Drive
Odd Enjinears

Drive blinkt uit in rauwe technologie en poëtische zachtheid

28 mei 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Wielen, katrollen, buizen, wastrommels, drumvellen, pompjes en ga zo maar door. Odd Enjinears brengt afgedankt en vergeten materiaal met technische precisie en ingenieuze creativiteit weer tot leven. Vier spelers bevinden zich in een wonderlijke wereld van installaties en voertuigen: mechanisch, beeldend en muzikaal. Dit technische vernuft verweeft zich met elementen van menselijke schoonheid, waardoor de voorstelling zijn verdiepende karakter krijgt. Een mysterieuze voorstelling: rationele functionaliteit versus bezinning op het leven.

De bezitters van een ‘Drive’ toegangskaartje stappen gezamenlijk in een theater-touringbus om op weg te gaan naar het bedrijventerrein van de Cartesiusweg. Dat ‘Drive’ een populaire voorstelling is, getuigen de vele staanders in het gangpad. Bij een groot kaal gebouw zet de bus de bezoekers af. Na het wachten in een open kantine met knalwitte muren, is de lange donkere gang met waxinelichtjes die naar de zaal leidt een prettig contrast. Als bezoeker ervaar je al iets van de intimiteit en het mysterie dat in de voorstelling voortgezet zal worden.
Lees verder >>

Vicky Vinex
Growing up in public

Razend rappe oproep voor meer rust en bewustzijn

23 mei 2006 – Recensie door Moon Saris

Snel, sneller, snelst. We kennen allemaal de wereld van vandaag, waarin oppervlakkig materialisme, fast food en drukdrukdruk de boventoon voeren. Stijlicoon Vicky Vinex kent die als geen ander. Daphne de Bruin zet dit domme blondje met een tamelijk definitieve deadline lekker aangedikt neer in haar vrouwenreeks voor Growing up in public. Een filmisch gemonteerde, razend rappe oproep om het een beetje rustiger aan te doen en vooral ook: wat bewuster.

Dat je bij iedere fastfoodzaak van dezelfde keten over de hele wereld exact hetzelfde te eten krijgt, dat is nog eens belangrijk voor de moderne mens, in dit geval Vicky Vinex. Dat door het smelten van de poolkappen de aarde afkoelt en geheel besneeuwd zal raken, is voor haar geen enkel punt: “Dan koop ik toch gewoon een skipak van Yves Saint Laurent. En een zonnebril van Prada.” Dat een of andere voorzienigheid een beschermengel op deze – de onnadenkende mensheid vertegenwoordigende – blondbepruikte tante afstuurt om haar te behoeden voor een roemloze ondergang, ontgaat haar volkomen. Ze heeft namelijk een deadline…
Lees verder >>

Vicky Vinex
Growing Up in Public

Daphne de Bruin is Vicky Vinex

20 mei 2006 – Voorbeschouwing door Milena Skiczuk

Vicky Vinex heeft het helemaal gemaakt. Ze is hip en ‘glamorous’. Ze heeft haar eigen glossy magazine, waarop haar gestylede verschijning prijkt. Ze heeft een yuppenleven, haar auto is haar alles. Vicky is beroemd, ze schrijft een column, er is een Vicky-strip. Ze woont in een ordinaire Vinex-wijk. Maar nu is ze on tour. In ‘De Vicky Vinex Roadshow’, die morgen in première gaat tijdens Festival a/d Werf en daarna te zien is op diverse zomerfestivals, beleeft het nieuwe karakter van Growing up in Publics voorvrouw Daphne de Bruin een bijzondere reis tussen werkelijkheid en droom.

De werkelijkheid is zwetend de wekelijkse boodschappen per gammele fiets vervoeren, elke avond piepers en een blaadje sla wegwerken, in een gare joggingbroek saaie buikspieroefeningen doen in een muffe sportschool.
Maar de droom dringt onze versleten huiskamer binnen via film en reclame. Ranke slanke dames die stralend van de ene bijzondere gebeurtenis naar de volgende snellen. Ze lunchen en dineren buiten de deur en kunnen alles eten zonder aan te komen. Na hun dagelijkse training in een luxueuze sporthal met personal coach, scheuren ze in hun dure kar naar het volgende feestje.
Lees verder >>

Locatie zoekt theater

9 mei 2006 - Weblog door Frank Gunning

Overal liggen locaties verspreid die er om schreeuwen bespeeld te worden. In de natuur, langs de snelweg, in de stadskern, aan de rand van het dorp. Oude en nieuwe gebouwen, braakliggend terrein, landschap, waterweg, monument. Pampa Lab strijkt er graag neer. Pampa Lab maakt theater waar dat vaak niet mogelijk is.
Zo bespeelden we in 2004 de Amersfoortse sporthal De Koppel. Tussen het vertrek van de gebruikers en de sloop zat een week, waarin een avondvullende voorstelling werd gemaakt en gespeeld.
Inmiddels is onze eerste korte film ‘In here’ een feit, en dat smaakt naar meer. Maar eerst naar het Over het IJ Festival, voor onze tweede productie daar: ‘Pampa Lab bespeelt De Sirius’.
Aan de projecten van Pampa Lab werken telkens zo’n twintig kunstenaars mee uit verschillende disciplines. In het project op de Sirius wordt met een iets kleinere groep gewerkt. Naast een kern van ervaren mensen biedt Pampa Lab ruimte aan een grote groep jonge makers. Er wordt geen gebruik gemaakt van ideeën vooraf, bestaande teksten, bestaande beelden of muziek. De ideeën komen voort uit de locatie zelf: de meeste makers zien bij aankomst de locatie voor het eerst, en alles zal ter plekke moeten worden ontworpen, gecomponeerd, geschreven, gerepeteerd. In dit project hebben we daar precies zes dagen voor.
Van ons zijn dus geen bespiegelingen op het repetitieproces te verwachten. Ook inhoudelijk kunnen we nog niets over de voorstelling zeggen.
Hoe bereid je je voor op een voorstelling die zelfs in je hoofd nog niet bestaat?