Eveline Hesp

“Met m’n billen bloot, drinken uit een kokosnoot”

13 mei 2006 – Koperen Kees

Sinds vorig jaar geeft Eveline Hesp (26) samen met Ewout Eggink leiding aan hun eigen ‘tjettergruppe’ La Pralinette de Papa Nugue. De naam vindt zijn oorsprong in het opschrift van een mooi Frans taartdoosje, dat lang nadat de verrukkelijke inhoud was genuttigd, een plekje vond op een Nederlandse koelkast. Op 1 juni gaat hun tweede voorstelling ‘Over zolen die maar niet willen slijten’ in première in het Ostadetheater in Amsterdam. In de Koperen Kees vertelt Eveline wat haar beweegt en inspireert.

Wat betekent theater voor jou en welke rol speel je erin?
“Een paar jaar geleden had ik niet kunnen denken dat ik ooit zelf een theatergezelschapje zou hebben. Nu - ruim een jaar later - vormen Ewout Eggink en ik de ‘artistieke leiding’ van La Pralinette de Papa Nugue, tjettergruppe.
Na de Jeugdtheaterschool wist ik dat mijn hart bij het theater lag. Uiteindelijk wilde ik niet verder met acteren, maar me er wel mee kunnen bemoeien. Ik heb Theaterwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam gestudeerd en tijdens mijn studie en daarna meestal de rol van dramaturg bekleed.
Op dit moment zijn we bezig met de voorstelling ‘Over Zolen die maar niet slijten willen’, die ik regisseer. Ik heb er voor gekozen om het stuk te laten ontstaan op de vloer. Ik schrijf de teksten naar aanleiding van improvisaties op bepaalde thematiek, voorvallen, gedachten, etc. Deze voorstelling gaat over afhankelijkheid, onvermogen en wat het betekent om te leven met een handicap. Een van de acteurs heeft een hoge dwarslaesie en zijn verhalen - en tevens de reacties van de andere acteurs hierop plus de (voor)oordelen - hebben me geïnspireerd om te komen tot wat het nu is.”

Lees verder >>>

Menno van Beekum

‘Ik wantrouw melodrama zoals ik realisme wantrouw’

6 mei 2006 – Koperen Kees

Menno van Beekum (50) begon veertig jaar geleden al met theatermaken. Inmiddels is hij volgens eigen zeggen “gepokt en gemazeld in het Nederlandse repertoiregezelschapstoneel” en gaat hij samen met vakbroeders Esgo Heil en Roelant Radier met ‘Zo eh Lanzarote’ weer terug naar waar het begon. In dit stuk voor drie mannen dagen de acteurs elkaar uit theater te maken vanuit eigenzinnigheid, maakdrift en zoekzin. Van Beekum, die ook een aantal verhalen en boeken op zijn naam heeft staan, schreef bovendien de tekst voor ‘Zo eh Lanzarote’. Vandaag leeft hij zich uit op de vragen in de Koperen Kees.



Wat betekent theater voor jou en welke rol speel je erin?
“Ik was de acteur en dat ben ik nog, in een welomschreven functie volgens de CAO. Maar ooit, toen ik begon op de lagere school, was ik ook de maker van tekst en voorstelling, samen met een aantal klasgenootjes. De Toneelpioniers heette dat clubje en met Van Beekum, Heil & Radier doe ik na veertig jaar weer net zoiets. Alleen nu totaal gepokt en gemazeld in het Nederlandse repertoiregezelschapstoneel: spanning en sensatie, reizen, zie mij, grote rollen, bijrollen, lachen, zetstuk zijn, de verwachting in een lege theaterzaal waar het nog gebeuren moet, de eerste lezing van een stuk in het repetitielokaal als er nog niet echt gespeeld wordt maar vooral begrepen, gezocht, geprobeerd. Theater betekent voor mij ook een hekel aan theater krijgen, omdat het onecht is, bedrog, illusie, naïef, en omdat de acteurs het er zelf niet voor het zeggen hebben.”

Lees verder >>>

Eveline Hesp

“Met m’n billen bloot, drinken uit een kokosnoot”

13 mei 2006 – Koperen Kees

Sinds vorig jaar geeft Eveline Hesp (26) samen met Ewout Eggink leiding aan hun eigen ‘tjettergruppe’ La Pralinette de Papa Nugue. De naam vindt zijn oorsprong in het opschrift van een mooi Frans taartdoosje, dat lang nadat de verrukkelijke inhoud was genuttigd, een plekje vond op een Nederlandse koelkast. Op 1 juni gaat hun tweede voorstelling ‘Over zolen die maar niet willen slijten’ in première in het Ostadetheater in Amsterdam. In de Koperen Kees vertelt Eveline wat haar beweegt en inspireert.

Wat betekent theater voor jou en welke rol speel je erin?
“Een paar jaar geleden had ik niet kunnen denken dat ik ooit zelf een theatergezelschapje zou hebben. Nu - ruim een jaar later - vormen Ewout Eggink en ik de ‘artistieke leiding’ van La Pralinette de Papa Nugue, tjettergruppe.
Na de Jeugdtheaterschool wist ik dat mijn hart bij het theater lag. Uiteindelijk wilde ik niet verder met acteren, maar me er wel mee kunnen bemoeien. Ik heb Theaterwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam gestudeerd en tijdens mijn studie en daarna meestal de rol van dramaturg bekleed.
Op dit moment zijn we bezig met de voorstelling ‘Over Zolen die maar niet slijten willen’, die ik regisseer. Ik heb er voor gekozen om het stuk te laten ontstaan op de vloer. Ik schrijf de teksten naar aanleiding van improvisaties op bepaalde thematiek, voorvallen, gedachten, etc. Deze voorstelling gaat over afhankelijkheid, onvermogen en wat het betekent om te leven met een handicap. Een van de acteurs heeft een hoge dwarslaesie en zijn verhalen - en tevens de reacties van de andere acteurs hierop plus de (voor)oordelen - hebben me geïnspireerd om te komen tot wat het nu is.”

Lees verder >>>

Menno van Beekum

‘Ik wantrouw melodrama zoals ik realisme wantrouw’

6 mei 2006 – Koperen Kees

Menno van Beekum (50) begon veertig jaar geleden al met theatermaken. Inmiddels is hij volgens eigen zeggen “gepokt en gemazeld in het Nederlandse repertoiregezelschapstoneel” en gaat hij samen met vakbroeders Esgo Heil en Roelant Radier met ‘Zo eh Lanzarote’ weer terug naar waar het begon. In dit stuk voor drie mannen dagen de acteurs elkaar uit theater te maken vanuit eigenzinnigheid, maakdrift en zoekzin. Van Beekum, die ook een aantal verhalen en boeken op zijn naam heeft staan, schreef bovendien de tekst voor ‘Zo eh Lanzarote’. Vandaag leeft hij zich uit op de vragen in de Koperen Kees.



Wat betekent theater voor jou en welke rol speel je erin?
“Ik was de acteur en dat ben ik nog, in een welomschreven functie volgens de CAO. Maar ooit, toen ik begon op de lagere school, was ik ook de maker van tekst en voorstelling, samen met een aantal klasgenootjes. De Toneelpioniers heette dat clubje en met Van Beekum, Heil & Radier doe ik na veertig jaar weer net zoiets. Alleen nu totaal gepokt en gemazeld in het Nederlandse repertoiregezelschapstoneel: spanning en sensatie, reizen, zie mij, grote rollen, bijrollen, lachen, zetstuk zijn, de verwachting in een lege theaterzaal waar het nog gebeuren moet, de eerste lezing van een stuk in het repetitielokaal als er nog niet echt gespeeld wordt maar vooral begrepen, gezocht, geprobeerd. Theater betekent voor mij ook een hekel aan theater krijgen, omdat het onecht is, bedrog, illusie, naïef, en omdat de acteurs het er zelf niet voor het zeggen hebben.”

Lees verder >>>