, emotie, poëzie en moderne literatuur. Kunnen we iets zeggen dat niet in woorden kan worden uitgedrukt? Wat Vandervost zelf wil zeggen wordt gedurende het toneelstuk niet helemaal duidelijk.

Op het toneel staat een rood paneel, rode lampen en een veld met klaprozen. Zijn de rozen werkelijk rood, of zijn zij zo gekleurd door de rode lampen? Van deze vraag wordt men zich steeds meer bewust naarmate het stuk vordert. Wanneer iemand opgroeit in een kamer waar alleen rood licht door de ramen valt, dan hoort het rode licht bij de essentie van zijn leven. Hij oordeelt en begrijpt de wereld om hem heen zonder te weten dat de wereld niet echt de kleur bevat die hij ziet. Om over de wereld te praten, moeten we eerst de dingen in de wereld benoemen. Buiten de taal om kunnen we dus niet over de wereld denken, vond Wittgenstein. Maar wanneer we over taal zelf spreken, zoals in deze voorstelling, hoe kunnen we dan iets zinnigs zeggen als we ook al denken in dezelfde taal? Daarover was Wittgenstein duidelijk: “Wat gezegd kan worden, kan duidelijk gezegd worden; en van dat waarover niet kan worden gesproken, moet men zwijgen.”
Lees verder >>

Adams Appels
Olympique Dramatique

Adams Appels neemt zichzelf op de hak

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (13) / open doekje (0) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Judith Blankenberg

Olympique Dramatique ging voor de bewerking van de Deense film Adams Æbler een samenwerking aan met LOD-componist Dominique Pauwels. De gitzwarte komedie veranderde in een musical en van de ontroerende personages bleef weinig meer over dan eendimensionale karikaturen. Het imago van musical als oppervlakkig kunstvorm wordt met deze voorstelling helaas bevestigd.

Ivan gelooft niet in Goed en Kwaad. Hij gelooft alleen in Goed. Hij vangt ex-gedetineerden op voor hun re-integratieprogramma en wil niet zien dat dit programma allesbehalve effectief is. Als neonazi Adam bij hem komt, moedigt hij Adam aan voor de appelboom te zorgen om een appeltaart te kunnen bakken. Adam maakt kennis met een bonte verzameling personages die geen van alle hun oude zonden hebben afgezworen en vrolijk door gaan met drinken en overvallen.
Lees verder >>

Ganzenbord
Beumer & Drost
8+

Kleurrijk vormgegeven lief en leed in Beumer & Drosts Ganzenbord

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (2) /applaus (8) /beleefd applausje (4) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (6).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Het eerste ganzenbordspel dook op in de vijftiende eeuw. Het spel kent inmiddels vele bordspelvariaties en een levende versie. Beumer & Drost is op het lumineuze idee gekomen om er een kleurrijke familievoorstelling over te maken. Een voorstelling op een podiumgroot ganzenbord én in sprookjesachtige filmpjes. Met ‘Ganzenbord’ laat Beumer & Drost zien het bordspel van binnen en buiten te hebben begrepen.

In de rol van bejaard echtpaar halen acteurs Peter Drost en Manon Nieuwenboer for all times sake het ganzenbord tevoorschijn. Een goed getimed, grandioos changement onthult een podiumgroot ganzenbord. Het echtpaar is teruggegaan in de tijd, om precies te zijn naar het moment waarop ze elkaar voor het eerst ontmoeten én hun eerste spelletje ganzenbord spelen.
Lees verder >>