Rogier Schippers

'Geld is geen probleem, dat is er niet'

15 oktober 2005 - Koperen Kees

Acteur, schrijver en regisseur Rogier Schippers (1962) speelt vaak zelf in de stukken die hij (mee)schrijft of regisseert. Hij draait dit seizoen de meest uiteenlopende projecten tegelijk. Hij staat momenteel in To be continued van United-C. Gaat op 8 november en in januari in première met producties van het Volksoperahuis. Doet in maart ‘Hunter’ met Productiehuis Brabant op het Cementfestival in Tilburg. Is in april te zien met ‘Gaudalupe Tapas&Tequila’s’ op het Lust for Life-festival in Eindhoven. Maakt deel uit van theatergezelschap Rap Eye (The Rapid Eye Movement). En had toch wonder boven wonder tijd over om ons ellenlange antwoorden te geven op onze vragen – maar het is beslist geen straf om die te lezen. Rogier Schippers in zijn element is de Koperen Kees van deze week.
Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik zie mezelf als ondernemer. Ik zit er vanochtend over te denken een intellectuele escortservice op te richten, waar mensen acteurs en actrices kunnen inhuren die iets van kunst weten om mee naar theater of exposities te gaan. Dat, of een club waar makers uit theater en andere kunstdisciplines op zeer korte termijn op de actualiteit kunnen reageren. Waar stand-ups en geëngageerde cabaretiers met al hun scherpte debatten kunnen leiden, met daarna een goede rockband. Maar dat de mensen eigenlijk komen omdat het restaurant zo goed is, waar ik dan in de keuken sta. Het zou me niks kunnen schelen. Ik was net zo lief kok geworden.
Liefst journalist, maar dat ben ik eigenlijk wel een beetje. Journalist van heden en verleden, ontslagen bij een fictieve krant omdat hij zo subjectief schreef en verdomme steeds zelf gebeurtenissen verzon.
Ik zou Arabisch willen leren, om ook in het Arabisch te schrijven. Waarom is dat geen standaard keuzevak op school? Maar dat ga ik allemaal niet doen, omdat ik tenslotte dit stukje moet schrijven.
Ik houd erg van schrijven, het is de artistieke bron, het vertrekpunt, het gedachtegoed. En het kost me weinig moeite. Een writersblock lijkt me een verademing. Het is wel erg eenzaam. Noodzakelijke en ongezonde eenzaamheid.
Ook daarom speel ik graag. De luxe van bijna alleen nog met vrienden te werken, die ik de hele dag mag zien. Dat is me meer waard geworden dan de ambitie om een groot acteur te worden. Ik doe alleen nog wat ik leuk en belangrijk vind en dat geeft me meer energie dan dat het me energie kost. Al werk ik er keihard voor en doe ik mijn stinkende best om kwaliteit te leveren. Dat het goed verzorgd is en dat het publiek zich welkom voelt. Je wordt er niet rijk mee, maar het zelf maken geeft een groot artistiek zelfbewustzijn, autonoom gevoel en kracht.
Regisseren doe ik als vriendendienst. Om het gedachtegoed van de schrijver of speler zo efficient mogelijk neer te zetten. Regie is iets voor grote conceptuele denkers, Guy Cassiers, Johan Simons. Dat ben ik helaas niet. Ik vind wel dat de positie van een regisseur schromelijk wordt overschat. Het zijn vooral bangerds die in de weg lopen.”
Lees verder >>

Sanne Den Hartogh

‘Mijn ouders vonden mij te saai’

Sanne den Hartogh studeerde in 2004 af aan de Toneelschool in Amsterdam en speelde onder andere bij het Noord Nederlands Toneel, Toneelgroep Amsterdam, productiehuis het Lab en Stip Producties. Momenteel vertolkt Sanne de rol van Abel in de voorstelling ‘Tot jij mij ziet’[/localurl] van Huis aan de Amstel. Nadat TheaterCentraal.nl vorige week zijn ‘broer’ aan het woord liet, is het nu tijd om Sanne dezelfde vragen te stellen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Als werk dat mij ontzettend veel plezier geeft. En als een voorrecht omdat ik mensen op het toneel kan zetten die spannender en extremer zijn dan in het dagelijkse leven en waarin anderen zich – misschien juist daardoor – kunnen herkennen.”

Wat maakt je werk bevredigend – of niet?
“Je zet de schoonheid van mensen neer in de breedste zin van het woord. Dus zowel hun slechte als goede eigenschappen. En het is geweldig wanneer je achteraf van de toeschouwers hoort dat je ze echt geraakt hebt. Soms zit het me in de weg dat theater maar een klein draagvlak heeft. Ik heb het gevoel dat een voorstelling die je met hart en ziel gemaakt hebt toch aan zeggingskracht verliest als er niet een brede uitsnede van het publiek in de zaal zit maar vooral abonnementhouders. Hoe fantastisch het ook is dat zij er zijn en terug blijven komen.”

Lees verder >>