Dromen van de toekomst, deel 2
Zeecontainerstraat Over het IJ

Nog meer talentvolle theatermakers

20 juli 2006 - Verslag door Moon Saris

Naast de reeks die collega Gigi Schuiten vorige week al besprak, stonden er nog meer jonge, talentvolle theatermakers in de containers op festival Over het IJ. En hoewel zij met het hete weer trouw doorspeelden, een paar keer per uur, hadden wij even een adempauze nodig om de tweede helft alsnog de revue te laten passeren. We hebben van ze genoten en rekenen erop dat dit initiatief volgend jaar weer een vervolg krijgt. Een thema is niet nodig, want daar hebben ze zich dit keer ook lang niet allemaal aan gehouden en daar heeft niemand iets van gemerkt.

Koekje erbij?: de gezelligste container
Gezelliger kon een container niet zijn dan die waarin Karin Nettens ‘Koekje erbij’ wordt gespeeld. Op je sokken de container in en hopla, het deeg wordt gekneed, de koekjes gebakken en vervolgens wordt het koekje met koffie weggespoeld.

Lees verder >>

Ratkatkast
Daad en Dimenzie

Wat het wordt, bepaal je zelf

18 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De makers hebben tal van mogelijkheden ingebouwd. Ontdekkingsreizigers van nature zullen ze allemaal proberen, misschien zelfs tevergeefs zoeken naar meer en een gevarieerd mini-voorstellinkje aan elkaar presenteren. Minder avontuurlijke kinderen en volwassenen komen niet verder dan het laten bewegen van de achtergrond voor wat hun persoonlijke theaterstuk had moeten worden. Hopelijk zit er een ontdekkingsreiziger tegenover ze, zodat ze niet het deurtje uitgaan zonder alsnog alle mogelijkheden te hebben uitgebuit.

De Ratkatkast van de stichting Daad en Dimenzie is een combinatie van straattheater en installatiekunst. Hij doet een beroep op de creativiteit van het koppel dat de spannend uitziende kast, maatje garderobe-de-luxe, aan weerszijden betreedt en daar – tja, meer verraden ontneemt de mensen die zich graag laten verrassen alle plezier en dus kijken we niet verder naar binnen dan de foto hierboven al doet.
Lees verder >>

Iglo
Babok

Wederzijdse ontdekkingstocht leidt tot krachtige interactie

18 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Wie zijn dat nou, die twee rare lui met noormannenkledij die hun hele boeltje midden tussen de bankjes op het Amsterdamse Mosveld planten? Zijn het Russen of komen ze toch uit Schotland? Dat rare gebouwtje van kunstgras en hout, dat zal hier toch niet serieus blijven staan? Of is het soms kunst; is er niet ergens in de buurt een festival gaande? “Komen jullie hier wonen?”, trekt een meisje van een jaar of elf de stoute schoenen aan.

Het is druk op het Mosveld, want de zaterdagse markt en het goede weer trekken veel volk. Net nadat de twee bewoners van de gekke iglo zich hebben geïnstalleerd, komen de eerste kleurrijke kinderen al – lekker Hollands – door de raampjes gluren. Sommige schoorvoetend, sommige brutaal. Een meisje van een jaar of zeven vindt die gehoornde meneer maar eng, maar een blonde kleuter kan geen genoeg krijgen van het spannende hutje en de mensen die erbij horen.
Lees verder >>

Festival

Over het IJ Festival 2006 groot succes

17 juli 2006 – Nieuws

Het 14e Over het IJ Festival in Amsterdam heeft meer dan 26.000 bezoekers getrokken. Gisteravond maakte de organisatie tijdens het eindfeest voor medewerkers en theatermakers de bezoekersaantallen bekend.

In totaal zijn er 21.190 toegangsbewijzen verkocht, bijna 7.200 meer dan vorig jaar. De gratis onderdelen zoals het muziekpodium, de kunstinstallaties en het straattheater trokken nog eens vijfduizend bezoekers.
“Ik ben blij, erg blij met dit resultaat”, aldus Lode van Piggelen, artistiek directeur van Festival Over het IJ. “Het was een erg spannend festival voor ons omdat we hebben gekozen voor een meer risicovolle programmering van veelal onbekende en beginnende theatermakers en voor kleinere, intiemere voorstellingen. Bovendien hebben we voor het eerst familievoorstellingen neergezet. Ik ging ervan uit dat we zeker het aantal bezoekers van vorig jaar zouden trekken maar deze cijfers overtreffen mijn stoutste verwachtingen.”
Van Piggelen laat weten de komende jaren door te willen gaan op de ingeslagen koers.

Gutsman
LINK

Superhelden schilderen hun huis ook

16 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

In de jarenlang volgehouden tv-serie Superman zagen we de held in zijn gewone gedaante geregeld een bijdrage leveren aan het huishouden – maar bijna altijd zette hij er zijn gaven bij in. Wat dat betreft is Gutsman, gecreëerd door Erik Kriek en gespeeld door het nieuwe danstheatergezelschap Link, pas echt een bikkel: hij doet z’n klussen zonder hulp van buitenaf en trekt er zijn pak niet eens bij uit.

Honderd procent nieuw is het idee vast niet, maar het is ontzettend spannend om op het podium het ontstaan van een echte superheld te zien. Bijna letterlijk, want Erik Kriek, de schepper van Gutsman en andere karakters speelt een grote rol in dit danstheaterstuk. Sterker: bijna het hele concept is uit zijn pen gevloeid, want in zijn comics spelen net als op de vloer naast Gutsman ook katmeisje Tigra en hijzelf mee.
Lees verder >>

Dromen van de toekomst
Zeecontainerstraat Over het IJ

Verheugend veel goede voorstellingen van beginnende theatermakers

15 juli 2006 - Verslag door Gigi Schuiten

Op het Amsterdamse festival Over het IJ laten beginnende en veelal pas afgestudeerde theatermakers zien wat ze in hun mars hebben in zelfgemaakte, korte voorstellingen. TheaterCentraal.nl bezocht zeven van deze miniproducties en ontdekte niet alleen dat het aanbod aangenaam divers is maar ook dat de kwaliteit in de zeecontainerstraat ‘Dromen van de toekomst’ verheugend hoog is. De groeiende rijen voor de kleine theaters en het enthousiasme van het publiek bevestigen eens te meer dat dit initiatief van Stichting Over het IJ niet alleen bestaansrecht heeft maar ook uitbreiding en navolging verdient. Tijd voor een wekelijkse theatermarkt dus op de zomerse NDSM-werf.

Minitheater om u tegen te zeggen
Het is klein, rond en het stuitert. ‘Rood’ van Thijs Bloothoofd gaat over een eigenzinnig, rood balletje en is minitheater om u tegen te zeggen.

Hij houdt het simpel en dat is precies wat deze voorstelling zo goed maakt. De jonge maker – voor de gelegenheid in een lichtgrijs pak gestoken – heeft zijn toeschouwers vanaf de eerste seconde in zijn greep en laat niet meer los. Hij verrast met zijn presentatie, de onverwachte wendingen en het uitbouwen van de spanningsboog. Zonder te vervallen in platte of voor de hand liggende humor, zet hij zijn publiek meesterlijk telkens net even op het verkeerde been. Top, en bijna te groot voor een minitheater.

Lees verder >>

Festival

Extra pont ingezet wegens grote toestroom Over het IJ

15 juli 2006 – Nieuws

Het GVB in Amsterdam zet sinds afgelopen donderdag extra boten in om de massaal toestromende festivalgangers vanaf het Centraal Station over te zetten naar de NDSM-werf waar festival Over het IJ in volle gang is. Pont 53 vaart tijdens de spitsuren niet om het half uur maar om het (hele) kwartier.

Dat er ook buiten die uren behoefte is aan meer vervoer over het water, werd gisteravond duidelijk bij aankomst van de middernachtelijke pont bij de werf. Een enorme rij wachtenden bezette de afmeerhalte dusdanig dat de aankomende passagiers zich slechts met grote moeite een weg door de kluwen mensen wisten te banen terwijl de menigte zich gelijktijdig naar voren drong om een plekje aan boord te bemachtigen.
In deze potentieel gevaarlijke situatie, slaagde de roerganger van de meer dan afgeladen pont er gedurende enige tijd niet in de laadklep te sluiten. Enkele festivalgangers voor wie geen plek meer aan boord was, weigerden die te verlaten. Uiteindelijk kwam de laadklep van het veer omhoog met de volhardende festivalbezoekers er nog op. Sommigen moesten daardoor – soms met fiets en al – haastig terugspringen op de kade, een enkeling tuimelde alsnog aan boord. Niemand raakte te water en voor zover bekend heeft zich geen persoonlijk letsel voorgedaan.

Pampa Lab bespeelt De Sirius
Pampa Lab

Pampa Lab betovert met sprookjesachtig avontuur

14 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

In vijf dagen een complete voorstelling maken lijkt een ondoenlijke taak en op z’n minst gekkenwerk. Voor Pampa Lab is het dé manier van werken. Het gezelschap bewijst op het Amsterdamse festival Over het IJ dat het onmogelijke mogelijk kan worden met zijn prachtige, sprookjesachtige avontuur op het museumschip van Greenpeace. Het lijkt op toverij en dat is het dan ook.


Voor deze magische theaterervaring mixte regisseur Frank Gunning de inspiratie, bevlogenheid en ideeën van jeugdige theatermakers met zijn eigen inzichten, kennis en creativiteit. Na vijf dagen slijpen, schaven en borrelen is het resultaat verbluffend. Er is een decor, er zijn kostuums, er is muziek, er is techniek, er is een verhaal en iedereen kent zijn rol.
Het inwendige van het schip heeft een complete metamorfose ondergaan en is nauwelijks nog te herkennen als het eerder zo sober aangeklede actieschip. Stikvol leuke details nodigt deze Sirius uit tot eindeloos dwalen en zwerven. Onderweg lopen de bezoekers de oude bemanning, die geen afscheid heeft kunnen nemen van het schip in ruste, tegen het lijf. Soms letterlijk, want bang om dichtbij te komen, zijn deze zeelui niet.
Lees verder >>

Trailer
Monsterverbond

Monsterverbond doet het overtuigend

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Monsterverbond doet het al een tijdje op de NDMS-werf in Amsterdam. Deze keer niet in de hun als thuisbasis toegewezen loods maar in een trailer aan het IJ. En ze doen het overtuigend. In dit goedgeschreven stuk over filmacteurs, van wie de een het heeft gemaakt en de andere niet, valt het nodige te lachen en te genieten. Lichtverteerbare en smakelijke festivalkost met een mooie rol van aanstormend talent Klavertje Patijn.

Ze zou gemakkelijk het onderspit kunnen delven tegen de oudere, meer ervaren acteurs maar dat doet ze niet. Het talent van de jonge Klavertje Patijn laat zich nu eenmaal niet verloochenen. Net als in eerdere producties van het nieuwe en spraakmakende gezelschap De Vrienden van de Dansmuziek speelt ze een voornamelijk komische rol en dat doet ze met verve.
In ‘Trailer’ draait het om twee oudere acteurs die in hun beginjaren samen een gouden toekomst tegemoet leken te gaan. Maar het lot besliste anders en zo kan het gebeuren dat de voormalige boezemvrienden elkaar na jaren onverwacht opnieuw ontmoeten op een filmset. Bram heeft het gemaakt en is de steracteur met een eigen trailer, Erik heeft na een lange, onvrijwillige vakantie onder dwang van de uitkeringsinstantie tegen zijn zin een baantje als runner moeten accepteren. Maar hun ontmoeting is minder toevallig dan het lijkt en de bemoeienissen van een stagiaire en de producent lijden tot pijnlijke ontboezemingen en een dramatische ontknoping.
Lees verder >>

Theater dat alleen in de badkamer kan
Greg Nottrot, Boris van Bommel en Floor Leene

Staalkaart van veelzijdigheid is voortdurend leuk

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Ze hebben alle reden om te dromen van de toekomst, de drie pasafgestudeerde theatermakers die zich op het Amsterdamse festival Over het IJ in hun badkamercontainer terugtrekken om theater te maken dat alleen daar past. In deze korte, humoristische voorstelling nemen Greg Nottrot, Boris van Bommel en Floor Leene zichzelf en hun vak op de hak en laten daarbij en passant een staalkaart van hun potentie en veelzijdigheid als theatermakers zien.

In nauwelijks een kwartier zetten deze drie een gebalanceerd en evenwichtig stuk neer, dat bij vlagen hilarisch en voortdurend leuk is. In hun badkamertje, voorzien van douchegordijnen, een bad en een toilet trekken ze zich terug om even weg te zijn van alles en iedereen en vooral om aan de druk van het dagelijkse leven te ontsnappen.
Want druk hebben ze het gehad, vertelt Greg het publiek dat hij meer als welkome visite dan als toeschouwers lijkt te beschouwen. Die rechtstreekse benadering werkt prima in de kleine ruimte die de zeecontainer biedt en de vijftien toeschouwers durven vrijuit te ademen, te lachen en zelfs nu en dan commentaar te leveren.
Lees verder >>

Broeders
Jetse Batelaan

‘Broeders’ smetteloos en stilistisch sterk

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Qua toneelbeeld is het misschien wel de sterkste voorstelling die te zien is op festival Over het IJ in Amsterdam. Doordacht, doorwrongen en diepgelaagd faalt deze nieuwste van regisseur Jetse Batelaan toch om iedereen te blijven boeien. ‘Broeders’ mag zich dan ook verheugen in zeer wisselende waardering. En bereikt daarmee vermoedelijk precies het door Batelaan beoogde effect.

Veel tekst is er niet in ‘Broeders’. Herhaling des te meer, al zijn er nuanceverschillen en is de herhaling binnen het stuk zeker functioneel te noemen. Het heeft wel iets weg van het format van het zo populaire ‘reality tv’ waarin weinig gebeurt maar dat mensen desondanks aan de buis gekluisterd houdt. Echt saai wordt het dan ook niet. Maar deze tamelijk vernieuwende vorm van theater is zeker niet geschikt voor iedereen.
In ‘Broeders’ draait het om hulpeloosheid. Misschien is het een beeld van een utopia waar iedereen die hulp nodig heeft, bij de hand genomen wordt. Of juist een aanklacht tegen een zorgstaat waarin dat juist minder en minder gebeurt. Of wie weet wordt de afhankelijkheid van de goegemeente wel bespot. ‘Broeders’ is herkenbaar voor iedereen maar door de afstandelijke opzet voor de een weinig en voor de ander juist uiterst confronterend.
Lees verder >>

Tot nut en genoegen
Hans Hof Ensemble

Lyrisch buitengevoel ontaardt in geregisseerde wanorde

13 juli 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Hans Hof Ensemble heeft zijn nieuwste danstheatervoorstelling gemaakt voor Over het IJ Festival. Een chaotisch plattelandstafereel in een van de immense loodsen op de NDSM-werf. Met een eigenzinnig bewegingsidioom, een schat aan attributen en passievolle Duitse liederen trakteren twee heren de bezoekers op een buitenfeestje met zeer geestige uitspattingen.

Het is even lopen naar de tribune achter in de loods waar een aangenaam decor staat te wachten: buitenhuisje, plantenbakken, appelboom, gootsteentje buiten, tafeltje en stoeltjes op het terras. Samen met het geluid van tsjilpende vogeltjes is de associatie met rust en genot snel gelegd.
En dat is precies wat Klaus Jürgens en Peter Cseri nodig hebben. Ze keren de jachtige stad de rug toe en beproeven hun geluk in hun nieuwe volkstuintje. Hier storten zij zich al scheppend, schoffelend en gietend op de pure natuur. Ondanks hun grote verlangen naar dit rustieke leven, houdt de idyllische droom niet lang stand. Al snel blijkt dat hun stadse karakters niet zomaar in te passen zijn in het plattelandse leven. Gaandeweg gaan zij, gekleed in pantalon, blouse, stropdas en laarzen, niet alleen de natuur maar ook elkaar te lijf.
Lees verder >>

Paradiso, stad van de toekomst
Theatergroep Max

Gelukkig, een vrolijke toekomstvisie

12 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Niet alleen voor de kinderen dit keer, maar ook voor grote mensen maakte Theatergroep Max een voorstelling die boordevol zit met verrassingselementen en eye-openers. Dat ‘ook’ is waarschijnlijk een misvatting van het gezelschap: veel meer dan een jeugdvoorstelling is het twee uur durende ‘Paradiso, stad van de toekomst’ een voorstelling die (vastgelopen) volwassen weer wat speelsheid gunt. Als ze zich daar een beetje voor openstellen.

Als een rijtje serieuze stand-up comedians openen de in hippe outfits gestoken acteurs het bal. Stuk voor stuk schetsen ze hoe hun ideale wereld eruit ziet. Niet met bekende kreten als ‘vrede voor alle mensen’ en ‘niemand die in armoe leeft’ maar met grappige dingetjes als: dat je benen in lengte aanpasbaar zijn, dat je mensen even kunt stilzetten als je dat uitkomt, dat alles wat je ziet nieuw voor je is. In ronde twee geven ze zichzelf complimenten door te vertellen waar ze goed in zijn: lachen, iemand kritiek geven, zich kleden, ontmoetingen arrangeren; alles is goed, alles mag.
Lees verder >>

De engel, de straat en het geluk
Blood for Roses en Andreas Bachmair

Domweg gelukkig in Amsterdam-Noord

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Normaal gesproken is het nogal ergerniswekkend als mensen die er niets mee te maken hebben, zich in woord en beeld mengen in een locatievoorstelling. Maar voor Blood for Roses en Andreas Bachmair is het juist een zegen. Deze spontane bijdragen versterken de weergave van de kleurrijkheid en de levendigheid van Amsterdam-Noord, die centraal staan in hun ‘De engel, de straat en het geluk’.

Eén ding is zeker: dat bleke meisje met dat veertigerjarenjurkje en dat microfoontje op haar hoofd hoort bij het spel. Ze is onze ‘reisleidster’ door een stukje geschiedenis van de wijk en de wereld van vandaag rondom het Mosveld en Gentiaanplein. Ze begeleidt op gepaste afstand de toeschouwers, die op een rijdende tribune door de straten worden gereden. En is bovendien de dromerige brengster van positieve impulsen naar de buurtbewoners, die dat meestal best goed kunnen gebruiken.
Lees verder >>

Born to live
Annette Hildebrand

Frida, finally facing her Waterloo

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De uit bevriezing ontwaakte zangeres Frida wordt – nieuw – leven ingeblazen door de rauwe performer Annette Hildebrand, die het succes van de popster effectief van al zijn glans ontdoet. Haar ‘Born to live’ is een prachtig, pijnlijk portret van verlies en verval, vooral niet bedoeld voor die hard Abba-fans.

Ze werd geboren uit een rillingbezorgend experiment van de nazi’s, die via het Lebensborn-project het perfecte ras wilden creëren door hun beste soldaten te mixen met geschikte, kerngezonde vrouwen, en groeide samen met haar Noorse moeder op in een grauw, grijs instituut. Ze werd hergeboren uit een even huiveringwekkende proef van ene dokter Heinrich, die haar invroor om haar dertig jaar later weer te ontdooien, en wordt moederziel alleen wakker in een kil, koud ziekenhuis. Tussen haar twee geboortes door ontwikkelde ze zich tegen alle verwachtingen in tot een succesvol zangeres. De hoop bestaat dat dat vandaag weer lukt.
Lees verder >>

Cargo
Dogtroep

Schitterend schouwspel van gevarieerde vrachtjes

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Een zeecontainer is niet bepaald het meest poëtische object wat je kunt bedenken. Maar zie ’m als een reuzenkijkdoos en er gaat een schitterende wereld voor je open. De Dogtroep laat in ‘Cargo’ zien over meer dan voldoende fantastische én technische vermogens te beschikken om van grote stalen containers allemaal speciale eigen kosmosjes te maken. En al doende op hun eigen manier ruimte en tijd te herdefiniëren.

Wie eenmaal op de smalle, diepe tribune is geklommen, staat aan het begin van een reis waarin de ruimte wordt hergedefinieerd. Vooral die van het simpele gegeven container, een enorme schoenendoos die ongeveer twee keer zo lang is als hij hoog is. Kijk je in het begin van de voorstelling nog tegen de zijkanten van die reuzendozen aan, als je eenmaal op gang bent gekomen, mag je beginnen met binnengluren. Totdat je eerste centje, ofwel euro, op is en je verdergaat naar het werkje van de volgende creatieveling.
Lees verder >>

Leve ik!
Parels voor de zwijnen

Potentiële talenten spelen vooral zichzelf in modern drama

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Het is ontzettend waardevol dat jonge mensen die totnogtoe weinig kansen hebben gehad, de gelegenheid krijgen helemaal los te gaan in het theater. En het is vreselijk fijn dat het publiek dat waardeert en zijn handen blauw klapt voor de hoe dan ook geweldige prestatie die de nieuwbakken acteurs neerzetten. Maar moet het zoals in ‘Leve ik!’ altijd weer gaan over de klotekanten van het bestaan, over de straat, de criminaliteit, de hoererij, het knokken; over het leven zoals ze dat toch al kennen?

Haal wat – bij voorkeur gekleurde en/of gestrande – kids van de straat, begeleid ze goed en laat ze stralen in een toneelstuk. Het is al een tijdje een stevige trend. Op zich een goede ontwikkeling, want de jongeren moeten daar onder meer projectmatig te werken, krijgen de kans samen met anderen iets neer te zetten met een duidelijk begin en een duidelijk eind en oogsten aan het eind van de rit als slagroom op de taart de expliciete complimenten van het team, familie en vrienden en zelfs volstrekt vreemden.
Lees verder >>

Wat staan wij hier eigenlijk te grijnzen
De Heiploeg

Komische verwikkelingen op een parkeerplaats

10 juli 2006 – Recensie door Bart Krull

Pistolen, gijzelingen, losgeld. Voor misdadigers de gewoonste zaak van de wereld. Maar toch kunnen zij niet alles de baas. De Heiploeg laat in 'Wat staan wij hier eigenlijk te grijnzen' twee onderwereldfiguren worstelen met … het gewone leven.

Als het publiek zich verzamelt op de IJ-helling van de NDSM-werf in Amsterdam voor de locatietheatervoorstelling 'Wat staan wij hier eigenlijk te grijnzen' heeft het een fantastisch uitzicht over het IJ. Boten varen voorbij in de avondschemer, met het Centraal Station op de achtergrond. Op de voorgrond twee lukraak geparkeerde auto's en een nerveuze man met een koffer. Verder niets.
Dit karige decor geeft de toeschouwer precies het verlaten gevoel dat hoort bij een parkeerplaats aan de rand van de stad, waar zich de meest onverwachte dingen kunnen afspelen. En dat gebeurt dan ook. Op de parkeerplaats ontmoeten twee onderwereldfiguren elkaar om een deal te sluiten: een gegijzelde vrouw (opgesloten in de kofferbak van een oude Mercedes) moet worden uitgewisseld tegen losgeld. Maar het loopt allemaal anders dan voorzien.
Lees verder >>

Festival

Extra voorstellingen ‘Dreef’ tijdens Over het IJ

10 juli 2006 – Nieuws

Festival Over het IJ in Amsterdam heeft drie extra voorstellingen van ‘Dreef’ aangekondigd ter compensatie van de voorstellingen die op 6 en 7 juli wegens problemen rondom de locatie geen doorgang konden vinden. ‘Dreef’ heeft inmiddels een nieuwe locatie gevonden in de Noorder IJ-plas.

De extra voorstellingen vinden plaats op dinsdag 11 juli, donderdag 13 juli en vrijdag 14 juli om 15.00 uur. Kaarten zijn te reserveren en/of te koop op de website van Over het IJ.
Bezoekers van de voorstelling dienen zich uiterlijk twintig minuten voor aanvang van de voorstelling met hun fiets en in bezit van hun toegangsbewijzen te verzamelen op de daartoe aangewezen plek in het festivalhart op het NDSM-terrein, vanaf waar gezamenlijk naar de locatie vertrokken wordt. Ter plekke zijn fietsen beschikbaar voor degenen die met het openbaar vervoer of de auto naar het festival zijn gekomen.

Meer informatie: www.overhetij.nl
Lees ook de recensie

Wat heb je grote ogen...
Elien van den Hoek en Kim Arntzen

Het NDSM-terrein als sprookjespark

9 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Een meisje, een oma en zelfs een wolf om verliefd op te worden. Een prachtig gebruik van de mogelijkheden die het NDSM-terrein biedt om te dienen als sprookjespark. Meer spanning en humor dan een mensenkind kan verdragen. En niet in de laatste plaats een welkome verbreding van de blik. Niets is wat het lijkt in het fantasierijke ‘Wat heb je grote ogen’ – of iedereen moest al hebben vermoed dat die kreet sloeg op Roodkapje.


Met een tot jaloezie stemmende kinderlijke fantasie hebben Elien van den Hoek en Kim Arntzen een verwonderingstocht door de wereld van de sprookjes bedacht en samengesteld voor kinderen van acht jaar en – veel - ouder. Roodkapje, de haar als gebruikelijk omringende oma, wolf en jager en het bekende verhaal over dit gezelschap vormen de kern ervan. Maar ze laten voldoende ruimte voor de mogelijke schaduw- en zonzijden van alles en iedereen en zelfs voor glimpen van andere sprookjes.
Lees verder >>

On the edge
Jongerentheater 020

De ‘jeugd van tegenwoordig’ heeft van alles in huis

9 juli 2006 – Verslag door Moon Saris

De botsautovloer in het festivalhart van festival Over het IJ bood vrijdag- en zaterdagavond ruim baan aan de jeugd en het talent tijdens de verzamelvoorstelling ‘On the edge’. Een proeverijtje van dans en een tikje toneel.

Jongerentheater 020 bestaat opdat eigen makers, gastmakers en jongeren hun grenzen opzoeken in dans en theater. In de verzamelvoorstelling ‘On the edge’ zijn al deze groepen vertegenwoordigd en ze laten een mix van stijlen zien. Deze worden met verve ondersteund door het strakke draaiwerk van DJ Broky, die voor de gelegenheid niet alleen hippe deuntjes in z’n kist heeft, maar ook klassiek opdiept.
Met de vanzelfsprekendheid van een doorgewinterde pro kondigt Jandino Asporaat de acts aan. Kort, krachtig en met voortdurend enthousiasme – je durft niet niet te klappen nadat hij heeft gezegd dat iedereen recht heeft op een daverend applaus. En hij heeft gelijk: alle (jonge) makers die hier in een kwartiertje hun kunnen demonstreren, verdienen respect. Niet in de laatste plaats hijzelf.
Lees verder >>

Pampa Lab bespeelt De Sirius

Aan boord

7 juli 2006 – Weblog door Gigi Schuiten

Gisteren was ik voor het eerst op ‘De Sirius’, het voormalige Greenpeace-schip dat zijn oude dag op de NDSM-werf in Amsterdam slijt. Ik was op slag verliefd. En zo lijkt het de theatermakers die op dit schip onder leiding van Frank Gunning - regisseur en drijvende kracht achter locatietheatergroep Pampa Lab - aan een nieuwe voorstelling werken, ook te vergaan.

Eerder deze week werd ik door Frank uitgenodigd om dagelijks het voortgangsproces te verslaan. Pampa Lab maakt tijdens festival Over het IJ in vijf dagen een kakelverse voorstelling vanuit het niets en dat leek me op zijn minst interessant genoeg om een stukje over te schrijven. Wat ik niet had voorzien, is dat ik na mijn korte verblijf op het schip en onder de makers, het liefst al mijn andere verplichtingen op Over het IJ zou laten schieten om zelf aan te monsteren voor dit project. Want wat is het leuk!"
Lees verder >>

Festival

Nog een strop voor Over het IJ

6 juli 2006 – Nieuws

Ook de voorstelling ‘De Engel, de straat en het geluk’ van Blood for Roses en Andreas Bachmair die vanavond voor het eerst gespeeld wordt op festival Over het IJ in Amsterdam kampt met problemen. De rijdende tribune, een wezenlijk onderdeel van het stuk dat zich in de wijk afspeelt, is kapot.

De organisatie zoekt in alle hectiek van de laatste voorbereidingen voor het festival, dat vanavond begint, naarstig naar een oplossing. Daarbij wordt rekening gehouden met verschillende mogelijkheden, zoals een nieuwe tribune of andere, rijdende alternatieven. Omdat nog niet bekend is hoeveel publiekscapaciteit beschikbaar zal zijn, is de mogelijkheid om online kaarten te reserveren of te kopen tijdelijk niet beschikbaar.
Of de voorstelling vanavond doorgaat, is nog niet helemaal zeker maar de organisatie heeft er alle vertrouwen in dat het probleem op tijd zal worden opgelost, aldus de woordvoedster van Over het IJ.
De toegangsbewijzen voor 'De engel, de straat en het geluk' kunnen in dat geval bij de kassa op het festivalterrein worden gekocht.

Festival

Bagger en olie in vaarwater ‘Dreef’

6 juli 2006 – Nieuws

Door de ontdekking van olie en mogelijke bodemvervuiling in het IJ is de locatietheatervoorstelling ‘Dreef’ van Boukje Schweigman, die vanaf vandaag te zien zou zijn op het Amsterdamse festival Over het IJ tot nader bericht uitgesteld. Het is nog onduidelijk of ‘Dreef’ überhaupt te zien zal zijn, aldus een woordvoerder van productiehuis Bonte Hond uit Almere.

Na het opbouwen van de ronde, rode koepel die het hart van de voorstelling vormt, werd olie en bagger in het water ontdekt. De kans op bodemverontreiniging is dusdanig groot, dat het gezelschap voor de veiligheid van de duikende spelers heeft moeten besluiten naar een andere locatie uit te wijken. Bovendien levert het troebele water een probleem op voor de uitvoering van het stuk dat valt en staat bij helder water.
Gisteravond leek het er even op dat er al een andere plek was gevonden maar vandaag werd duidelijk dat de beoogde locatie zich in een natuurgebied bevindt en vooralsnog is er geen vergunning om ‘Dreef’ daar te spelen. Of die noodzakelijke toestemming kan worden verkregen, wordt momenteel onderzocht.
Ondertussen is de organisatie druk op zoek naar een alternatief maar vooralsnog is die niet gevonden en blijft het nog even onduidelijk of en wanneer ‘Dreef’ te zien zal zijn op Over het IJ.

Zeeuwse nachten II
Volksoperahuis

Volksoperahuis trekt ten strijde met zeeheld

6 juli 2006 – Voorbeschouwing door Gigi Schuiten

Na weifelende volksheld Hans Brinker is het nu de beurt aan de daadkrachtige zeeheld Jan van Speijk om de hoofdrol te vertolken in het tweede deel van het drieluik ‘Zeeuwse nachten’ van het Volksoperahuis. TheaterCentraal.nl was eerder deze week bij een repetitie in een loods op de NDSM-werf en sprak aansluitend met artistiek leider Jef Hofmeister over de nieuwe voorstelling die vanavond voor het eerst te zien is op festival Over het IJ in Amsterdam.

“We hebben ons net als in het eerste deel laten inspireren door de geschiedenis van Nederland en dat afgezet tegen onze visie op Nederland anno nu”, vertelt Hofmeister. “Het begon indertijd allemaal met de moord op Theo van Gogh maar er is natuurlijk veel en veel meer mis in Nederland. Er is veel onbegrip tussen de verschillende culturele groepen die ons land bevolken en een van de dingen die we in deel II naar voren willen schuiven, is het feit dat een groot deel van onze zogenaamde allochtone medeburgers allang geen buitenlanders meer zijn maar Nederlanders; en niet alleen omdat ze hier zijn geboren.”
Ook deel II draait dus om de identiteit van Nederland en de vraag of en waarom iemand ergens thuis is. Het stuk kaart herkenbare maatschappelijke, sociale en politieke problemen aan en draagt de strijdvaardige ondertitel ‘Dan liever de lucht in’; de befaamde laatste woorden van Jan van Speijk.
Lees verder >>

Lode van Piggelen over Festival Over het IJ

“Over het IJ is voor iedereen”

4 juli 2006 – Interview door Gigi Schuiten

Het 14e Over het IJ festival in Amsterdam staat voor de deur. Op het NDSM-terrein in Noord zijn de voorbereidingen al in volle gang. Locaties worden opgebouwd en theatermakers zijn volop aan het repeteren. TheaterCentraal.nl sprak in de aanloop van het festival met artistiek directeur Lode van Piggelen. Begin vorig jaar nam hij de fakkel over van Cultuurfabriek.

“We worden vaak vergeleken met de grote festivals als Oerol en de Boulevard”, vertelt Van Piggelen, die zelf in dienst was van Cultuurfabriek voor hij zijn tanden in de organisatie van Over het IJ zette. “Maar qua budget en organisatie gaat dat niet op; we staan nog een beetje in de kinderschoenen. Uiteindelijk is het pas de tweede keer dat Stichting Over het IJ het festival organiseert en we zijn nog volop aan het groeien en ontwikkelen. Qua programmering kunnen we ons zeker al meten met een aantal grote festivals.”
Van donderdag 6 juli tot en met zondag 16 juli zijn er dertig theatervoorstellingen te zien op de oude scheepswerf in Amsterdam-Noord. Een aantal daarvan is geproduceerd door de Stichting Over het IJ in samenwerking met andere festivals zoals Oerol en de Karavaan en/of met productiehuizen zoals Bonte Hond uit Almere of het Gasthuis uit Amsterdam. “We hebben over en weer erg veel profijt van die bundeling van expertise. Toch blijft het met alle voorstellingen erg spannend hoe ze worden ontvangen. Deze keer lijken we een erg goede keuze gemaakt te hebben, want een aantal gezelschappen heeft al geweldige pers gekregen.
“Zo was ‘Jøsenfjord/Lampedusa’ van Polly Maggoo een enorme hit op Oerol”, vervolgt de artistiek directeur enthousiast. “Maar ook ‘Dreef’ van Boukje Schweigman en ‘Drive’ van Odd Enjinears kregen erg goede kritieken.”

Lees verder >>

Vakantiegevoel

3 juli 2006 – Weblog door Mathieu van den Berk

Je ergens op verheugen, zonder dat je weet waarop... Ik moest daar aan denken toen ik deze zomer zonder vakantieplannen zat. Ik verheugde me op het feit dat de zomer eraan zat te komen. Een zomer waarvan ik nog niet wist hoe die ingevuld zou gaan worden.

Vorige jaren ging ik onder andere naar Buitenkunst. Theater en vakantie vieren tegelijk. Leuk hoor, maar eigenlijk geen echte vakantie en ook niet echt werken. Ik was de hele dag bezig met theater, in de bossen en in de zon, wetende dat ik ook moest relaxen omdat het mijn vakantie was. Deze tweestrijd was ook aanwezig bij de anderen, waartussen overigens een erg groot niveauverschil bestond.
Volgende week zal ik ook zeker met vakantiegevoelens bij Pampa Lab aan het werk zijn. Niet in de bossen maar op een schip. Geen vakantiegangers maar allemaal theatermakers samen aan het werk om binnen 5 dagen een voorstelling uit het niets te maken. Geen vrijblijvendheid maar intensief onze creatieve theatermaakbreinen bij elkaar steken en in een hogedrukpan een overweldigend magisch theaterkooksel laten ontstaan. En daarna 20 keer het publiek laten proeven! Smullen van ingrediënten als muziek, dans en spel. Dezelfde disciplines als op mijn vakantie vorig jaar maar nu met hart en ziel. En daarna ga ik wel op een echte vakantie. Bijkomen van anderhalve week magie. Ik wens u nog een prettige voortzetting op dit weblog met veel onverwacht theater, wellicht dat u in uw vakantie even mee wilt varen op ons sprankelende schip?

Visnijd
TG Bloody Mary

Betoverend mooie samenzang in sprookje over lelijke heksen

2 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De talentvolle actrices Ilse Warringa en Lies Visschedijk vormen een gouden paar als de twee aan elkaar gekluisterde bejaarde zusters in TG Bloody Mary’s hilarische muzikale sprookje ‘Visnijd’. Als vanzelf, zo lijkt het, ontspruiten uit hun jonge lichamen de door Marije Gubbels geschapen kapotgebeukte cynica zonder gevoel in haar benen en de hopeloze romantica zonder licht in haar ogen. Ze botsen verrukkelijk, maar de samenzang van deze lelijke heksen is van een betoverend harmonieuze schoonheid.

De twee eenzame, bejaarde zielen Elfride en Mathilde zien hun oude dag in kannen en kruiken als op een dag een knappe jongeman aanspoelt op hun ‘onbewoonde’ eiland. Deze Robinson Crusoë van de lage landen geeft zich echter niet makkelijk gewonnen. Hij vecht zich al slijmend een weg terug naar het vaste land. Snel de zwakke plekken van de dames doorziend wakkert hij het stiekeme waakvlammetje in de cynische Elfride voorzichtigjes aan, terwijl hij het overduidelijk aanwezige passionele vuur van haar romantische zuster Mathilde eenvoudig doet oplaaien. Het end is even onvoorzien als happy – voor een beider partijen, althans.
Lees verder >>

Ja zeggen tegen je eigen impulsen en tegen die van een ander

1 juli 2006 – Weblog door Robin Berkelmans

De derde keer een Pampa Lab-voorstelling. En voor de tweede keer op festival Over het IJ. Leuk. Wat gaan we deze keer bestormen? Een schip, een oud schip van Greenpeace. En buiten de foto die ik gezien heb, weet ik niets van de voorstelling en ik weet dat niemand er iets van weet, ook niet de regisseur. En dat vind ik juist zo mooi aan Pampa Lab. We stappen allemaal geheel onwetend in een avontuur van tien dagen; vijf dagen om een volwaardige voorstelling te maken, vijf dagen om de voorstelling te spelen.

Zo’n korte tijd om iets te maken is een beperking, een beperking die wij heel goed weten te benutten. Als je het werkproces helder en compact houdt voor alle deelnemers, kan iedereen goed te werk gaan. Tijdens de eerste dag worden alle indrukken, impulsen, ideeen op één grote hoop gegooid en het hele team mag hieraan deelnemen. Gedurende de avond en de nacht wordt die massa aan informatie uitgefilterd tot een ruw concept, een ruwe verhaallijn.
En dan de rest van de dagen, kei- en keihard werken aan scènes. Van de ochtend tot de avond worden we doordrenkt met onze voorstelling. En om met een team van 20 tot 25 mensen op die manier aan een voorstelling te werken is voor mij eerder enerverend dan vermoeiend, ook al lig ik me op de vijfde dag totaal uitgeput voor te bereiden op de generale repetitie.
Lees verder >>