TheaterKredietKaart

Mijn gesprekspartner noemt het arrogant. Als afgestudeerd geschiedenismens heeft hij zo zijn eigen ideeën over tijdsgeest en mijlpalen. En dat ik voorspel dat het theater anno nu, ooit te boek komt te staan als een bijzondere periode in de theatergeschiedenis, druist lijnrecht tegen zijn kennis en overtuiging in. Natuurlijk heeft hij voor een deel gelijk. Pas over tien, twintig, vijftig, honderd of nog veel meer jaren, wordt duidelijk of het klopt. Geschiedenis wordt nu eenmaal achteraf geschreven en niet vooraf bedacht door bijdehante schrijvertjes.
Toch is het waar dat er veel gebeurt op en rond het toneel.  Het is niet alleen maar mijn buikgevoel, dat me halverwege dit seizoen al vertelt dat het een spectaculaire theatertijd is. Het liefst zou ik iedereen het theater inslepen. Ik ben als het kind aan de hand van zijn ouders dat vooruit probeert te rennen om enthousiast de chimpansees in Artis aan te wijzen. “Kijk dan! Kijk dan!” 
Ik zie theater in allerlei soorten en maten. Grote producties van gerenommeerde gezelschappen, kleine voorstellingen van ongesubsidieerde makers en eerstelingen van de beginnende theatermensen. Overal borrelt en bruist het gedachtegoed van creatieve, bevlogen en betrokken mensen. En bijna overal proef ik de wens om directer met het publiek te communiceren, hen te betrekken en de dialoog aan te gaan. Theater was volgens mij nooit toegankelijker dan nu.

Lees verder >>>

Toneelstuk Alfred Nobel in première

Vandaag las ik in een van de digitale kranten het bericht dat ‘Nemesis’, het toneelstuk dat Alfred Nobel (1833 - 1896) schreef en dat pas in 2003 werd gepubliceerd, op 10 december voor het eerst in première gaat in Stockholm.
De Zweedse scheikundige die de Nobelprijzen in het leven riep, heeft tijdens zijn leven veel meer geschreven maar zijn familie verbrandde het meeste van zijn literaire werk vanwege de controversiële inhoud.
‘Nemesis’ is een tragedie in vier aktes over Beatrice Cenci, gedeeltelijk geïnspireerd op Percy Bysshe Shelley's tragedie ‘The Cenci’ en gaat volgens het theater in Stockholm over geweld, seks, marteling, bedrog, verboden lusten, wraak en religieus fanatisme.
Zo’n intrigerende geschiedenis rondom een literair werk wekt bij mij de lust op om dit toneelstuk zo snel mogelijk te gaan zien. Maar helaas spreek ik geen Zweeds noch behoor ik tot de 2 miljoen mensen die wereldwijd het Esperanto beheersen. Bovendien zit een tripje Zweden er ook even niet in. Dus zal ik moeten wachten tot een Nederlandse regisseur op het idee komt dit stuk op te pakken. Ik ben benieuwd welk theatergezelschap Nobel’s ‘Nemesis’ voor het eerst op de planken zal brengen!

Schipperskinderen

De string-theorie

Van de Kwantum-theorie heb ik begrepen,
dat ik best op verschillende plaatsen tegelijk kan zijn.
Mooi zo.
Ik heb het niet zo op de beperkingen van het leven.
Mooi boek, ‘De ondragelijke deeltjes van het bestaan’.
Sinds mijn kennismaking met de snaar-theorie
(voor de echte hardcore), doe ik een druppeltje Chanel no 5,
dat hier ooit is blijven staan, door de benzine als ik ga tanken
met m’n motor.
In navolging van Houellebecq, wil ik graag bijdragen aan
de democratisering van deze oeverloos moeilijke materie.
Win ik ook misschien eens een prijs.

De string-theorie.

Voor het eerst in zijn leven
ging hij vreemd.
Het was iets waar eigenlijk nog geen woord voor bestond,
daarom noemde hij het maar vreemd.
En vreemd zou het altijd blijven.
En zij,
zij werd voor het eerst verkouden.
Heel erg verkouden.
Ook vreemd.
In haar nies zou het apocalyptisch oordeel liggen.
Haar sproeiend snot zou als een nevel
door het Hof waaien
en de onwaarachtige met blindheid slaan.
En in zijn longen woekeren erger dan de pest.

Lees verder >>>

Droogneuken

Drie acteurs trekken hun kleren uit. Maar niet alles. Ze houden hun ondergoed aan en schieten in een doorzichtige regenjas. De vrouw leunt met haar rug tegen een dranghek en klemt haar in dikke, huidkleurige panty’s gehulde benen rond het middel van de eerste man. Hij doet alsof hij haar neemt en kletst tijdens het neuken de oren van haar hoofd. Het triootje wordt compleet gemaakt met een SM-slaaf die lebberende tongzoenbewegingen in de lucht maakt en zichzelf op billenkoek trakteert. De zaal moet erom lachen. En dat is dan nog iets, want verder draagt de scène niets bij aan het stuk.
Het is opvallend hoeveel theatermakers expliciete seksscènes in hun voorstellingen verwerken. En het is nog veel opvallender hoe slecht die worden gespeeld en hoe weinig ze toevoegen aan een toneelstuk. Er wordt nogal wat drooggeneukt op het podium. En het publiek haalt er zijn schouders bij op. Terecht want het is saai, saai en nog eens saai!
Dat acteurs wel degelijk in staat zijn om erotische spanning op te bouwen en het publiek ademloos en tamelijk ongemakkelijk in hun stoel past te pinnen, bewees het gezelschap Bonheur onlangs met de remake van ‘De zelfmoord van de meisjes’. Door een uitgebalanceerde combinatie van licht, langzame ontkleding, werkelijke strelingen, echte kussen en vooral veel suggestie, verstomde de zaal in een opgewonden stilte. Jammer genoeg vervielen ook zij wat later in een potje nepwippen achter op het toneel.
Ik snap het niet. Ik snap de keuze van de regisseurs niet om vrijpartijen op die manier ten tonele te voeren. Ik vind het soms bijna een belediging voor mijn intelligentie. Denkt de regisseur soms dat ik te dom ben om de suggestie van een vrijpartij te begrijpen? Denkt hij dat ik me laat meevoeren door zo’n platte vertoning? Gelooft hij echt dat er zo weinig voor nodig is om het publiek te overtuigen?
Ik ben niet preuts. En ik heb geen principiële bezwaren tegen seks op het toneel. In tegendeel, als het functioneel is, laat het dan asjeblieft zien. Maar alleen als je het ook werkelijk goed kunt brengen. Kun je het niet levensecht acteren, laat het dan! Suggereer het liever, dat is zo veel subtieler en spannender. Of heb de ballen om je broek te laten zakken en de daad echt en plein public te verrichten. Raak me. Wind me op. Shockeer me. Maar verveel me niet!
En kom je, zoals Cas Janssen in ‘Tape’, niet verder dan wat snelle, stotende, onritmische heupbewegingen in de lucht, neem me dan vooral niet kwalijk dat ik geen fijne kriebel in mijn buik voel en alleen maar opgelucht ben dat ik geen beschuitje met jou hoef te eten.

MvG
Gigi

Jiskefet stopt, Prins de theaterregie in

Theaterminnend Nederland verliest in Jiskefet een cabaretesk absurdistisch programma op tv, maar krijgt er een talentrijk regisseur voor terug. De VPRO maakte vandaag bekend dat Herman Koch, Michiel Romeyn en Kees Prins het na vijftien jaar mooi vinden geweest en iets anders gaan doen. Hun wegen lijken zich behoorlijk te scheiden, met Koch als schrijver/columnist, Kees Prins als theaterregisseur en Micheil Romeyn als ongeleid projectiel – van hem is nog niet bekend wat zijn plannen zijn. Liefhebbers hoeven ze natuurlijk niet te missen, want veel van hun toppers (‘Debiteuren Crediteuren’, ‘Oboema en José’, de ‘Lullo’s’) zijn te krijgen.

De gestolen show

Mijn eerste was een log en onhandig beestje dat wel een pond woog. Ik kocht hem omdat ik meer vrijheid rook; dezelfde geur die ik jaren eerder bespeurde bij de aanschaf van een antwoordapparaat. Voorbij was de tijd van gemiste telefoontjes. Voorbij was ook de tijd dat ik argeloos de hoorn van de haak nam en iemand aan de lijn kreeg waarmee ik op dat moment helemaal geen gesprek wilde voeren. Een zaktelefoon met nummerherkenning kwam me dan ook voor als het summum van ongebondenheid.
Maar dat was een misrekening. Als snel bereikten me de eerste verwijten. Nam ik mijn mobieltje niet op en was ik thuis, dan volgde steevast het gerinkel van de vaste lijn. Mensen bleken boos, teleurgesteld en verwijtend te reageren als ik ze niet direct te woord stond. Ineens moest ik van iedereen altijd en overal bereikbaar zijn. Van de weeromstuit heb ik mijn eerste toestel in het Boterdiep gegooid en jarenlang geen nieuwe aangeschaft.
Inmiddels is het mobieltje niet meer uit mijn leven weg te denken. Ik bel ermee. Ik maak er foto’s mee. Ik spreek memo’s in. Ik kan er mee surfen of e-mailen. Ik heb speciale verzendlijsten om groepen mensen gelijktijdig hetzelfde tekstberichtje te sturen. Het is mijn wekker. Waar ik ook ben, ik heb altijd mijn adresboek, notities en agenda bij me. Tegenwoordig is zo’n lichtgewicht apparaatje een volledig communicatiecentrum. En ik heb me ontwikkeld tot een echte communicatiejunk.
In een stad als Amsterdam waar ik soms voortdurend en dan weer helemaal geen vrienden, bekenden of leuke mensen tegenkom, is mijn mobiele telefoon een sociaal vangnet. Ik stuur tekstberichtjes wanneer ik behoefte heb aan gezelschap. Ik maak, verander, bevestig of annuleer afspraken of vertel waar ik te vinden ben, dat ik iemand mis of deel mijn laatste nieuwtjes. En weet ik me in mijn eentje geen houding te geven, dan klamp ik me vast aan mijn 6230i.
Ik ben dol op mijn Nokia. Toch verlang ik regelmatig terug naar het premobiele tijdperk. Naar het straatbeeld waar irritante beltonen en in de lucht kletsende mensen geen deel van uitmaakten. Naar de tijd waar het niet bij iemand opkwam om in gezelschap te telefoneren. Naar de tijd waar persoonlijke gesprekken nog privé waren. Tegenwoordig krijgt het mobieltje bijna altijd en overal en op alles en iedereen voorrang.
Neem het theater. Er hangen verbodsbordjes met een dikke, rode streep door een telefoon. De medewerkers die de kaartjes scheuren, vragen aan het publiek om hun telefoon uit te zetten. Het verzoek staat op de kaartjes. Soms loopt er zelfs een acteur met een groot bord over het podium om mensen te manen hun telefoontje uit te zetten. En toch komt er geregeld ergens in de zaal zo’n kreng met veel lawaai en gepiep tot leven.
En ik vraag me af: wat bezielt die mensen om hun toestel niet uit te doen? Leiden ze aan grootsheidwaanzin? Vinden ze zichzelf belangrijker dan de acteurs? Geven ze er niet om dat ze zich onbeleefd gedragen? Maakt het niet uit dat ze de creatieve en artistieke integriteit van de theatermakers aantasten? Of denken ze soms dat het kopen van een kaartje ze het recht geeft de show te stelen?
Keer op keer stuit ik tijdens voorstellingen op dit ronduit asociale gedrag van toeschouwers. Ik verbaas me. Ik verwonder me. Ik erger me. En ik heb ernstig last van plaatsvervangende schaamte wanneer een theatergezelschap weer eens ruw uit zijn concentratie wordt gerukt omdat het publiek zijn gebrek aan manieren voor het voetlicht brengt.
De mobiele communicatie mag dan grenzeloos zijn, dat geeft niemand het recht om de grenzen van fatsoen te overschrijden.

MvG
Gigi

Zondag

Zondag
De radio zacht aan
En moeder aan tafel
Op zoek naar bekenden
In de rouwadvertenties

Die is van Hans Vlek.
Bij mij is het ook zondag.
Huiselijkheid ten top.
Met mijn dikke buik sta ik een ontzaglijke hoop was op te vouwen.
In mijn huis is het een gezellige drukte van al mijn persoonlijkheden.
Mijn verlegenheid leest een boekje.
Boven de rugleuning van de bank de dansende billetjes van mijn gore lef die mijn angst aan zijn haren tevoorschijn probeert te trekken.
Mijn anarchie ligt te suffen bij de kachel.
Wat ze in mijn slaapkamer aan het doen zijn, weet ik niet, maar ik laat ze maar.
Sinds ik niet meer drink, zijn ze redelijk bevriend geraakt met elkaar.
Af en toe belt er nog eentje huilend aan, die ik jaren geleden vergeten ben in de trein.
Of bij een mooie, nare vrouw.
Ik heb ze aan de afwas gezet, maar dat wil niet erg lukken.
In de afwasbak zitten alleen nog mijn goede bedoelingen, dromerig bellen te blazen met het sop.

Lees verder >>>

Debuut Teeuwen in bioscoop

‘Masterclass’, de eerste film van Hans Teeuwen draait in vier plaatsen in Nederland. Een bevriend filmkenner raadde me aan die zeker te gaan zien. "Want het is een hele goede film en het gaat over het theater", zei hij. Bovendien had hij zich een kriek gelachen. De recensent van is het niet met mijn vriend eens.

Synopsis
In ‘Masterclass’ voert Pierre Bokma, ondersteund door collega's als Ellen Vogel, Annet Nieuwenhuijzen, Kees Hulst, Gijs Scholten van Aschat, Monic Hendrickx, Halina Reijn en toch eigenlijk ook wel Cas Enklaar, de kijker tot de onvermoede basis van waar alle grote acteurs van Nederland hun kunnen vandaan halen: de voor de buitenwereld tot nu toe onbekend gebleven masterclasses van P.M. (Peer Mascini) En: nog één keer slaagt Bokma erin de goeroe over te halen tot een finale les, ondanks de onthutsende gevolgen die zijn laatste Masterclass acht jaar geleden met zich meebracht....
(bron: Filmladder)

‘Masterclass’ is te zien in Amsterdam, Den Bosch, Eindhoven en Groningen.

Boek over avonturen Manon Ossevoort

Wanneer het in de winkel zal liggen is nog niet bekend, maar dat het boek over haar reis naar de Zuidpool er komt is een feit. Manon Ossevoort tekende onlangs namelijk een contract met uitgeverij De Geus.

Afgelopen weekend is het trekkermeisje aangekomen in Egypte. Ze legde voordien ruim 5000 kilometer af op het Europese continent. En onderweg bij de grens naar MonteNegro kreeg haar verhaal een wel heel bijzonder staartje. Een stukje uit haar reisverslag:
“Alleen toen ik gisteravond bij de grens naar MonteNegro stond in mn eentje met de tractor kwam er een kleine koude pup naar me toe gelopen. De douaneman zei, neem m maar mee naar Nederland hier gaat ie dood. Nee dat kan toch niet. Ik bukte toch even om m te aaien. Hij legde voorzichtig zijn pootje op mn arm. Ohoh. Ik wilde weer terug naar de tractor lopen maar dacht, hier ga je spijt van krijgen. Toen heb ik hem opgepakt en dacht, als ie maar een beetje sputtert of spartelt, verstijfd of piept, zet ik hem weer terug. Hij kroop tegen me aan. Ik heb m meegenomen op de trekker en dacht, hij schrikt zich wild van het lawaai. Maar toen de motor aansloeg gaf ie geen kik. Ik reed twee meter en hij begon nieuwsgierig om zich heen te kijken. Ik ben door het donker met een pup onder de arm door de bossen van MonteNegro gereden. De volgwagen is meteen verliefd op m geworden. We noemen hem Kosovo.
Waarschijnlijk mag ie niet mee de boot op. Ik zou het geweldig vinden een mini-waakhond mee op reis. Honden hebben een veel betere intuitie met mensen, en voor het team onderweg zou het ook geweldig zijn om voor een hondje te zorgen…maar goed. Ik geloof dat ik in Italie een baasje voor hem moet zoeken!
Hoe dan ook gaat ie het iets beter krijgen dan midden in de winterse bergen van MonteNegro… Hondje te koop, hij heet Kosovo!!!! oh, wil m houden”
Gelukkig heeft Manon een paspoort voor Kosovo weten te bemachtigen en reist de pup nog steeds met haar mee. Meer weten over de bijzondere avonturen van Manon Ossevoort? Haar belevenissen zijn te volgen in .

Fotografie: website Manon Ossevoort

TheaterKredietKaart

Mijn gesprekspartner noemt het arrogant. Als afgestudeerd geschiedenismens heeft hij zo zijn eigen ideeën over tijdsgeest en mijlpalen. En dat ik voorspel dat het theater anno nu, ooit te boek komt te staan als een bijzondere periode in de theatergeschiedenis, druist lijnrecht tegen zijn kennis en overtuiging in. Natuurlijk heeft hij voor een deel gelijk. Pas over tien, twintig, vijftig, honderd of nog veel meer jaren, wordt duidelijk of het klopt. Geschiedenis wordt nu eenmaal achteraf geschreven en niet vooraf bedacht door bijdehante schrijvertjes.
Toch is het waar dat er veel gebeurt op en rond het toneel.  Het is niet alleen maar mijn buikgevoel, dat me halverwege dit seizoen al vertelt dat het een spectaculaire theatertijd is. Het liefst zou ik iedereen het theater inslepen. Ik ben als het kind aan de hand van zijn ouders dat vooruit probeert te rennen om enthousiast de chimpansees in Artis aan te wijzen. “Kijk dan! Kijk dan!” 
Ik zie theater in allerlei soorten en maten. Grote producties van gerenommeerde gezelschappen, kleine voorstellingen van ongesubsidieerde makers en eerstelingen van de beginnende theatermensen. Overal borrelt en bruist het gedachtegoed van creatieve, bevlogen en betrokken mensen. En bijna overal proef ik de wens om directer met het publiek te communiceren, hen te betrekken en de dialoog aan te gaan. Theater was volgens mij nooit toegankelijker dan nu.

Lees verder >>>

Toneelstuk Alfred Nobel in première

Vandaag las ik in een van de digitale kranten het bericht dat ‘Nemesis’, het toneelstuk dat Alfred Nobel (1833 - 1896) schreef en dat pas in 2003 werd gepubliceerd, op 10 december voor het eerst in première gaat in Stockholm.
De Zweedse scheikundige die de Nobelprijzen in het leven riep, heeft tijdens zijn leven veel meer geschreven maar zijn familie verbrandde het meeste van zijn literaire werk vanwege de controversiële inhoud.
‘Nemesis’ is een tragedie in vier aktes over Beatrice Cenci, gedeeltelijk geïnspireerd op Percy Bysshe Shelley's tragedie ‘The Cenci’ en gaat volgens het theater in Stockholm over geweld, seks, marteling, bedrog, verboden lusten, wraak en religieus fanatisme.
Zo’n intrigerende geschiedenis rondom een literair werk wekt bij mij de lust op om dit toneelstuk zo snel mogelijk te gaan zien. Maar helaas spreek ik geen Zweeds noch behoor ik tot de 2 miljoen mensen die wereldwijd het Esperanto beheersen. Bovendien zit een tripje Zweden er ook even niet in. Dus zal ik moeten wachten tot een Nederlandse regisseur op het idee komt dit stuk op te pakken. Ik ben benieuwd welk theatergezelschap Nobel’s ‘Nemesis’ voor het eerst op de planken zal brengen!

Schipperskinderen

De string-theorie

Van de Kwantum-theorie heb ik begrepen,
dat ik best op verschillende plaatsen tegelijk kan zijn.
Mooi zo.
Ik heb het niet zo op de beperkingen van het leven.
Mooi boek, ‘De ondragelijke deeltjes van het bestaan’.
Sinds mijn kennismaking met de snaar-theorie
(voor de echte hardcore), doe ik een druppeltje Chanel no 5,
dat hier ooit is blijven staan, door de benzine als ik ga tanken
met m’n motor.
In navolging van Houellebecq, wil ik graag bijdragen aan
de democratisering van deze oeverloos moeilijke materie.
Win ik ook misschien eens een prijs.

De string-theorie.

Voor het eerst in zijn leven
ging hij vreemd.
Het was iets waar eigenlijk nog geen woord voor bestond,
daarom noemde hij het maar vreemd.
En vreemd zou het altijd blijven.
En zij,
zij werd voor het eerst verkouden.
Heel erg verkouden.
Ook vreemd.
In haar nies zou het apocalyptisch oordeel liggen.
Haar sproeiend snot zou als een nevel
door het Hof waaien
en de onwaarachtige met blindheid slaan.
En in zijn longen woekeren erger dan de pest.

Lees verder >>>

Droogneuken

Drie acteurs trekken hun kleren uit. Maar niet alles. Ze houden hun ondergoed aan en schieten in een doorzichtige regenjas. De vrouw leunt met haar rug tegen een dranghek en klemt haar in dikke, huidkleurige panty’s gehulde benen rond het middel van de eerste man. Hij doet alsof hij haar neemt en kletst tijdens het neuken de oren van haar hoofd. Het triootje wordt compleet gemaakt met een SM-slaaf die lebberende tongzoenbewegingen in de lucht maakt en zichzelf op billenkoek trakteert. De zaal moet erom lachen. En dat is dan nog iets, want verder draagt de scène niets bij aan het stuk.
Het is opvallend hoeveel theatermakers expliciete seksscènes in hun voorstellingen verwerken. En het is nog veel opvallender hoe slecht die worden gespeeld en hoe weinig ze toevoegen aan een toneelstuk. Er wordt nogal wat drooggeneukt op het podium. En het publiek haalt er zijn schouders bij op. Terecht want het is saai, saai en nog eens saai!
Dat acteurs wel degelijk in staat zijn om erotische spanning op te bouwen en het publiek ademloos en tamelijk ongemakkelijk in hun stoel past te pinnen, bewees het gezelschap Bonheur onlangs met de remake van ‘De zelfmoord van de meisjes’. Door een uitgebalanceerde combinatie van licht, langzame ontkleding, werkelijke strelingen, echte kussen en vooral veel suggestie, verstomde de zaal in een opgewonden stilte. Jammer genoeg vervielen ook zij wat later in een potje nepwippen achter op het toneel.
Ik snap het niet. Ik snap de keuze van de regisseurs niet om vrijpartijen op die manier ten tonele te voeren. Ik vind het soms bijna een belediging voor mijn intelligentie. Denkt de regisseur soms dat ik te dom ben om de suggestie van een vrijpartij te begrijpen? Denkt hij dat ik me laat meevoeren door zo’n platte vertoning? Gelooft hij echt dat er zo weinig voor nodig is om het publiek te overtuigen?
Ik ben niet preuts. En ik heb geen principiële bezwaren tegen seks op het toneel. In tegendeel, als het functioneel is, laat het dan asjeblieft zien. Maar alleen als je het ook werkelijk goed kunt brengen. Kun je het niet levensecht acteren, laat het dan! Suggereer het liever, dat is zo veel subtieler en spannender. Of heb de ballen om je broek te laten zakken en de daad echt en plein public te verrichten. Raak me. Wind me op. Shockeer me. Maar verveel me niet!
En kom je, zoals Cas Janssen in ‘Tape’, niet verder dan wat snelle, stotende, onritmische heupbewegingen in de lucht, neem me dan vooral niet kwalijk dat ik geen fijne kriebel in mijn buik voel en alleen maar opgelucht ben dat ik geen beschuitje met jou hoef te eten.

MvG
Gigi

Jiskefet stopt, Prins de theaterregie in

Theaterminnend Nederland verliest in Jiskefet een cabaretesk absurdistisch programma op tv, maar krijgt er een talentrijk regisseur voor terug. De VPRO maakte vandaag bekend dat Herman Koch, Michiel Romeyn en Kees Prins het na vijftien jaar mooi vinden geweest en iets anders gaan doen. Hun wegen lijken zich behoorlijk te scheiden, met Koch als schrijver/columnist, Kees Prins als theaterregisseur en Micheil Romeyn als ongeleid projectiel – van hem is nog niet bekend wat zijn plannen zijn. Liefhebbers hoeven ze natuurlijk niet te missen, want veel van hun toppers (‘Debiteuren Crediteuren’, ‘Oboema en José’, de ‘Lullo’s’) zijn te krijgen.

De gestolen show

Mijn eerste was een log en onhandig beestje dat wel een pond woog. Ik kocht hem omdat ik meer vrijheid rook; dezelfde geur die ik jaren eerder bespeurde bij de aanschaf van een antwoordapparaat. Voorbij was de tijd van gemiste telefoontjes. Voorbij was ook de tijd dat ik argeloos de hoorn van de haak nam en iemand aan de lijn kreeg waarmee ik op dat moment helemaal geen gesprek wilde voeren. Een zaktelefoon met nummerherkenning kwam me dan ook voor als het summum van ongebondenheid.
Maar dat was een misrekening. Als snel bereikten me de eerste verwijten. Nam ik mijn mobieltje niet op en was ik thuis, dan volgde steevast het gerinkel van de vaste lijn. Mensen bleken boos, teleurgesteld en verwijtend te reageren als ik ze niet direct te woord stond. Ineens moest ik van iedereen altijd en overal bereikbaar zijn. Van de weeromstuit heb ik mijn eerste toestel in het Boterdiep gegooid en jarenlang geen nieuwe aangeschaft.
Inmiddels is het mobieltje niet meer uit mijn leven weg te denken. Ik bel ermee. Ik maak er foto’s mee. Ik spreek memo’s in. Ik kan er mee surfen of e-mailen. Ik heb speciale verzendlijsten om groepen mensen gelijktijdig hetzelfde tekstberichtje te sturen. Het is mijn wekker. Waar ik ook ben, ik heb altijd mijn adresboek, notities en agenda bij me. Tegenwoordig is zo’n lichtgewicht apparaatje een volledig communicatiecentrum. En ik heb me ontwikkeld tot een echte communicatiejunk.
In een stad als Amsterdam waar ik soms voortdurend en dan weer helemaal geen vrienden, bekenden of leuke mensen tegenkom, is mijn mobiele telefoon een sociaal vangnet. Ik stuur tekstberichtjes wanneer ik behoefte heb aan gezelschap. Ik maak, verander, bevestig of annuleer afspraken of vertel waar ik te vinden ben, dat ik iemand mis of deel mijn laatste nieuwtjes. En weet ik me in mijn eentje geen houding te geven, dan klamp ik me vast aan mijn 6230i.
Ik ben dol op mijn Nokia. Toch verlang ik regelmatig terug naar het premobiele tijdperk. Naar het straatbeeld waar irritante beltonen en in de lucht kletsende mensen geen deel van uitmaakten. Naar de tijd waar het niet bij iemand opkwam om in gezelschap te telefoneren. Naar de tijd waar persoonlijke gesprekken nog privé waren. Tegenwoordig krijgt het mobieltje bijna altijd en overal en op alles en iedereen voorrang.
Neem het theater. Er hangen verbodsbordjes met een dikke, rode streep door een telefoon. De medewerkers die de kaartjes scheuren, vragen aan het publiek om hun telefoon uit te zetten. Het verzoek staat op de kaartjes. Soms loopt er zelfs een acteur met een groot bord over het podium om mensen te manen hun telefoontje uit te zetten. En toch komt er geregeld ergens in de zaal zo’n kreng met veel lawaai en gepiep tot leven.
En ik vraag me af: wat bezielt die mensen om hun toestel niet uit te doen? Leiden ze aan grootsheidwaanzin? Vinden ze zichzelf belangrijker dan de acteurs? Geven ze er niet om dat ze zich onbeleefd gedragen? Maakt het niet uit dat ze de creatieve en artistieke integriteit van de theatermakers aantasten? Of denken ze soms dat het kopen van een kaartje ze het recht geeft de show te stelen?
Keer op keer stuit ik tijdens voorstellingen op dit ronduit asociale gedrag van toeschouwers. Ik verbaas me. Ik verwonder me. Ik erger me. En ik heb ernstig last van plaatsvervangende schaamte wanneer een theatergezelschap weer eens ruw uit zijn concentratie wordt gerukt omdat het publiek zijn gebrek aan manieren voor het voetlicht brengt.
De mobiele communicatie mag dan grenzeloos zijn, dat geeft niemand het recht om de grenzen van fatsoen te overschrijden.

MvG
Gigi

Zondag

Zondag
De radio zacht aan
En moeder aan tafel
Op zoek naar bekenden
In de rouwadvertenties

Die is van Hans Vlek.
Bij mij is het ook zondag.
Huiselijkheid ten top.
Met mijn dikke buik sta ik een ontzaglijke hoop was op te vouwen.
In mijn huis is het een gezellige drukte van al mijn persoonlijkheden.
Mijn verlegenheid leest een boekje.
Boven de rugleuning van de bank de dansende billetjes van mijn gore lef die mijn angst aan zijn haren tevoorschijn probeert te trekken.
Mijn anarchie ligt te suffen bij de kachel.
Wat ze in mijn slaapkamer aan het doen zijn, weet ik niet, maar ik laat ze maar.
Sinds ik niet meer drink, zijn ze redelijk bevriend geraakt met elkaar.
Af en toe belt er nog eentje huilend aan, die ik jaren geleden vergeten ben in de trein.
Of bij een mooie, nare vrouw.
Ik heb ze aan de afwas gezet, maar dat wil niet erg lukken.
In de afwasbak zitten alleen nog mijn goede bedoelingen, dromerig bellen te blazen met het sop.

Lees verder >>>

Debuut Teeuwen in bioscoop

‘Masterclass’, de eerste film van Hans Teeuwen draait in vier plaatsen in Nederland. Een bevriend filmkenner raadde me aan die zeker te gaan zien. "Want het is een hele goede film en het gaat over het theater", zei hij. Bovendien had hij zich een kriek gelachen. De recensent van is het niet met mijn vriend eens.

Synopsis
In ‘Masterclass’ voert Pierre Bokma, ondersteund door collega's als Ellen Vogel, Annet Nieuwenhuijzen, Kees Hulst, Gijs Scholten van Aschat, Monic Hendrickx, Halina Reijn en toch eigenlijk ook wel Cas Enklaar, de kijker tot de onvermoede basis van waar alle grote acteurs van Nederland hun kunnen vandaan halen: de voor de buitenwereld tot nu toe onbekend gebleven masterclasses van P.M. (Peer Mascini) En: nog één keer slaagt Bokma erin de goeroe over te halen tot een finale les, ondanks de onthutsende gevolgen die zijn laatste Masterclass acht jaar geleden met zich meebracht....
(bron: Filmladder)

‘Masterclass’ is te zien in Amsterdam, Den Bosch, Eindhoven en Groningen.

Boek over avonturen Manon Ossevoort

Wanneer het in de winkel zal liggen is nog niet bekend, maar dat het boek over haar reis naar de Zuidpool er komt is een feit. Manon Ossevoort tekende onlangs namelijk een contract met uitgeverij De Geus.

Afgelopen weekend is het trekkermeisje aangekomen in Egypte. Ze legde voordien ruim 5000 kilometer af op het Europese continent. En onderweg bij de grens naar MonteNegro kreeg haar verhaal een wel heel bijzonder staartje. Een stukje uit haar reisverslag:
“Alleen toen ik gisteravond bij de grens naar MonteNegro stond in mn eentje met de tractor kwam er een kleine koude pup naar me toe gelopen. De douaneman zei, neem m maar mee naar Nederland hier gaat ie dood. Nee dat kan toch niet. Ik bukte toch even om m te aaien. Hij legde voorzichtig zijn pootje op mn arm. Ohoh. Ik wilde weer terug naar de tractor lopen maar dacht, hier ga je spijt van krijgen. Toen heb ik hem opgepakt en dacht, als ie maar een beetje sputtert of spartelt, verstijfd of piept, zet ik hem weer terug. Hij kroop tegen me aan. Ik heb m meegenomen op de trekker en dacht, hij schrikt zich wild van het lawaai. Maar toen de motor aansloeg gaf ie geen kik. Ik reed twee meter en hij begon nieuwsgierig om zich heen te kijken. Ik ben door het donker met een pup onder de arm door de bossen van MonteNegro gereden. De volgwagen is meteen verliefd op m geworden. We noemen hem Kosovo.
Waarschijnlijk mag ie niet mee de boot op. Ik zou het geweldig vinden een mini-waakhond mee op reis. Honden hebben een veel betere intuitie met mensen, en voor het team onderweg zou het ook geweldig zijn om voor een hondje te zorgen…maar goed. Ik geloof dat ik in Italie een baasje voor hem moet zoeken!
Hoe dan ook gaat ie het iets beter krijgen dan midden in de winterse bergen van MonteNegro… Hondje te koop, hij heet Kosovo!!!! oh, wil m houden”
Gelukkig heeft Manon een paspoort voor Kosovo weten te bemachtigen en reist de pup nog steeds met haar mee. Meer weten over de bijzondere avonturen van Manon Ossevoort? Haar belevenissen zijn te volgen in .

Fotografie: website Manon Ossevoort