Denne
Barry Atsma

Hartveroverende Denne maakt belofte bijna waar

19 december 2005 - Recensie

Met ‘Denne’ bewijst Barry Atsma dat hij een buitengewoon getalenteerd en veelzijdig acteur is. Wie niet weet dat Atsma op het toneel staat, zou hem in eerste instantie waarschijnlijk ook niet in deze achterlijke, onaantrekkelijke Denne herkennen. Met zijn houding, mimiek, tekstbehandeling en een mondstukje brengt hij het grootste deel van de voorstelling een verstandelijk gehandicapte tot leven die volstrekt geloofwaardig is.

Het grootste deel van de voorstelling, inderdaad. Want tegen het einde verandert het stuk dusdanig van vorm en tekst, dat het fors aan kracht inboet. Het breekpunt ligt bij de opkomst van Janni Goslinga, die als prostituee niet overtuigend is. Die ongeloofwaardigheid is vooral te wijten aan de manier waarop ze de kamer van Denne binnenkomt: zelfverzekerd en zonder kloppen stapt ze pardoes binnen, neemt een verleidelijke pose aan en kijkt een poosje akelig zwijgend naar de verbijsterde jongen. Alsof hij een gewone klant is, ratelt ze daarna op wat hij wel en wat hij niet met haar mag doen en pas als hij haar naam vraagt, doet ze een wat aarzelende en weinig sympathieke toenaderingspoging.
Zelfs voor degene die niet weet dat er gespecialiseerde prostituees voor verstandelijke gehandicapten zijn, is duidelijk dat een dergelijke erotische ontmoeting nooit zo in zijn werk zal gaan. De belichting duidt erop dat deze scène misschien als droom gezien kan worden maar dat wordt teniet gedaan wanneer de jongen na Goslinga’s vertrek het glas water waarin zij onverschillig haar sigaret doofde, nog eens koesterend oppakt.
Lees verder >>>

Dieu le Veut
Verse Vis

Energieke en absurdistische update Pourveur

Recensie door Veerle Desmedt

’Omdat God het wil’ is een aangepaste versie van het dertien jaar oude stuk ‘Dieu le Veut’ van de beroemde Vlaamse toneelschrijver Paul Pourveur. De jonge actrices Clarisa Chaparro Nemseff en Marieke van Iersel hadden het lef hem te benaderen voor hun eerste productie. Hij heeft de tekst volledig voor hen herschreven naar de actualiteit van vandaag.

De première vindt plaats in het gezellige, overvolle Ostadetheater in Amsterdam. Op het toneel pronkt een klassiek wit bad op een knalgroen plastic grasmat. De rest van de vloer is bezaaid met onopgeblazen witte ballonnen. ‘Tell sell’, het journaal, ‘de Teletubbies’ en ‘The bold & the beautiful’ zappen voorbij op een uit slierten bestaand scherm. De setting voor een hedendaagse theatervoorstelling is een feit.
Twee jonge vrouwen wachten op het teken van God. Zij zijn uitverkoren. Ze staan op het punt hun leven richting te geven: “Nu wil ik sterven voor een idee, een boodschap, een doel, een concept”. Maar ‘Dieu’ laat op zich wachten. De actrices vullen hun tijd door zich te bezinnen op hun leven en op de ontwikkelingen van de 21e eeuw. Ze duiken in hun verleden, vertellen over seksuele ervaringen en laten maatschappelijke thema’s voorbij razen. Dialogen en monologen, associaties en kruisverbanden, humor en slapstick scènes vloeien in elkaar over. Het zijn goede ingrediënten voor een energieke voorstelling met absurdistische inslag.
Lees verder >>>

Perfect Wedding
TGA

Van Hove ontlokt het grote ja-gevoel in slot Huwelijkscyclus

Het is een ode aan het leven. Een ode aan de liefde en aan de dood. Met een topbezetting, een prachtige toneeltekst en met een fikse dosis lef, ontlokt regisseur Ivo van Hove het grote ja-gevoel. ‘Perfect Wedding’ lijkt nog het meest op een spiegelend, glad wateroppervlak waar Van Hove ondeugend een plat steentje over heen laat scheren, dat steeds meer en steeds grotere cirkels trekt.

Met ‘Perfect Wedding’ trekt Van Hove de cirkel op meerdere niveaus rond. Niet alleen voltooit hij zijn Huwelijkscyclus, die begon met ‘Kruistochten’ en werd gevolgd door ‘Scènes uit een huwelijk’ en ‘Het temmen van de feeks’ maar ook het stuk zelf is opgebouwd uit cirkels van gedachten, gevoelens, dialogen, rollen en bewegingen die elkaar voortdurend raken, uit elkaar ontstaan, weer in elkaar opgaan en die vooral veel ruimte scheppen. Ruimte voor de acteurs maar zeker ook voor het publiek, dat niet bij de hand wordt meegevoerd maar zich voortdurend mag en moet spiegelen in de filosofische en universele thema’s.
Zowel de choreografie van Koen Augustijnen als de scenografie van Jan Versweyveld zijn de belichaming van de boodschap die Van Hove en schrijver Charles Mee samen lijken te willen uitdragen: Laat het los. Denk buiten de kaders. Voel buiten de kaders. Zie. Doe. Leef. Heb lief.
In het midden van de Stadsschouwburg vormt een groot, wit, ovalen tapijt de vlakke vloer met daar om heen een kring van toeschouwers. Geen decor. Nauwelijks rekwisieten. Alleen maar erg mooi licht, dat een zachte en warme gloed verspreidt. En twintig acteurs die allemaal een ongeveer even groot aandeel in het stuk hebben en qua spel nauwelijks voor elkaar onder doen, al reikt er nu en dan eentje succesvol naar de sterren.
Lees verder >>>

Gesloten Hoofd
Sanne Vogel

Sanne Vogel overtuigt met sprookjesachtige tragedie

Met lieve muziekjes en een schattig, bijna verlegen meisje op het podium lijkt ‘Gesloten hoofd’ in het begin een grappig en mooi sprookje te worden. Maar niets is minder waar! Sanne Vogel geeft de toeschouwer een klap in zijn gezicht door het ‘happy end’ te veranderen in een afgrijselijke tragedie. De monoloog ‘Gesloten hoofd’ voert de beschouwer door het leven van de eigenzinnige Nora die op een fantastische manier tot leven wordt gewekt door deze geboren theatermaakster.

Sanne Vogel (21) is één van de jongste, professionele theatermakers in Nederland. Met haar innemende persoonlijkheid voert ze de toeschouwer op verrassende wijze mee in de hoofden van haar jonge, vrouwelijke hoofdpersonen. ‘Gesloten hoofd’ is haar derde, achtereenvolgende theatermonoloog. Eerder maakte ze al ‘Feestbeest’ en ‘Ogen vol waanzin’. Met deze laatste won ze in 2002 de ‘1000 Watt Lichtpunt’ voor jong talent.
‘Gesloten hoofd’ vertelt het verhaal van Nora. Door een onfortuinlijk ongeluk wordt ze op zeer jonge leeftijd doof. Haar eigenzinnigheid maakt vervolgens dat ze vrijwel zwijgend door het leven gaat. Toch vormt dit geen onoverkomelijk struikelblok want Nora groeit op in een beschermde omgeving met lieve ouders en een mentor die haar helemaal begrijpt. De wasserette van haar ouders is het centrum van haar bestaan. Hier leert ze omgaan met haar beperkingen. En hier leert ze ook de liefde van haar leven kennen en doet ze haar eerste stappen naar volwassenheid. Maar dit mooie sprookje neemt een gruwelijke wending wanneer ze haar eerste kind krijgt.
Lees verder >>>

Het Licht
Het Laagland

Het Licht: wonderlijk en spannend sprookje

24 november 2005 - Recensie door Gigi Schuiten

Het Laagland brengt met ‘Het Licht’ een wonderlijk sprookje. Tegen een mooi en doeltreffend decor vertellen drie acteurs de geschiedenis van het leven na een ramp. Dankzij het goede acteerwerk en de vaart die regisseur Bas Zuyderland in het stuk houdt,  blijkt de zware sage toch verteerbaar en zelfs humoristisch.
De voorstelling is gebaseerd op het gelijknamige epos van de Zweedse schrijver Torngy Lindgren. Bas Zuyderland ging de uitdaging aan om dit boek, dat het meesterwerk van deze toonaangevende Zweedse prozaschrijver wordt genoemd, te vertalen naar het toneel. En dat deed hij goed. De belangrijkste verhaallijnen zijn bewaard gebleven en het resultaat is een spannend verhaal dat de jeugdige doelgroep zeker aan zal spreken. De beoogde koppeling naar de realiteit, waar vloedgolven en aardbevingen hele steden en gemeenschappen wegvagen en echte mensen hun doden begraven, hun huizen weer op moeten bouwen en het leven en de maatschappij opnieuw vorm moeten geven, komt iets minder goed uit de verf. Want daarvoor is ‘Het Licht’ toch net te veel een sprookje.
Zuyderland is - in samenwerking met Verdieping - ook verantwoordelijk voor het decor dat in al zijn simpelheid uitermate doeltreffend is. Met krijt, speelgoed, tekeningen en twee overheadprojectors maken de acteurs de wendingen en kronkels die het verhaal neemt inzichtelijk. Soms komisch, soms serieus maar altijd duidelijk.
Lees verder >>>

Bom
Omega

'Bom': even hartverscheurend als hartveroverend

Anke Engels is een vrouw met veel gezichten in ‘Bom’. Ze is de dochter, het zusje, het meisje, de vrouw, de geliefde, de moeder en de strijder. Ze heeft lief, verliest, rouwt en zint op wraak. In deze heftige theatermonoloog onder regie van Katrin Richter vertelt ze de levensgeschiedenis van een vrouw in oorlogsgebied die zich gedwongen voelt haar leven op te offeren voor een hoger doel.

Lees verder >>>

Pork-in-loop
T.r.a.s.h.

SM-dans Tr.a.s.h. boeit in alle heftigheid

Dynamisch en energiek zijn woorden die nog niet de helft van de kracht uitdrukken van de fysieke dans die T.r.a.s.h. laat zien in Pork-in-loop. Zo fysiek zelfs, dat je je afvraagt hoe het kan dat er niet dagelijks gewonden vallen bij hun repetities en voorstellingen. Oefening, zal het internationaal-Tilburgse gezelschap zeggen. Met verbluffend heftig resultaat, zal het publiek ervaren.

T.r.a.s.h. komt voort uit de Tilburgse underground rockscene en is inmiddels een bovengronds dans- en muziekgezelschap. De punky inslag is nog steeds aanwezig, vooral in de rauwe heftigheid van de themabenadering en in ‘leading lady’ Ulrika: fantastische expressie waar diva Hagen een puntje aan kan zuigen.
Thema is de rotzooi, de poel des verderfs die van buiten uit onze huiskamers binnendringt via de diverse media. En die daar wordt beleefd, ondergaan, gekopieerd. Nou, en er wordt wat beleefd in de huiskamer van T.r.a.s.h., overigens een kopie van hun repetitielokaal. Na een introducerende ‘babbel’ van dame Ulrika wandelt een man de krijtwit behangen en betegelde kamer in, zegt: “What do you want” en knalt recht voorover op z’n snufferd. Een Portugees pratende jongeman gaat op de kitschy rode fauteuil zitten shaken in epileptische proporties. Een vierde danser komt lachend binnen, maar gaat ook al gauw onderuit, net als de paar dansers M/V die nog volgen.

Lees verder >>>

Onder de stoep ligt een hazenleger
Lydia Petzoldt

Krachtig pleidooi tegen consumptiemaatschappij

Lydia Petzoldt houdt in haar eerste theatersolo een krachtig pleidooi voor moeder natuur en tegen de consumptiemaatschappij. Ze confronteert, schokt en amuseert met mime, tekst, dans en projecties.

En moedig is deze Lydia Petzoldt ook want op deze regenachtige herfstavond speelt ze voor slechts een tweekoppig publiek en een handjevol medewerkers in het Ostadetheater in Amsterdam. Dat gebrek aan publiek ligt niet aan de kwaliteit van de voorstelling. Die is gewoon goed. Het is heel jammer dat er niet meer toeschouwers zijn want de warmte die zij meebrengen, hun instemmende geluiden en gelach zouden deze voorstelling pas helemaal afmaken.
Petzoldt speelt Thirza, die de ‘bush’ van Zuid-Afrika heeft ingeruild voor een leven in Amsterdam en wordt verscheurd door een innerlijk conflict. Ze zoekt naar de juiste levenshouding en wikt en weegt tussen haar respect voor de natuur en het leven en haar eigen, soms toch ook, economische en maatschappelijke belangen.

Lees verder >>>

Mondo Leone Alleman
Leon Giesen -

Alleman gaat over één man

11 november – Recensie

Leon Giesen kreeg toestemming om Bert Haanstra’s meesterwerk ‘Alleman’ (1963) op zijn eigen manier te recyclen. Wie de Limburgs-Utrechtse scene-and-songwriter kent, verheugt sinds die aankondiging op de eerste vertoning van ‘Mondo Leone Alleman’. Vorige week vrijdag was de première in het Utrechtse Louis Hartlooper Complex. Eerste indruk: wat weinig Haanstra, maar op en top Giesen.


Wat onwennig zit Giesen voor een groot filmdoek, met twee kleinere schermen naast zich. Zijn ‘podium’ is nauwelijks een meter diep; gezeten op een speaker, met naast hem nog enkele boxen, wat gitaren en een bas. De tweede rij is bezet door twee bistrotafels met daarop twee plastic opbergdozen en daar weer op de beamers. Technicus Elias Groothoff zit op de meest rechtse stoel van de eerste rij, met voor zich de nodige knoppen, schuiven en stekkers.
Dat is echt Leon Giesen: niet te moeilijk doen. Zijn publiek welkom heten met de opmerking “Dames en heren, ik ben het maar.” Zich hardop afvragen of hij wel ‘zo lang’ kan boeien. Geen zorgen Leon, anderhalf uur vlogen voorbij en zelfs voor de mensen die een deel van de filmpjes al hadden gezien op bijvoorbeeld de Parade kan het niet langdradig zijn geweest. Als een van de ontroerendste, echtste mensen in theaterland vermaak je jan en alleman met herkenbare, grappige, rakende filmpjes en bijpassende liedjes.
Lees verder >>>

Idealen
Huis van Bourgondië

Idealen: dromen met beide voeten op de grond

15 november 2005 - Recensie

De pijnlijke waarheid van een familie, de voorzichtige hoop van een gevangen meisje, een bescheiden droom van een kleine crimineel. Het theaterdrieluik ‘Idealen’ zou gaan over dromen en realiteitsbesef. En al lijkt in eerste instantie vooral het tweede, soms zelfs akelig kil geportretteerd door zeven talentvolle jonge acteurs van drie gezelschappen, een niveautje dieper staan in zeker twee gevallen toch de dromen centraal.


‘Idealen’ is de eerste coproductie van de drie Limburgse gezelschappen Het Vervolg, Het Laagland en het Huis van Bourgondië. Het drieluik ging vorige week in première in Maastricht en is deze week nog te zien in Sittard. Door de drie visies op een thema van een trio totaal verschillende regisseurs werden het drie korte stukken met zeer uiteenlopende karakters. Jammer dat ze niet meer te zien zullen zijn na deze week…

Chocorammekes met boto
Goed voor een schaterlach en een ontroerde glimlach is het werk van de jongste van de drie regisseurs, Jef Van gestel (24). Hij maakte namens het Huis van Bourgondië ‘Chocorammekes met boto’, met uitstekend spel van Peter Vandemeulebroecke en An Hackselmans.
In een tot in de details door lagen plastic afgeschermde kamer kijkt een stoffige dame in nachthemd en duster tv. Een grote kerel in sportoutfit zit ingetapet achter een tafel waarop een pak bruinbrood en Nutella. Zij spreekt hem met een stemflexibiliteit van buitengewoon hoog niveau sussend, grommend, spugend, kreunend, blazend en puffend maar vooral bestraffend toe. Hij antwoordt beangstigd en schuldbewust, als een reuzenkleuter die iets stouts heeft gedaan en het weet. De relatie tussen de twee is niet direct duidelijk, maar gaandeweg blijkt hij een inbreker die haar appartement wilde leegroven. Zij pakte hem en plakte hem vast.
Er ontvouwt zich een schitterende, primaire communicatie tussen de rondscharrelende oude vrouw en de vastgebonden jonge man die naar het einde toe leidt tot een bijzondere vertrouwensband. De jongen brengt met zijn absurde, maar welgemeende en schattige droom het licht terug in de ogen van een vrouw die al jaren zonder wensen en verlangens door het leven gaat.
‘Chocorammekes met boto’ is een zeer charmant kleinood dat wordt gekenmerkt door een doeltreffende eenvoud. Het werk van een prettige perfectionist die, hoewel net afgestudeerd, precies weet welke middelen hij in moet zetten om zijn doel te bereiken en dat bovendien op zijn nu al heel eigen manier doet. ‘Tuttefrut’ hebben we helaas gemist, maar alles wat Jef Van gestel vanaf nu maakt, willen we erg graag zien.
Lees verder >>>

Chocorammekes met boto
Jef Van gestel

Charmant kleinood van doeltreffende eenvoud

10 november 2005 – Recensie door Moon Saris

De pijnlijke waarheid van een familie, de voorzichtige hoop van een gevangen meisje, een bescheiden droom van een kleine crimineel. Het theaterdrieluik ‘Idealen’ van het Huis van Bourgondië zou gaan over dromen en realiteitsbesef. ‘Chocorammekes met boto’ van de jonge regisseur Jef Van gestel (24) komt daar het dichtst in de buurt.

Het werk van de jongste van de drie regisseurs is in tegenstelling tot de twee zwartere voorstellingen ‘Gras’ (Hans Trentelman) en ‘Philomela’ (Sylvia Andringa) goed voor een schaterlach en een ontroerde glimlach is. Van gestel maakte namens het Huis van Bourgondië ‘Chocorammekes met boto’ en vroeg Peter Vandemeulebroecke en An Hackselmans voor het – uitstekende - spel.
In een tot in de details door lagen plastic afgeschermde kamer kijkt een stoffige dame in nachthemd en duster tv. Een grote kerel in sportoutfit zit ingetapet achter een tafel waarop een pak bruinbrood en Nutella. Zij spreekt hem met een stemflexibiliteit van buitengewoon hoog niveau sussend, grommend, spugend, kreunend, blazend en puffend maar vooral bestraffend toe. Hij antwoordt beangstigd en schuldbewust, als een reuzenkleuter die iets stouts heeft gedaan en het weet. De relatie tussen de twee is niet direct duidelijk, maar gaandeweg blijkt hij een inbreker die haar appartement wilde leegroven. Zij pakte hem en plakte hem vast.
Lees verder >>>

Dr. Fischer & de 7e hemel
Volksoperahuis-

Volksoperahuis raakt nuance in zwart-wit stuk

De nieuwste voorstelling van het Volksoperahuis ademt een sereniteit die weinig kenmerkend is voor het gezelschap maar die het talent van Kees Scholten groot recht doet. Onder eindregie van Rogier Schippers is ‘Dr. Fischer & de 7e hemel’ een subtiel stuk geworden waarin verhaal, muziek en toneelbeeld vrijwel in harmonie zijn.

Het Volksoperahuis, dat bekend staat om humoristisch muziektheater met meeslepende levensliedjes, laat zijn traditie ook in dit nieuwe stuk niet los. Dat de voorstelling toch een wezenlijk ander karakter draagt dan de voorgaande is voor een deel te danken aan de inbreng van Charles Janko op vleugel. Een prachtige, klassieke compositie vormt het leidmotief van de voorstelling. In de ouverture weerklinkt de opmaat naar het verhaal in klanken van lieflijke hoop, onheilspellende beklemming en ontroerende weemoed; thema’s die gedurende de voorstelling worden herhaald. Nu en dan gebruikt hij de vleugel als snaarinstrument en tokkelt stoutmoedig een spanningsverhogend intermezzo.
In het verhaal worden de romanfiguur Siegfried Fischerle en de schaaklegende Bobby Fischer samengesmolten tot hetzelfde fictieve karakter. In de goedgeschreven toneeltekst wordt het gebruik van geschiedkundige feiten niet geschuwd. Dat levert een boeiend stuk van een uur op waarin de schaakliefhebber de echte Bobby Fischer en een legendarische schaakpartij zal herkennen en de literatuurliefhebber de stem van Canetti’s Fischerle zal horen. In het stuk zijn meerdere lagen verwerkt, waarbij de bovenste laag wat serieuzer is dan te doen gebruikelijk bij dit gezelschap.
Toch is in de liederen het eigen geluid van het Volksoperahuis onmiskenbaar aanwezig. Maar van meedeinen en meeklappen is deze keer geen sprake, want de makers brengen vooral hun intense ballades. Met een verrassende ingetogenheid heeft het gezelschap dit keer de uitbundige en komische franje gemeden en raakt daarmee zowel in muziek als spel knap aan de humor die de omkering van verdriet en pijn is.

Lees verder >>>

De toevallige dood v.e. anarchist
Vrienden v.d. Dansmuziek

Serieuze klucht is vlijmscherp en dolkomisch

2 november 2005 - Recensie door Gigi Schuiten

De Vrienden van de Dansmuziek schoppen de mensen niet tot ze een geweten hebben, ze maken ze aan het lachen. Hun bewerking van Dario Fo’s ‘De toevallige dood van een anarchist’ is vlijmscherp én hartveroverend geestig.
De Vrienden van de Dansmuziek deed een gouden greep door juist dit stuk, dat vijfentwintig jaar geleden voor het laatst in het Nederlands werd opgevoerd door het Publiekstheater, aan de vergetelheid te ontrukken. Het gezelschap laat overtuigend zien dat dit toneelstuk van Nobelprijswinnaar Fo zich bij uitstek leent om actuele misstanden in de wereld op een satirische wijze aan de orde te stellen. Dramaturg Kiki Rosingh en regisseur Pepijn Cladder hebben met deze eerste, avondvullende voorstelling dan ook een uitstekende klus geklaard.
De acteurs bewegen zich zelfverzekerd op het toneel en spelen hun rollen met zichtbaar plezier. In dit ensemble valt het talent van Arent-Jan Linde als gewiekste oplichter en gediplomeerd psychoot het meeste op. Maar ook Klavertje Patijn, Maarten Geraets, Roel Voorbij, Willemijn Kressenhof en Elmar Düren krijgen de lachers moeiteloos op hun hand. Uit de uitstekende timing valt af te lezen dat de acteurs goed op elkaar zijn ingespeeld.

Lees verder >>>

Dood van een klasgenoot
Omega

Hip stuk over geweld onder jongeren

Omega zet met ‘Dood van een klasgenoot’ een vlotte en hippe voorstelling neer die een prima bijdrage kan leveren aan de discussie over wapenbezit en geweld onder jongeren. Geen moraliserend verhaal maar een goedgeschreven toneelstuk dat in vliegende vaart laat zien hoe snel een pesterijtje uit de hand kan lopen tot een drama dat niet meer terug te draaien is.

Blauw, groen en zwart zijn de overheersende kleuren in het minimalistische maar toch spannende toneelbeeld, dat een verlaten industrieterrein moet voorstellen waar drie vrienden elkaar buiten schooltijd ontmoeten. De scholieren Mario, Marius en Sheila worden gespeeld door respectievelijk Steve Hooi, Efrem Stein en Anouk Beugels. Naast hun namen dragen ze ook allemaal een nummer, A009, A345 en A128, een goedgevonden symbool voor de status van een leerling binnen een grote scholengemeenschap.
De toneelprestaties van de drie acteurs zijn prima. Hun stemmen zijn helder en over het algemeen goed verstaanbaar maar soms praten ze net even wat te snel. De teksten zijn op hun lijf geschreven. Ook met de danspassen kunnen ze uitstekend uit de voeten. De mimische kwaliteiten van Anouk Beugels zijn hilarisch en bovendien ontroerend herkenbaar wanneer ze het weeïge nummer ‘Without you’ playbackt.

Lees verder >>>

De zelfmoord van de meisjes
Bonheur

IJzersterk acteerwerk in zelfmoorddrama

Meer dan over de dood gaat het in ‘De zelfmoord van de meisjes’ over de volmaaktheid van de herinnering. Regisseur Peter Sonneveld zet de macabere geschiedenis van vijf tienermeisjes die in hetzelfde jaar zelfmoord plegen lichtvoetig en humoristisch neer zonder het bijzondere verhaal of het perspectief geweld aan te doen.

Het verhaal wordt verteld door vijf schoolvrienden die in dezelfde straat als de zusjes Lisbon woonden en dezelfde school bezochten. Jaren na hun dood komen ze nog regelmatig bijeen rond het graf van Lux Lisbon. Zoals ze in hun jeugd werden gefascineerd door de zusjes die hun sensuele ideaalbeeld vertegenwoordigden, zo worden ze nu nog steeds geobsedeerd door de raadselen rondom hun zelfverkozen dood.
Het levert een bijzondere spanningsboog op; die tegenstelling tussen enerzijds het thrillerachtige verhaal en anderzijds de bijna komische verteltrant van de vijf acteurs. Het is dan ook niet zo zeer de onbeantwoord gebleven vraag waarom de meisjes zelfmoord pleegden die na afloop tot nadenken stemt, maar de uitvoering van het verhaal. De dood is de grote afwezige: hij wordt overal genoemd, benoemd en verbeeld maar krijgt niet de kans om te ontroeren, aan te grijpen of te beklemmen.
Deze bewerking van ‘De Zelfmoord van de meisjes’ naar het boek ‘The Virgin Suïcides’ van Pullitzer prijswinnaar Jeffrey Eugenides, is erg verrassend en weet de aandacht van het publiek anderhalf uur lang onverminderd vast te houden.
In deze remake is het acteerwerk van de vijf acteurs – die in 2000 in dezelfde bezetting op de planken stonden – ijzersterk. Alle vijf zijn ze gekleed in een herenkostuum en het is prachtig om te zien hoe ze in die mannelijke outfit moeiteloos van de ene in de andere rol stappen en totaal geloofwaardig zijn.

Lees verder >>>

Tape
REP

Soapies glijden uit over 'Tape'

4 oktober 2005 – Recensie

Liefhebbers van goed acteerwerk is het vast een raadsel waarom in Nederland zo veel slechte acteurs mogen meespelen in films en series, terwijl ze toch talent genoeg zien op de kleine en grote podia van het land. Nog verbazingwekkender is het zien van diezelfde slechte acteurs in een serieuze theaterproductie. Met de deur in huis dan maar: Tygo Gernandts talent is groot en het verhaal van 'Tape' is sterk, maar samen zijn ze niet groot en sterk genoeg om de ondermaatse prestaties van de soapies Cas Jansen en Medina Schuurman te doen vergeten in de podiumversie van ‘Tape’.



'Tape’ ging gisteren in première in de Amsterdamse Meervaart en is een Rick Engelkes-productie, geregisseerd door Marcus Azzini. Die laatste is vreemd genoeg niet vermeld in het persbericht; daarin tellen blijkbaar vooral de namen van BN’ers. En hoe die dat in hemelsnaam zijn geworden…?
Lees verder >>>

Artikel V
De Warme Winkel

Ongecoördineerde fratsen in Artikel V

De Warme Winkel beloofde met ‘Artikel V’ op zoek te gaan naar de theatrale gaten in het web van belastingontduiking, gekozen burgemeesters, provincietrots, wietplantages, hoge bomen en zwarte schapen. Het roeren in de lokale politieke brei van Maastricht gaat niet verder dan de copulatie van twee pollepels en de zwarte schapen blijken de Chinezen te zijn die tot vervelens toe aan de schandpaal genageld worden.

Voor aanvang moet het publiek in een kleine gang wachten tot de theatermakers ze komen halen. Uiteindelijk verschijnt Mara van Vlijmen. Ze probeert uit te leggen hoe de ‘Artikel V’ tot stand is gekomen en vooral waarom. Haar verhaal is warrig en dat een toelichting überhaupt nodig is, belooft weinig goeds. Dan verschijnen de twee andere theatermakers, in beschermende kleding met mondmaskers. De toeschouwers krijgen een overlevingspakket in hun handen gedrukt. De uitleg daarbij is niet te verstaan. Het pakket bestaat uit een deken, een pollepel, een kaartje, een pil, een foto van de burgemeester van Maastricht en een nieuwsbericht over woonwagenkamp Vinkenslag.

Lees verder >>>

Don Carlos
TGA/Theatercompagnie

‘Don Carlos’: pittig maar prachtig

‘Don Carlos’, de eerste gezamenlijke productie van Toneelgroep Amsterdam en de Theatercompagnie, is pittige maar verrukkelijke kost. De bloemrijke en mooie teksten vragen wel het nodige van de concentratie van het publiek. En van hun uithoudingsvermogen, want hoewel flink ingekort duurt deze schrapversie van ‘Don Carlos’ toch ook nog ruim drie uur.

Het stuk speelt aan het Spaanse hof van koning Philips II. Regisseur Theu Boermans en scenograaf Bernard Hammer zijn er uitstekend in geslaagd om de pragmatische stijl van Philips II, die niets van protserigheid en weinig van decorum moest hebben, te vertalen naar een modern toneelbeeld. De hofhouding is gehuisvest in een industrieel kantoorpand met felle tl-verlichting en strakke en rechte vormen. Alleen de kunstverzameling die de koning in navolging van zijn vader aanlegde, ontbreekt. De tegenstelling tussen de wollige en hoogdravende taal van het in 1784 geschreven toneelstuk van Schiller en de efficiënte scenografie wordt tot in de kleinste details doorgevoerd en levert een boeiend conflict op.

Lees verder >>>

Leeftijd
v. Dalsum & v.d. Rest

'LeefTijd': Teder en zacht

Gisteravond ging in het Compagnietheater in Amsterdam het toneelstuk  ‘LeefTijd’ in première. In ‘LeefTijd’ bereiden moeder en zoon zich voor op het onvermijdelijke afscheid wanneer bij haar een ongeneeslijk ziekte wordt geconstateerd. De hoofdrollen worden vertolkt door Josine van Dalsum en haar zoon Aram van de Rest, die in het stuk hun eigen werkelijkheid voortdurend raken want bij Josine werd vorig jaar een terminale vorm van kanker geconstateerd.

Op een paar lege stoelen na, is de grote zaal van het Compagnietheater langzaam volgestroomd. In de zaal veel bekende gezichten uit de theater- en televisiewereld. Plotseling verstomt het geroezemoes tot aandachtige stilte. Even later gaat het licht inderdaad uit. En dan weer aan. In het decor van losse vloerplanken en afgevallen bladeren staan een houten stereomeubel met heel veel cd’s, wat dozen en een omgekeerde, blauwe, houten stoel.
Josine van Dalsum opent met de monoloog ‘witte woorden’. Alles is wit wanneer ze het nieuws over haar terminale ziekte uit de mond van de witgejaste arts verneemt. “Witte woorden waren het, want hij had er geen schuld aan. Witte woorden in een witte omgeving. Het was de realiteit. Daar kan zo’n man niks aan doen. Hij was zijn handen in onschuld en desinfecterende zeep. Hij is volkomen onschuldig. Ik ook trouwens. Ik heb het er niet naar gemaakt voor zover ik weet. Witte woorden in een witte omgeving.”

Lees verder >>>

Zand erover
Het Laagland

Zand erover, en de volgende keer wat dieper graven

2 september 2005 - Recensie

De openingsvoorstelling van het theaterseizoen bij Het Laagland in Sittard, 'Zand erover', kende gisteren zijn première in de danszaal van het Glaspaleis tijdens Cultura Nova. Bedacht en gespeeld door jonge theatermakers Gijs Nollen en Joris Erwich - de Twee Meneertjes - die vooral schitteren tijdens de te zeldzame liedjes in dit 'cabaretesk toneel'.


Het stuk - gemaakt voor mensen vanaf 14 jaar - speelt in op de flexibilisering van de uitvaartwereld en gaat over twee broertjes die hun vader begraven - al gaan in de tussentijd ook een paar anderen naar de eeuwige jachtvelden. Het begint op rijm, maar na het eerste liedje (met de grappige slotzin 'Zet hier uw handtekening en vast vaarwel') in mooie samenzang praten de jongemannen gelukkig gewoon zoals je praat. Een tikje te geacteerd, misschien, maar het kan nét.
Lees verder >>>

Blokjes kaas met mosterdgas
Vrienden v.d. Dansmuziek

‘Blokjes kaas’: veel bronnen, weinig menselijks

In uniformen en met troffelgerommel marcheren ze tussen het publiek om hun voorstelling ‘Blokjes kaas met mosterdgas’ aan te kondigen en natuurlijk serveren ze er een blokje kaas met een likje mosterd bij.  Nauwelijks vier maanden na de oprichting van hun gezelschap De Vrienden van de Dansmuziek staan deze pas afgestudeerde theatermakers al met hun eerste productie op De Parade. Hoewel we er van doordrongen zijn dat we een voorstelling van nieuwkomers gaan zien, zijn onze verwachtingen hooggespannen want de eindregie van deze productie is in handen van niemand minder dan Gertjan Rijnders, voormalig artistiek leider van Toneelgroep Amsterdam en bekend regisseur.

‘Blokjes Kaas met mosterdgas’ gaat over de Eerste Wereldoorlog. Geen voor de hand liggend onderwerp voor theatermakers en al helemaal niet voor jonge theatermakers. Het toneelstuk is dan ook voortgekomen uit de persoonlijke fascinatie van één van de acteurs.
Het decor is goed. De rekwisieten zijn goed. De kostuums zijn goed. Uit alles blijkt dat er heel veel tijd en moeite is gestoken in het verifiëren van bronnen en dat de theatermakers zich tot het uiterste hebben ingespannen om een zo authentiek mogelijke voorstelling te maken.
Maar ergens halverwege het stuk begint het op te vallen dat er iets essentieels aan deze productie ontbreekt. Ondanks het prima acteerwerk en de fraaie samenzang lukt het de acteurs niet om de aandacht van het publiek vast te houden. Dat blijkt uit het gemurmel, het geritsel en de onrustige bewegingen onder de aanwezigen.

Lees verder >>>

Nog meer rottigheid
Maarten van Roozendaal

‘Nog meer rottigheid’ niet rot genoeg

8 augustus 2005 - Recensie door Gigi Schuitenbr/> In het programma beloofden ze zo veel rottigheid dat ze de glimlach van onze gezichten zouden spelen, maar dat is het trio niet gelukt. , Bob Fosko en entertainen ons met ruim een half uur muziek en cynische teksten in hun voorstelling ‘Nog meer rottigheid’, maar van bijtende humor is geen sprake.

Als we tijdens het eerste nummer vrolijk worden vergast op uitspraken dat het allemaal wel meevalt als je een doodgeboren kind krijgt maar toch zwangerschapsverlof hebt of wanneer je niet op zondag in Enschede was maar in de metro in Londen zat, zijn we nog hoopvol voor de rest van de show. Maar na het eerste nummer verandert de smaak al snel van bitter naar zoetzuur.
Dat zoetzuur ook best lekker kan zijn, proeven we bij het zevende nummer ‘De Beuk erin’ dat wordt gezongen door Pieter van Duyl, beter bekend als Pierre van Duyl van band De Dopegezinde Gemeente. De muziek en de tekst doen een beetje denken aan de formule waar De Dijk patent op heeft, swingend, uitnodigend tot ten minste meedeinend of helemaal uit je dak gaan en met een stevige tekst en pakkend refrein.
Het achtste en voorlaatste nummer is een pareltje van Maarten van Roozendaal. Hij ontroert met zinsneden als ‘hij veegt het brood van haar gezicht, streelt haar eindeloos de hand, in dit te late einde, zo uitgeleefd, zo klein.’ Jammer genoeg gaat een deel van het mooiste nummer van deze voorstelling verloren in de herrie die de Achterbankgeneratie in de naastgelegen tent maakt.
Fosko, voormalig voorman van de Raggende Manne, alleskunner Van Roozendaal en Van Duyl, die in de analen van het popinstituut te boek staat als een pionier, vormen een sympathiek maar onwaarschijnlijk gelegenheidstrio dat hun onderlinge chemie net niet helemaal over weet te dragen op het publiek. Of zoals we een paar rijen voor ons hoorden opmerken: ‘We zien Maarten liever alleen.’

Gezien:
Nog meer rottigheid
Maarten van Roozendaal, Bob Fosko en Pieter van Duyl
7 augustus 2005 - De Parade, Amsterdam

Parade De Parade

Colores
Piet van der Pas

Kleur maakt de wereld

8 augustus 2005 - Recensie


Niet God, niet de evolutie maar kleur heeft de wereld gemaakt tot wat ze is – en zal haar wellicht vernietigen. Dat scheppingsverhaal vertelt acteur Piet van der Pas prachtig aan de hand van krachtige animaties van tekenaar-designer Javier Mariscal. De ultieme feel good-voorstelling van de Parade: intiem, lief, tot de verbeelding sprekend en uiterst geschikt voor grote en kleine fans van le Petit Prince, Amélie en andere schattige sprookjes.


Foto: René den Engelsman


Een bezoekster van de première tipt deze zondagavond voorbijgangers aan de tent van Colores met een genietende blik en een enthousiaste opmerking: ‘Moet je gaan zien, is errug leuk.’ Die aangesproken voorbijgangers zitten dan ook in de derde uitvoering van de avond en zeggen na afloop tegen alle andere passanten op de Parade – vooral die met kinderlijke fantasie: ‘Moet je gaan zien, is errug leuk.’ Als het kan iedere dag een keertje…
Lees verder >>>

De Varkensfabriek
El Guennouni & Azaay

Verboden vlees voor moslims

7 augustus 2005 - Recensie

Wat moet je als werkloze Marokkaan die door pa gedwongen wordt de handjes uit de mouwen te steken? Werken, desnoods in de fabriek van het verboden vlees: de varkensfabriek. Twee jonge Marokkaanse theatermakers/cabaretiers maakten er een hilarische voorstelling over, die na dertig minuten doet verlangen naar meer – ook omdat een echt einde ontbreekt.


Als je uit een avondvullende show twee tot drie echt sterke grappen kunt distilleren, is het geen mislukte avond. Mohammed Azaay en Karim El Guennouni, die het Nederlands overigens beter beheersen dan menig Nederlander, gooien er in een halfuurtje drie uit voor in de boekjes. Ze zitten allemaal in het sterkste deel van de voorstelling, dat wat zich afspeelt in de fabriek zelf – het uitzendbureau, de disco en het huis van lekker wijf Lonneke (Mohammed) zijn blijkbaar ietsje minder inspirerend.
De varkensfabriek vraagt er natuurlijk ook om. Er werken domme Hollanders, geestige Surinamers en natuurlijk Turken en Marokkanen en het werk is zo vreselijk geestdodend dat je er wel grappen over moet maken. En ook leuk: spugen op het vlees, je aftrekken over het vlees, snot over het vlees, dat verdienen die smerige varkensvreters.
Lees verder >>>

Bandloopt 42
Orkater

Orkater speelt tikkertje

6 augustus 2005 - Recensie door Gigi Schuiten

De heren van Orkater zijn na twee jaar weer terug op De Parade en dat zal het publiek weten ook. Beppe Costa, Kees van der Voren en Eddie B. Wahr zetten een opnieuw spitsvondig stuk van bijna drie kwartier op de planken en trekken daarbij, zoals we van Orkater zijn gewend, alle muzikale registers open.

Plaats van handeling in 'Bandloopt 42' is een geluidsstudio. Gedrieën vormen de acteurs het creatieve team en samen proberen ze om de muziek voor een commercial te bedenken. Het op zichzelf vrij simpele verhaal wordt een verbluffend stukje toneel door het bijzondere gebruik van techniek.
Met behulp van een groot televisiescherm wordt de illusie van het raam van de opnamestudio gecreëerd waarachter een bonte stoet van muzikanten de revue passeert. De rollen van deze snaakse types worden eveneens door het trio vertolkt maar zijn van te voren opgenomen. En in alle eenvoud is dit een briljante vondst die minutieus wordt toegepast. Het is gewaagd, want alles valt en staat met de timing maar deze uitdaging kunnen de ervaren en op elkaar ingespeelde heren van Orkater ruimschoots aan.
Ze beperken zich dan ook niet alleen tot het laten opdraven van allerlei gekke musici maar spelen tikkertje met verlos met hun filmische alterego’s. Dat leidt tot hilarische situaties waarbij het publiek zich nu en dan onder de tribunes lacht. Maar minstens zoveel pret hebben Beppe, Kees en Eddie en dat maakt de voorstelling nóg leuker. En passant bespelen de heren dan ook nog even een fiks aantal muziekinstrumenten en wordt het publiek vergast op schlagers en hard rock en alles daar tussen in. Kortom een geweldige nieuwe voorstelling van Orkater met als enige, kleine dissonant de shots van een Nederlandse taxi onderweg naar Schiphol met vrij-en bezetbordjes in het Spaans.

Gezien:
Bandloopt 42, Orkater
5 augustus 2005, Parade, Amsterdamde Parade

Club Mondo Leone
Leon Giesen

Levensgenieten met Leon Giesen

4 augustus 2005 - Recensie

Leon Giesen is geen begaafd zanger, geen erg getalenteerd tekstschrijver, geen geniaal filmmaker, geen briljante gitarist. Maar hij is wel een fantastische combinatie van dat alles. Heerlijk, zoals hij je meesleept in zijn eigen nostalgietjes. Levensgenieters, word allen lid van Club Mondo Leone!

Wat een schatje moet die Leon Giesen zijn. Zo lief, ingetogen en bescheiden als hij bij zijn eigen filmpjes zingt en speelt over het ‘ding van zijn lieveling’, zijn held Phil Lynott van Thin Lizzy, het pellen van een ei, Jimi Hendrix langs het spoor en zichzelf; dat kun je niet als je een lul bent. Helaas zaten we niet in de laatste show van de avond op de Parade, want dan had hij ons (en zichzelf) vast vergast op wat extra liedjes – ophouden is niet zijn sterkste punt. Overigens: die vijf waren al wel meer dan genoeg om ons hart te stelen.
Lees verder >>>

Een Magistrale Stralende Zon
Huize L.I.N.D.A.

L.I.N.D.A. straalt – te lang

2 augustus 2005 – Recensie door Moon Saris

Een monsterlijk groot staaldraden oor vormt de hoofdmoot van het decor van Huize L.I.N.D.A.’s ‘Een magistrale stralende zon’. Achteraf gezien een voorbode van de onbegrijpelijk wartaal die de arme oren van het publiek het komende anderhalf uur te verduren zal krijgen. Niet helemaal de schuld van het gezelschap, maar voornamelijk van de tijdens de voorstelling geportretteerde: Johnny van Doorn, alias The Selfkicker.



Het stuk is genoemd naar een literaire roman van schrijver/dichter Johnny van Doorn, een in 1991 overleden fenomeen uit de jaren zestig. De artistieke leiding is in handen van Stef van den Eijnden, evenals de hoofdrol – als daar al sprake van is in een stuk met vijf ongeveer even sterke karakters.
Lees verder >>>

Manoeuvres
Conny Janssen Danst

Manoeuvres op de werkvloer

02 augustus 2005 – Recensie

Een podium. Een stel bureautafels. Bakken met bestek. Koffiekopjes. Suikerklontjes, dozen vol suikerklontjes. Een radio. En een klok die half vijf aanwijst. Ziedaar het decor voor Manoeuvres van Conny Jansen Danst… op de Parade. Een korte maar krachtige moderne dansvoorstelling van twee vrouwelijke en twee mannelijke dansers die hun saaie werkbestaan eventjes doorbreken door op de versiertoer te gaan.

De binnenprater voor de deur beweert dat de Parade niet echt een plek is waar moderne dans aardt. Maar Conny Janssen heeft een stuk gechoreografeerd dat waarschijnlijk zowel liefhebbers als niet-kenners kan bekoren, vertelt hij erbij.
Hij krijgt gelijk.
Lees verder >>>

Zooi
Krisztina de Châtel

'Zooi' saai? Nou nee

20 juli 2005 –Recensie

Saai, dat 'Zooi'. Dat geluid klonk her en der na de premièreavond op Over het IJ van Krisztina de Châtels jongste, tijdens Julidans gespeeld in de Amsterdamse binnenstad en nu voor de gelegenheid met het pontje overgestoken naar het NDSM-terein in Noord. Maar een uur na de start van de voorstelling, zo rond het einde, kan ik niet dezelfde conclusie trekken. In tegenstelling tot diverse andere Over het IJ-producties is 'Zooi' qua lengte, spanningsopbouw en variatie precies goed.


Lees verder >>>