Schipperskinderen

Over mooie dingen

18 maart 2006 - Column door Rogier Schippers

Dit zijn van die typische dagen dat ik de lente wel uit de grond kan kijken, met z’n sneeuwklokjes en krokusjus. Kwetsbare schoonheid voorzichtig ontluikend in een druilerige regen.
Ik zou het niet doen, als ik hun was.
Toch doen ze het.
Dat zijn mooie dingen.
Ongemerkt maak ik een hoop moois mee, als ik daar zo sta, in het park, in de buurt van een middelbare school, met m’n Breezertjes, op zoek naar mooie dingen.
Gisteren zag ik bijvoorbeeld ook twee blindengeleidehondenbegeleiders met een blindengeleidehond, die, helemaal los van zijn rekje en beroep, even lekker mocht rennen en dollen in het park. De man en de vrouw, met het langste beroep ter wereld, huppelden in hun gezicht duidelijk een beetje mee.
Het ontroerde me, stapte daardoor bijna op een kabouter, die zich toch al weinig laten zien, dan moet je ook niet nog eens op ze gaan staan.
Maar waarom ontroerde me dat dan?
Ik hou absoluut niet van honden.
Ik denk dat het de blijdschap was in die hond, waarvan ik had gedacht dat ze die er grondig hadden uit gemarteld op de blindengeleidehondenschool.
Een ander mooi ding was op weg naar huis, alleen ja, met al m’n Breezertjes nog, zo tegen vijven, o triest uur, dat de dag onafwendbaar voorbij zal zijn, maar het nog niet is, dat ik voorbij een kapperszaak kwam, en daar zat een kale man in de kappersstoel, met glimmende schedel. De jonge, mooie kapster was de vloer aan het vegen.
Hij was met zijn rug naar de spiegel gedraaid en ze leken geanimeerd in gesprek.
Ik moest erg lachen.
Lees verder >>>

Schipperskinderen

De mens

4 maart 2006 - Column door Rogier Schippers

Eigenlijk haat ik de mens.
Gelukkig kom ik er zelf redelijk van af.
Ik raad dan ook iedereen aan te worden zoals ik.
Grappig, aimabel, mooi en huwbaar.
Zo niet, dan blijft het met de mensheid nog lang heel droevig gesteld.
En pas op, het is pas echt arrogant om dit arrogant te noemen.
Wie ben jij om zomaar te zeggen dat het niet waar is.
Altijd dat zure gedoe.
Misschien heb ik wel gelijk.

‘En God schiep de mens naar zijn evenbeeld’.
Zo staat in de bijbel geschreven.
Waarmee dan zowel de menselijkheid van God, als de goddelijkheid van de mens bedoeld wordt.
Vreemde man moet die God toch zijn.
Wat bezielde Hem dat hij naar zijn eigen voorbeeld zo’n boosaardig wezen zoals ik bijvoorbeeld, met allerlei kwaaltjes, op de wereld zette.
Gemakshalve wordt die onnavolgbaarheid in de bijbel maar weer Goddelijk genoemd.

Ik geloof niet in God.
Zou dat best willen.
‘Heb wel eens gevraagd aan een Jehova, hoe dat dan moest.
Dat was bidden geblazen, hij met bijna overslaande stem.
Er gebeurde niets.
Geen Licht, geen Warmte, geen Aanraking, geen fontein in de buurt die plotseling ging spuiten en die me nog aan het twijfelen had kunnen brengen.
En dat is niet cynisch.
Er gebeurde niets.
Ik was erg teleurgesteld.
Dat vertelde ik ook aan de Jehova.
Terwijl ik me er erg veel van had voorgesteld.
Dat was dan weer wel cynisch.

Lees verder >>>