Een bulé in Aceh

31 juli 2006 - Weblog door Egbert Wits (regisseur)

Geen straat in Indonesië is zonder “Hey mister” brigade. Waar dan ook krijg je als blanke bulé deze twee woorden naar je hoofd geslingerd. Vaak gevolgd door een moeilijk te verstaan “how are you” of “good afternoon”.

Naast deze vaste aanspreekvorm bestaan er sterke vooroordelen aangaande bulés. We zijn altijd rijk, vinden het eten te heet, willen onze thee zonder suiker, houden van wandelen, komen van of zijn op weg naar Bali, eten aardappelen, hebben sex voor het huwelijk en zo zijn er nog wel een paar. Als toerist lach je al deze ideeen gemakkelijk weg; of bevestig je ze! Hoe anders wanneer je een samenwerkingsverband aangaat.
Tijdens de eerste week van 'The man in the tree' heb ik gemerkt dat Acehers er sinds de tsunami nog heel wat vooroordelen bij hebben gekregen. Hier wordt “Hey mister” niet gevolgd door goedemiddag, maar met een verzoek om geld. Daarvoor ben ik hier, zo lijkt het. De verbazing op de gezichten van de bewoners van de vluchtelingenkampen als blijkt dat ik ervaring kom opdoen en geen hulp kom brengen is dan ook groot.
Lees verder >>>

Koffiepolitiek

24 juli 2006 – Weblog door Willeke Colenbrander

Er is inhoudelijk nog weinig bekend over ‘The Man in the Tree’, behalve dat er een man in de boom zal zitten en dat er onder hem een koffiewarung zal komen te staan. Op grond hiervan hebben we de afgelopen twee dagen 'survey' gedaan naar koffie. Dit bleek heel goed te combineren met een ander doel: zien wat de tsunami heeft aangericht, zien hoe vluchtelingenkampen (de tenten zijn vervangen door barakken) functioneren en praten met de inwoners. Allemaal in het kader van TMT.

In Aceh is het not done om direct een kampung of vluchtelingenkamp binnen te stappen. Dit is alleeen voorbehouden aan de talrijke NGO’s, die allerlei projecten hebben opgezet in de verschillende gebieden van Aceh, en het leger. De gewone mens dient zich neer te zetten in de eerste de beste koffiewarung om te proeven van de lokaal geproduceerde koffie. Pas nadat het bericht is gaan rondzingen dat er vreemdelingen zijn gearriveerd en je tegen dat moment nog niet bent weggejaagd, mag je in groepjes van twee rustig de buurt ingaan voor een verkenningstocht. Hou je je niet aan deze Gulden Regel dan zal iedereen denken dat je hulp komt verlenen of ‘iets’ komt brengen. We komen weliswaar theater brengen, maar men heeft over het algemeen liever geld. Aangezien we teleurstellingen zoveel mogelijk willen voorkomen, wat voor een witte vreemdeling sowieso een hele opgave is, hebben we liters en liters koffie gedronken. Ik moet zeggen, de koffie is hier top!
Lees verder >>>

Van de redactie

Redactioneel tropenrooster

19 juli 2006 - Mededeling

Het is vakantie in theaterland. En hoewel TheaterCentraal.nl zijn virtuele poorten natuurlijk niet sluit, doen we de komende weken wel een stapje terug.

Vanaf vandaag tot en met 27 augustus hanteert TheaterCentraal.nl een redactioneel tropenrooster. De meeste teamleden zijn of gaan binnenkort met vakantie en ook onder de achterblijvers is er behoefte om even wat gas terug te nemen voor het nieuwe theaterseizoen weer start.
De komende weken zullen we ons goeddeels beperken tot recensies van de festivalvoorstellingen die we nog bezoeken en het ANP-nieuws. Dat betekent ook dat de frequentie waarmee nieuwe artikelen op TheaterCentraal.nl verschijnen, tijdelijk afneemt en zelfs, dat er dagen voorbij kunnen gaan zonder verse publicaties.
Aan onze dagelijkse bezoekersaantallen kunnen we zien dat een heleboel van onze lezers allang hun koffers hebben gepakt en het niet eens zullen merken dat we er even wat minder zijn. Voor de rest: niet getreurd want vanaf 28 augustus zijn we er weer volop en ook tot die tijd valt er – met hier en daar een interval - nog genoeg te lezen en te herlezen op TheaterCentraal.nl.

PS: Op 2 augustus bestaat TheaterCentraal.nl 1 jaar! En u begrijpt, op onze verjaardag zijn we er natuurlijk wel om alle felicitaties en liefst heel veel bloemen en cadeautjes in ontvangst te nemen op het u welbekende redactieadres.

Daten op het vliegveld

16 juli 2006 - Weblog door Willeke Colenbrander

Ben sinds twee dagen in Aceh. De stad is onherkenbaar veranderd sinds ik hier voor het laatst was in januari 2005, een maand na de tsunami. Overal verrijzen huizen en de tenten hebben grotendeels plaatsgemaakt voor foeilelijke barakken. Eén van de grootste gebouwen in de stad lijkt op een enorme moskee, maar herbergt de Syariah politie.

Gewone agenten, maar (gelukkig) zonder geweer, die overal controleren of de Aceh-ers de syariah wetten wel goed naleven. Ze controleren vooral de stranden, waar jonge stelletjes zich geregeld ophouden. Een grote zonde. Vandaag stond in de krant dat de syariah politie zich met name zorgen maakt over het grote aantal vrouwen dat nog steeds jeans draagt. Een grote zonde.
Lees verder >>>

Dromen van de toekomst
Zeecontainerstraat Over het IJ

Verheugend veel goede voorstellingen van beginnende theatermakers

15 juli 2006 - Verslag door Gigi Schuiten

Op het Amsterdamse festival Over het IJ laten beginnende en veelal pas afgestudeerde theatermakers zien wat ze in hun mars hebben in zelfgemaakte, korte voorstellingen. TheaterCentraal.nl bezocht zeven van deze miniproducties en ontdekte niet alleen dat het aanbod aangenaam divers is maar ook dat de kwaliteit in de zeecontainerstraat ‘Dromen van de toekomst’ verheugend hoog is. De groeiende rijen voor de kleine theaters en het enthousiasme van het publiek bevestigen eens te meer dat dit initiatief van Stichting Over het IJ niet alleen bestaansrecht heeft maar ook uitbreiding en navolging verdient. Tijd voor een wekelijkse theatermarkt dus op de zomerse NDSM-werf.

Minitheater om u tegen te zeggen
Het is klein, rond en het stuitert. ‘Rood’ van Thijs Bloothoofd gaat over een eigenzinnig, rood balletje en is minitheater om u tegen te zeggen.

Hij houdt het simpel en dat is precies wat deze voorstelling zo goed maakt. De jonge maker – voor de gelegenheid in een lichtgrijs pak gestoken – heeft zijn toeschouwers vanaf de eerste seconde in zijn greep en laat niet meer los. Hij verrast met zijn presentatie, de onverwachte wendingen en het uitbouwen van de spanningsboog. Zonder te vervallen in platte of voor de hand liggende humor, zet hij zijn publiek meesterlijk telkens net even op het verkeerde been. Top, en bijna te groot voor een minitheater.

Lees verder >>>

Kamperen of overleven?

14 juli 2006 - Weblog door Willeke Colenbrander

Terwijl ik in een gekoelde ruimte in Jakarta zit te wachten op de vlucht naar Banda Aceh, zitten de vier acteurs van Garasi in kampung Kepek en kampung Pundong in Bantul, het zwaarst getroffen gebied van de aardbeving. Het doel is om het leven van alledag aan den lijve te ervaren en om materiaal te verzamelen over de ramp dat gebruikt kan worden in The Man in the Tree (TMT).

Ik had de eer om anderhalve dag van het leven in kampung Kepek mee te maken, het op vier na zwaarst getroffen gebied. In de hele kampong staan nog 3 huizen overeind en zijn 16 doden te betreuren. Bahrun, acteur bij Teater Garasi en betrokken bij TMT, heeft vanaf het begin van de aardbeving in deze kampung hulp verleent. Hij heeft zich met name gericht op de jongeren en hen gemobiliseerd in het opruimen van de kampong. Kepek staat bekend om het hoge aantal 'preman' (afgeleid van Free Man), oftewel straatschoffies en (kruimel)criminelen. Het was een klus om de jongeren, waarvan de meeste aan spijbelen een dagtaak hebben, met de neuzen dezelfde kant op te krijgen, maar het is gelukt! De meeste worden nu elke dag in de buurt aan het werk gezet om de puinhopen te reduceren tot schone wijken die klaar zijn voor de wederopbouw.
Lees verder >>>

Weer thuis

14 juli 2006 - Weblog door Sharon Bakker

We zijn twee weken geleden terug gekomen van Terschelling. Vijf weken was dit eiland ons thuis en werkten we aan onze voorstelling Ratio Machinaal voor het Oerol festival. Aan alles komt een einde, dat weet je van te voren. Toch is het altijd weer even wennen om weer thuis te zijn.

Tijdens de weken op het eiland bestond mijn wereld uit zes mensen, een huisje waarin we sliepen, een schuur waarin we werkten en niet te vergeten een voorstelling waaraan we werkten. De rest leek bijzaak.
Nu ik weer een tijdje thuis ben en hier weer ben geland, kan ik met afstand kijken naar de afgelopen maanden. Het is een heel intense periode geweest. Heftig, mooi, leerzaam, verdrietig, gelukkig... alle emoties kwamen telkens elke dag weer voorbij. Het bouwen en maken van een voorstelling en ook nog wonen met meerdere mensen is een uitdaging waarvan je soms denkt: 'Was ik er maar nooit aan begonnen!' Gelukkig zijn er daarnaast veel méér momenten geweest dat ik ontzettend blij was
Lees verder >>>

De stad is op zijn hoede

10 juli 2006 – Weblog door Willeke Colenbrander

De eerste week in Yogyakarta zit erop. Langzaam wordt de impact van de aardbeving op de stad me duidelijk.

Hoewel het in eerste instantie lijkt alsof de stad de beving goed heeft doorstaan, getuigen de hopen steen op de stoepen dat er achter het aangezicht van de straat vele huizen zwaar beschadigd zijn. Hoewel het leven door gaat, is het rustiger op straat dan normaal. Het voelt alsof de zekerheid waar Yogyakarta zich altijd op heeft kunnen beroepen, niet meer aanwezigheid is. De stad heeft een klap in het gezicht gekregen. Hij voelt anders aan dan normaal, minder ongedwongen en meer op zijn hoede.
De verhalen van de acteurs van Teater Garasi bevestigen dit. Twee van de vier zitten al een maand in een posko, een hulppost midden in het rampgebied om de hulpverlening op gang te brengen en de ruimwerkzaamheden te ondersteunen. Over een paar dagen kan de rest ook aan den lijve ondervinden hoe het dagelijkse leven in deze kampongs zijn aanvang neemt.
Lees verder >>>

On the edge
Jongerentheater 020

De jeugd van tegenwoordig heeft van alles in huis

9 juli 2006 – Verslag door Moon Saris

De botsautovloer in het festivalhart van festival Over het IJ bood vrijdag- en zaterdagavond ruim baan aan de jeugd en het talent tijdens de verzamelvoorstelling ‘On the edge’. Een proeverijtje van dans en een tikje toneel.

Jongerentheater 020 bestaat opdat eigen makers, gastmakers en jongeren hun grenzen opzoeken in dans en theater. In de verzamelvoorstelling ‘On the edge’ zijn al deze groepen vertegenwoordigd en ze laten een mix van stijlen zien. Deze worden met verve ondersteund door het strakke draaiwerk van DJ Broky, die voor de gelegenheid niet alleen hippe deuntjes in z’n kist heeft, maar ook klassiek opdiept.
Met de vanzelfsprekendheid van een doorgewinterde pro kondigt Jandino Asporaat de acts aan. Kort, krachtig en met voortdurend enthousiasme – je durft niet niet te klappen nadat hij heeft gezegd dat iedereen recht heeft op een daverend applaus. En hij heeft gelijk: alle (jonge) makers die hier in een kwartiertje hun kunnen demonstreren, verdienen respect. Niet in de laatste plaats hijzelf.
Lees verder >>>

Pampa Lab bespeelt De Sirius

Aan boord

7 juli 2006 – Weblog door Gigi Schuiten

Gisteren was ik voor het eerst op ‘De Sirius’, het voormalige Greenpeace-schip dat zijn oude dag op de NDSM-werf in Amsterdam slijt. Ik was op slag verliefd. En zo lijkt het de theatermakers die op dit schip onder leiding van Frank Gunning - regisseur en drijvende kracht achter locatietheatergroep Pampa Lab - aan een nieuwe voorstelling werken, ook te vergaan.

Eerder deze week werd ik door Frank uitgenodigd om dagelijks het voortgangsproces te verslaan. Pampa Lab maakt tijdens festival Over het IJ in vijf dagen een kakelverse voorstelling vanuit het niets en dat leek me op zijn minst interessant genoeg om een stukje over te schrijven. Wat ik niet had voorzien, is dat ik na mijn korte verblijf op het schip en onder de makers, het liefst al mijn andere verplichtingen op Over het IJ zou laten schieten om zelf aan te monsteren voor dit project. Want wat is het leuk!"
Lees verder >>>

Vakantiegevoel

3 juli 2006 – Weblog door Mathieu van den Berk

Je ergens op verheugen, zonder dat je weet waarop... Ik moest daar aan denken toen ik deze zomer zonder vakantieplannen zat. Ik verheugde me op het feit dat de zomer eraan zat te komen. Een zomer waarvan ik nog niet wist hoe die ingevuld zou gaan worden.

Vorige jaren ging ik onder andere naar Buitenkunst. Theater en vakantie vieren tegelijk. Leuk hoor, maar eigenlijk geen echte vakantie en ook niet echt werken. Ik was de hele dag bezig met theater, in de bossen en in de zon, wetende dat ik ook moest relaxen omdat het mijn vakantie was. Deze tweestrijd was ook aanwezig bij de anderen, waartussen overigens een erg groot niveauverschil bestond.
Volgende week zal ik ook zeker met vakantiegevoelens bij Pampa Lab aan het werk zijn. Niet in de bossen maar op een schip. Geen vakantiegangers maar allemaal theatermakers samen aan het werk om binnen 5 dagen een voorstelling uit het niets te maken. Geen vrijblijvendheid maar intensief onze creatieve theatermaakbreinen bij elkaar steken en in een hogedrukpan een overweldigend magisch theaterkooksel laten ontstaan. En daarna 20 keer het publiek laten proeven! Smullen van ingrediënten als muziek, dans en spel. Dezelfde disciplines als op mijn vakantie vorig jaar maar nu met hart en ziel. En daarna ga ik wel op een echte vakantie. Bijkomen van anderhalve week magie. Ik wens u nog een prettige voortzetting op dit weblog met veel onverwacht theater, wellicht dat u in uw vakantie even mee wilt varen op ons sprankelende schip?

Ja zeggen tegen je eigen impulsen en tegen die van een ander

1 juli 2006 – Weblog door Robin Berkelmans

De derde keer een Pampa Lab-voorstelling. En voor de tweede keer op festival Over het IJ. Leuk. Wat gaan we deze keer bestormen? Een schip, een oud schip van Greenpeace. En buiten de foto die ik gezien heb, weet ik niets van de voorstelling en ik weet dat niemand er iets van weet, ook niet de regisseur. En dat vind ik juist zo mooi aan Pampa Lab. We stappen allemaal geheel onwetend in een avontuur van tien dagen; vijf dagen om een volwaardige voorstelling te maken, vijf dagen om de voorstelling te spelen.

Zo’n korte tijd om iets te maken is een beperking, een beperking die wij heel goed weten te benutten. Als je het werkproces helder en compact houdt voor alle deelnemers, kan iedereen goed te werk gaan. Tijdens de eerste dag worden alle indrukken, impulsen, ideeen op één grote hoop gegooid en het hele team mag hieraan deelnemen. Gedurende de avond en de nacht wordt die massa aan informatie uitgefilterd tot een ruw concept, een ruwe verhaallijn.
En dan de rest van de dagen, kei- en keihard werken aan scènes. Van de ochtend tot de avond worden we doordrenkt met onze voorstelling. En om met een team van 20 tot 25 mensen op die manier aan een voorstelling te werken is voor mij eerder enerverend dan vermoeiend, ook al lig ik me op de vijfde dag totaal uitgeput voor te bereiden op de generale repetitie.
Lees verder >>>

Een bulé in Aceh

31 juli 2006 - Weblog door Egbert Wits (regisseur)

Geen straat in Indonesië is zonder “Hey mister” brigade. Waar dan ook krijg je als blanke bulé deze twee woorden naar je hoofd geslingerd. Vaak gevolgd door een moeilijk te verstaan “how are you” of “good afternoon”.

Naast deze vaste aanspreekvorm bestaan er sterke vooroordelen aangaande bulés. We zijn altijd rijk, vinden het eten te heet, willen onze thee zonder suiker, houden van wandelen, komen van of zijn op weg naar Bali, eten aardappelen, hebben sex voor het huwelijk en zo zijn er nog wel een paar. Als toerist lach je al deze ideeen gemakkelijk weg; of bevestig je ze! Hoe anders wanneer je een samenwerkingsverband aangaat.
Tijdens de eerste week van 'The man in the tree' heb ik gemerkt dat Acehers er sinds de tsunami nog heel wat vooroordelen bij hebben gekregen. Hier wordt “Hey mister” niet gevolgd door goedemiddag, maar met een verzoek om geld. Daarvoor ben ik hier, zo lijkt het. De verbazing op de gezichten van de bewoners van de vluchtelingenkampen als blijkt dat ik ervaring kom opdoen en geen hulp kom brengen is dan ook groot.
Lees verder >>>

Koffiepolitiek

24 juli 2006 – Weblog door Willeke Colenbrander

Er is inhoudelijk nog weinig bekend over ‘The Man in the Tree’, behalve dat er een man in de boom zal zitten en dat er onder hem een koffiewarung zal komen te staan. Op grond hiervan hebben we de afgelopen twee dagen 'survey' gedaan naar koffie. Dit bleek heel goed te combineren met een ander doel: zien wat de tsunami heeft aangericht, zien hoe vluchtelingenkampen (de tenten zijn vervangen door barakken) functioneren en praten met de inwoners. Allemaal in het kader van TMT.

In Aceh is het not done om direct een kampung of vluchtelingenkamp binnen te stappen. Dit is alleeen voorbehouden aan de talrijke NGO’s, die allerlei projecten hebben opgezet in de verschillende gebieden van Aceh, en het leger. De gewone mens dient zich neer te zetten in de eerste de beste koffiewarung om te proeven van de lokaal geproduceerde koffie. Pas nadat het bericht is gaan rondzingen dat er vreemdelingen zijn gearriveerd en je tegen dat moment nog niet bent weggejaagd, mag je in groepjes van twee rustig de buurt ingaan voor een verkenningstocht. Hou je je niet aan deze Gulden Regel dan zal iedereen denken dat je hulp komt verlenen of ‘iets’ komt brengen. We komen weliswaar theater brengen, maar men heeft over het algemeen liever geld. Aangezien we teleurstellingen zoveel mogelijk willen voorkomen, wat voor een witte vreemdeling sowieso een hele opgave is, hebben we liters en liters koffie gedronken. Ik moet zeggen, de koffie is hier top!
Lees verder >>>

Van de redactie

Redactioneel tropenrooster

19 juli 2006 - Mededeling

Het is vakantie in theaterland. En hoewel TheaterCentraal.nl zijn virtuele poorten natuurlijk niet sluit, doen we de komende weken wel een stapje terug.

Vanaf vandaag tot en met 27 augustus hanteert TheaterCentraal.nl een redactioneel tropenrooster. De meeste teamleden zijn of gaan binnenkort met vakantie en ook onder de achterblijvers is er behoefte om even wat gas terug te nemen voor het nieuwe theaterseizoen weer start.
De komende weken zullen we ons goeddeels beperken tot recensies van de festivalvoorstellingen die we nog bezoeken en het ANP-nieuws. Dat betekent ook dat de frequentie waarmee nieuwe artikelen op TheaterCentraal.nl verschijnen, tijdelijk afneemt en zelfs, dat er dagen voorbij kunnen gaan zonder verse publicaties.
Aan onze dagelijkse bezoekersaantallen kunnen we zien dat een heleboel van onze lezers allang hun koffers hebben gepakt en het niet eens zullen merken dat we er even wat minder zijn. Voor de rest: niet getreurd want vanaf 28 augustus zijn we er weer volop en ook tot die tijd valt er – met hier en daar een interval - nog genoeg te lezen en te herlezen op TheaterCentraal.nl.

PS: Op 2 augustus bestaat TheaterCentraal.nl 1 jaar! En u begrijpt, op onze verjaardag zijn we er natuurlijk wel om alle felicitaties en liefst heel veel bloemen en cadeautjes in ontvangst te nemen op het u welbekende redactieadres.

Daten op het vliegveld

16 juli 2006 - Weblog door Willeke Colenbrander

Ben sinds twee dagen in Aceh. De stad is onherkenbaar veranderd sinds ik hier voor het laatst was in januari 2005, een maand na de tsunami. Overal verrijzen huizen en de tenten hebben grotendeels plaatsgemaakt voor foeilelijke barakken. Eén van de grootste gebouwen in de stad lijkt op een enorme moskee, maar herbergt de Syariah politie.

Gewone agenten, maar (gelukkig) zonder geweer, die overal controleren of de Aceh-ers de syariah wetten wel goed naleven. Ze controleren vooral de stranden, waar jonge stelletjes zich geregeld ophouden. Een grote zonde. Vandaag stond in de krant dat de syariah politie zich met name zorgen maakt over het grote aantal vrouwen dat nog steeds jeans draagt. Een grote zonde.
Lees verder >>>

Dromen van de toekomst
Zeecontainerstraat Over het IJ

Verheugend veel goede voorstellingen van beginnende theatermakers

15 juli 2006 - Verslag door Gigi Schuiten

Op het Amsterdamse festival Over het IJ laten beginnende en veelal pas afgestudeerde theatermakers zien wat ze in hun mars hebben in zelfgemaakte, korte voorstellingen. TheaterCentraal.nl bezocht zeven van deze miniproducties en ontdekte niet alleen dat het aanbod aangenaam divers is maar ook dat de kwaliteit in de zeecontainerstraat ‘Dromen van de toekomst’ verheugend hoog is. De groeiende rijen voor de kleine theaters en het enthousiasme van het publiek bevestigen eens te meer dat dit initiatief van Stichting Over het IJ niet alleen bestaansrecht heeft maar ook uitbreiding en navolging verdient. Tijd voor een wekelijkse theatermarkt dus op de zomerse NDSM-werf.

Minitheater om u tegen te zeggen
Het is klein, rond en het stuitert. ‘Rood’ van Thijs Bloothoofd gaat over een eigenzinnig, rood balletje en is minitheater om u tegen te zeggen.

Hij houdt het simpel en dat is precies wat deze voorstelling zo goed maakt. De jonge maker – voor de gelegenheid in een lichtgrijs pak gestoken – heeft zijn toeschouwers vanaf de eerste seconde in zijn greep en laat niet meer los. Hij verrast met zijn presentatie, de onverwachte wendingen en het uitbouwen van de spanningsboog. Zonder te vervallen in platte of voor de hand liggende humor, zet hij zijn publiek meesterlijk telkens net even op het verkeerde been. Top, en bijna te groot voor een minitheater.

Lees verder >>>

Kamperen of overleven?

14 juli 2006 - Weblog door Willeke Colenbrander

Terwijl ik in een gekoelde ruimte in Jakarta zit te wachten op de vlucht naar Banda Aceh, zitten de vier acteurs van Garasi in kampung Kepek en kampung Pundong in Bantul, het zwaarst getroffen gebied van de aardbeving. Het doel is om het leven van alledag aan den lijve te ervaren en om materiaal te verzamelen over de ramp dat gebruikt kan worden in The Man in the Tree (TMT).

Ik had de eer om anderhalve dag van het leven in kampung Kepek mee te maken, het op vier na zwaarst getroffen gebied. In de hele kampong staan nog 3 huizen overeind en zijn 16 doden te betreuren. Bahrun, acteur bij Teater Garasi en betrokken bij TMT, heeft vanaf het begin van de aardbeving in deze kampung hulp verleent. Hij heeft zich met name gericht op de jongeren en hen gemobiliseerd in het opruimen van de kampong. Kepek staat bekend om het hoge aantal 'preman' (afgeleid van Free Man), oftewel straatschoffies en (kruimel)criminelen. Het was een klus om de jongeren, waarvan de meeste aan spijbelen een dagtaak hebben, met de neuzen dezelfde kant op te krijgen, maar het is gelukt! De meeste worden nu elke dag in de buurt aan het werk gezet om de puinhopen te reduceren tot schone wijken die klaar zijn voor de wederopbouw.
Lees verder >>>

Weer thuis

14 juli 2006 - Weblog door Sharon Bakker

We zijn twee weken geleden terug gekomen van Terschelling. Vijf weken was dit eiland ons thuis en werkten we aan onze voorstelling Ratio Machinaal voor het Oerol festival. Aan alles komt een einde, dat weet je van te voren. Toch is het altijd weer even wennen om weer thuis te zijn.

Tijdens de weken op het eiland bestond mijn wereld uit zes mensen, een huisje waarin we sliepen, een schuur waarin we werkten en niet te vergeten een voorstelling waaraan we werkten. De rest leek bijzaak.
Nu ik weer een tijdje thuis ben en hier weer ben geland, kan ik met afstand kijken naar de afgelopen maanden. Het is een heel intense periode geweest. Heftig, mooi, leerzaam, verdrietig, gelukkig... alle emoties kwamen telkens elke dag weer voorbij. Het bouwen en maken van een voorstelling en ook nog wonen met meerdere mensen is een uitdaging waarvan je soms denkt: 'Was ik er maar nooit aan begonnen!' Gelukkig zijn er daarnaast veel méér momenten geweest dat ik ontzettend blij was
Lees verder >>>

De stad is op zijn hoede

10 juli 2006 – Weblog door Willeke Colenbrander

De eerste week in Yogyakarta zit erop. Langzaam wordt de impact van de aardbeving op de stad me duidelijk.

Hoewel het in eerste instantie lijkt alsof de stad de beving goed heeft doorstaan, getuigen de hopen steen op de stoepen dat er achter het aangezicht van de straat vele huizen zwaar beschadigd zijn. Hoewel het leven door gaat, is het rustiger op straat dan normaal. Het voelt alsof de zekerheid waar Yogyakarta zich altijd op heeft kunnen beroepen, niet meer aanwezigheid is. De stad heeft een klap in het gezicht gekregen. Hij voelt anders aan dan normaal, minder ongedwongen en meer op zijn hoede.
De verhalen van de acteurs van Teater Garasi bevestigen dit. Twee van de vier zitten al een maand in een posko, een hulppost midden in het rampgebied om de hulpverlening op gang te brengen en de ruimwerkzaamheden te ondersteunen. Over een paar dagen kan de rest ook aan den lijve ondervinden hoe het dagelijkse leven in deze kampongs zijn aanvang neemt.
Lees verder >>>

On the edge
Jongerentheater 020

De jeugd van tegenwoordig heeft van alles in huis

9 juli 2006 – Verslag door Moon Saris

De botsautovloer in het festivalhart van festival Over het IJ bood vrijdag- en zaterdagavond ruim baan aan de jeugd en het talent tijdens de verzamelvoorstelling ‘On the edge’. Een proeverijtje van dans en een tikje toneel.

Jongerentheater 020 bestaat opdat eigen makers, gastmakers en jongeren hun grenzen opzoeken in dans en theater. In de verzamelvoorstelling ‘On the edge’ zijn al deze groepen vertegenwoordigd en ze laten een mix van stijlen zien. Deze worden met verve ondersteund door het strakke draaiwerk van DJ Broky, die voor de gelegenheid niet alleen hippe deuntjes in z’n kist heeft, maar ook klassiek opdiept.
Met de vanzelfsprekendheid van een doorgewinterde pro kondigt Jandino Asporaat de acts aan. Kort, krachtig en met voortdurend enthousiasme – je durft niet niet te klappen nadat hij heeft gezegd dat iedereen recht heeft op een daverend applaus. En hij heeft gelijk: alle (jonge) makers die hier in een kwartiertje hun kunnen demonstreren, verdienen respect. Niet in de laatste plaats hijzelf.
Lees verder >>>

Pampa Lab bespeelt De Sirius

Aan boord

7 juli 2006 – Weblog door Gigi Schuiten

Gisteren was ik voor het eerst op ‘De Sirius’, het voormalige Greenpeace-schip dat zijn oude dag op de NDSM-werf in Amsterdam slijt. Ik was op slag verliefd. En zo lijkt het de theatermakers die op dit schip onder leiding van Frank Gunning - regisseur en drijvende kracht achter locatietheatergroep Pampa Lab - aan een nieuwe voorstelling werken, ook te vergaan.

Eerder deze week werd ik door Frank uitgenodigd om dagelijks het voortgangsproces te verslaan. Pampa Lab maakt tijdens festival Over het IJ in vijf dagen een kakelverse voorstelling vanuit het niets en dat leek me op zijn minst interessant genoeg om een stukje over te schrijven. Wat ik niet had voorzien, is dat ik na mijn korte verblijf op het schip en onder de makers, het liefst al mijn andere verplichtingen op Over het IJ zou laten schieten om zelf aan te monsteren voor dit project. Want wat is het leuk!"
Lees verder >>>

Vakantiegevoel

3 juli 2006 – Weblog door Mathieu van den Berk

Je ergens op verheugen, zonder dat je weet waarop... Ik moest daar aan denken toen ik deze zomer zonder vakantieplannen zat. Ik verheugde me op het feit dat de zomer eraan zat te komen. Een zomer waarvan ik nog niet wist hoe die ingevuld zou gaan worden.

Vorige jaren ging ik onder andere naar Buitenkunst. Theater en vakantie vieren tegelijk. Leuk hoor, maar eigenlijk geen echte vakantie en ook niet echt werken. Ik was de hele dag bezig met theater, in de bossen en in de zon, wetende dat ik ook moest relaxen omdat het mijn vakantie was. Deze tweestrijd was ook aanwezig bij de anderen, waartussen overigens een erg groot niveauverschil bestond.
Volgende week zal ik ook zeker met vakantiegevoelens bij Pampa Lab aan het werk zijn. Niet in de bossen maar op een schip. Geen vakantiegangers maar allemaal theatermakers samen aan het werk om binnen 5 dagen een voorstelling uit het niets te maken. Geen vrijblijvendheid maar intensief onze creatieve theatermaakbreinen bij elkaar steken en in een hogedrukpan een overweldigend magisch theaterkooksel laten ontstaan. En daarna 20 keer het publiek laten proeven! Smullen van ingrediënten als muziek, dans en spel. Dezelfde disciplines als op mijn vakantie vorig jaar maar nu met hart en ziel. En daarna ga ik wel op een echte vakantie. Bijkomen van anderhalve week magie. Ik wens u nog een prettige voortzetting op dit weblog met veel onverwacht theater, wellicht dat u in uw vakantie even mee wilt varen op ons sprankelende schip?

Ja zeggen tegen je eigen impulsen en tegen die van een ander

1 juli 2006 – Weblog door Robin Berkelmans

De derde keer een Pampa Lab-voorstelling. En voor de tweede keer op festival Over het IJ. Leuk. Wat gaan we deze keer bestormen? Een schip, een oud schip van Greenpeace. En buiten de foto die ik gezien heb, weet ik niets van de voorstelling en ik weet dat niemand er iets van weet, ook niet de regisseur. En dat vind ik juist zo mooi aan Pampa Lab. We stappen allemaal geheel onwetend in een avontuur van tien dagen; vijf dagen om een volwaardige voorstelling te maken, vijf dagen om de voorstelling te spelen.

Zo’n korte tijd om iets te maken is een beperking, een beperking die wij heel goed weten te benutten. Als je het werkproces helder en compact houdt voor alle deelnemers, kan iedereen goed te werk gaan. Tijdens de eerste dag worden alle indrukken, impulsen, ideeen op één grote hoop gegooid en het hele team mag hieraan deelnemen. Gedurende de avond en de nacht wordt die massa aan informatie uitgefilterd tot een ruw concept, een ruwe verhaallijn.
En dan de rest van de dagen, kei- en keihard werken aan scènes. Van de ochtend tot de avond worden we doordrenkt met onze voorstelling. En om met een team van 20 tot 25 mensen op die manier aan een voorstelling te werken is voor mij eerder enerverend dan vermoeiend, ook al lig ik me op de vijfde dag totaal uitgeput voor te bereiden op de generale repetitie.
Lees verder >>>