The Pillowman
De Theatercompagnie

De gruweldaden van mensen als bloedrode draad

3 december 2006 – Recensie door Linda Mous

Er is een schrijver genaamd Katurian Katurian en hij schrijft verhalen. Gewoon verhalen. Verder wil hij er niets mee zeggen. De jeugd van Katurian en zijn gehandicapte broer Michal is misschien nog wel gruwelijker dan de fictie die de schrijver schrijft. Wanneer zijn verhalen bewaarheid worden in een aantal verschrikkelijke kindermoorden, vervaagt de grens tussen fictie en realiteit snel. De toeschouwer wordt in ‘The Pillowman’ door de Theatercompagnie meegevoerd in een emotionele achtbaan die zelfs de meest cynische kijker niet onberoerd zal laten.

Katurian (Mike Reus) wordt meegenomen naar het politiebureau om hier vragen te beantwoorden over twee vermoorde kinderen en een vermist meisje. De twee moorden worden gedetailleerd beschreven in zijn verhalen. Zwaar gemarteld wordt Katurian naar de kamer ernaast gebracht, naar zijn gehandicapte broer Michal (Tijn Docter). Die heeft op zijn beurt aan rechercheur Ariel (Jappe Claes) de moorden opgebiecht en gezegd dat Katurians verhalen hem hebben geïnspireerd. Katurian begrijpt niet hoe zijn broer moorden kan bekennen die hij niet heeft gepleegd, totdat hij achter de schokkende waarheid komt.
Lees verder >>>

Perô of de geheimen van de nacht
Speeltheater Holland

Miniatuurliefde in grootse entourage

2 december 2006 – Recensie door Tessel van Aalst

Twaalf jaar geleden ging de familievoorstelling ‘Perô of de geheimen van de nacht’ in première. Het was een internationaal succes. Op veler verzoek brengt Speeltheater Holland de sprookjesachtige liefdesgeschiedenis nogmaals op de planken, ter ere van de dertigste verjaardag van het gezelschap. Guus Ponsioen bewerkte destijds het kinderboek ‘Pierrot ou les secrets de la nuit’, van de Franse schrijver en filosoof Michel Tournier en schreef de muziek voor de voorstelling. Poppenspel, toneel en muziek komen als een dynamisch geheel samen in een prachtig decor, met vertederende details als kersen op de taart.

Perô is al zo lang hij zich kan herinneren tot over z’n oren verliefd op zijn buurvrouw Colombina. Ze wonen naast elkaar in het Italiaanse dorpje Fanghetto. Vroeger waren ze dikke maatjes, maar tegenwoordig zien ze elkaar bijna nooit meer. Perô is namelijk bakker en hij werkt ’s nachts, als Colombina slaapt. Zij werkt overdag in haar wasserette.
Lees verder >>>

Blessuretijd
Jeroen van den Berg

Op een scootmobiel sukkelen naar het einde

28 november – Recensie door Mathijs Schiffers

“Hoe ben ik hier eigenlijk terechtgekomen?,” vraagt een van de dementen in een verzorgingstehuis zich af in ‘Blessuretijd’. Deze tragikomedie, geschreven door Jeroen van den Berg en geregisseerd door Ivar van Urk, kent enkele goede grappen, maar de humor mist venijn en het drama geloofwaardigheid, met als gevolg dat het stuk al vroeg naar het einde sukkelt, net als de bewoners.

In ‘Blessuretijd’ zitten vier bejaarden van boven de tachtig met elkaar opgescheept. Of opgesloten, zoals Nettie Blanken in de rol van Ali van der Hoeven herhaaldelijk beweert. Maar mevrouw Van der Hoeven heeft alles dan ook niet meer helemaal op een rijtje, net als Kees de Boer (een rol van Helmert Woudenberg), Greetje Kroes (gespeeld door Marlies Hamelynck) en Pieter de Graaf (Reinier Bulder). De vier praten driftig langs elkaar heen, wat soms grappig is. Ze vallen elkaar lastig met persoonlijke geschiedenissen waar de ander part noch deel aan had en dus ook maar matig in geïnteresseerd is. En omdat ze dementeren, herhalen ze dat ook nog eens. Tot de dood hen scheidt.
Lees verder >>>

Utopie van het atoom
Compagnie De Koe

Ondanks stijlbreuk interessant chaotisch

Recensie door Liesbet Arousseau

‘Utopie van het atoom’ van Compagnie De Koe moet het vooral hebben van de interessante chaostheorie die door de ‘duurbetaalde illusie’ van het theater ook doorvoeld wordt.

Drie mannen (Stefaan van Brabandt, Bruno Vandenbroecke en Peter Vanden Eede) hebben hun koffiepauze. We weten niet wie ze zijn en waar ze zich bevinden. Te zien aan hun kostuums en aan de paaltjes met fluwelen koorden die normaal gezien de rode lopers afbakenen is de stemming formeel. De mannen houden een zekere afstand van elkaar en hun conversatie verloopt stroef. Het is pauze en dus moet het gesprek luchtig van toon zijn en vooral niet stilvallen. Dat praten over koetjes en kalfjes lukt niet aardig en ontaardt vrij snel in diepzinnige filosofische en existentiële beschouwingen. Het kan bijna niet anders of we hebben te doen met een stelletje vakidioten op een wetenschappelijk congres.
Lees verder >>>

MC Shake
Zep

Shakespeare in funky hiphopjasje

13 november – Recensie door Mathijs Schiffers

“Dit is geen drama, zie. Wat is het dan? Dit is komedie!,” rappen de acteurs in ‘MC Shake’, een spetterende klucht van theatergroep Zep, die boordevol allitererende spitsvondigheden en grappen zit. Het stuk is een 'streetwise' bewerking van een tekst van William Shakespeare. 'To shake or not to shake', luidt dan ook de hamvraag!

‘MC Shake’ vertelt het verhaal van twee identieke tweelingen die elkaar weer tegenkomen na vele jaren van elkaar gescheiden te zijn. Er is echter een probleem: zij weten niet van elkaars bestaan af. En wat het allemaal nog lastiger maakt: hun vrouwen weten dat evenmin. Dat leidt tot veel misverstanden en miscommunicaties in een show waarin rapmuziek centraal staat.
Lees verder >>>

Mefisto for ever
Het Toneelhuis

Leerrijk en confronterend, maar ook enorm ontroerend

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (7) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Liesbet Arousseau

Shakespeare zei het ooit: ‘There’s something rotten’. Tom Lanoye en Guy Cassiers bekrachtigen het zoveel eeuwen later, met zo veel verbluffend mooie woorden, nog eens: Mefisto is van alle tijden. Lanoye voelt het vandaag borrelen en wacht niet tot het overkookt. Fascisme ontstaat geleidelijk en het monster spreekt niet enkel Duits. Sterker, soms is zwijgen ook een misdaad. Soms is slecht zijn zo banaal... en zo fantastisch theatraal. ‘Mefisto for ever’ heeft alles wat het moet hebben.

Kurt Köpler en zijn acteurs studeren Hamlet in. Ondertussen wordt buiten de verkiezingsstrijd uitgevochten. De partij van Hitler wint, maar voorlopig is alles nog min of meer zoals het was. Dan wordt een gebedshuis in brand gestoken, dan een tweede en een derde. Hier kan je niet blind voor blijven. Sommige acteurs, onder wie de joodse steractrice Rebecca Füchs, beslissen om het land te verlaten. Köpler wil blijven om naar eigen zeggen via het theater verzet van binnenin te bieden. Maar al heel snel wordt hij de marionet van Göring. Is dit nog verzet of is het opportunisme? Köpler wordt gepromoveerd tot intendant van het Duitse Staatstheater. Speelt hij nog theater of is hij intussen de rol geworden waarin hij uitblonk? Köpler is de kameleon, de kunstenaar zonder ruggegraat, de hoerige opportunist, de Eichmann en de Riefenstahl van het theater. Köpler is Mefisto.
Lees verder >>>

Slagschaduw
Boukje Schweigman en Productiehuis Jeugdconcerten

Muzikale verhalen met wonderlijke wezens

27 oktober 2006 – Recensie door Tessel van Aalst

Muzikanten zijn schimmen, instrumenten worden beestjes en melodieën blijken verhalen, in de nachtelijke fantasiewereld van de kleine Toon. Met beperkte middelen weet regisseur Boukje Schweigman in ‘Slagschaduw’ een fascinerende wereld te creëren waarin schaduwen tot leven komen op sfeervolle composities van contrabas, trompet, vleugel en klarinet. ‘Slagschaduw’ speelde vorig seizoen in het Concertgebouw in Amsterdam en was deze week nog een keer te zien in het kader van ‘Herfststukjes’ in Utrecht en Amersfoort.

“Van wie is dat boek?”, vraagt Toon, die via de publieksingang het toneel op is gekomen en daar tot zijn grote verbazing een enorm boek aantreft. “Van opa!”, “van Sinterklaas!”, “Van mij!” De zaal vol uitgelaten kinderen denkt hardop met hem mee. Als Toon het boek opent blijkt het vol spannende verhalen te staan, alleen niet opgebouwd uit letters, maar uit klanken. De muziek komt vanachter een raam vandaan, en omdat Toon te klein is om erdoor te klimmen, vraagt hij zijn eigen reuzenschaduw om op onderzoek uit te gaan.
Lees verder >>>

Wervel
Boukje Schweigman

Duizelingwekkend ‘Wervel’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (5) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Annet Bremen

Het enige wat ze doet, is draaien; één uur lang alleen maar cirkelen om haar eigen as. Maar geen enkele cirkel is hetzelfde. Snel, langzaam, groots of klein, steeds vertelt haar lichaam een spannend verhaal. Boukje Schweigman schept een wonderlijke wereld, pakt je in en zuigt je daarin mee. Haar mimevoorstelling ‘Wervel’ doet duizelen en raakt diep.

Vóór de voorstelling weet iedereen al dat dit een magische en bijzondere ervaring gaat worden: na het aantrekken van een grote witte cape, wordt het publiek één voor één de zaal binnengeloodst en neemt het in een afgesloten cirkel rondom plaats. Daar ligt in het midden een klein opgekruld meisje onder een grote lichtgevende steen.
Lees verder >>>

Timboektoe Trio’s
Meekers Uitgesproken Dans

Een ruimtereisje door het menselijk lichaam

19 oktober 2006 – Recensie door Moon Saris

Kleine meisjes zijn over het algemeen dol op dans, kleine jongetjes laten zich er normaal gesproken niet zo makkelijk naartoe slepen. ‘Timboektoe Trio’s’ van Meekers Uitgesproken Dans is nadrukkelijk bedoeld voor álle kinderen vanaf acht jaar. En reken maar dat ze die toneelstukjes-met-dans over reisjes door de ruimte, met al die gekke wezens en al die gekke pasjes, allemaal leuk vinden.

Huischoreograaf Arthur Rosenfeld heeft zich voor deze voorstelling in eerste instantie laten inspireren door ongelofelijke verhalen waar toch een kern van waarheid in blijkt te zitten, maar kwam gaandeweg uit bij een drieluik dat expliciet is geïnspireerd op het ruimtereizen. Van de drie kleine voorstellingen worden er meestal maar twee gespeeld; bij de première waren ze voor de uitzondering alledrie te zien.
Lees verder >>>

Carmen
Het Nationale Ballet

Waar oost en west elkaar ontmoeten

19 oktober 2006 - Recensie door Marjolein Theunissen

Steeds meer raken oost en west in onze maatschappij met elkaar vervlochten. Speciaal voor het Nationale Ballet schreef huischoreograaf Krzysztof Pastor ‘Crossing Paths’; een vernieuwende dansvoorstelling over de botsing en samensmelting van deze twee zeer verschillende culturen. ‘Crossing Paths’ maakt deel uit van de driedelige voorstelling ‘Carmen’. De wereldpremière vond plaats op 7 oktober in Het Muziektheater Amsterdam.

Wie een ballet maakt dat over de botsing tussen de oosterse en westerse cultuur gaat, vraagt om moeilijkheden. Krzysztof Pastor, die sinds 2003 huischoreograaf is van Het Nationale Ballet, stuitte niet voor niets op technische, esthetische en ethische bezwaren. Toch ontdekte hij tijdens het maakproces van ‘Crossing Paths’ evenveel overeenkomsten als verschillen in de beide klankwerelden.
Lees verder >>>

In two minds
Conny Janssen danst

Spannende groepsdwang in afgelegen grot

17 oktober 2006 – Recensie door Bart Krull

In de voorstelling 'In two minds' van Conny Janssen Danst staat het collectief tegenover het individu. Sobere, gestileerde rituelen vormen een dwingende basis waaruit een enkeling probeert te ontsnappen. Dat levert een spannende strijd op, waarin de muziek een hoofdrol speelt.

De dansers staan al op het podium als het publiek een stoeltje zoekt. Sommigen in langzame beweging, anderen zitten op een mooi vormgegeven doos waaruit licht komt. Er klinken tonen en geluiden die niet goed zijn thuis te brengen. In de hoek van het podium ligt een hoop stenen. Na een tijdje ontstaat er een collectieve, synchrone beweging. Het publiek is getuige van een sober ritueel waarvan het niets begrijpt. Zit de toeschouwer wel in een theater, of eerder in een afgelegen grot?
Lees verder >>>

Human Figures
Dance Works Rotterdam

Frisse dans vervoert tot in hogere sferen

16 oktober 2006 – Recensie door Lieke Jordens

Ton Simons, die al sinds 1999 als artistiek leider verbonden is aan Dance Works Rotterdam laat met ‘Human Figures’ een staaltje eigentijdse dans zien van uitstekende klasse. De choreografie is gemaakt op delen van Bach's ‘Das Wohltempierte Clavier’. De live uitvoering van Bach door Manuel Araújo in combinatie met de souplesse van de Rotterdamse dansers maakt de voorstelling tot een lust voor oor en oog.

‘Als we hadden kunnen horen wat het universum met zichzelf besprak op het moment dat het zich begon te organiseren, dan had dat geklonken zoals Bachs muziek.’ Deze uitspraak van Goethe was voor Ton Simons de aanleiding om beelden van het hemelruim te projecteren achter de dansers. Het blijkt een bepalende factor te zijn, want door de bewegende beelden lijkt het bijna of de dansers zelf opgaan tussen de hemellichamen. Op willekeurige momenten worden de beelden van de Hubble Space Telescope (de ruimtetelescoop van NASA die al zestien jaar lang opnames van het heelal maakt) vervangen door de kleuren rood, groen, blauw en combinaties daarvan. Tegen de achtergrond van de bewegende hemellichamen ontstaat een soort dromerige, onaardse sfeer, maar wanneer de achtergrond weer egaal kleurt, worden de toeschouwers teruggeroepen naar planeet aarde. Niet meer wegdromen en alle attentie terug naar de sierlijke, flexibele dansers. Het keiharde contrast tussen de felle achtergrond en de zwarte outfits blaast nieuw leven in de voorstelling en maakt alles weer levendig.
Lees verder >>>

Zapitude 30/Droommakers
De stilte

Heerlijk onbeheerst zappen en dromen

14 oktober 2006 - Recensie door Jamila de Jongh

De Stilte breekt met haar nieuwe voorstelling, bestaande uit ‘Zapitude 30’ en ‘Droommakers’, met meerdere tradities. Het Brabantse dansgezelschap nodigde voor het eerst gastchoreografen. Bovendien is dit de eerste voorstelling waarin gesproken tekst voorkomt, iets waar artistiek leider Jack Timmermans tot nu toe niet aan wilde.

Eerst is het de beurt aan ‘Zapitude 30’ van de Belgische choreografe Ann Van den Broek. Zapitude is een combinatie van ‘zappen’ en ‘attitude’. Een witte vloer, drie hangende microfoons en sappig groen neonlicht. Meer hebben de vijf danseressen niet nodig om de zapcultuur te verwoorden. Om beurten roepen ze een willekeurig cijfer, waarna ze allemaal dezelfde danspasjes doen, de één snel, de andere beheerst. De boodschap is duidelijk, hier wordt met nummers gewerkt als met de toetsen op de afstandsbediening van een tv. Nul betekent vallen, drie is rennen, elk ander cijfer staat voor een korte reeks danspasjes, een lenige kronkel of een maf loopje.
Lees verder >>>

Hell
Emio Greco

Fragmentarische choreografie over de hel vol wereldse begrippen

14 oktober 2006 – Recensie door Moon Saris

Het is maar goed dat het werk van Emio Greco en Pieter C. Scholten niet gaat over de betekenis van de dans, maar over de beweging die de intelligentie van het lichaam uitdrukt. Dan hoeft de kijker zich in ‘Hell’ niet te laten afleiden door de symboliek van de poort van licht, de dode boom en de twee geheimzinnige schimmen. En kan hij zich helemaal richten op de fragmentarische, associatieve choreografie vol grilligsierlijke bewegingen van een stel bijzonder excentrieke dansers.

De voorstelling is al begonnen als de bezoekers de zaal binnenkomen. Een handvol dansers discoot zich playbackend door het bombastische zoet en zuur van nummers als ‘Beds are burning’ (Midnight Oil), ‘Tell it to your Heart’ (Taylor Dayne), ‘Sing sing sing’ (uit ‘Chicago’) en ‘The beautiful people’ (Marylin Manson). Achter ‘Diana Ross and The temptations’, buiten de blauwe spots, doemt af en toe een surrealistische zwarte schim op, zonder gezicht en met een bolhoed.
Lees verder >>>

This is a picture of a person I don't know
Pere Faura

Faura verleidt zichzelf in gelaagde soloperformance

12 oktober 2006 - Recensie door Tessel van Aalst

Pere Gay I Faura studeerde in juni af aan de School voor Nieuwe Dansontwikkeling in Amsterdam met de voorstelling ‘This is a picture of a person I don’t know’. Deze interdisciplinaire show, waarin dans, musical en video op een geraffineerde manier samensmelten, leverde hem de ITs Choreography Award op. Ook werd de voorstelling geselecteerd voor de Nederlandse Dansdagen, waar afgelopen weekend de meest spraakmakende voorstellingen van vorig seizoen te zien waren.

We horen het geluid van een scène uit de film ‘A chorus line’, waarin regisseur Michael Douglas de auditanten voor zijn musical bars toeschreeuwt hoe ze moeten dansen. We zien Pere Gay I Faura, die zijn uiterste best doet de bevelen van deze stem perfect uit te voeren. “Sometimes being in love is like being in an audition”, legt hij uit; willen voldoen aan andersmans verwachtingen, jezelf presenteren op de manier waarop je denkt dat de ander dat van je verwacht. Faura heeft daar schoon genoeg van: “I want to choreograph my own relationships”. Maar dat is nog niet zo gemakkelijk.
Lees verder >>>

Wensloos gelukkig
Raz/Hans Tuerlings

Wensloos geluk vooralsnog onbereikbaar ideaal

12 oktober - Recensie door Celia Noordegraaf

“What’s it all about?” zegt Jim Barnard. Hij is een van de vier dansers in de nieuwe dansvoorstelling van Hans Tuerlings. Waar gaat dit over, heeft ook de toeschouwer zich intussen afgevraagd. Het antwoord is zo ruim dat het niet echt verheldert. “ It’s about all that’s being left out, forgotten, kept silent, is excluded or repressed”. Dat levert af en toe mooie beelden op, maar weinig focus en samenhang.

‘Wensloos gelukkig’ bestaat uit korte, Engelstalige teksten afgewisseld met gevarieerde dansscènes. “Desireless happiness, nothing to wish for, the only thing lacking is solitude”, luidt de openingszin van Jim Barnard, de mannelijke danser in het stuk. Dit klinkt als een statement, een verwijzing naar het centrale thema van het stuk, zeker gezien de titel van de voorstelling. In de dansscènes die volgen is van geluk of verlangen naar eenzaamheid echter weinig terug te vinden. Knalharde muziek, heen en weer rennen over het toneel en ogenschijnlijk zinloze bewegingen doen verlangen naar meer samenhang. Het verband tussen de teksten is niet duidelijk. De in overigens prachtig Engels gesproken woorden vormen samen geen verhaal. Ook het verband tussen tekst en dans is vaag. Soms lijkt een dansscène een vertolking van iets wat in de tekst gezegd is, soms helemaal niet.
Lees verder >>>

Vormsnoei
NTGent

Interessant vormexperiment houdt de attentie niet vast

12 oktober 2006 – Recensie door Lieke Jordens

Na ‘Omvallen’ en 'Ik wil dat jij een beer wordt’ is dit de derde voorstelling die Sanne van Rijn bij NT Gent maakt. Ze gaat hierin op zoek naar de grenzen van verwachtingen en onderzoekt sociale gedragspatronen. Op geheel eigen wijze stelt ze deze thema’s aan de kaak en zet ze de toeschouwer aan tot nadenken. Jammer dat de voorstelling ondanks de interessante thematiek al snel vervalt in meer van hetzelfde.

Van Rijn gaat rigoureus te werk. Alle middelen die normaal gesproken ingezet worden om een verhaal in het theater tot leven te brengen worden bewust gemeden. Het decor bestaat uit drie grote, witte muren en verder niets, de danseressen zijn gekleed in sobere witte jurkjes van vilt. De keuze voor een minimalistische aankleding is een bewuste; zo gaat alle aandacht onverdeeld uit naar de danseressen. Tamayo Okano, Ayako Watanabe en Mioko Yoshihara komen telkens op met een vreemd attribuut. Rode clownsneuzen, sm-zweepjes, Hollandse klederdracht, varkensoren; ze passeren allemaal de revue. Ze komen op en passen hun gedrag moeiteloos aan de verwachting aan. Na de clownsneus volgt de lach, na de klederdracht de klompendans en na de varkensoren het geknor. Zo nu en dan wordt de rariteitenparade onderbroken door een traditioneel stuk dans, datgene wat je eigenlijk echt verwacht te zien, maar direct daarna worden de vervreemdende opvoeringen weer hervat.
Lees verder >>>

STAU
anoukvandijk dc

Spel met grenzen in intieme danservaring

12 oktober 2006 - Recensie door Celia Noordegraaf

Het publiek vormt een vierkant om twee dansers heen. In het begin is er nauwelijks beweging. Dan gaan de dansers steeds meer de interactie aan. Met elkaar, met het publiek. Het vierkant wordt te klein. Het publiek wijkt uiteen en er komen nog twee dansers bij. Publiek en dansers bewegen zich door de donkere ruimte. Licht bepaalt waar de actie is. ‘STAU’ is een intrigerende ervaring waarbij het publiek de lichamelijkheid van de dans van heel nabij beleeft en er geleidelijk deel van wordt.

In veel voorstellingen blijft de rol van het publiek beperkt tot die van anonieme menigte in een donkere zaal. Choreografe Anouk van Dijk onderzoekt in haar werk de mogelijkheden om met het publiek een vorm van interactie op te bouwen waardoor de voorstelling als beleving interessanter wordt voor een eigentijds publiek. In ‘STAU’ vallen de grenzen tussen publiek en performers geleidelijk aan steeds meer weg.
Lees verder >>>

Richard III
Ro theater

Ondanks bevlogen spel raakt Ro’s Richard niet

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (1).

Recensie door Tessel van Aalst

De succesvolle Duitse regisseur Andreas Kriegenburg staat bekend om zijn onconventionele aanpak van grote toneelteksten, om zijn totaalkunstwerken met muziek, beweging, beeld en licht. In zijn versie van 'Richard III', die hij bij het Ro Theater regisseert, is deze werkwijze terug te vinden. Het heeft echter niet de beoogde impact. De voorstelling voltrekt zich traag en blijft, ondanks fascinerende beelden en bevlogen spel, op afstand.

Na een minutenlang bombardement van oorlogsgeluiden opent de voorstelling met een sterk beeld. Een kale bunkerachtige ruimte vult het toneel met Richard (Rogier Philipoom) als middelpunt. Een enorme bruine (hersen?)kwab hangt dreigend in de lucht en in een hoek ligt een opengereten paard als voorbode van de befaamde laatste zin van het stuk. De unheimische sfeer is meteen gezet en blijft gedurende de hele voorstelling dreigend aanwezig.
Lees verder >>>

Wings of wax
Nederlands Dans Theater I

Ongrijpbare en vederlichte ‘Wings of wax’

9 oktober 2006 – Recensie door Annet Bremen

Choreograaf Jirí Kylián behoort met zijn abstracte en surrealistische dansstukken tot de wereldtop. Daarbinnen past het in 1997 gecreëerde ‘Wings of Wax’ perfect, licht en ongrijpbaar als het is. Tijdens de opening van de Nederlandse Dansdagen werd het opnieuw getoond. Een choreografie stralend van schoonheid en expressiviteit, die na al die seizoenen niets aan kracht heeft verloren en nog steeds meer dan de moeite waard blijkt te zijn.

Boven een witte vloer hangt een boom ondersteboven, waarvan niet veel meer over is dan takken met heel veel vertakkingen. Vier koppels van man en vrouw, gekleed in zwart, doemen op vanuit de duisternis en treden in het licht van een grote zichtbare spot. Voortdurend beweegt deze rond boven de bewegingen, maar doet dat onmerkbaar volgend. Op muziek van de zeventiende-eeuwse componist Von Biber kronkelen hun lijven in duetten als één eenheid soepel langs elkaar. Het is een spel van bewegen, waarbij alles vederlicht en zacht aandoet.
Bij de inzet van een nieuw muziekfragment veranderen ook de bewegingen. Op hortende en stotende noten worden vier vrouwen een met de muziek; ze maken gelijke accenten met hun lichamen, waarbij het lijkt alsof de muziek hen steekt en natuurlijk stuurt in hun bewegingen. Het contrast van deze langzaam, bijna onmerkbaar bewegende vrouwen met een wild bewegende man brengt een prachtige spanning en een mooi beeld teweeg.
Lees verder >>>

Odyssee – De wraak van de zee
Bonheur

Bonheurs ‘Odyssee’ komt maar net tot leven op de planken

9 oktober – Recensie door Mathijs Schiffers

De Rotterdamse theatergroep Bonheur brengt met ‘Odyssee – De wraak van de zee’ een bewerking van Homerus’ heldenepos op de planken. In het stuk laat Paul Kooij zien dat hij een meesterverteller is, hoewel het tempo af en toe zeker wel wat pittiger had gemogen.

In ‘Odyssee – De wraak van de zee’, deel 1 van een drieluik, lijkt het begrip ‘beproeving’ in alle opzichten centraal te staan. Dat geldt uiteraard voor de oud-Griekse held Odysseus, die zich uit de meest hachelijke situaties moet zien te redden op weg naar zijn geliefde land Itakha, waar zijn geliefde vrouw Penelope op hem wacht. En dat geldt ook voor Kooij, die als verteller bijna twee uur aan het woord is, slechts onderbroken door een korte pauze van vijftien minuten.
Lees verder >>>

Zeeuwse Nachten 1
Het Volksoperahuis

Hollands glorie wervelt in theater, muziek en cabaret

4 oktober 2006 – Recensie door Mathijs Schiffers

Het Volksoperahuis voert momenteel een reprise op van ‘Zeeuwse Nachten 1’. Theater, muziek en cabaret strijden met veel verve om de eer in een wervelende voorstelling. Het doet verlangen naar deel 2, dat vanaf januari opgevoerd wordt.

In ‘Zeeuwse Nachten’ bespreekt en bezingt het Volksoperahuis de stand van Nederland. De voorstelling heeft veel vaart en humor en blinkt uit in de wijze waarop verschillende verhaallijnen met elkaar verweven worden. De vinger van Hansje Brinker in de dijk, het Zeeuws meisje dat bekend is van de botervloot, een WK-voetbalfinale tussen Nederland en Duitsland – het wordt allemaal op knappe en zeer komische wijze met elkaar verbonden in ‘Zeeuwse Nachten’.
Rogier Schippers verdient dan ook een groot compliment voor de tekst die hij geschreven heeft. Er wordt een punt gemaakt – Nederland is veranderd, en niet ten goede, sinds de moord op Theo van Gogh – maar dat betekent gelukkig niet dat er niet gelachen mag worden.
Lees verder >>>

Een totale Entführung
Muziektheater Transparant

Nasr hekelt rechtsradicale blokpolitiek met hulp van Mozart

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (5) / open doekje (0) /applaus (2) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Liesbet Aurousseau

Met de Antwerpse verkiezingen in het verschiet kan men van de geëngageerde schrijver, acteur en voormalige stadsdichter Ramsey Nasr en het Muziektheater Transparant niets anders verwachten dan dat zij het hokjesdenken en het eigenbelang van de rechtsradicale blokpolitiek met een sappige actuele bewerking van Mozarts ‘Entführung aus dem Serail’ over de hekel halen.

Nasr behoudt het klassieke verhaal: Konstanze, Perilo en Blondje ontvoerd en gevangen in het oosterse paleis van Bassa Selim en Belmonte als redder in nood die hen uit liefde voor Konstanze komt bevrijden. De melige romantiek tussen Konstanze en Belmonte en de al te westerse inslag van het oorspronkelijke libretto van Gottlieb Stephaniekrijgen hier een interessante gelaagdheid. Het is en blijft ook in deze bewerking een opera met spelintermezzo’s waarin klassieke muziek door oosterse instrumenten worden afgewisseld. De gezongen Duitse tekst is nogal vrij vertaald, meer expliciet gemaakt om het hedendaags te maken. Toch krijg je vooral in de spelfragmenten van de acteurs met veel humor een moderne interpretatie van het stuk.
Lees verder >>>

Zijde
Orkater

Luisteren naar een zinnenprikkelende ervaring

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (6) / open doekje (1) /applaus (2) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Annet Bremen

Met zachte stem en licht geknik van zijn hoofd heet acteur Porgy Franssen het publiek welkom. Vanavond is hij de conservator van ‘een bijzondere geschiedenis’ die ‘Zijde’ heet. De toneelzaal is toonzaal geworden, met een landschap van witte zijden kleden, vol contouren van voorwerpen waar men alleen naar kan gissen. Dan volgt onthulling op onthulling en ontvouwt zich een meesterlijk verteller met een krachtig verhaal. In deze voorstelling van Orkater rest het publiek niets anders dan zich te laten grijpen en mee te gaan.

Wanneer iedereen langs drie kanten van de theatervloer heeft plaatsgenomen, maken gekuch en geschuif de spanning en nieuwsgierigheid meteen voelbaar: “Hoe zal het verhaal gaan? Wat zit er onder die kleden?”. Maar op het moment dat de rustige stem van Franssen de eerste woorden zegt, móeten de toeschouwers wel muisstil luisteren naar het relaas over de Fransman Hervé Joncour, een handelaar in zijderupsen in de negentiende eeuw.
Lees verder >>>

Welcome in my backyard
Wunderbaum

Een vermakelijke chaos in de achtertuin van Wunderbaum

7 september 2006 – Recensie door Tessel van Aalst

Vorig seizoen een groot succes en daarom deze week nog te bewonderen op het theaterfestival TF-1: ‘Welcome in my backyard’ van Wunderbaum. Een voorstelling over hoe ver je kunt gaan met het toelaten van vreemdelingen in je persoonlijke leven. De weldoeners van Wunderbaum gaan érg ver. Dit levert hilarische situaties op en tegelijkertijd stof tot nadenken. Maatschappelijk engagement genuanceerd verpakt in een ongewoon huiselijk tafereel. Wie nog wil aanschuiven in de huiskamer van Wunderbaum moet snel zijn.

Oorspronkelijk vormde een leegstaande woning in Rotterdam het decor van ‘Welcome in my backyard’. Nu is de tuinzaal van de Brakke Grond omgetoverd tot woonkamer en keuken. Het publiek heeft hiervandaan zicht op de binnenplaats daarachter: vanavond de backyard van Wunderbaum.
Lees verder >>>

TelSellDellerium
Gezelschap van de Nacht

‘TelSellDellerium’ explosieve parodie op koopgekte

6 september 2006 – Recensie door Mathijs Schiffers

Gezelschap van de Nacht trekt momenteel rond met ‘TelSellDellerium’. Deze explosie van spel- en muziekvreugde is een geslaagde parodie op de consumptiemaatschappij, die kitsch, sensatie en ‘shopaholicism’ samensmelt in een doldrieste achtbaanrit. De energie spat van de bühne!

Vooral Gijs Naber springt in het oog als de sullige Bennie, die zich telkens laat overhalen om de meest onbenullige dingen aan te schaffen. Naber schakelt wat mimiek betreft moeiteloos over van weigerachtigheid in het aangezicht van alle verleidingen, naar beginnende twijfel, en uiteindelijk, onhoudbare koopmanie. Dolenthousiast trekt hij de portemonnee. Het wordt hem dan ook wel moeilijk gemaakt. Want zijn verleidster is niemand minder dan de sexy Debbie, een rol die Janna Fassaert op het lijf is geschreven. Met voetbalkousen én naaldhakken persifleert Fassaert zelf de kitsch die inherent is aan het archetype van een nietsontziende verkoopster. Wie zou niet overstag gaan?
Lees verder >>>

Afkloppen!
Camilla Marienhof

‘Afkloppen!’ is een nietszeggend mengelmoesje

6 september 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

De eerste première in de serie Bellevue Lunchtheater belooft in de aankondiging een tragikomische voorstelling over angst, waarin gezocht wordt naar een synergie van mime, cabaret en tapdans. Theatermaakster Camilla Marienhof is duidelijk nog niet klaar met zoeken. Cabaret is in ‘Afkloppen!’ nergens te bekennen, het stampende tapdansje mag de naam niet hebben en ook de mimische kwaliteiten van Marienhof zijn in dit stuk niet om over naar huis te schrijven. Wat rest is een trage, saaie en chaotische voorstelling waarin beweging de boventoon voert.

Het decor dat een deel van een metro voorstelt en dat is opgebouwd uit buizen, bankjes en een smal, houten gangpad is veelbelovend. Het neemt het grootste deel van de vlakke vloer in beslag, kronkelt en verdwijnt slim in de gordijnen. Vloer en banken zijn bezaaid met afval en kranten. Marienhof opent ‘Afkloppen!’ in het schemerdonker met haar rug naar het publiek en laat een door haar gezongen Engelstalig liedje via de geluidsband horen. Hoewel het volume hard genoeg staat, is de tekst niet altijd even goed te verstaan; een euvel dat later in de voorstelling in de door de actrice gesproken tekst terugkomt. Soms is zelfs niet op te maken in welke taal ze spreekt en wordt de suggestie van koeterwaals gewekt. Iets dat op zichzelf best past bij de dwangneurotische vrouw met een obsessie voor getallen die ze speelt maar daarvoor had ze tekstschrijver Peter de Witte niet in de arm hoeven te nemen.
Lees verder >>>

The green en The Yellow green
Scapino Ballet

Onevenwichtig tweeluik voelt nog niet af

4 september 2006 – Recensie door Annet Bremen

Choreograaf Ed Wubbe gooide in het seizoen 2005/2006 overal al hoge ogen met zijn voorstelling ‘The Green’, maar toch voelde hij dat het nog niet af was. Hij wilde het verhaal verder vertellen, en dus brengt hij met Scapino Ballet Rotterdam nu ook ‘The Yellow Green’ op de planken. Dat ging tijdens festival Cultura Nova in première, samen met het eerste deel. Een bijzonder tweeluik met genoeg verschillen en overeenkomsten. En hoewel beide delen verrassen, weet het ‘geelgroene’ het pure ‘groene’ helaas niet te evenaren.

De felgroene grasmat in de verder kale H. Geestkerk in Heerlen doet op het eerste gezicht vreemd en onnatuurlijk aan. Maar als de eerste tonen van Bachs ‘Johannes Passion’ klinken en de zeven mannelijke dansers hun eerste klassieke bewegingen maken, blijkt de locatie toch een schot in de roos. Waar de grasmat de aardsheid benadrukt, staan de imponerende, sacrale muziek én de kerk voor het hemelse. Een enorme uitdaging dus voor de ‘nietige’ dansers om tegen al die grootsheid op te boksen. Wubbe is erin geslaagd om die intentie te vangen in een zeer spannende choreografie. Waar de opening rustig en klassiek is, wordt de dans langzaamaan wilder en dierlijker, waardoor de strijd tussen het hemelse en het aardse overtuigend wordt uitgevochten. In snelle patronen wordt gegleden, geduwd, gesteund en gesprongen. Fel bewegen de dansers door elkaar heen, daarbij woest met hun armen om zich heen maaiend. Het is een spel van vallen en opstaan, waarbij opvalt dat Wubbe veelvuldig gebruik maakt van vertraging, verstilling en versnelling, wat een enorme dynamiek teweegbrengt. Wat raakt zijn de natuurlijkheid en aardsheid van deze dans, in combinatie met de grote theatrale expressie van de dansers. Wubbe is er in geslaagd een choreografie te maken die eigen is aan het gespierde en grove mannenlichaam, en dat is zeer verrassend.
Lees verder >>>

Kooiboys
Vis-à-vis

Visueel spektakel in stille komedie rond boerenzonen

2 september 2006 – Recensie door Lieke Jordens

Speciaal voor de opening van het nieuwe theaterseizoen heeft theatergroep Vis-à-vis haar kamp opgeslagen naast de stadsschouwburg in Eindhoven. In een enorme tent speelt het gezelschap zijn voorstelling ‘Kooiboys’, over twee onbeholpen boerenzoons die proberen te ontsnappen aan de sleur van het dagelijkse boerenbestaan. Voor wie op zoek is naar diepgang en hoogdravende dialogen is het stuk minder geschikt, maar voor liefhebbers van de slapstick is ‘Kooiboys’ er een om niet te missen.

Al jaren staat Vis-à-vis bekend om zijn zomerse spektakelstukken. En spektakel is er ook deze keer in overvloed. In een tent die is omgetoverd tot boerenerf speelt het verhaal van de twee broers die op zoek zijn naar een nieuw leven zich af. Het decor is schitterend en tot in de puntjes uitgewerkt. Voederbakken, koebellen, leren huiden, stutbalken; aan alles is gedacht.
Lees verder >>>

Zomershow
Sven Ratzke met het Berlijnse Vegas

Intiem entertainment in een verbluffend glamourjasje

1 september – Recensie door Annet Bremen

Twee meisjes met porseleinen gezichtjes, knalrode tuitlipjes en gehuld in een showpakje verwelkomen het publiek met de zin “would you like a bottle of champagne to enjoy with the show?”. Een discobal schittert boven in de punt van de kleine theatertent, die omgetoverd is tot een intieme duistere nachtclub mét bar. Zwijmelmuziek stelt de bezoekers op hun gemak. Kan dit werkelijk de setting zijn van een cabaretvoorstelling in Nederland? De Duits-Nederlandse zanger en entertainer Sven Ratzke “macht’s einfach” in zijn Ratzke-universum: muzikaal cabaret in een verbluffend glamourjasje.

Zoals het een ware diva betaamt, start de show ruim een half uur later dan gepland. Dan betreedt de androgyne verschijning Ratzke eindelijk het podium. Gekleed in lange zwarte broek en glitterjasje met ‘Star Wars’-schouders opent hij gelijk sterk met een Duitstalige uitvoering van een thema uit de musical ‘Carmen’. Vol overgave valt hij daarbij dramatisch op zijn knieën, om vervolgens naadloos over te gaan in een reeks grappen over het IKEA-interieur, de nooduitgangen en de Aldi-champagne. Op dat moment vergeeft het publiek hem zijn ‘Deutsche Unpünktlichkeit’ en is de toon van de show gezet.
In het uur dat volgt raast Ratzke als een waar podiumbeest rond en legt hij een amusante veelzijdigheid aan de dag. Hij toont zich een groot verteller, waarbij zijn lichaamstaal, mimiek en het gekronkel van zijn slanke handen een belangrijke bijdrage leveren aan het verhaal. Melancholie, hilariteit en lachwekkende perversiteit combineert Ratzke met een enorm talent voor improvisatie. Maar evengoed is hij een groot zanger, waarbij hij zijn krachtige stem zowel inzet voor zuivere zang als voor vreemde geluiden of het gorgelen van een liedje.

Lees verder >>>

De Alchemist
Joost Vrouenraets en Gotra Ballet

Verhaal van de wereld geschilderd in oprechte danstaal

30 augustus 2006 – Recensie door Moon Saris

In de universele taal van de dans brengen Joost Vrouenraets en het Gotra Ballet in ‘De alchemist’ het (on)evenwicht van de mens, zijn liefde en zijn wereld in al zijn lagen in beeld. De jonge Limburgse choreograaf zet met goed gebruik van de rijke dansgeschiedenis en de andere grote kunsten een even mooie als ontroerende moderne dansvoorstelling neer, die het beslist verdient om veel vaker gezien te worden dan alleen tijdens het (coproducerende) festival Cultura Nova.



De achtergrond van de eerste scène bestaat uit een schildersdoek, een leeg schildersdoek. Het onbeschreven blad van de aarde en van de mens. De alchemist verschijnt ten tonele en bepaalt gaandeweg de voorstelling welke kleuren het krijgt, daarmee richting gevend aan de wereld. De mens kiest daarin gedurende zijn leven, met vallen en opstaan, voor zover mogelijk zijn eigen pad.
Lees verder >>>

Un peu plus de lumière
Groupe F

Genoeg vuur en te weinig theater bij Groupe F

29 augustus 2006 – Recensie door Annet Bremen

Ze zijn misschien wel de beste vuurwerkgroep ter wereld: het Franse Groupe F. Na hun vuurwerkshows bij onder meer de Olympische spelen in Athene en Turijn en het WK voetbal in Parijs, was afgelopen vrijdag Heerlen aan de beurt. ‘Un peu plus de lumière’ werd een spetterende opening van het zomerfestival Cultura Nova. Maar of er daadwerkelijk sprake is van vuurwerktheater is nog maar de vraag.

Te midden van windturbines en een zonnecelfabriek sieren verschillende stellages en installaties voor deze ene avond de donkere velden van het Avantis European Science & Business Park. Daarmee sluit de locatie perfect aan bij het thema van de voorstelling: nieuwe energie in de stad. Bij de eerste handeling is al gelijk duidelijk om welke energie het gaat: een immens grote vlam verwarmt direct alle toeschouwers. Steeds opnieuw wordt deze aangestoken en ook kleinere vlammen volgen, bijgestaan door dreunen die het ritme volgen.
Lees verder >>>

Hedda Gabler
Toneelgroep Amsterdam

Glansrollen voor Reijn en Atsma in intrigerend Hedda Gabler

21 augustus 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

In het jaar dat de 100ste sterfdag van de Noorse toneelschrijver Hendrik Johan Ibsen wordt herdacht, komt regisseur Ivo van Hove met zijn Nederlandse remake van ‘Hedda Gabler’. Eerder gooide hij in Amerika al hoge ogen met een bewerking van dit stuk. In zijn laatste versie slaat Van Hove succesvol een brug tussen twee eeuwen en laat zien dat er in die 100 jaar zoveel niet is veranderd in menselijke relaties, en in die tussen man en vrouw in het bijzonder.


Met aan de ene kant het vormelijke taalgebruik tussen het nieuwbakken echtpaar Tesman en aan de andere kant het moderne fysieke contact tussen Halina ‘Hedda’ Reijn en Roeland ‘Jurgen’ Fernhout, legt Van Hove als het ware twee transparanten over het verhaal, die weliswaar gelijk zijn maar op details in de tijdsgeest verschillend zijn ingekleurd. In de nonchalante manier waarop Hedda zich naast haar man op de strakke, witte bank opkrult, in haar speels tegenstribbelende porren en de vrijmoedige, liefkozende halen door zijn donkere haardos kan menig hedendaags koppel zich herkennen. Ondertussen houden de formele omgangsvormen de oorspronkelijke Ibsen omhoog en illustreren gelijktijdig de moeizame en frustrerend ontoereikende communicatie tussen mensen van alle tijden, rangen en standen.
Lees verder >>>

Het Eenzame Westen
Suburbia

Sercu steelt show in Suburbia’s ‘Het Eenzame Westen’

16 augustus 2006 – Recensie door Mathijs Schiffers

De Almeerse theatergroep Suburbia speelt deze zomer ‘Het Eenzame Westen’, een inktzwarte komedie waarin groot leed voortdurend wordt overstemd door klein leed. Bijna alles klopt aan de uitvoering van Suburbia. Mathias Sercu springt het meest in het oog in de rol van de treiterende Coleman Connor.


‘Het Eenzame Westen’ duurt dik twee uur en Sercu is bijna voortdurend op het toneel. Hij vloekt, scheldt en zuigt, maar vanwege zijn zwaar Vlaamse accent blijft het iets onschuldigs hebben en dat houdt het meer dan draaglijk.
Wouter van Lierde vertolkt als Valene Connor de andere hoofdrol in ‘Het Eenzame Westen’. Hij is het mikpunt van Sercu’s koude oorlog, maar niemand hoeft medelijden met hem te hebben. Eveneens gezegend met een Vlaams accent, weet hij Sercu prima van repliek te bedienen en ontwikkelt hij zich gaandeweg ook tot een treiterbak die in bijna niets onderdoet voor zijn tegenspeler.
Lees verder >>>

Woyzeck
De Wetten van Kepler

Arfeuilles Woyzeck weet de balans te vinden

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (7) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Lieke Jordens

In ‘Woyzeck’, de nieuwste voorstelling van De Wetten van Kepler, worden zekerheden op losse schroeven gezet. Regisseur Piet Arfeuille heeft de tekst van Georg Büchner aangegrepen om te laten zien dat in het leven niets is wat het lijkt. In een voormalige, ondergrondse schietgang laat hij samen met het Bossche gezelschap een uitstekend geënsceneerd stuk zien dat schokkend, schrijnend als aangrijpend tegelijk is.

Robrecht van den Thoren, in de rol van Andres, leidt de voorstelling in met een verhaal over een eenzame wees die naar de hemel wil. Daar aangekomen blijkt de maan niet meer dan een verrot stuk hout, de zon niet meer dan een verwelkte zonnebloem en de sterren niet meer dan gouden muggen die tegen het blauw van de hemel zijn vastgespeld. De toon is gezet. Niets is wat het lijkt.
Lees verder >>>

De grote beweging
Drie Verhoeven

Verhoeven houdt mensheid confronterende spiegel voor

13 augustus 2006 – Recensie door Lieke Jordens

Dries Verhoeven is al jaren een graag geziene gast op festival de Boulevard. Eerder waren ‘Zucht’, ‘Hartstocht’ en ‘Uw koninkrijk kome’ al te zien en dit jaar doet hij het Bossche theaterfestival opnieuw aan met ‘ De grote beweging’. Veel geluk heeft de theatermaker daarbij niet gehad. Na een groot aantal afgelaste voorstellingen door technische mankementen is de film vanaf afgelopen woensdag dan eindelijk te zien. Met een combinatie van subtiele ironie en de blik van een buitenstaander kijkt hij kritisch naar onze hedendaagse maatschappij. Op een prachtige filosofische, poëtische manier gebruikt hij alledaagse beelden om de mensheid een confronterende spiegel voor te houden.

Verhoeven heeft groots uitgepakt, althans voor zijn doen. Was ‘Uw koninkrijk kome’ nog slechts toegankelijk voor twee personen, deze keer kunnen er maar liefst twintig bezoekers tegelijk genieten van Verhoevens werk, waarin onwetende voorbijgangers de hoofdrol spelen. Een camera die aan de buitenkant van de filmcontainer is bevestigd, registreert doodgewone beelden van zich haastende, kletsende, fietsende en zoenende mensen op het stationsplein. Het publiek ziet in feite niets bijzonders; het is de wereld waar je dagelijks zelf deel van uitmaakt. Maar deze beelden in documentairevorm en becommentarieerd door de Chinese Anny Tseng zijn juist wel bijzonder en vooral heel confronterend.
Lees verder >>>

Inkijk
Nicole Vervloed

‘Inkijk’ loopt stuk op magere uitwerking

10 augustus 2006 – Recensie door Lieke Jordens

Nicole Vervloed is een van de vele jonge theatermakers die op deze editie van festival Boulevard te zien zijn. Met haar voorstelling ‘Inkijk’ zegt de in 2002 afgestudeerde regisseuse te pleiten voor openheid en tegen het wegstoppen van emoties. Maar jammer genoeg is het concept niet sterk genoeg uitgewerkt om op het toneel overeind te blijven.

Aan het idee ligt niet. Een verwarde vrouw die niet in contact staat met haar gevoelens bedenkt een spel om zichzelf bewust te maken van haar emoties, om ze een naam te kunnen geven en na te gaan wat ze nu eigenlijk betekenen. Dit concept had een boeiende emotionele ontdekkingsreis kunnen worden, maar door een gebrekkige uitwerking komt het niet verder dan een losse opeenvolging van op zichzelf staande emoties.
Het spel dat de vrouw, gespeeld door Eva Zwart, bedenkt, is wel prachtig verbeeld. Ze gaat op zoek naar emoties in de vorm van een memoryspel. Zodra ze twee dezelfde geluiden – die symbool staan voor een bepaalde emotie – omdraait, volgt een scène waarin ze die emoties uit het verleden opnieuw beleeft.
Lees verder >>>

Brenda & Marcel
Pia Meuthen voor Drieons

De buitenwereld sluipt onaangenaam de binnenwereld in

12 augustus 2006 – Recensie door Moon Saris

Fantastisch idee: alle Brabantse gezelschappen maken het komende jaar een voorstelling voor de grote zaal van galerie Artis in Den Bosch. Pia Meuthen heeft namens Drieons al de eer gehad, en situeerde in de schitterende, pilarenrijke ruimte het appartement van huismoeder Brenda, die halsoverkop verliefd wordt op haar buurman Marcel.

‘Brenda & Marcel’ is losjes gebaseerd op enkele scènes uit de filmklassieker ‘Una giornata particolare’ en zoomt in op de twee hoofdrolspelers én de bedreigende wereld om ze heen. Speelde het oorspronkelijke verhaal zich af tegen een achtergrond van de opkomst van het fascisme, in Meuthens bescheiden interpretatie vormen de recente Franse rassenrellen – vrij letterlijk – het decor. Een slimme keus om niet te proberen de intentie en impact van de film te kopiëren, maar te gaan voor een hedendaagse lezing op iets kleiner schaal.
Lees verder >>>

La guardia flamenca

Spaans gepeperde tantes in bendeoorlog

11 augustus 2006 – Recensie door Moon Saris

Mix een majorettekorps met een rijtje flamencomeisjes en je krijgt een bende marcherende, Spaans gepeperde tantes die elk straattheaterfestival kleur en pit kunnen geven. Dit fenomeen bestaat en heet ‘La guardia flamenca’.

De dames speelden onlangs in Gent en daar konden we ze niet zien, maar afgelopen week marcheerden ze tijdens het wachten op een dinnerdate zo ons beeld in tijdens festival Boulevard in Den Bosch.
Lees verder >>>

The Recital
Stephen Shropshire voor Station Zuid

Station Zuid speelt op zeker – en dat kan gevaarlijk zijn

11 augustus 2006 – Recensie door Moon Saris

Met je thuis in een regio waar het barst van het vernieuwende danstalent moet je als vertegenwoordigend danshuis lef durven tonen. Maar Stephen Shropshire speelt namens Station Zuid op zeker met zijn ‘The Recital’, die zo klassiek is als moderne dans maar kan zijn.

Station Zuid is het nieuwe danshuis voor de zuidelijke provincies en The Recital is de eerste ‘avondvullende’ productie van ongeveer 50 minuten. Je zou zeggen dat je tijdens zo’n gelegenheid de toon zet voor wat je wilt maken. Als dat is wat artistiek leider Marc Vlemminx en choreograaf voor deze primeur, Stephen Shropshire, beoogden met deze voorstelling, hoeven we uit die hoek voorlopig weinig spannende dingen te verwachten.
Lees verder >>>

Erik of het klein insectenboek
Beumer & Drost

Wonderlijke insectenwereld prikkelt fantasie

10 augustus 2006 – Recensie door Lieke Jordens

In ‘Erik of het klein insectenboek’ van Toneelschap Beumer & Drost zijn alle ogen gericht op Peter Drost. En terecht. Drost laat in deze soloproductie, die op Theaterfestival de Boulevard in reprise ging, zien dat hij een begenadigd acteur is die ogenschijnlijk moeiteloos switcht tussen de rol van verteller, die van Erik en van talloze insecten. Dit in combinatie met een decor dat een beroep doet op de fantasie van het publiek maakt de jeugdvoorstelling zowel geschikt voor kinderen als voor volwassenen die zich nog even kind willen wanen.

Het stuk is gebaseerd op de surrealistische roman van Godfried Bomans uit 1941. En na twee verfilmingen van het boek zal het verhaal bij de meesten wel bekend zijn. ‘Erik of het klein insectenboek’ vertelt het fantastievolle verhaal van de tienjarige Erik Pinksterblom. Tijdens het leren voor een proefwerk over insecten droomt hij weg, kijkend naar zijn lievelingsschilderij ‘de Wollewei’. Plotseling stapt Erik het schilderij in en wordt zo klein als een insect. Eenmaal binnen leert hij allerlei insecten kennen en beleeft de vreemdste avonturen.
Lees verder >>>

Fertilitas
Elien van den Hoek

'Poppenspel voor twee acteurs' over onvruchtbaarheid

8 augustus 2006 – Recensie door Moon Saris

Zo groots en meeslepend als haar voorstelling ‘Wat heb je grote ogen’ was, zo klein, fijn en ontroerend is ‘Fertilitas’. Met dit ‘poppenspel voor twee acteurs’ voegt de jonge regisseuse Elien van den Hoek weer een juweeltje toe aan haar – godzijdank – snel groeiende oeuvre.

De onvruchtbaarheid staat centraal in het leven van de boer en zijn vrouw. Zowel op het veld als in de schoot wil het niet zo lukken met de voortplanting. Hun leven is dor en droog.
Lees verder >>>

Bestaansaarde
Compagnie Dakar

Voorstelling waarin eigenlijk niets gebeurt en die toch oncomfortabel eng is

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (2) / open doekje (2) /applaus (1) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Moon Saris

Vervreemding en beklemming zijn handelsmerken van Compagnie Dakar. In hun nieuwste, ‘Bestaansaarde’, bewijzen Guido Kleene en collega’s dat voor een sterke thriller absoluut geen griezelige wezens, schemerduistere omgeving of bloederige taferelen nodig zijn. Hun akelige plot voltrekt zich op klaarlichte dag en in een doodgewone woonwijk; de hoofdrollen zijn weggelegd voor mensen zoals jij en ik; in de scènes gebeurt eigenlijk niks echt spannends. Maar het is alles bij elkaar toch echt om de beroerde kriebels van te krijgen.

Een Gamma-schutting biedt toegang tot een bescheiden tuintje van een doorzonwoning, in zo maar een straat in zo maar een Rosmalense woonwijk. Het publiek neemt op het verdorde gazonnetje plaats op houten stoeltjes, met een zonneklep op het hoofd tegen de felle stralen die boven het dak uit de tuin in priemen. De tuin is doorsnee: wat bomen, een border met plantjes, een barbecue, een wasrekje, een berging.
Lees verder >>>

Lunagua
The Lunatics

Verspillend koninkrijk verzuipt in gebrek aan water

7 augustus 2006 – Recensie door Moon Saris

The Lunatics, bekend om hun spectaculaire en beeldende ‘wezentjestheater’, gooien het in ‘Lunagua’ over een andere boeg. Het spektakel krijgt iets meer een bijrol en de hoofdrollen zijn voor gewone mensen met gewone emoties en gedragingen in gewone kleren. Nou ja, gewoon, de koning en zijn gevolg maken er in deze sprookjesachtige voorstelling een nogal desastreus bacchanaal van…

Het aan de plas naast de Rosmalense nieuwbouwwijk ‘de Groote wielen’ ingerichte tijdelijke koninkrijk Lunagua moet het hebben van twee van de vier elementen: aarde en water. Beide zijn er in overvloed, dankzij moeder natuur, die zandrijke eilandjes en een boom des levens beschikbaar heeft gesteld – een handje geholpen door het gezelschap. Ze zorgt op deze prettige zomeravond bovendien voor een heldere maan, die precies boven de scène hangt en prachtig spiegelt in de plas. Het is al met al een betoverend plaatje.
Lees verder >>>

Ikbennie
Annelies van Wieringen

Joris Erwich haalt het beste uit Bennie – en vice versa

7 augustus 2006 – Recensie door Moon Saris

Wie in de loop van Annelies van Wieringens dialoog voor één acteur ‘Ikbennie’ niet op enig moment de behoefte voelt om die lieverd op het toneel te omhelzen, heeft wat oefening in empathie nodig. Joris Erwich speelt de verstandelijk beperkte jongeman Bennie ontzettend innemend. Knap genoeg doet hij dat zonder hem te debiliseren, mede mogelijk gemaakt door de eenvoudig klinkende maar aan mooie filosofietjes rijke tekst.

Met vermoedelijk de Josti-band als onuitputtelijke inspiratiebron speelt Joris Erwich bij het volstromen van het zaaltje enthousiast een vals deuntje op zijn keyboard. Al snel blijkt hij niet de verwachte verstandelijk beperkte jongen maar zichzelf, die aankondigt “We gaan beginnen”. In het tuinhuisje – samen met wat muziekapparatuur alles wat op de vloer staat – voert hij vervolgens een gesprek. Wie goed luistert, hoort dat hij dat doet met zichzelf als een verstandelijk beperkte jongen.
Lees verder >>>

Nakomelingen
Renske van den Broek, Productiehuis Brabant

‘Nakomelingen’ lijken te vroeg geboren

6 augustus 2006 – Recensie door Moon Saris

De promotekst in het programmaboekje beloofde suspense, die op de flyer en de website modder en kaplaarzen. Maar Renske van den Broek maakte namens Productiehuis Brabant na verschijning van deze publiciteitsmiddelen iets heel anders van haar ‘Nakomelingen’. Het werd een uiterst vermakelijk maar tamelijk een-, nou vooruit tweedimensionaal verhaal over twee broers dat zich afspeelt op een net weiland en een keurig aangeveegd erf van een koeienboerderij en vooral draait om manieren van omgaan met de alledaagsheid van het bestaan.

De oranje zonsondergang onderweg langs maïsvelden en weilanden met oerossen is een mooi cadeautje; een extraatje dat de jonge regisseur/schrijver en haar publiek krijgen door de locatiekeus van dit project. Het speelt zich af op en om een koeienbedrijf in het buitengebied van het dorp Berlicum, vlakbij Den Bosch. Een natuurlijke plaats voor de twee boerenzonen die centraal staan in dit stuk en de arriverende toeschouwers opvangen terwijl ze een potje voetbal spelen op een knollenveld.
Lees verder >>>

De goede mens van Sezuan
Theater het Amsterdamse bos

De goden lijken het Bostheater gunstig gezind

28 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Theater het Amsterdamse bos heeft de goden verzocht – en vooralsnog hun gunst gewonnen. Stond het vorig jaar nog op kiepen wegens slecht weer en subsidiekortingen, nu de hogere machten er zijn neergestreken om te zoeken naar de laatste goede mens, gaat het stukken beter. Het weer was de eerste weken beter dan de vorige zomers bij elkaar en de tribunes zitten voller dan vol. Die honderden mensen per speeldag kijken overwegend met plezier naar een sterk stuk van Bertold Brecht en krijgen met de bostheaterversie van ‘De goede mens van Sezuan’ aardig wat waar voor hun – minimaal – vijf euro.

‘De goede mens van Sezuan’ is een typisch Brechtiaans sprookje met rafelige randjes. In tegenstelling tot in andere sprookjes zijn goed en kwaad in dit stuk geen duidelijke contrasten; ze zijn niet wit en zwart, maar lopen door elkaar en in elkaar over in tal van schakeringen. Een ander overduidelijk verschil met andere sprookjes is dat deze in China gesitueerde vertelling geen happy end kent, maar een onverwacht open eind dat tot denken aanzet.
Lees verder >>>

Tando
Dansgroep Krisztina de Châtel en Compagnie Salia nï Seydou

‘Tando’ kabbelt op magische tonen

28 juli 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

De altijd aanwezige vernieuwingsdrang van choreografe Krisztina de Châtel brengt haar dit keer letterlijk over de grens. Samen met het gezelschap Salia Nï Seydou uit Burkina Faso maakte ze de dansvoorstelling ‘Tando’, dat aarde betekent. Een ontmoeting tussen Europese en Afrikaanse wortels: een concept vol potentie, maar de uitwerking komt niet uit de verf. De samenkomst van twee culturen is er zeker maar ‘Tando’ blijft kabbelen en mist een duidelijke richting.

Op de premièreavond van ‘Tando’ is de Stadsschouwburg Amsterdam tot de balkons toe gevuld. Het toneelbeeld straalt rust uit: op de witte vloer staat een witte cirkelvormige verhoging: een podium op een podium. Daarboven hangt een immens grijsblauw gevlekt gevaarte dat door zijn ronde vorm de gelijkenis vertoont met de maan. De ochtend zal spoedig aanbreken en de kleuren op het podium veranderen mee met de momenten van de dag.
Een ontmoeting op het toneel tussen zes dansers van Dansgroep Krisztina de Châtel (drie vrouwen en drie mannen) en vier dansers van Compagnie Salia Nï Seydou (een vrouw en drie mannen). De opkomst van veel dansers is onconventioneel. Met behoorlijke vaart laten ze zichzelf op het podium smakken. Een directe lijfelijke confrontatie met de aarde. Dezelfde lijn wordt doorgetrokken in de rest van het stuk dat bol staat van indringend lichamelijk contact tussen de dansers.
Lees verder >>>

The Washing Powder Conspiracy
PIPS:Lab

De was doen wordt een feest met PIPS:lab

26 juli 2006 – Recensie door Tessel van Aalst

Een multimediaal theaterconcert, een high-tech wasshow, een muzikale 3D-collage of een theatrale computerperformance? Hoe je ‘The Washing Powder Conspiracy’ ook omschrijft, dat de voorstelling de pan uit swingt is overduidelijk. PIPS:lab won vorig jaar met ‘Wortal Combat 3’ de Gouden Mus voor de beste voorstelling van de Parade. Dit jaar zijn de zes heren terug met een waspoederperformance waarmee ze het paradepubliek opnieuw weten op te zwepen.

In het midden van het podium staan drie muzikanten. Twee van hen verkleed als wasvrouwen, de derde gehuld in een fanfare-outfit. Hun muziek vormt de basis van dit multimediaspektakel waarin alles draait om de was. Strijkijzers en centrifuges zijn omgetoverd tot percussie-instrumenten die teksten begeleiden als “What would you do, if your washmachine broke into?” en “Dash 3-in-1”. Aan de rechterkant van het podium speelt een acteur rondom een wasmachine absurde scènes, veelal gebaseerd op wasmiddelenreclames. Deze scènes worden gefilmd en op een groot achterdoek geprojecteerd. Helemaal links is een man met bivakmuts in de weer met het monteren en manipuleren van de gefilmde beelden. Hij zorgt ervoor dat er via het scherm een dynamisch samenspel ontstaat tussen muziek en beeld. Beelden die in eerste instantie onduidelijk of willekeurig zijn, vallen na manipulatie op hun plek en krijgen nieuwe betekenissen.
Lees verder >>>

ISTF Gent

Betoverend straattheater ook in Gent zeldzamer

25 juli 2006 – Verslag door Moon Saris

Wegens warm weer beperkte TheaterCentraal.nl zijn Gentse Feesten afgelopen weekend tot een voorproefje van de nieuwe theatershow van ManManMan en een paar bescheiden straattheateroptredens – en veel, heel veel water, soms met een smaakje. Van ‘ManManMan zkt. vrouw’ leggen we verslag tegen de tijd dat die in première gaat, over het tweede willen we vooral kwijt dat het jammer is dat ook op het Internationaal Straattheaterfestival in Gent (ISTF) de klungeljongleurs en –acrobaten beginnen te woekeren. Maar gelukkig zijn er The Primitives…

Je hebt straattheater en straattheater. En volgens de mensen die er verstand van hebben, is hét straattheater onder meer te zien in Gent, tijdens het jaarlijkse vierdaagse festival ISTF. Grote namen worden afgewisseld met kleine, spektakel krijgt gezelschap van het fijne werk. Alle soorten en maten, dus.
Lees verder >>>

Dromen van de toekomst, deel 2
Zeecontainerstraat Over het IJ

Nog meer talentvolle theatermakers

20 juli 2006 - Verslag door Moon Saris

Naast de reeks die collega Gigi Schuiten vorige week al besprak, stonden er nog meer jonge, talentvolle theatermakers in de containers op festival Over het IJ. En hoewel zij met het hete weer trouw doorspeelden, een paar keer per uur, hadden wij even een adempauze nodig om de tweede helft alsnog de revue te laten passeren. We hebben van ze genoten en rekenen erop dat dit initiatief volgend jaar weer een vervolg krijgt. Een thema is niet nodig, want daar hebben ze zich dit keer ook lang niet allemaal aan gehouden en daar heeft niemand iets van gemerkt.

Koekje erbij?: de gezelligste container
Gezelliger kon een container niet zijn dan die waarin Karin Nettens ‘Koekje erbij’ wordt gespeeld. Op je sokken de container in en hopla, het deeg wordt gekneed, de koekjes gebakken en vervolgens wordt het koekje met koffie weggespoeld.

Lees verder >>>

Ratkatkast
Daad en Dimenzie

Wat het wordt, bepaal je zelf

18 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De makers hebben tal van mogelijkheden ingebouwd. Ontdekkingsreizigers van nature zullen ze allemaal proberen, misschien zelfs tevergeefs zoeken naar meer en een gevarieerd mini-voorstellinkje aan elkaar presenteren. Minder avontuurlijke kinderen en volwassenen komen niet verder dan het laten bewegen van de achtergrond voor wat hun persoonlijke theaterstuk had moeten worden. Hopelijk zit er een ontdekkingsreiziger tegenover ze, zodat ze niet het deurtje uitgaan zonder alsnog alle mogelijkheden te hebben uitgebuit.

De Ratkatkast van de stichting Daad en Dimenzie is een combinatie van straattheater en installatiekunst. Hij doet een beroep op de creativiteit van het koppel dat de spannend uitziende kast, maatje garderobe-de-luxe, aan weerszijden betreedt en daar – tja, meer verraden ontneemt de mensen die zich graag laten verrassen alle plezier en dus kijken we niet verder naar binnen dan de foto hierboven al doet.
Lees verder >>>

Iglo
Babok

Wederzijdse ontdekkingstocht leidt tot krachtige interactie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (7) / open doekje (1) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Moon Saris

Wie zijn dat nou, die twee rare lui met noormannenkledij die hun hele boeltje midden tussen de bankjes op het Amsterdamse Mosveld planten? Zijn het Russen of komen ze toch uit Schotland? Dat rare gebouwtje van kunstgras en hout, dat zal hier toch niet serieus blijven staan? Of is het soms kunst; is er niet ergens in de buurt een festival gaande? “Komen jullie hier wonen?”, trekt een meisje van een jaar of elf de stoute schoenen aan.

Het is druk op het Mosveld, want de zaterdagse markt en het goede weer trekken veel volk. Net nadat de twee bewoners van de gekke iglo zich hebben geïnstalleerd, komen de eerste kleurrijke kinderen al – lekker Hollands – door de raampjes gluren. Sommige schoorvoetend, sommige brutaal. Een meisje van een jaar of zeven vindt die gehoornde meneer maar eng, maar een blonde kleuter kan geen genoeg krijgen van het spannende hutje en de mensen die erbij horen.
Lees verder >>>

Gutsman
LINK

Superhelden schilderen hun huis ook

16 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

In de jarenlang volgehouden tv-serie Superman zagen we de held in zijn gewone gedaante geregeld een bijdrage leveren aan het huishouden – maar bijna altijd zette hij er zijn gaven bij in. Wat dat betreft is Gutsman, gecreëerd door Erik Kriek en gespeeld door het nieuwe danstheatergezelschap Link, pas echt een bikkel: hij doet z’n klussen zonder hulp van buitenaf en trekt er zijn pak niet eens bij uit.

Honderd procent nieuw is het idee vast niet, maar het is ontzettend spannend om op het podium het ontstaan van een echte superheld te zien. Bijna letterlijk, want Erik Kriek, de schepper van Gutsman en andere karakters speelt een grote rol in dit danstheaterstuk. Sterker: bijna het hele concept is uit zijn pen gevloeid, want in zijn comics spelen net als op de vloer naast Gutsman ook katmeisje Tigra en hijzelf mee.
Lees verder >>>

Pampa Lab bespeelt De Sirius
Pampa Lab

Pampa Lab betovert met sprookjesachtig avontuur

14 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

In vijf dagen een complete voorstelling maken lijkt een ondoenlijke taak en op z’n minst gekkenwerk. Voor Pampa Lab is het dé manier van werken. Het gezelschap bewijst op het Amsterdamse festival Over het IJ dat het onmogelijke mogelijk kan worden met zijn prachtige, sprookjesachtige avontuur op het museumschip van Greenpeace. Het lijkt op toverij en dat is het dan ook.


Voor deze magische theaterervaring mixte regisseur Frank Gunning de inspiratie, bevlogenheid en ideeën van jeugdige theatermakers met zijn eigen inzichten, kennis en creativiteit. Na vijf dagen slijpen, schaven en borrelen is het resultaat verbluffend. Er is een decor, er zijn kostuums, er is muziek, er is techniek, er is een verhaal en iedereen kent zijn rol.
Het inwendige van het schip heeft een complete metamorfose ondergaan en is nauwelijks nog te herkennen als het eerder zo sober aangeklede actieschip. Stikvol leuke details nodigt deze Sirius uit tot eindeloos dwalen en zwerven. Onderweg lopen de bezoekers de oude bemanning, die geen afscheid heeft kunnen nemen van het schip in ruste, tegen het lijf. Soms letterlijk, want bang om dichtbij te komen, zijn deze zeelui niet.
Lees verder >>>

Trailer
Monsterverbond

Monsterverbond doet het overtuigend

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Monsterverbond doet het al een tijdje op de NDMS-werf in Amsterdam. Deze keer niet in de hun als thuisbasis toegewezen loods maar in een trailer aan het IJ. En ze doen het overtuigend. In dit goedgeschreven stuk over filmacteurs, van wie de een het heeft gemaakt en de andere niet, valt het nodige te lachen en te genieten. Lichtverteerbare en smakelijke festivalkost met een mooie rol van aanstormend talent Klavertje Patijn.

Ze zou gemakkelijk het onderspit kunnen delven tegen de oudere, meer ervaren acteurs maar dat doet ze niet. Het talent van de jonge Klavertje Patijn laat zich nu eenmaal niet verloochenen. Net als in eerdere producties van het nieuwe en spraakmakende gezelschap De Vrienden van de Dansmuziek speelt ze een voornamelijk komische rol en dat doet ze met verve.
In ‘Trailer’ draait het om twee oudere acteurs die in hun beginjaren samen een gouden toekomst tegemoet leken te gaan. Maar het lot besliste anders en zo kan het gebeuren dat de voormalige boezemvrienden elkaar na jaren onverwacht opnieuw ontmoeten op een filmset. Bram heeft het gemaakt en is de steracteur met een eigen trailer, Erik heeft na een lange, onvrijwillige vakantie onder dwang van de uitkeringsinstantie tegen zijn zin een baantje als runner moeten accepteren. Maar hun ontmoeting is minder toevallig dan het lijkt en de bemoeienissen van een stagiaire en de producent lijden tot pijnlijke ontboezemingen en een dramatische ontknoping.
Lees verder >>>

Theater dat alleen in de badkamer kan
Greg Nottrot, Boris van Bommel en Floor Leene

Staalkaart van veelzijdigheid is voortdurend leuk

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Ze hebben alle reden om te dromen van de toekomst, de drie pasafgestudeerde theatermakers die zich op het Amsterdamse festival Over het IJ in hun badkamercontainer terugtrekken om theater te maken dat alleen daar past. In deze korte, humoristische voorstelling nemen Greg Nottrot, Boris van Bommel en Floor Leene zichzelf en hun vak op de hak en laten daarbij en passant een staalkaart van hun potentie en veelzijdigheid als theatermakers zien.

In nauwelijks een kwartier zetten deze drie een gebalanceerd en evenwichtig stuk neer, dat bij vlagen hilarisch en voortdurend leuk is. In hun badkamertje, voorzien van douchegordijnen, een bad en een toilet trekken ze zich terug om even weg te zijn van alles en iedereen en vooral om aan de druk van het dagelijkse leven te ontsnappen.
Want druk hebben ze het gehad, vertelt Greg het publiek dat hij meer als welkome visite dan als toeschouwers lijkt te beschouwen. Die rechtstreekse benadering werkt prima in de kleine ruimte die de zeecontainer biedt en de vijftien toeschouwers durven vrijuit te ademen, te lachen en zelfs nu en dan commentaar te leveren.
Lees verder >>>

Broeders
Jetse Batelaan

‘Broeders’ smetteloos en stilistisch sterk

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Qua toneelbeeld is het misschien wel de sterkste voorstelling die te zien is op festival Over het IJ in Amsterdam. Doordacht, doorwrongen en diepgelaagd faalt deze nieuwste van regisseur Jetse Batelaan toch om iedereen te blijven boeien. ‘Broeders’ mag zich dan ook verheugen in zeer wisselende waardering. En bereikt daarmee vermoedelijk precies het door Batelaan beoogde effect.

Veel tekst is er niet in ‘Broeders’. Herhaling des te meer, al zijn er nuanceverschillen en is de herhaling binnen het stuk zeker functioneel te noemen. Het heeft wel iets weg van het format van het zo populaire ‘reality tv’ waarin weinig gebeurt maar dat mensen desondanks aan de buis gekluisterd houdt. Echt saai wordt het dan ook niet. Maar deze tamelijk vernieuwende vorm van theater is zeker niet geschikt voor iedereen.
In ‘Broeders’ draait het om hulpeloosheid. Misschien is het een beeld van een utopia waar iedereen die hulp nodig heeft, bij de hand genomen wordt. Of juist een aanklacht tegen een zorgstaat waarin dat juist minder en minder gebeurt. Of wie weet wordt de afhankelijkheid van de goegemeente wel bespot. ‘Broeders’ is herkenbaar voor iedereen maar door de afstandelijke opzet voor de een weinig en voor de ander juist uiterst confronterend.
Lees verder >>>

Tot nut en genoegen
Hans Hof Ensemble

Lyrisch buitengevoel ontaardt in geregisseerde wanorde

13 juli 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Hans Hof Ensemble heeft zijn nieuwste danstheatervoorstelling gemaakt voor Over het IJ Festival. Een chaotisch plattelandstafereel in een van de immense loodsen op de NDSM-werf. Met een eigenzinnig bewegingsidioom, een schat aan attributen en passievolle Duitse liederen trakteren twee heren de bezoekers op een buitenfeestje met zeer geestige uitspattingen.

Het is even lopen naar de tribune achter in de loods waar een aangenaam decor staat te wachten: buitenhuisje, plantenbakken, appelboom, gootsteentje buiten, tafeltje en stoeltjes op het terras. Samen met het geluid van tsjilpende vogeltjes is de associatie met rust en genot snel gelegd.
En dat is precies wat Klaus Jürgens en Peter Cseri nodig hebben. Ze keren de jachtige stad de rug toe en beproeven hun geluk in hun nieuwe volkstuintje. Hier storten zij zich al scheppend, schoffelend en gietend op de pure natuur. Ondanks hun grote verlangen naar dit rustieke leven, houdt de idyllische droom niet lang stand. Al snel blijkt dat hun stadse karakters niet zomaar in te passen zijn in het plattelandse leven. Gaandeweg gaan zij, gekleed in pantalon, blouse, stropdas en laarzen, niet alleen de natuur maar ook elkaar te lijf.
Lees verder >>>

Paradiso, stad van de toekomst
Theatergroep Max

Gelukkig, een vrolijke toekomstvisie

12 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Niet alleen voor de kinderen dit keer, maar ook voor grote mensen maakte Theatergroep Max een voorstelling die boordevol zit met verrassingselementen en eye-openers. Dat ‘ook’ is waarschijnlijk een misvatting van het gezelschap: veel meer dan een jeugdvoorstelling is het twee uur durende ‘Paradiso, stad van de toekomst’ een voorstelling die (vastgelopen) volwassen weer wat speelsheid gunt. Als ze zich daar een beetje voor openstellen.

Als een rijtje serieuze stand-up comedians openen de in hippe outfits gestoken acteurs het bal. Stuk voor stuk schetsen ze hoe hun ideale wereld eruit ziet. Niet met bekende kreten als ‘vrede voor alle mensen’ en ‘niemand die in armoe leeft’ maar met grappige dingetjes als: dat je benen in lengte aanpasbaar zijn, dat je mensen even kunt stilzetten als je dat uitkomt, dat alles wat je ziet nieuw voor je is. In ronde twee geven ze zichzelf complimenten door te vertellen waar ze goed in zijn: lachen, iemand kritiek geven, zich kleden, ontmoetingen arrangeren; alles is goed, alles mag.
Lees verder >>>

De engel, de straat en het geluk
Blood for Roses en Andreas Bachmair

Domweg gelukkig in Amsterdam-Noord

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Normaal gesproken is het nogal ergerniswekkend als mensen die er niets mee te maken hebben, zich in woord en beeld mengen in een locatievoorstelling. Maar voor Blood for Roses en Andreas Bachmair is het juist een zegen. Deze spontane bijdragen versterken de weergave van de kleurrijkheid en de levendigheid van Amsterdam-Noord, die centraal staan in hun ‘De engel, de straat en het geluk’.

Eén ding is zeker: dat bleke meisje met dat veertigerjarenjurkje en dat microfoontje op haar hoofd hoort bij het spel. Ze is onze ‘reisleidster’ door een stukje geschiedenis van de wijk en de wereld van vandaag rondom het Mosveld en Gentiaanplein. Ze begeleidt op gepaste afstand de toeschouwers, die op een rijdende tribune door de straten worden gereden. En is bovendien de dromerige brengster van positieve impulsen naar de buurtbewoners, die dat meestal best goed kunnen gebruiken.
Lees verder >>>

Born to live
Annette Hildebrand

Frida, finally facing her Waterloo

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De uit bevriezing ontwaakte zangeres Frida wordt – nieuw – leven ingeblazen door de rauwe performer Annette Hildebrand, die het succes van de popster effectief van al zijn glans ontdoet. Haar ‘Born to live’ is een prachtig, pijnlijk portret van verlies en verval, vooral niet bedoeld voor die hard Abba-fans.

Ze werd geboren uit een rillingbezorgend experiment van de nazi’s, die via het Lebensborn-project het perfecte ras wilden creëren door hun beste soldaten te mixen met geschikte, kerngezonde vrouwen, en groeide samen met haar Noorse moeder op in een grauw, grijs instituut. Ze werd hergeboren uit een even huiveringwekkende proef van ene dokter Heinrich, die haar invroor om haar dertig jaar later weer te ontdooien, en wordt moederziel alleen wakker in een kil, koud ziekenhuis. Tussen haar twee geboortes door ontwikkelde ze zich tegen alle verwachtingen in tot een succesvol zangeres. De hoop bestaat dat dat vandaag weer lukt.
Lees verder >>>

Cargo
Dogtroep

Schitterend schouwspel van gevarieerde vrachtjes

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Een zeecontainer is niet bepaald het meest poëtische object wat je kunt bedenken. Maar zie ’m als een reuzenkijkdoos en er gaat een schitterende wereld voor je open. De Dogtroep laat in ‘Cargo’ zien over meer dan voldoende fantastische én technische vermogens te beschikken om van grote stalen containers allemaal speciale eigen kosmosjes te maken. En al doende op hun eigen manier ruimte en tijd te herdefiniëren.

Wie eenmaal op de smalle, diepe tribune is geklommen, staat aan het begin van een reis waarin de ruimte wordt hergedefinieerd. Vooral die van het simpele gegeven container, een enorme schoenendoos die ongeveer twee keer zo lang is als hij hoog is. Kijk je in het begin van de voorstelling nog tegen de zijkanten van die reuzendozen aan, als je eenmaal op gang bent gekomen, mag je beginnen met binnengluren. Totdat je eerste centje, ofwel euro, op is en je verdergaat naar het werkje van de volgende creatieveling.
Lees verder >>>

Leve ik!
Parels voor de zwijnen

Potentiële talenten spelen vooral zichzelf in modern drama

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Het is ontzettend waardevol dat jonge mensen die totnogtoe weinig kansen hebben gehad, de gelegenheid krijgen helemaal los te gaan in het theater. En het is vreselijk fijn dat het publiek dat waardeert en zijn handen blauw klapt voor de hoe dan ook geweldige prestatie die de nieuwbakken acteurs neerzetten. Maar moet het zoals in ‘Leve ik!’ altijd weer gaan over de klotekanten van het bestaan, over de straat, de criminaliteit, de hoererij, het knokken; over het leven zoals ze dat toch al kennen?

Haal wat – bij voorkeur gekleurde en/of gestrande – kids van de straat, begeleid ze goed en laat ze stralen in een toneelstuk. Het is al een tijdje een stevige trend. Op zich een goede ontwikkeling, want de jongeren moeten daar onder meer projectmatig te werken, krijgen de kans samen met anderen iets neer te zetten met een duidelijk begin en een duidelijk eind en oogsten aan het eind van de rit als slagroom op de taart de expliciete complimenten van het team, familie en vrienden en zelfs volstrekt vreemden.
Lees verder >>>

Wat staan wij hier eigenlijk te grijnzen
De Heiploeg

Komische verwikkelingen op een parkeerplaats

10 juli 2006 – Recensie door Bart Krull

Pistolen, gijzelingen, losgeld. Voor misdadigers de gewoonste zaak van de wereld. Maar toch kunnen zij niet alles de baas. De Heiploeg laat in 'Wat staan wij hier eigenlijk te grijnzen' twee onderwereldfiguren worstelen met … het gewone leven.

Als het publiek zich verzamelt op de IJ-helling van de NDSM-werf in Amsterdam voor de locatietheatervoorstelling 'Wat staan wij hier eigenlijk te grijnzen' heeft het een fantastisch uitzicht over het IJ. Boten varen voorbij in de avondschemer, met het Centraal Station op de achtergrond. Op de voorgrond twee lukraak geparkeerde auto's en een nerveuze man met een koffer. Verder niets.
Dit karige decor geeft de toeschouwer precies het verlaten gevoel dat hoort bij een parkeerplaats aan de rand van de stad, waar zich de meest onverwachte dingen kunnen afspelen. En dat gebeurt dan ook. Op de parkeerplaats ontmoeten twee onderwereldfiguren elkaar om een deal te sluiten: een gegijzelde vrouw (opgesloten in de kofferbak van een oude Mercedes) moet worden uitgewisseld tegen losgeld. Maar het loopt allemaal anders dan voorzien.
Lees verder >>>

Wat heb je grote ogen...
Elien van den Hoek en Kim Arntzen

Het NDSM-terrein als sprookjespark

9 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Een meisje, een oma en zelfs een wolf om verliefd op te worden. Een prachtig gebruik van de mogelijkheden die het NDSM-terrein biedt om te dienen als sprookjespark. Meer spanning en humor dan een mensenkind kan verdragen. En niet in de laatste plaats een welkome verbreding van de blik. Niets is wat het lijkt in het fantasierijke ‘Wat heb je grote ogen’ – of iedereen moest al hebben vermoed dat die kreet sloeg op Roodkapje.


Met een tot jaloezie stemmende kinderlijke fantasie hebben Elien van den Hoek en Kim Arntzen een verwonderingstocht door de wereld van de sprookjes bedacht en samengesteld voor kinderen van acht jaar en – veel - ouder. Roodkapje, de haar als gebruikelijk omringende oma, wolf en jager en het bekende verhaal over dit gezelschap vormen de kern ervan. Maar ze laten voldoende ruimte voor de mogelijke schaduw- en zonzijden van alles en iedereen en zelfs voor glimpen van andere sprookjes.
Lees verder >>>

Fantastische Fantast
De Vogelfabriek

Vogelfabriek in de race voor grappigste Paradevoorstelling

7 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Of het echt de grappigste voorstelling op de Parade is, moet met nog drie steden te gaan natuurlijk nog blijken maar hun vakbroeders zullen er een harde kluif aan krijgen het komische duo Sanne Vogel en Wouter Zweers te overtreffen. ‘Fantastische Fantast’ speelt zich af rond een opblaasbaar zwembadje en niet alleen het water is verfrissend.

Dat de Vogelfabriek goed is in timing en het leggen van komische accenten werd al duidelijk in hun Oerolvoorstelling ‘Schubbenkind’. Maar dat dit jonge gezelschap er in slaagt om het publiek gedurende de hele voorstelling de lachstuipen te bezorgen zonder in voor de hand liggende onderbroekenlol te verzanden, is een zeer aangename verrassing.
De mimische kwaliteiten van de schuchter overkomende Sanne Vogel, die deze keer niet de regie voert maar de hoofdrol speelt in het stuk, zijn opzienbarend en hilarisch. Moedig is ze ook door zich badpakbloot te geven en de spot te drijven met haar ronde figuur. Wouter Zweers vertolkt een iets kleinere rol maar is aan Vogel gewaagd.
Lees verder >>>

Timboektoe trio’s
Meekers Uitgesproken Dans

Luchtgitaar spelen op een ruimteschip

7 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Meekers Uitgesproken Dans gaf gisteren, tijdens Julidans, een voorproefje van de nieuwe jeugdvoorstelling Timboektoe Trio’s: een van drie ongelofelijke verhalen die niet van echt te onderscheiden zijn. In het Openluchttheater in het Amsterdamse Vondelpark keken vooral net iets te jonge kinderen naar een mogelijke toekomst. Zowel qua inspiratiebron, de science fiction, als qua invulling: dans die wel heel nadrukkelijk aanschurkt tegen bewegingstheater of toneel.

Het is al dagen bloedheet. Een bui dreigt, maar breekt niet door. In het Openluchttheater schuift een bescheiden publiek van enkele tientallen kinderen met hun ouders op de tribune en de stoeltjes voor het podium. De meeste zijn in de peuter- en kleuterleeftijd; niet helemaal de bedoeling, want de voorstelling is voor kinderen vanaf acht jaar. Desalniettemin spelen de dansers van Meekers vol overgave en staren de meeste kids met open mond naar wat zich in de kooiconstructie voor hun neus afspeelt.
Lees verder >>>

Coriolanus
De Dutch Don’t Dance Division

Supercoole Coriolanus krijgt billenkoek

6 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De Dutch Don’t Dance Division (DDDDD) snoert op eigen houtje iedereen die beweert dat De Parade slechts een inhoudsloos flaneercircus is, krachtig de mond in de indrukwekkende dansvoorstelling ‘Coriolanus’. Dit staaltje machtsvertoon van twaalf mannen en niet in de laatste plaats twee vrouwen getuigt op alle fronten van grote kwaliteit. En wordt dagelijks meegepikt door het Parade-publiek, zelfs door flaneerders die er alleen maar zijn om zelf gezien te worden…

De stem die als een kermisklant het publiek binnenpraat en de twee opvallende dames op de steiger suggereren dat in de bloedhete tent een freakshow of bokswedstrijd op komst is. De grote bak met zachte aarde is echter het strijdtoneel voor twaalf mensen van vlees en bloed, met alle prettige en vervelende menselijke trekjes van dien.
Lees verder >>>

Roadmaster
IJswoestijn

Vette trip van vijfde wiel aan de wagen

3 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Neem Orkater. Decimeer de grapdichtheid, vierendeel het muzikale talent, halveer de vindingrijkheid en verminder ook het acteertalent met een bepaald percentage. Voeg er wat extra banaliteit en een vleug poppenspel aan toe. Resultaat: IJswoestijn met ‘Roadmaster’; ofwel flauw muziektheater met een handvol leuke vondsten en een enkel hilarisch moment.

De link met Orkater is vrijwel onvermijdelijk. Wat IJswoestijn doet, bevat grofweg dezelfde ingrediënten – maar dan van beduidend mindere kwaliteit. De mannen waaruit het trio IJswoestijn bestaat, speelden ook wel eens samen met leden van hun - want dat moet het zijn – grote voorbeeld.
Lees verder >>>

Visnijd
TG Bloody Mary

Betoverend mooie samenzang in sprookje over lelijke heksen

2 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De talentvolle actrices Ilse Warringa en Lies Visschedijk vormen een gouden paar als de twee aan elkaar gekluisterde bejaarde zusters in TG Bloody Mary’s hilarische muzikale sprookje ‘Visnijd’. Als vanzelf, zo lijkt het, ontspruiten uit hun jonge lichamen de door Marije Gubbels geschapen kapotgebeukte cynica zonder gevoel in haar benen en de hopeloze romantica zonder licht in haar ogen. Ze botsen verrukkelijk, maar de samenzang van deze lelijke heksen is van een betoverend harmonieuze schoonheid.

De twee eenzame, bejaarde zielen Elfride en Mathilde zien hun oude dag in kannen en kruiken als op een dag een knappe jongeman aanspoelt op hun ‘onbewoonde’ eiland. Deze Robinson Crusoë van de lage landen geeft zich echter niet makkelijk gewonnen. Hij vecht zich al slijmend een weg terug naar het vaste land. Snel de zwakke plekken van de dames doorziend wakkert hij het stiekeme waakvlammetje in de cynische Elfride voorzichtigjes aan, terwijl hij het overduidelijk aanwezige passionele vuur van haar romantische zuster Mathilde eenvoudig doet oplaaien. Het end is even onvoorzien als happy – voor een beider partijen, althans.
Lees verder >>>

Welcome to Soledad
Noord Nederlands Toneel / Club Guy & Roni

Dansende stereotypen brengen eenzaamheid in beeld

1 juli 2006 - Recensie door Veerle Desmedt

De twee Groningse gezelschappen Noord Nederlands Toneel en Club Guy & Roni staken de koppen bij elkaar om een fysieke danstheatervoorstelling te maken op een zeer originele locatie: discotheek Actania op Terschelling. In deze voorstelling waarin heftig dynamische dans sterk domineert lukt het niet door de muur van de oppervlakkigheid heen te breken. Of is dat nu juist de bedoeling?

Het wachten voor de ingang van de discotheek maakt duidelijk veel los bij de bezoekers. Een opgelaten sfeer is voelbaar en de quasi-grappige opmerkingen vliegen om de oren: “Ze moeten nu wel snel beginnen, want mijn vader staat om half negen op de hoek om me op te halen” of “Je moet straks wel je hard en softdrugs afgeven hoor”. Als dan eindelijk de deuren opengaan en iedereen de kleffe bierwalm tegemoet treedt en een stempel op de hand krijgt, is het jeugdsentiment compleet.
Lees verder >>>

Ratio Machinaal
Transformers

Transformers overstijgen verhaallijn

27 juni 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Een schuur op Camping Cupido geeft leven aan de microkosmos van theatercollectief Transformers. De intieme voorstelling is tot in het detail doorspekt met fijnzinnige en absurde elementen. Totaal onvoorspelbaar en uitgaande van een niet-menselijke werkelijkheid. Een zinnenprikkelende voorstelling waarin het publiek niet op zoek moet gaan naar een duidelijke verhaallijn, maar zich vooral moet overgeven aan een visueel en muzikaal kunstwerk.

De raamloze houten locatie met het hoge puntdak doet denken aan oma’s zolder. Met dezelfde intimiteit en een vleugje griezeligheid. Waar aardse regels zijn losgelaten en fantasierijke taferelen hoogtij vieren. Het stuk speelt zich af in een kunstzinnig decor, dat is opgedeeld in twee verdiepingen. Een grote groene boom, een gedekt tafeltje geplakt tegen de muur, dierenmaskers omgeven door rood licht, een zwiepende schommel en een gekantelde schemerlamp en tafel op de eerste verdieping geven de schuur zijn merkwaardige sfeer.
Lees verder >>>

1984
Zappfactory

Visionaire roman komt niet echt tot leven

25 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

In het licht van het thema van zijn voorstelling ‘1984’ verbaasde regisseur Nikola Zavisic zich over de kritiekloosheid van het publiek, dat hem vooral complimenteerde. Fijn hoor, maar liever had hij verbeterpunten gehoord. Inderdaad gek dat niemand daar mee kwam, want die zijn er genoeg. Het belangrijkste: het stuk wordt nergens zo beklemmend als het visionaire boek van George Orwell uit 1948. En zo is er beslist meer aan te merken op deze an sich te prijzen poging om anno 2006 de akelige mechanismen van macht en massa nog eens onder de aandacht te brengen.

De Engelstalige voorstelling kent om te beginnen vijf openingen. Eerst een korte uitleg waarom deze voorstelling, dan een wat zwakke poging tot interactiviteit door het publiek te vragen waaraan men het eerst denkt bij het boek ‘1984’, vervolgens een veelbelovende passage waarin acteur Slobodan Bestic een hedendaagse wereld met veel vrijheid en betrouwbare media en zonder oorlog en bewakingscamera’s schetst, dan nog een gecompliceerd citaat uit de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring dat ongeveer hetzelfde stelt en tot slot een uitnodiging om na te blijven praten over verbeterpunten. Hier vast eentje: durf te kiezen.
Lees verder >>>

Koele kikkers
Etienne Borgers

Lessen in klassiek voor kwakers

25 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Tientallen kleine kwakertjes krijgen in de voorstelling ‘Koele kikkers’ samen met de kleinste kijkertjes hun eerste les in klassieke muziek. Maker Etienne Borgers is een prettig én kundig leermeester.

Uit het niets klinkt klassieke muziek van Vivaldi. En zo maar ergens vandaan komt Etienne Borgers, met een grote kikker om z’n nek, naar de verder lege plek aan het water gewandeld. Al neuriënd en een onverstaanbaar lied zingend bouwt de man met de spannende jas – “Kijk, mam, een poppetje in z’n zak” – een kamertje op met spullen die hij overal vandaan lijkt te toveren.
Lees verder >>>

The Iliad
Asterions Hus

Olympische prestatie van Deens trio

24 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Het blijft een spannend verhaal: vorig jaar Oerol zat het Deense gezelschap Asterions Hus in het publiek toen Karina Kroft door een misverstand een voorstelling oversloeg; om de leegte te vullen, voerden ze hun eigen show op. In het Deens en zonder enig decorstuk. Tot hun eigen grote verbazing bleef iedereen zitten. Dit jaar zijn ze terug, met twee Engelstalige voorstellingen, en laten ze vooral in ‘The Iliad’ opnieuw zien hoe ze met niets anders dan zichzelf het publiek meer dan een uur geboeid kunnen laten kijken naar én kunnen laten lachen om de ellenlange verhalen uit de ingewikkelde Griekse mythologie. Een topprestatie.

Lees verder >>>

Vuka! Vuka!
Het Waterhuis

Wakker worden, nietsdoen is geen optie meer

23 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Veel christenen zullen niet blij zijn met hoe hun God wordt afgebeeld in het Afrikaans-Nederlandse spektakelstuk ‘Vuka! Vuka!’ van het Rotterdamse jeugdtheatergezelschap Het Waterhuis. Kan geen kwaad, als ze daardoor maar niet blind raken voor de drijfveren van mensen uit ontwikkelingslanden om boos op hem te zijn en hem aan te spreken op zijn verantwoordelijkheden. Dit hartverscheurende ‘Vuka! Vuka!’ schudt hopelijk niet alleen God, maar ook alle mensen die het zien wakker.

Het zal je maar gebeuren: je bent een kind van twaalf, je broer is doodgeschoten bij een onzinnige overval, je zus en haar kindje hebben aids in een vergevorderd stadium, je ouders zijn al lang overleden en jij slaat jezelf door het leven door de hoer te spelen en lijm te snuiven.
Lees verder >>>

Ifigeneia
Karina Kroft

Geloofwaardige Ifigeneia ondanks 6 Beaufort

23 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

De nadrukken in Karina Krofts versie van het klassieke ‘Ifigeneia’ liggen zo dat het helemaal niet hindert als het waait terwijl het verhaal oorspronkelijk vooral om windstilte draait. Maar het is wel een beetje gek dat mensen die woorden als ‘arglistig’ gebruiken flesjes Heineken drinken en eruit zien alsof ze zo de PC Hooft uit komen gewandeld.

Karina Kroft heeft er nooit op gerekend dat eiland Terschelling haar negen windvrije dagen zou gunnen ter ondersteuning van haar stuk over het meisje Ifigeneia, dat zich opoffert opdat haar vader Agamemnon naar Troje kan zeilen. De regisseuse verzocht de goden geenszins, wist dat de kans groot was dat het zou waaien en gebruikte dat gegeven juist slim voor haar verrassende openingsscène op het strand.
Lees verder >>>

Mobil
Deuten en De Goeij

Voortreffelijk acteerwerk in Mobil

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (3) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (0) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (4).

Recensie door Gigi Schuiten

In ‘Mobil’ zingt ieder van de drie karakters zijn of haar eigen liedje. Samenzang ontaardt in een stuitende kakofonie. Het is slechts een van de vele voorbeelden van de manier waarop Bram de Goeij, Daniel Koopmans en Gienke Deuten de botsende verlangens en verborgen angsten van een ouder echtbaar zichtbaar maken in hun erg vermakelijke en mooi geënsceneerde festivalvoorstelling.

Het begint met een tuffend miniatuurautootje dat over de dijk rijdt. In het midden van de vloer staan een benzinestation en een huis van hetzelfde formaat. In dit ogenschijnlijk vrij eenvoudige decor trekken Deuten en De Goeij in de loop van de voorstelling een flinke doos rekwisieten en techniek uit de kast en blijkt al snel dat alles wat zich in het groot afspeelt, ook in het klein wordt weergegeven en vise versa.
In het wat saaie en plichtmatige leven van het stel, doet aantrekkelijke automobilist De Goeij de gemoederen flink oplaaien. Plotseling is het leven in de stille polder niet meer zo vanzelfsprekend en gloort een nieuwe horizon.
Lees verder >>>

Schubbenkind
De Vogelfabriek

‘Schubbenkind’ staat zo stevig als vijf huisjes

23 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

‘Schubbenkind’ staat zo stevig als zijn vijf verweerde huisjes op het strand bij Midsland die weer en wind weten te doorstaan. Tegen dit zelfgebouwde decor op palen vertelt De Vogelfabriek het nu en dan wat ironische sprookje over het wel en wee van de bewoners van dit dorpje aan de zee en hoe het beeldschone schubbenkind hun levens veranderde.

Dat de voorstelling wordt geplaybackt, stoort sommige bezoekers. Onterecht want niet alleen wordt het uitstekend gedaan, het is ook de enige, zekere manier om op een strandlocatie waar het ruisen van de zee, het gieren van de wind en het schreeuwen van de meeuwen meestal de boventoon voeren, teksttoneel op het zand te brengen.
De geluidskwaliteit is meer dan goed. Daardoor komen zowel de muziek als de prettige vertelstem van regisseuse Sanne Vogelals de ingesproken teksten van de acteurs prima tot hun recht. Deze manier om met geluid en tekst om te gaan, maakt bovendien dat de locatie volledig als decor wordt geïntegreerd in de voorstelling en dat is knap.
Lees verder >>>

Orakels: aflevering 2
Lidy Six

Midzomerdemonstratie van sjamanisme

21 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Regisseuse Lidy Six zit midden in een zoektocht naar de orakels van deze tijd en nodigt inspirerende vertegenwoordigers van diverse vakgebieden uit om als hedendaagse orakels op te treden. Aldus de PR-tekst van de voorstelling ‘Orakels: aflevering 2’ over sjamanisme. Maar dat het zo letterlijk was bedoeld, zal menig bezoeker niet hebben verwacht. Dat wat gisterochtend vroeg in de duinen rondom Heartbreak Hotel plaatsvond, verdient niet echt de naam voorstelling. Demonstratie is een beter woord.

De zon is al even boven de horizon uit als de eerste bezoekers aan de première van de ‘voorstelling’ arriveren onderaan de landkant van het duin richting Heartbreak Hotel. Op het aanvangstijdstip neemt de kaartjesscheurster plaats naast een wapperend doek met een poëtische tekst en vertelt de bezoekers een voor een dat ze over het over het heuveltje, nog een heuveltje, een vlakte moeten en daar bij de gids hun oor te luister moeten leggen. Tussen de mensen die vertrekken zit telkens een behoorlijke afstand.
Lees verder >>>

Flangs plak
Jens van Daele

Dance-up-comedy: pittige dans en flauwe humor

21 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

De jonge choreograaf Jens Van Daele maakt langzaam maar zeker naam in zijn eigen vakgebied. Maar hij wil graag meer, en dus begaf hij zich voor het Oerol-festival op een nieuw pad. ‘Flangs plak’ werd een beeldende danstheatervoorstelling met de voor Van Daele gebruikelijke fysieke dans in combinatie met behoorlijk absurdistisch spel. Zeer vermakelijk om naar te kijken, maar het mist hier en daar een beetje verband en nuance.

Van Daele hield zich vrij letterlijk aan Oerols thema van dit jaar, Landverhuizers. De broers Guido en Gino Pollemans wonen – hoe gek dat ook klinkt met zo’n naam – in het zuiden van de V.S. en vertrekken naar om het even waar, omdat ze genoeg hebben van het conservatisme en de culinaire laagstandjes in hun thuisland. Ze gaan op pad met de motor en komen – hoe vreemd dat ook lijkt – op Terschelling weer boven.
Lees verder >>>

Tiger in the woods
De Glazen Kin

Melige parodie zonder meer

21 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

‘Tiger in the woods’, de eersteling van het kersverse theatergezelschap De Glazen Kin moet het niet hebben van diepgang of actualiteit. Het is een plezierig stuk dat goed wordt uitgevoerd, de lachers vooral met clichés op zijn hand krijgt maar dat na afloop niet blijft hangen. En dat hoeft ook niet.

Regisseur Daniel van den Broeke nam vijf stereotypen, een vader, moeder, zoon, dochter en een beheerder van een midgetgolfbaan en vergrootte die buitenproportioneel uit. Wat volgt ligt voor de hand: onwillige kinderen die helemaal geen interesse hebben in de sport van pa, een moeder die probeert iedereen bij elkaar te houden maar dankzij haar verzorgende gedrag en ondergeschikte houding vooral als voetsloof wordt gebruikt. Dan is er nog de beheerder van de baan, die zichzelf en zijn werk uiterst serieus neemt en met argusogen naar de minigolfers kijkt, op zoek naar de kleinste overtreding. En allemaal hebben ze hun eigen geheime dromen.
Lees verder >>>

Amore traditore
Iris Reyes

Een haat-liefdeverhouding met cupido

19 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Twee jaar geleden tijdens Oerol raakte choreograaf en danseres Iris Reyes harten én hoofden van kleine groepjes toeschouwers met de kleinschalige, ultra-intieme solo ‘Soy yo otra ves’. Dit jaar is ze terug op het eiland met het veel grootschaligere, maar door de knappe opzet en intense performance bijna even intiem duet ‘Amore traditore’. Sterkste punt van haar werk: het is precies concreet genoeg om te kunnen meevoelen, maar net zo abstract dat je er je eigen persoonlijke invulling aan kunt geven.

Zette Iris in haar vorige Oerol-performance haar eigen zoektocht door het leven centraal, dit keer heeft ze gekozen voor de passie in al haar facetten. Stond ze er vorige keer nog alleen voor, dit keer danst ze een duet. Haar partner verbeeldt niet zo maar een vriendje, maar de liefde zelf. En die maakt het haar niet bepaald gemakkelijk.
Lees verder >>>

Roeland
Buffo Operamakers

Bescheiden opera maakt stevige indruk

19 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Alles is anders aan de opera ‘Roeland’ van Buffo Operamakers. De belevenissen van Karel de Grote z’n legers spelen zich af op het strand, met als enige achtergrond de branding en de duinen. Slechts twee belangrijke decorstukken: een hoorn en een zwaard. De muzikanten staan tussen de zangers en bespelen een bescheiden instrumentarium. Niemand draagt een opvallend kostuum. En het duurt alles bij elkaar maar een uurtje. Best jammer dus dat deze indrukwekkende poging opera voor een groter publiek interessant te maken nog steeds weinig jongelui trekt.

De gemiddelde leeftijd van het Oerol-publiek is aan de jonge kant. Maar deze vroege zondagochtend verzamelen zich bij Kaap Hoorn toch behoorlijk veel mensen die zelfs niet meer voor oudere jongere doorkunnen. Het kan zijn dat de jeugd zich heeft laten weerhouden omdat uitslapen na een stevige stapavond belangrijker is. Maar het waarschijnlijkst is toch dat het woord opera zo’n beetje alle Oerollers onder de 30 heeft afgeschrikt.
Lees verder >>>

Babylon
Asterions Hus

‘Babylon’ maakt Gods spraakverwarring ongedaan

19 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Asterions Hus zocht werkelijk een schitterende plek uit voor zijn visie op ‘Babylon’. De afgraving van geel zand vlakbij Oosterend vormt bij het vallen van de avond een perfect ‘doek’ voor de eenvoudige doch sprookjesachtige beelden die regisseur Peter Kirk bij het aloude verhaal over de vredevernietigende toren heeft bedacht. Dat is al prachtig. Maar het mooiste is wel dat het Deense gezelschap de door God veroorzaakte spraakverwarring vrijwel ongedaan maakt met deze pakkende voorstelling.

Het eeuwenoude onderwerp kan moeilijk als origineel worden aangemerkt. Het verhaal is bekend: de mensheid wil het god-zijn benaderen en bouwt een toren om tot de hemel te reiken. God ziet dat en zorgt ervoor dat de bouwers, die tot dan toe allemaal dezelfde taal spreken, elkaar niet langer verstaan en elkaar de tent uitvechten. In de loop der eeuwen moet het honderden malen in dichtvorm, op muziek, als toneel of in dans zijn opgevoerd. Maar het zal hoogstzelden zo meesterlijk simpel en toch zo indrukwekkend zijn geweest als in de versie van Asterions Hus.
Lees verder >>>

De wereld een blokkendoos
Paul Oomen

Geen opera, wel fijne volksmuziek

19 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

In ‘De wereld een blokkendoos’ van componist/artiest Paul Oomen, die hij in opdracht van Yo Opera! Werkplaats maakte, worden eilanders en buitenlandse muzikanten samengebracht. Op verschillende plaatsen op Terschelling smelt de muziek uit verschillende culturen samen in een fusion van stijlen in een kleine, intieme en sympathieke setting. Met opera heeft het alleen niets van doen.

De bakbrommer met daarop een achttal televisies en evenveel koptelefoons is deze avond op het erf van zingende boer Egbert Zorgdrager nergens te bekennen. Deze mobiele installatie met video’s van de muzikanten vormt volgens Oomen een wezenlijk onderdeel van de voorstelling en dus is het jammer dat het publiek niet de kans krijgt de wachttijd bij het voorhuis daarmee te bekorten.
Op het erf vormt een spoor van groene blokken, corresponderend met het blokje dat aan Zorgdrager is toegekend in het bijbehorende, fraai vormgegeven boekje, de route naar de een plek onder de bomen. In het aangrenzende weiland loopt een viertal prachtige, zwarte paarden die telkens als de boer zijn stem verheft, nieuwsgierig naar de omrastering komen. Zo met het uitzicht op de landerijen en in de verte de dijk die de zee tegenhoudt, het schemeren en de zachte nevel die over het land begint te stromen, krijgt deze kleine kring van muzikanten iets van de sfeer van een zigeunerkamp.
Lees verder >>>

Hellobye
Lieke Benders

Boswachter met bindingsangst

18 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Simon & Garfunkel schreven er ergens in de jaren zeventig een geweldig liedje over. Aangezien het thema ervan actueel blijft zolang mensen relaties aangaan, pakte de jonge regisseuse Lieke Benders het namens Het Huis van Bourgondië weer op. Met als resultaat een schattig speelse én rake voorstelling over verlaten en verlaten worden. ‘Hellobye’, ofwel: wat moderne manieren om bij je geliefde weg te gaan.

Gewapend met een verrekijker en een button ‘Mag ik met je mee?’ duikt het publiek tijdens de première op Oerol na een verrassend grappige introductie het bos rondom het Snijderspad in. Gids is een blije boswachter die op luide toon vraagt stil te zijn en enthousiast vertelt over de dieren die je in de struikjes, tussen de bomen en in de lucht tegen kunt komen. Bij één beest, het konijn, geeft hij specifieke informatie over relatietrouw. Dat had in het licht van het thema wellicht een keertje vaker kunnen gebeuren, bijvoorbeeld tijdens de encounter met damherten.
Lees verder >>>

Chinese table 02
Hendrick-Jan de Stuntman

Spannende nepstunts in decor van gezellige zeventigerjarenshow

18 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Met een naam als Hendrick-Jan de Stuntman en een toneel vol spannende constructies en stootkussens mag je een spectaculaire show verwachten. Als je er de ‘gezellie’ tekstjes op de lichtkrant tegenover zet, mag je daar vervolgens ook onmiddellijk weer aan gaan twijfelen. De voorstelling ‘Chinese Table 02’ is vooral een stevig opgeklopte en qua ruimte uitgedijde straattheatervoorstelling vol flauwe grappen en onzinnige stunts – waar je onvermijdelijk flink om moet lachen.

Zijn naam is groot. Hendrick-Jan de Stuntman loopt al jaren met veel succes de festivals af. Terecht, want met zijn binnen- en buitenacts levert hij vermaak dat daar beslist op z’n plek is. Vinden ook vandaag de meeste mensen op de overvolle pallettribunes op een bloedhete parkeerplaats aan het Schellinger strand. Maar laten we voorop stellen: het gaat helemaal nergens over.
Lees verder >>>

Dreef
Boukje Schweigman

De magische kracht van ‘Dreef’

18 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

‘Dreef’ van Boukje Schweigman is niet alleen een heel spannende en soms bijna poëtische locatietheatervoorstelling, hij past ook uitstekend binnen Oerols thema landverhuizers. Met deze bijzondere voorstelling op en in het water brengt ze met mime en beweging verschillende lagen en een diepte aan, die zelfs in hun woordeloosheid het filosofische lijken te raken.

Enerverend is ‘Dreef’ zeker. Het gegiebel en gelach van de twintig toeschouwers als reactie op de gebeurtenissen in de rode bol zijn eerder het gevolg van spanning – al bedreven opgewekt tijdens de tocht naar het watertheater – dan van komische noten in de voorstelling. Sterker, Schweigman heeft optimaal gebruik gemaakt van de mogelijkheden om het publiek met zichzelf te confronteren en laat hen vooral om zichzelf lachen. Toch maakt dat van ‘Dreef’ allesbehalve een stuk waarin de spot gedreven wordt. Integendeel, het lijkt alsof de regisseuse haar toeschouwers opnieuw bewust wil maken van ervaringen en sensaties die zo vanzelfsprekend zijn geworden, dat er nauwelijks meer bij stil wordt gestaan.
Lees verder >>>

Schuur
Dood Paard

‘Schuur’ kan alleen aan perfectie ten ondergaan

18 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Rob de Graaf heeft weer een prachtige toneeltekst geschreven. Deze keer voor het Amsterdamse gezelschap Dood Paard, dat dit nieuwe stuk ‘Schuur’ tijdens Oerol voor het eerst op het publiek uitprobeert. In het nieuwe theaterseizoen volgen de première en tournee. En hoewel de oplettende kijker hier en daar nog een paar kleine schoonheidsfoutjes kan ontdekken, zijn de drie open doekjes meer dan verdiend en belooft ‘Schuur’ een pareltje in het oeuvre van Dood Paard te worden.

Oscar van Woensel, Manja Topper en de in dit stuk ontbrekende Kuno Bakker doen het al meer dan 17 jaar samen. Die lange samenwerking komt dit stuk, dat gaat over een stel dat van de grote stad naar Terschelling is verhuisd en het verleden probeert te ontvluchten, beslist ten goede. Het kost Topper en Van Woensel dan ook geen enkele moeite om zich te presenteren als een gesetteld koppel dat zich liefdevol ergert aan de wederzijdse gebreken, beperkingen en onhebbelijkheden.
Lees verder >>>

De kleine ondervraging
Comp. Marius

Leerzaam, grappig maar te lang

18 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Liefst zes scènes uit toneelstukken van schrijvers als Gerardjan Rijnders, Samuel Beckett en Neil Simon liet het uit Antwerpen afkomstige gezelschap Comp. Marius vrijdagavond los op het publiek tijdens zijn eerste voorstelling op Oerol 2006 in Manege Terschelling in Hoorn. Aan het publiek om te raden van wiens hand iedere scène was.

Geen makkelijke opgave voor drie klassen jonge, middelbare scholieren op de bovenste rijen van de publiekstribune. Maar wel een leerzame introductie op bekende en geroemde toneelschrijvers, al zijn de scènes, afwisselend met intermezzo’s waarin iets over de geschiedenis van het lezen wordt verteld, aan de lange kant. De kluchtige opzet van deze voorstelling die deels bestaat uit een ‘reading’ en deels uit toneelspel, voorkomt dan ook niet dat de verveling nu en dan toeslaat.
Lees verder >>>

Sputnik
The Lunatics

Vindingrijke science fiction-slapstick

17 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Gegarandeerde Oerolhit The Lunatics zette gisteravond het weiland bij de Wierschuur op z’n kop. ‘Sputnik’ verbeeldt een reuzenspeeltuin voor grote jongens die de wens koesteren te kunnen vliegen. En ondanks talloze schrikmomenten valt er meer dan genoeg te lachen in deze science fiction-slapstick met gekke mannetjes die zo lijken te zijn weggelopen uit Mad Max of Waterworld.

Wie krullen heeft, wil steil haar en andersom. Het is een menselijk trekje om te willen wat je niet hebt. Of om te willen wat een ander heeft. En om daar dan de gekste dingen voor te doen. The Lunatics maken dat zichtbaar aan de hand van een voorbeeld dat de mensheid al sinds de prehistorie bezighoudt. We hebben geen vleugels, maar hoe komen we toch de lucht in die totnogtoe is voorbehouden aan vogels en andere fladderaars?
Lees verder >>>

Les Gûmes
Le Phun

Aaibare figuren in vindingrijk vormgegeven verrassingstocht

17 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

Hoewel hun komst herhaaldelijk groots is aangekondigd, is hun ‘zijn’ een geheimzinnige aangelegenheid. Geen interviews, geen foto’s; zelfs de pers mag de eerste dagen het in de duinen verborgen volkje Les Gûmes niet op de gevoelige plaat zetten. En groot gelijk hebben ze, want de nieuwe ingezeten van het eiland hebben veel te veel grote en kleine verrassingen in petto die met publiciteit in duigen kunnen vallen. Maakt u zich geen zorgen, Le Phun maakt de beloftes meer dan waar. De plantmensen brengen bijzonder fijngevoelig, klein theater op een zelfs voor locatietheater enorme schaal. Heerlijk!

De voorstelling bestaat uit een rondgang vol verrassingen langs een vreemd volkje, bestaand uit mensen die midden in het mutatiestadium van mens naar plant zitten. We maken kennis met diverse bewoners van deze nieuwe soort – en kunnen niet anders dan sympathie voor ze opbrengen. Wat een lieverds, allemaal!
Een voor een vertellen ze enthousiast en liefdevol over hun bezigheden en laten ze zien wat ze in het dagelijks leven doen. Ze spreken een mengelmoes van Frans, Engels en een aandoenlijk (razendsnel aangeleerd) Nederlands, maar praten vooral met hun lijf en hun ogen, dus de geregelde onverstaanbaarheid zij ze vergeven. Het Franse Le Phun heeft vele jaren straattheaterervaring en dat is te zien, want het gezelschap presenteert in de Schellinger duinen een aaneengeregen reeks van knap korte thematische voorstellingen, gespeeld door mensen die in minder dan een half uur een publiek voor zich kunnen winnen en hun verhaal snel kunnen laten beklijven.
Lees verder >>>

Alex Barti
Barti Marionetten Speler

‘Wanneer komt Barti weer buiten spelen?’

17 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Kleine Barti veroverde vanmiddag in het bostheater op Terschelling binnen luttele seconden voorgoed de harten van alle kinderen én volwassenen met zijn optreden. Aangestuurd door marionettenspeler Alex Barti, zong, danste en speelde dit ondeugende, eigenzinnige maar o zo charmante poppenmens de sterren van de hemel.

Sommige kindjes kruipen verschrikt weg achter de brede rug van papa als de, in eerste instantie zelf wat verlegen Barti een wandelingetje langs de eerste rij maakt, maar de meeste begroeten hem als een nieuw speelkameraadje. Het kost dan ook weinig overredingskracht om de kinderen van hun plek te krijgen en mee te laten doen. En ook de volwassenen wringen zich in allerlei bochten en veranderen van plek om maar niets van de caperiolen van dit koddige manneke te missen. En wat is hij leuk, deze Barti.
Lees verder >>>

Jøsenfjord / Lampedusa
Polly Maggoo

Onzichtbaar blijven om te leven

17 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

De donkere, dreigende lucht boven het wad breekt open, terwijl er zich meer en meer mensen op het fietspad verzamelen voor de eerste doorloop met publiek van Polly Maggoo. Berustend worden regenjassen en paraplu’s te voorschijn gehaald, dit is Oerolpubliek en dus wel wat gewend op het gebied van slecht weer en locatietheater. Voor de sfeer van ‘Jøsenfjord/Lampedusa’ maakt het ook niet uit: die is ontroerend en confronterend in welke weersomstandigheid dan ook.

Aangevoerd door kampbewaarders - in deze oefenversie nog niet in uniform – begeeft het gezelschap zich via het hoge duingras naar het wad. Daar vindt de kippenvel opwekkende, muzikale opening van de dubbele monologen op wel heel bijzondere instrumenten plaats, alvorens het gezelschap in twee groepen wordt verdeeld. De ene wordt verder het wad op geleid, dan andere wordt in een nabij gelegen kampement ondergebracht.
Waar het landschap een flauwe bocht maakt, is op het wad een groot, rond reddingsvlot aangespoeld. Een donkere man gehuld in een deken zit op de dikke, rubberen rand in de stromende regen. Midden in het vlot bespeelt een muzikant het interieur van een piano en ontlokt de snaren droevige klanken. Was het publiek eerder nog geneigd tot zacht fluisteren, bij dit beeld vervalt het in passende stilte, die de rest van de voorstelling alleen nog maar wordt onderbroken door schreeuwende zeemeeuwen en het kletteren van de regen.
Lees verder >>>

Sentimenti
NTGent

Kleine geschiedenis in grootse vorm

5 juni 2006 – Recensie door Jolanda Breur

In een goedkoop, antracietgrijs pak zit hij aan het doodsbed van zijn moeder. Niet in een zwart pak: “Dat zou m’n moeder niet gewild hebben”. Waar ging het mis? Dit vraagt Simon zich af als hij in gedachten teruggaat naar de jaren zestig, de tijd van zijn jeugd in een mijnwerkersstadje. Wat er in de volgende tweeënhalf uur gebeurt op het toneel van cokes is te omschrijven als één groot theatervuurwerk.

Een enorm plateau van steenkoolbriketten vormt het podium in de Zuiveringshal van de Westergasfabriek. De perfecte entourage voor het rauwe maar aangrijpende arbeidersdrama van de regisseurs Johan Simons en Paul Koek. Het is niet de eerste keer dat een fabriekshal de juiste sfeer oproept voor deze voorstelling. ‘Sentimenti’ beleefde haar première bijna drie jaar geleden in de monumentale Jahrhunderthalle tijdens de RuhrTriënnale. Gerard Mortier, de man achter de Triënnale, had hen gevraagd het thema sentiment, ook wel ‘Het Grote Gevoe’l, uit te werken. Toen al werd dit fraaie staaltje muziektheater bewierookt door de (Duitstalige) pers.
Lees verder >>>

Iemand moet het doen
Meindert Talma & The Negroes

Lekker meedeinen met Meindert Talma

4 juni 2006 - Recensie door Soula Notos

Hollandser kan bijna niet. Het begint te miezeren als Talma en de band het podium opkomen. De afkomst van de band – Groningen en Friesland – is duidelijk te horen en te zien. Gerookte vis, een koevoet, SM in Stadskanaal, fabrieksbeelden uit de jaren 50 en groene weiden trekken aan oog en oor voorbij. Het is vrolijk meedeinen op de verhalen van Talma.

Een van de eerste nummers gaat over een oom van Talma die een versmobiel heeft. De begeleidende beelden zijn erg grappig. De nogal jong aandoende oom is te zien in zijn versmobiel èn bij een graf waar hij een fruitmand – met folie en al - in gooit. Deze droge humor kenmerkt het optreden. Talma zelf presteert het om een uur lang niet te lachen. Dat kan het publiek des te meer doen. En dat is helemaal niet zo moeilijk, want Meindert Talma & The Negroes is een sympathieke band: Talma zelf bespeelt een orgel (denk aan The Doors), de drummer heeft een opplaksnor, de bassiste kijkt steeds verleidelijk het publiek in en de gitarist heeft al net zo’n uitgestreken kop als Talma. Het werkt, want ze doen het vol overtuiging en nog belangrijker: de muziek is goed.

Lees verder >>>

Solitude
Van Heumen en Noordegraaf

Audiovisuele voorstelling buit potentieel onvoldoende uit

3 juni 2006 – Recensie door Soula Notos

“Een reis die je leidt naar de uithoeken van de geest”. Zo staat er op de flyer. Het begin is veelbelovend. Een eenzaam gevoel overmeestert de kijker door de geluiden en de beelden. Maar vooral doordat iedere kijker geïsoleerd is van de rest. Helaas wordt de belofte dat iedere bezoeker zijn eigen verhaal zou kunnen creëren, niet waargemaakt. Daarvoor zijn de beelden en geluidsfragmenten te abstract en gefragmenteerd.

In het Academietheater in Utrecht staan her en der projectieschermen. Daartussen door staan de afzonderlijke stoelen voor het publiek. Bij binnenkomst krijgt iedere kijker een koptelefoon opgezet. Straatgeluiden dringen door in ieders oren. Doordat iedere bezoeker toch geïsoleerd van de rest is, ontstaat er een stilte in de ruimte, waarbij bijna iedereen strak voor zich uit blijft kijken. Wachtend op wat komen gaat.
Lees verder >>>

Of/niet
Stan

‘Of/niet’: Genot om naar te kijken

30 mei 2006 – Recensie door Milena Skiczuk

‘Of/niet’ is een gesublimeerde soap met een goede verhaallijn. Het heeft een sterk plot met een dubbele bodem. Het stuk is een bewerking van ‘Party time’ en 'Night' van Harold Pinter en ‘Relatively speaking’ van Alan Ayckbourn. Met hun mooie Belgische accent en veel humor blinken Sara de Rood, Jolente de Keersmaeker, Frank Vercruyssen en Damiaan de Schrijver stuk voor stuk uit in natuurlijk toneelspel. Ze spelen geen rol, ze zijn de karakters die worstelen met waarheid, vertrouwen, rolpatronen en de sleur van het huwelijk.

Het podium is leeg. De eenvoudig geklede spelers dragen het decor bij zich. Elke nieuwe scène begint met het uitstallen van attributen uit grote plastic tassen. De een draagt water in een fles en giet dit over in een bakje om badkamergeluiden te simuleren. Begeleid door eigenzinnige jazzy muziek, tovert de ander een gazon uit zijn plastic tas. Met het licht worden accenten gezet en ruimtes gecreëerd. Kleine, schijnbaar onbelangrijke voorwerpen krijgen hierdoor hun betekenis.
Lees verder >>>

Ceci n’est pas un bus
Het pakt!

Bijzondere effecten voeren motor niet op

30 mei 2006 – Recensie door Jesse Boon

Het is vrijdagmiddag en zo’n 40 natgeregende mensen wachten op de Utrechtse Neude op de bus half vijf. Tijdens deze rit neemt Het Pakt! de reiziger mee naar onbekende bestemming in de voorstelling ‘Ceci n’est pas un bus’. Het originele concept en de prachtige technische uitvoering van deze multimediale locatievoorstelling ten spijt, verliest dit theatrale vervoersmiddel al snel zijn vaart en daarmee de interesse van het publiek.

Na een tocht van ongeveer 20 minuten door de spits, stopt de bus voor een grote garage waar het vehikel voorzichtig naar binnen wordt gemanoeuvreerd. Door de beslagen ruiten is nog net te zien dat de bus in een soort werkplaats met dozen, doeken en projectoren staat. Zodra de motor afslaat, barst de bedrijvigheid rondom de bus los en wordt deze in witte projectieschermen gepakt.
Als de camera begint te lopen, bevindt het publiek zich plotseling in een huiskamer. Rechts achterin de bus is de keuken te zien, links voorin staat de piano. De balkondeuren bevinden zich naast de chauffeursstoel. Er klinkt gestommel en mama komt binnen met een baby op haar arm. Ze loopt door de huiskamer terwijl haar beeltenis van raam tot raam, van projector tot projector beweegt. Ook al verdwijnt ze soms een halve seconde in het grote niets, het blijft een knap staaltje techniek. Ze doet de gordijnen open, babbelt zachtjes tegen haar kindje en verschoont de kleine ter hoogte van de invalidenzitplaats. Dan verschijnt papa die zijn jongste spruit enthousiast begroet.
Lees verder >>>

Drive
Odd Enjinears

Drive blinkt uit in rauwe technologie en poëtische zachtheid

28 mei 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Wielen, katrollen, buizen, wastrommels, drumvellen, pompjes en ga zo maar door. Odd Enjinears brengt afgedankt en vergeten materiaal met technische precisie en ingenieuze creativiteit weer tot leven. Vier spelers bevinden zich in een wonderlijke wereld van installaties en voertuigen: mechanisch, beeldend en muzikaal. Dit technische vernuft verweeft zich met elementen van menselijke schoonheid, waardoor de voorstelling zijn verdiepende karakter krijgt. Een mysterieuze voorstelling: rationele functionaliteit versus bezinning op het leven.

De bezitters van een ‘Drive’ toegangskaartje stappen gezamenlijk in een theater-touringbus om op weg te gaan naar het bedrijventerrein van de Cartesiusweg. Dat ‘Drive’ een populaire voorstelling is, getuigen de vele staanders in het gangpad. Bij een groot kaal gebouw zet de bus de bezoekers af. Na het wachten in een open kantine met knalwitte muren, is de lange donkere gang met waxinelichtjes die naar de zaal leidt een prettig contrast. Als bezoeker ervaar je al iets van de intimiteit en het mysterie dat in de voorstelling voortgezet zal worden.
Lees verder >>>

Tocht
Tuig

Geheimzinnige tunnel dwingt tot keuzes

25 mei 2006 – Recensie door Lieke Jordens

Een met weegschalen betegelde vloer, een uitkijktoren, een dreigend waterrad en een schommel. Dit is slechts een greep uit de wonderlijke dingen die de bezoekers van ‘Tocht’ kunnen tegenkomen. Theatergroep Tuig voert zijn publiek door een geheimzinnige tunnel waarin voortdurend keuzes moeten worden gemaakt. De bezoeker krijgt alle ruimte om zijn eigen weg te bepalen. Links of rechts? Zwart of wit? Aan die hendel trekken of toch maar liever doorlopen?

Als een reusachtige, witte rups kronkelt de enorme tunnel door de straatjes van de Utrechtse binnenstad. De honderd meter lange installatie van houten palen, wit doek, staaldraad en objecten vormt het indrukwekkende decor van de voorstelling. Na te hebben getekend voor ‘de risico’s van het leven’, stappen de bezoekers voorzien van een ponskaartje en de opdracht deze onderweg vol te maken, een voor een naar binnen.
Lees verder >>>

Titus geen Shakespeare
The Glasshouse

‘DJ’ Muizelaar grofgebekt, gevat en geniaal

25 mei 2006 – Recensie door Annet Bremen

“Goedenavond, dames en heren, dit is Radio Glasshouse: direct en reactionair, het leven als chaotische illusie. Ik ben dood.” Met deze opzienbarende woorden opent ‘Titus, geen Shakespeare’ en zet daarmee de toon voor een opmerkelijke stuk. In dit live uitgezonden, theatrale radioprogramma is een grote rol weggelegd voor de inkomende telefoontjes van luisteraars die onthutsende verhalen ophangen. Het levert een merkwaardig boeiende en soms vreemde theaterervaring op waarbij meer te horen is dan te zien.

In het donker klinken suizende zeegeluiden, tikkende vingers, stampende voeten. Dan volgen de prettige vertelstemmen van verschillende personages die het verhaal van de Romeinse veldheer Titus Andronicus vertellen. Plots springt het licht aan. Op het midden van de speelvloer vormt een radiostudio het centrum van het decor. De presentator bedient het paneel van knopjes en schuifjes en bepaalt - God gelijk - welke beller wel en welke beller niet de ether in mag knallen. Om hem heen zitten de acteurs/bellers, elk met hun eigen telefoon. En zij worden op hun beurt omsloten door een cirkel van toeschouwers.
Lees verder >>>

Vaandragers
Rosa Ensemble & Spinvis

Geslaagde muzikale ode aan utopen

24 mei 2006 – Recensie door Soula Notos

In een Dr. Who-achtige sfeer wordt een muzikale ode gebracht aan degenen die durven dromen. Aan de ideeënmakers èn de uitvoerders. Degene die voortdurend beren op de weg ziet, wordt op den duur uit de groep gezet. Ja, kom… zweven willen Spinvis & het Rosa ensemble. “Zweven, tot de twijfel aan de horizon verdwijnt.”

Bij binnenkomst krijgt iedereen van het publiek een bellenblaas. Terwijl de zes muzikanten in het donker amper zichtbaar op het podium staan, kringelen de bellen omhoog. Dat geeft een mooi effect. In het publiek ontstaat een jolige sfeer met her en der natte plekken in kleren en stoelen als bewijs van het voormalige leven van de bellen. Het bellenblazen komt twee keer terug in het stuk ‘Vaandragers’. Want bellenblazen staat symbool voor ideeën: ze zijn breekbaar, maar ze kunnen zo hoog vliegen èn ze zijn simpel doch mooi.
Lees verder >>>

Vicky Vinex
Growing up in public

Razend rappe oproep voor meer rust en bewustzijn

23 mei 2006 – Recensie door Moon Saris

Snel, sneller, snelst. We kennen allemaal de wereld van vandaag, waarin oppervlakkig materialisme, fast food en drukdrukdruk de boventoon voeren. Stijlicoon Vicky Vinex kent die als geen ander. Daphne de Bruin zet dit domme blondje met een tamelijk definitieve deadline lekker aangedikt neer in haar vrouwenreeks voor Growing up in public. Een filmisch gemonteerde, razend rappe oproep om het een beetje rustiger aan te doen en vooral ook: wat bewuster.

Dat je bij iedere fastfoodzaak van dezelfde keten over de hele wereld exact hetzelfde te eten krijgt, dat is nog eens belangrijk voor de moderne mens, in dit geval Vicky Vinex. Dat door het smelten van de poolkappen de aarde afkoelt en geheel besneeuwd zal raken, is voor haar geen enkel punt: “Dan koop ik toch gewoon een skipak van Yves Saint Laurent. En een zonnebril van Prada.” Dat een of andere voorzienigheid een beschermengel op deze – de onnadenkende mensheid vertegenwoordigende – blondbepruikte tante afstuurt om haar te behoeden voor een roemloze ondergang, ontgaat haar volkomen. Ze heeft namelijk een deadline…
Lees verder >>>

Trajets de ville, trajets de vie
Ex Nihilo

Abstracte weergave van een dag in de stad

23 mei 2006 – Recensie door Moon Saris

De Franse straatdansgroep Ex Nihilo is in samenwerking met Nederlandse partners gestart met het project ‘Trajets de ville, trajets de vie’. De afgelopen dagen was deze bijzondere, nieuwe voorstelling tijdens Festival aan de Werf te zien voor het stadhuis in het Utrechtse centrum. Een perfecte plek, prima passend bij het thema ‘stadsleven’, mede door de bestrating ter plaatse: een ster in het midden en de lijnen die daaruit komen, verbeelden prachtig een stadskern en de toegangswegen er naartoe.

Die ‘luxe’ zullen ze niet overal hebben, maar gelukkig is de danstaal van dit gezelschap krachtig genoeg om ook op een andere ondergrond sterk overeind te blijven staan.
Lees verder >>>

Le Bus
Alternative nomade

Le bus: ritje zonder koffers, kippen en kleintjes

23 mei 2006 – Recensie door Moon Saris

Liefhebbers van verre reizen of kleurrijke documentaires over mensen in Zuid-Amerika en Afrika konden afgelopen dagen hun hart ophalen bij de presentatie van Alternative Nomade, genaamd ‘Le bus’. Niet erg theatraal, deze productie op Festival aan de Werf, maar wel filmisch fraai en leuk om mee te maken.

Het idee is simpel. De ‘reizigers’ stappen in een kleine bus, eentje zoals die in zuidelijke landen wordt gebruikt voor het personenvervoer. Liefst een beetje veel volk erin, voor het authentieke gevoel. Jammer genoeg ontbreken de koffers, de kippen en de kleine kindjes, maar kniesoor die daarop let. De ramen, inclusief de vooruit, fungeren als filmschermen. Alleen ‘door’ de achterruit is niets te zien.
Lees verder >>>

Paard
Mirthe Klieverik

Klieverik betovert al briesend haar publiek

23 mei 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Het zal je maar gebeuren: in je eerste eigen voorstelling sta je op het toneel als paard. Actrice Mirthe Klieverik gaat deze uitdaging aan en zet op openhartige, krachtige en aandoenlijke wijze een monoloog neer. Met de symbolische, gevoelige en licht absurde teksten van Esther Gerritsen adopteert Klieverik subtiele paardentrekjes en verwoordt ze dierlijke hersenspinsels. Is ze nu een jong veulen, die dartelend door het leven gaat of een oude knol, die de onvoorwaardelijke liefde heeft gevonden?

Op de theatervloer hangt een wit transparant gordijn. Klieverik verschijnt in de wereld daarachter, slechts gedecoreerd met een tafeltje waarop bloemen staan in een vaas. Helemaal in stijl vertoont ze zich in een wit topje en een romantische witte rok. Haar haren opgestoken in een knotje. Een elegante dame zou je denken. Maar dat beeld brokkelt al snel af wanneer ze ongegeneerd boert, met haar lippen briest en uitgelaten op haar rug rollebolt. Dan stapt ze door het gordijn de lege theatervloer op en presenteert zich in een aantal rondjes aan het publiek alsof ze in draf de manege rondgaat: samengeknepen neus, halfopen mond en dichtgeknepen felle ogen.
Lees verder >>>

Pluk redt de dieren
stichting S.I.P.

Dikke pret met Pluk

16 mei 2006 – Recensie door Tanja Huissoon

De musical ‘Pluk redt de dieren’ is net als de eerste Plukmusical van twee jaar geleden een ervaring voor kinderen en hun ouders. Ook deze voorstelling wordt het weer een dolle boel, want niet minder dan de hele zaal is uitgenodigd op het verjaardagspartijtje van Aagje en het belooft één groot feest te worden…

Het enthousiasme van het jonge publiek zindert al in de volle zaal vlak voor het begin van de voorstelling, maar wanneer de sterren Pluk en Aagje zich als dollen een weg banen door de rijen kindertjes zijn de kleine enthousiastelingetjes helemaal niet meer te houden. De vaders en moeders begrijpen op dat moment dat Pluk een fantastische voorstelling gaat worden en vol vertrouwen naar wat komen gaat, zakken ze lekker achterover in hun stoelen, terwijl hun kroost juist naar het puntje van hun zetel verhuist.
Lees verder >>>

Overijssel op straat
Cie Baladeu’x / Chapeau Magique / Blote badgast / Dado / Lee Hayes

Overijssel op straat

9 mei - Recensie door Moon Saris

Cie Baladeu’x: jongleren als dartele veulens
Cie Baladeu’x is een Belgisch straattheaterduo dat dans en jongleren combineert tot een nieuwe discipline. Bovendien spelen ze er ook nog hun eigen muziek bij. Opvallend is het aanstekelijk enthousiasme van het stel, dat als dartele veulens in een zomers weitje staat te ballen, dansen en spelen.

Ze steken elkaar tussen het razendknappe synchroonjongleren door met een voortdurende glimlach de loef af. Buitelen over elkaar heen. Duwen elkaar weg. En maken het ook steeds weer goed. En dat zonder een stom woord te gebruiken. Charmante act – maar een heel half uur Cie Baladeu’x is misschien een beetje veel van het goede. Meer informatie: www.baladeux.be


Lees verder >>>

Ik heb u nooit een rozentuin beloofd
Ponies

Wonderlijke, saaie lelijkheid in een rozentuin

8 mei 2006 – Recensie door Suzanne Stuifbergen

Na een uitbundige presentatie onder de naam ‘Ponies Piste’ in december, ging op 26 april ‘Ik heb u nooit een rozentuin beloofd’, de eerste voorstelling van de jonge, Utrechtse theatergroep de Ponies in première. Menselijk gedrag wordt tot op het bot gefileerd in deze kleurrijke, trage voorstelling die een beetje triest stemt.

Het eerste dat opvalt is de vormgeving. De vloer is knalroze, vooraan staat een kitscherig beeld van een paard, er hangen gekleurde retrolampen in het plafond. En achterop het toneel staat een groot houten scherm dat aan de onderkant open is. Er staat niet veel, maar wat er staat is zeer uitgesproken qua vorm en kleur en is van een wonderschone lelijkheid. Ook de kostuums zijn uit dit hout gesneden: veel glitter, een enorme rode petticoat en zelfs een Spidermanpak komen langs.
De kleuren, vormen en harde muziek roepen bij binnenkomst van de zaal meteen beelden uit december op. Maar zodra de voorstelling echt begint, is het voor menig toeschouwer even wennen. In ‘Ik heb u nooit een rozentuin’ beloofd worden zeven personages opgevoerd die na een tuinfeest blijven hangen in de tuin. Op een abstracte manier wordt dit gegeven uitgespeeld. De personages komen een voor een op, nemen een positie in op de vloer, en blijven daar staan. Ze kijken het publiek in, met veel ongemakkelijke blikken. Heel sporadisch wordt dit geheel doorbroken: een van de personages gaat vooraan in het midden op de grond liggen. Een ander kondigt steeds aan wanneer hij zich gaat verplaatsen. En een derde maakt steeds een grapje met zijn vingers en vindt dit vervolgens zelf heel grappig.
Lees verder >>>

Zoetgevooisd
Sara Kroos

Ècht genieten bij Kroos

4 mei 2006 - Recensie door Soula Notos

“Laat het beest vrij”, zegt Sara Kroos op alle mogelijke manieren in haar voor de VSCD Cabaretprijs genomineerde voorstelling. De verhalen, licht- en geluidseffecten, liedjes en haar gebrul op het podium ondersteunen haar pleidooi voor meer echtheid. Laat de lelijkheid maar zien. Want: “alles wat echt is, is mooi.” Welnu, ‘Zoetgevooisd’ betekent ruim anderhalf uur lang ècht genieten van Kroos.

Sara Kroos komt op en krijgt gelijk applaus van de bijna uitverkochte zaal. De verwachtingen van het overwegend vrouwelijke publiek zijn hooggespannen. Ze lost ze allemaal in: vertellend, zingend, improviserend èn boerend. Zoetgevooisd is Kroos allerminst, behalve dan in haar liedjes. Die dienen als tegenwicht tegen de extraverte zoektocht naar het beest in iedereen. De overgangen tussen gevoelige liefdesliedjes en voor sommigen wellicht té openhartige verhalen over seks en verlangens komen heel natuurlijk over. Het publiek wordt langzaam maar zeker in een bizarre, doch realistische wereld gezogen van kistjes en ongekooide poezen.
Lees verder >>>

Minder is meer
Fred Delfgaauw

Bevlogen theatermaker geeft zich bloot

24 april 2006 – Recensie door Peter van Gurp

De theatermaker, verhalenverteller, poppenspeler en entertainer Fred Delfgaauw is al vijfentwintig jaar voor geen kleintje vervaard. Zelf heeft hij niet de behoefte zich in een hokje te plaatsen, en dat zou ook niet lukken. Op een hokje na misschien: na al die jaren staan zijn optredens nog steeds op grote hoogte.

Niet vaak staat het publiek oog in oog met een heuse ridder. Maar sinds half april mag eenieder die Fred Delfgaauw bezoekt zich hierop verheugen. En dat is niet alles, want deze gelauwerde persoonlijkheid heeft veel meer te bieden dan een denkbeeldig lintje op de borst.
Een zo goed als leeg podium in deze kleine zaal is alles wat Delfgaauw nodig heeft. Een klein stoeltje en een haast onzichtbare verhoging, dat is alles. En dan zijn er nog de twee grote boodschappentassen met allerhande attributen uit zijn lange carrière. Het zijn alleen maskers en poppen. Ze representeren de voorstellingen die hij de afgelopen vijfentwintig jaar heeft gegeven. Wat ooit begon met het nabootsen van stemmen en het inspreken van commercials, zijn nu voorstellingen, uitgegroeid tot een avondvullende show van sketches en verhalen. Delfgaauw vertelt het ons zelf: het begon allemaal met een opdracht voor school. Hij moest een verhaal vertellen. Maar in plaats van het zelf te declameren liet Delfgaauw de hoofdpersoon het woord voeren. En van een monoloog werd het uitgewerkt tot een dialoog. En van een uitgebreid verhaal werd het een dialoog met korte, krachtige zinnen die meer zeiden dan honderd woorden
Lees verder >>>

Voices in the City II
Ron Bunzl

Het ritme van de stad in woord, beeld en geluid

14 april 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

In het theatrale crossmediaproject ‘Voices of the City’ gaat theatermaker en regisseur Ron Bunzl op zoek naar de verhalen van de stad. Iedere vijf weken maakt hij een nieuwe episode. Na ‘Dreamers’ was gisteravond in de Amsterdamse Sugar Factory voor het eerst deel twee, met als thema ‘Speed’, te zien. Bunzl vangt in woord, beeld, geluid en beweging niet alleen het ritme van de stad maar ook de meer filosofische benadering van snelheid, tijd en de zin en de onzin van het bestaan.



Snelheid kan gaan over voortbewegen. Maar ook over haast. Of over hoe je in het leven staat. Het kan persoonlijk zijn. Of maatschappelijk. Of cultureel bepaald. Het kan te maken hebben met je leeftijd. Met de evolutie. Of met je omgeving. En het kan zelfs gaan over goocheltrucjes, oorlog, schoenen en de dood. In ‘Speed’ belicht Bunzl al deze en andere kanten van het thema ‘snelheid’ en smeedt ze tot een wat grimmig maar evengoed poëtisch en soms ronduit hilarisch geheel.
Lees verder >>>

Opening night
Toneelgroep Amsterdam & NTGent

‘Opening night’ mag niemand missen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (7) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Gigi Schuiten

‘Opening night’ is zo’n voorstelling waarbij het einde na bijna twee uur veel en veel te vroeg komt. Het is bovendien zo’n voorstelling waar het publiek al na enkele minuten plezierig opgewonden van wordt en waarover na afloop maar een conclusie mogelijk is: deze mag niemand missen! Niet alleen overtreft regisseur Ivo van Hove zichzelf maar hij haalt ook het beste uit zijn acteurs, die de sterren van de hemel spelen. De daverende staande ovatie bleef dan ook maar voortduren en pas toen het tableau er zichtbaar ongemakkelijk onder werd, liet het publiek de spelers gaan.



‘Opening night’ is een toneelbewerking van de gelijknamige film van de Amerikaanse acteur en regisseur John Cassavetes. Sam Bogaerts en Gerardjan Rijnders tekenen voor de vertaling van het stuk, waarin de geloofwaardigheid van de dialogen in de toch tamelijk pittige en soms wat zwaarwichtige tekst opvallend is.
Elsie de Brauw zet een prachtige dubbelrol als Myrtle alias Virginia neer. Myrtle is de hoofdrolspeelster in het toneelstuk ‘De tweede vrouw’, waarin ze de oudere vrouw Virginia op de planken moet zetten die zich krampachtig aan haar jeugd en verleden probeert vast te klampen. Maar ook Myrtle zelf kampt met deze problematiek en vreest dat ze zichzelf uit de toneelmarkt prijst wanneer ze haar rol te overtuigend speelt.
Lees verder >>>

De rit
Branoul/De groene envelop

Uiteenspattende illusies in een Russisch sfeertje

10 april 2006 – Recensie door Moon Saris

Een ingetogen en toch passionele voorstelling over wat vrienden en geliefden bindt – of toch niet? Literair theater Branoul en het jonge gezelschap De groene envelop scheppen in ‘De rit’ met louter Nederlandse spelers toch een typisch Russisch sfeertje. Mooi melancholiek muziektheater – maar het mocht een kwartiertje eerder ophouden.



In een impressionistisch aandoend decor van abstracte rood-blauwe bomen, geflankeerd door stoelen, tafeltjes en muziekinstrumenten speelt zich een herkenbaar tafereel af. Oude vrienden ontmoeten elkaar – en blijken weinig meer te delen. Maar gelukkig is daar de muziek, de volksmuziek. Die bindt ze nog.
De fraaie samenzang in het gevoelige a capella openingslied trekt het publiek meteen binnen. En wie nog niet over de drempel was, wordt dat wel gesleurd door het hyperrealistische spel van de studentikoze volwassene die Hein van der Heijden van zijn karakter Lev maakt. Met gedoseerde branie herinnert hij zich de roerige jaren van net na de tweede wereldoorlog, toen de macht van de partij zo groot was dat iemand die op een feestje een grap maakte over Lenin jarenlang een werkkamp in ging. ‘De grap’, zo heet ook het verhaal van Milan Kundera dat regisseuse Ira Judkovskaja met deze voorstelling tot leven brengt.
Lees verder >>>

This is your captain speaking
Bram Gerrits

Een innerlijke strijd om leven en dood

4 april 2006 – Recensie door Peter van Gurp

Het zaaltje is koud, het licht somber. Maar in een paar minuten tijd wordt de toeschouwer deelgenoot gemaakt van de diepste gevoelens van een getergd mens. De dekens worden dan ook niet gebruikt tegen de kou maar om een nog beter zicht op die ene man te hebben. Wat bezielt hem? Wat is hem overkomen? Waar gaat het naartoe? Een uur later is alles duidelijk.



De setting is kaal: in de tot theater omgetoverde expositieruimte zien we alleen een muur van dozen. Aan de kant zit een lusteloze man die uiterst langzaam de pijpen van zijn broek omslaat tot boven de knie. Opeens is hij zich bewust van het publiek. Hij staat op en begint een gesprek met zijn fictieve vriendin. “Ik ga bij je weg, zeg je. Zei je…” Deze man heeft pijn, zielenpijn. Hij is verlaten, alleen. Als bezeten door de gedachten dat ze bij hem weg is, wisselen verdriet, gelatenheid en woede elkaar af. Vertellend over hoe zij nog geprobeerd hebben om hun relatie te redden, kan hij schijnbaar niet geloven dat het voorbij is. En ze hebben nog wel zo gewerkt aan hun relatie. Voornamelijk door het genieten van de vleselijke lusten. “Ik tel tien vallende sterren als ik mij baad in haar lichaam."
Lees verder >>>

Bananen als ontbijt
Jef Van gestel, Saskia Driessen, Kristof Bilsen, Junior Mthombeni Sephunyane

Lekker vreemde voorstelling over wat raar is

31 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

Een jongen en een meisje. Een plant. Een keukenkast. Een lelijke roze bank. Een herrieschoppende buurman. Dat en een schijnbaar onsamenhangende maar volgens de kinderlijke intuïtie volstrekt logische reeks absurdistische scènes, sketches en flarden vormen de lekker gekke kindervoorstelling ‘Bananen als ontbijt’. Over wat raar is en wat niet.

Links aan de zijkant van de vloer staat percussionist Junior Mthombeni Sephunyane. Rechts aan de zijkant van de vloer staat ‘videast’ Kristof Bilzen. Voor op de vloer staat een grote keukenkast. Dat is raar. De keukenkast begint te praten. Dat is ook al raar. De deurtjes gaan open en er komen een jonge man en jonge vrouw uit. Is dat raar? En als het niet een meneer (Jef Van gestel) en een mevrouw (Saskia Driessen) waren in nette kantoorkleding, maar een jongen en een meisje in t-shirt korte broek?
En weet je wat ook gek is? Mensen die van venkel houden. En mensen die spuuglelijke dingen heel erg mooi vinden. En ook dat het stelletje met bewegen stopt als de buurman trommelt. En dat het in slowmo beweegt als de buurman heel subtiel met een tros kralen over de aardewerken vazen ritselt. Wat heeft dat toch te betekenen?
Lees verder >>>

Othello
Wetten van Kepler

Weinig over van Shakespeare in multidisciplinaire Othello

31 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

Muziektheater van een Shakespeare, dat is spekkie voor het multidisciplinaire bekkie. En als je vijftien of twintig bent, zal de ‘Othello’ van de Wetten van Kepler ook best lekkerder voor je bekken dan een zwaar klassieke uitvoering op oud-Engels rijm. Maar doet Wim Berings niet zo veel concessies voor vaart en jeugdigheid dat er te weinig van het oorspronkelijke werk overblijft om jongeren te laten kennismaken met Shakespeare?



De openingsmonoloog van Robrecht Vanden Thoren als Jago, die de pijnlijke kwestie tussen hem en Othello schetst, roept meteen een belangrijke vraag op. Moet deze sukkelige, blijmoedige jongen met zijn haast getatoeëerde lach de boel naar zijn hand gaan zetten?
Lees verder >>>

Auf wiedersehen, Helga
Ulrike Doszmann

Energieke ‘cursus origami’ met een zwierig rokje

30 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

In plaats van een samenhangende tocht langs de louche plekken waar het meisje met het rode rokje ooit werkte, krijgt het publiek van ‘Auf wiedersehen, Helga’ een tripje met drie stops zonder helder verband. Reisleidster Ulrike Doszmann kan het niet deren, die wijst vrolijk en gedecideerd de weg en geeft tussendoor energieke performances. En de toeschouwers hobbelen opgewekt achter haar aan in het eerste echte voorjaarszonnetje van het jaar.



Pffffffft klinkt het fluitje van choreografe en danseres Ulrike Doszmann door de Willem II-straat in Tilburg. Braaf wandelt een club van enkele tientallen achter de dame in sportoutfit aan. Bij iedere oversteek bewaakt de reisleidster haar kuikens.
Ze belt aan bij een anonieme deur veel verderop in dezelfde straat en zegt zacht ‘Helga’. Achter de deur blijkt zich een kleine oase van rust te bevinden: een joodse synagoge. Als iedereen een plaats heeft gevonden, staat ineen een blij meisje in een rood truitje en een rood rokje midden op de vloer – dezelfde Ulrike, maar dan anders.
Lees verder >>>

He watches a farewell scene
Vloeistof

Kritiek in dans op hedendaagse ratrace

29 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

Van film naar dans is een ingewikkelde vertaling. Vloeistof toont lef door met ‘He watches a farewell scene’ een filmische dansvoorstelling te willen maken. Alleen zitten de tijdsprongen en de beperkte mogelijkheden van de dansvloer de begrijpelijkheid van het toch al behoorlijk abstracte stuk in de weg. Desondanks is het een scherpe kritiek op de hedendaagse ratrace.



De dood brengt leven in de saaie wereld van de accountancy. Dat zou de ondertitel kunnen zijn van ‘He watches a farewell scene’.
Op een kaal, grauw kantoor van PWC werken – lekker dwars tegen de realiteit in – vier vrouwen en twee mannen in nette pakken en pakjes. Een van de dames heeft, ook letterlijk, de broek aan, zo lijkt het. Al in de eerste scène is het duidelijk: hier woedt een stevige concurrentiestrijd tussen de collega’s, met ellebogenwerk en al. Die wordt zichtbaar, als ze door de ‘lange gangen’ van hun kantoortoren onderweg zijn naar de afdeling – uitgebeeld met het lopen van rondjes, waarbij dan de een dan de ander de koppositie overneemt.
Lees verder >>>

Dani Bennoni, lang zal hij leven
Wolfsjong

Vermakelijke mix van profs en jonge spelers

27 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

Als een kleine Jago probeert het jongetje Bing iets gedaan te krijgen wat hij heel erg graag wil: leren voetballen. Mooie les dat het uiteindelijk pas lukt als hij gewoon zichzelf is. Met ‘Dani Bennoni’ maakte het nieuwe Brabantse gezelschap Wolfsjong een vrolijke voorstelling met een serieuze ondertoon. De leuke vorm met gekke dansjes verbloemt op een charmante manier het niet op alle fronten goede toneelspel dat een gevolg is van de heel bewuste mix van jongeren en profspelers.



Op een voetbalbeldje ligt in de hoek een jongetje te slapen. Een verteller wandelt langs de boarding van Club Daring en verklapt dat hij een brief heeft kwijtgemaakt, een brief voor Dani Bennoni. We horen ook dat hij bidt dat Moon terugkomt.
Het besef dringt pas even later door dat deze grijsblonde man de volwassen versie is van het jochie in de hoek, Bing – vandaar de ik in zijn vertelsels. Hij mengt zich op een wat vreemde maar toch aangename manier af en toe in het verhaal, om iets te verduidelijken. En soms ook om zich letterlijk te bemoeien met wat er gebeurt – af toe luisteren zijn familie en vrienden van vroeger in deze herinnering nog naar hem ook.
Lees verder >>>

Home Sweet Home
Peerke Malschaert

Tragiek van alledag in een notendop

27 maart 2006 – Recensie door Peter van Gurp

In een kleine setting en met een klein publiek, wordt Dario Fo’s ‘Home Sweet Home’ groots neergezet. Deze korte solovoorstelling van Peerke Malschaert is zo pakkend dat na afloop een onbevredigend gevoel overblijft: dit had veel langer mogen duren.

Nog voor de toeschouwers de kleine ruimte van een dramalokaal aan de Fontys Hogeschool binnenstappen, komen hen al weemoedige klanken tegemoet. Een vrouw herhaalt klaaglijk de eerste zin van het lied ‘Huilen is voor jou te laat’. Ze houdt een bierflesje vast en staat op een stoel. Nog volle flesjes staan naast de stoel en een vaalrode jas ligt half op de zitting en half op de grond. Op de grond staat een kleine reistas.
Dit is het begin van een klagende monoloog waarin de vrouw beschrijft hoe de relatie met haar man is. Of eigenlijk was. Of misschien toch is, want dat wordt niet helemaal duidelijk, maar schijnt ook niet relevant. Pakkend is de manier waarop de vrouw haar verschillende emoties ten toon spreidt. Bijvoorbeeld als ze vertelt hoe hij gisteravond tijdens het vrijen, het record weer eens verbroken heeft: 21 seconden. Toen was meneer al klaar. En zo gaat het al jaren. Maar die 21 seconden waren nu toch echt de limiet.
Lees verder >>>

Hunted/Hunter
Lenneke Maas/Ruut van der Beele

De liefde voor een jongen van dertien

27 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

Kom je naar een theatervoorstelling, zit je plotseling in de jury die een jonge vrouw in de bloei van haar leven al dan niet kan veroordelen tot een jarenlange gevangenisstraf. En dat dan ook nog in een zaak die niet bepaald klip en klaar is; het is bijna onmogelijk geen greintje begrip te krijgen voor het feit dat ze zich met Hunter, die verleidelijke jongen van dertien, heeft ingelaten. Een tweeluik over een ethische kwestie rond de liefde.

Een boksring van lampen, een paar stoelen en een gymzaalvloer met asymmetrische lijnen vormen het minimalistische decor van de toneelvoorstelling ‘Hunted, voorheen Hunter’. Een vrouw gaat zitten op een stoel in het midden. Ze daagt de toeschouwers uit voor een potje toneel waarin waarheidsvinding centraal staat. Wijdbeens, zoals we dat kennen van Sharon Stone – alleen heet deze vamp Annemarie van Haren en staat ze als kickbokskampioene Grace terecht voor pedofilie.
De complexe, poëtische-realistische zinnen van schrijver Rogier Schippers rollen van haar lippen als waren ze de gewoonste taal van de wereld. “Mijn ego is zo groot dat de zon er nooit ondergaat.” Haar aanvankelijke haperingen lijken er vooral op te duiden dat ze voor het eerst onder woorden brengt wat haar is overkomen.
Lees verder >>>

Finn
Drieons

Sprookje in oase van rust en ruimte

25 maart 2006 - Recensie door Moon Saris

Talige mensen die auditief zijn ingesteld kunnen een fijn klein halfuurtje beleven in galerie Argument, waar Drieons een vervreemdende tekst van James Joyce laat horen in een oase van rust en ruimte.



Het onvermijdelijke ruisen van de zee speelt gastheer bij deze op James Joyce’ werken gebaseerde luistervoorstelling van Drieons, het huisgezelschap van de NWE Vorst. Vorstelijke zetels in diverse vormen en maten helpen mee aan een gastvrije ontvangst. De ruimte is sereen, alles gekleurde dingen zijn met roomkleurige lappen of wit vloeipapier afgedekt. Alleen de bezoekers mogen hun kleur behouden. Centrum van de ruimte, zelfs al staat die met de rug tegen de muur, is een speaker. Erachter zweven witte vazen.
Lees verder >>>

My body is a battlefield
Toon Ory

Liefdevolle ode op de man met al z’n goede en slechte kanten

25 maart 2006 - Recensie door Moon Saris

Boordevol traditionele beelden en clichés en toch uitdagend genoeg om een deel van het publiek gegeneerd de ogen te laten sluiten. Bijna veertig jaar na de seksuele revolutie is het mannelijk naakt in Toon Ory’s ‘My body is a battlefield’ nog steeds niet de gewoonste zaak van de wereld. Jammer, want wie gewoon kijkt, ziet een realistisch-gevoelige ode op de man die zichzelf evenzeer koestert als geselt.



Al snel na de aftrap van deze ultramasculiene dansvoorstelling is het duidelijk: het wordt een potje vrij stuiteren voor het testosteron. De aankondiging belooft ‘De Man tentoongesteld in zijn lichamelijke plasticiteit, zijn lichamelijkheid en zijn expressies’ in ‘tal van clichés’ om ‘de kwetsbare man te vinden’.
Lees verder >>>

LaLa#3 Cocomotel
Laure Dever en Laura Vanborm

De wereld van LaLa: een stripverhaal in beweging

23 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

Meisjes rollerskaten, zwemmen synchroon en tuimelen over rekstokken. Jongetjes zijn superhelden en stoere agenten. In de als een 3D-strip gekaderde wereld van Laure Dever en Laura Vanborm die ‘LaLa#3 Cocomotel’ heet doen de meisjes het lekker allebei.



Met hun afstudeervoorstelling ‘LaLa#2 Caroline & Rosie’ zetten de twee ex-studentes van de Fontys Dansacademie twee jaar geleden een opvallende primeur neer: ze wonnen een prijs en gingen ermee op tournee. Niet eenvoudig zo’n eersteling te toppen, maar ze hebben het aangedurfd en zetten de lijn van hun succes voort.
Lees verder >>>

Lied van een vreemde
Madeleen Bloemendaal

Levenslessen in loslaten

23 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

Ze komt nergens vandaan en gaat nergens naartoe, het meisje met de koffer in Madeleen Bloemendaals ‘Lied van een vreemde’ dat daar maar staat. En terwijl ze daar ‘maar staat’, laat ze ook de mensen in de zaal stilstaan, namelijk bij hun manier van leven en denken. Lief, klein theater over openmindedness.



De dagelijkse routine bij de toeristische acttractie aan de kust is snel helder, door adequaat en strak spel. Mensen komen aan bij de wensmuur, krijgen een briefje van een stapel, gaan op een klein muurtje zitten, krijgen een drankje van een jongedame, schrijven iets op het briefje, gaan op de foto terwijl ze het briefje in de muur stoppen, gaan weg met de foto, de jongedame ruimt het steeds weer demonstratief op.
Lees verder >>>

Rush
Julia Riera en Jelena Kostic

Rush: de dames nemen de tijd

23 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

Dichter bij het begrip tijd dan de oude, rimpelige vrouw die af en toe verschijnt op de koperkleurige achtergrond komen ze de drie dansende dames in ‘Rush’ nergens. Niet dat het uitmaakt, want de danstaal van Marta Lobato, Jelena Kostic en Julia Riera is zonder zichtbare of begrijpelijke betekenis krachtig genoeg om te blijven boeien – al hadden ze met ietsje minder tijd ook toegekund.



De maaksters Julia Riera en Jelena Kostic stelden voor hun derde gezamenlijke productie vragen over de beleving van tijd aan mensen uit verschillende landen, met verschillende leeftijden. Hun antwoorden gebruiken ze bij het maken van de voorstelling ‘Rush’.
Wie dat niet weet en weinig dans kijkt, haalt dat waarschijnlijk niet uit de voorstelling. Wie dat wel weet of wie wat meer verstand heeft van danstaal, herkent in de bewegingen de druk die processen op mensen kan leggen, de herhaling van de routine, de hoofdpijn die je van stress krijgt – misschien. Schokkerig, bijna epileptisch en ongelijk waar ze niet goed in hun vel zitten, vloeiend en synchroon waar dat wel zo is.
Lees verder >>>

Hersenschimmen
ro theater

Hoogstaand menselijk portret van onmenselijk proces

22 maart 2006 – Recensie door Moon Saris

‘Hersenschimmen’ is een intiem verhaal. Het is dus nogal een opgave om dat op een goede manier in de grote zaal weg te zetten. Regisseur Guy Cassiers durft dat aan; durft de afstand zelfs te vergroten door het echtpaar waar het om draait op de eerste etage te laten wonen. Maar ook zo ver weg komt dit relaas over een man die de greep op zijn leven verliest akelig dichtbij. Niet in de laatste plaats door het oerkrachtige spel van Joop Keesmaat als Maarten.



De afscheidsvoorstelling van zowel acteur Joop Keesmaat als regisseur Guy Cassiers van het ro theater is een – letterlijk en figuurlijk – hoogstandje in het repertoire van beide vakmensen. Tegelijkertijd toegankelijk en met inhoudelijke en emotionele diepgang, een zeldzame combinatie.
De basis daarvoor is natuurlijk gelegd door J. Bernlef in zijn bestseller uit 1984. Dat boek schetst poëtisch en pijnlijk, praktisch en filosofisch, begrijpelijk en toch nergens banaal het verhaal van de laatste maanden van een dementerende man. Naast de ziektegeschiedenis raakt het heel duidelijk aan de onderwerpen die in Bernlefs en ook Cassiers’ hele oeuvre vaak een hoofdrol spelen: herinnering, bewustzijn, identiteit. De bewerking van Cassiers blijft dicht bij het boek – een verstandige keuze, want dat leest al bijna als een script en bevat op het beeld na alle elementen die een sterk toneelstuk nodig heeft.
Lees verder >>>

Ik weer
Marcel Lenssen

‘Ik weer’ of hoe saai het ego is

21 maart 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

‘Ik weer’, het vervolg op de monoloog ‘Ik’ van Marcel Lenssen is een niet zo goed gelukte poging om de belevenissen van het ego in kaart te brengen. Hoewel tekst, uitvoering en toneelbeeld elkaar ondersteunen, is deze voorstelling in de Serie Nieuwe Theatermakers van het Theater Instituut Nederland (TIN) toch een nogal hangerige, wat slome monoloog die maar zelden pakt.

In de voor driekwart gevulde grote zaal van Theater Bellevue in Amsterdam is de vloer bedekt met tegels van witte vloerbedekking en houten uitsneden met deels zichtbare gestempelde nummers. Op het oranje kuipstoeltje met daarnaast wat kleren, een paar extra schoenen en een hangertje aan een ketting na, is het speelvlak leeg. De schaduw van Marcel Lenssen, gekleed in een spijkerbroek en wit onderhemd, weerkaatst grotesk op de sombere, donkere wanden van de zaal en al in de eerste minuten van zijn monoloog verliest hij zijn publiek in een kille, haast argwanende stemming.
Het kost tijd om aan de stem van Lenssen te wennen. Dat ligt minder aan het Zuid-Nederlandse accent dat er in doorsijpelt dan aan de gemaaktheid ervan. Hij is niet ‘ik’, hij speelt ‘ik’ en dat wreekt zich genadeloos. Wat een tragikomische, avondvullende show had moeten worden, is niet meer dan een saai egodocument. Hoewel die uitkomst ondersteunt wat Lenssen over ‘ik’ vertelt, is verbinding naar die diepere laag zo summier uitgewerkt, dat het niet meer oproept dan nu en dan een instemmend gesnuif of een bescheiden gegniffel.
Lees verder >>>

Het huis van de toekomst
Toneelgroep Amsterdam

Open ‘Huis van de toekomst’ zit potdicht

16 maart 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

‘Het huis van de toekomst’ is eigenlijk al verleden tijd. Het concept is ruimschoots achterhaald door bekende realitysoaps als ‘Big Brother’. Het zou iets hebben kunnen toevoegen, maar opmerkelijk genoeg zijn het juist de sterke kanten als de filosofische insteek en de goed geschreven dialogen die dit open huis van Toneelgroep Amsterdam potdicht timmeren.



Het publiek dat wordt aangemoedigd om rond te lopen en ‘Het huis van de toekomst’ van alle kanten te bekijken, kan er dan misschien wel letterlijk maar figuurlijk evengoed niet bij. Deze productie van regisseuse Carina Mollier, eerder verantwoordelijk voor de multidisciplinaire voorstellingen ‘Ruigoord I’ en ‘Ruigoord II’ bij Toneelgroep Amsterdam, is ondanks de vele ramen, doorkijkjes en met name door de talloze televisietoestellen erg ontoegankelijk.
Lees verder >>>

Brel 2
Oostpool

Niks buut, doe toch gewoon Brel

16 februari 2006 - recensie door Moon Saris

Oostpool is een toneelhuis. Jeroen Willems is een acteur. Dus was ‘Brel, de zoete oorlog’ in 2004 niet zo maar een liedjesprogramma, maar bestond het uit een monoloog en een concert. Logisch vervolg is ‘Brel 2’, volgens hetzelfde recept. Maar waarom? Brel heeft genoeg theater in zich en Jeroen Willems meer dan genoeg chansonnier om het zonder carnavalesk praatje te kunnen stellen.



Het tweede Brel-programma van Toneelgroep Oostpool speelt zich in tegenstelling tot het eerste af in de grote zaal. Het is razend knap dat Jeroen Willems, uitgedost als een oude man in survivalkledij, daar in zijn kleine monoloog overeind blijft en de aandacht erbij weet te houden. Maar ontroerend, kwetsbaar, poëtisch of pijnlijk wordt het nergens.
Lees verder >>>

De rechtvaardigen
Com.plot i.s.m. het Huis van Bourgondië

De menselijkheid achter een ogenschijnlijk onmenselijke actie

8 februari 2006 – Recensie door Moon Saris

Terroristen zijn nare figuren die heel vervelende dingen doen. De nieuwste productie van het Huis van Bourgondië in samenwerking met theatergroep Com.plot zoomt in op de redenen die deze lui hebben om een aanslag te plegen op, in dit geval, de groothertog van Rusland. En geeft daarmee ‘de rechtvaardigen’ een menselijk gezicht.

‘De rechtvaardigen’ is een toneelstuk uit 1950 van de existentialist Albert Camus. Zijn stellingname was dat het vanuit het objectieve besef van de zinloosheid van het bestaan toch mogelijk is een menswaardig en positief leven op te bouwen. Hij schetste geregeld de mens die in de absurditeit van het bestaan – met al zijn geweld, onrecht en huichelarij – geen andere uitweg ziet dan de revolte. De filosoof schreef ‘De rechtvaardigen’ uit respect en bewondering voor mannen en vrouwen die bij de meest meedogenloze taak nooit konden vergeten dat zij een hart hadden.
De meeste regisseurs die dit stuk de afgelopen jaren op de planken brachten kozen voor een moderne bewerking en in veel gevallen een verandering van de aanslagsituatie. Feico Sobel vindt blijkbaar dat er ruim voldoende kracht schuilt in de oorspronkelijke versie. Dus gaat zijn ‘De rechtvaardigen’ nog steeds gewoon over een sociaalrevolutionaire bom die in het begin van de vorige eeuw de Russische groothertog doodt om een einde te maken aan de onderdrukking en het begin van een nieuwe wereld.
Lees verder >>>

Ira
Jens van Daele

Van Daele mikt met ‘Woede’ recht op de onderbuik

8 februari 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

De jonge choreograaf Jens van Daele geeft de aftrap van een ambitieus project: een serie dansvoorstellingen waarin steeds een van de zeven hoofdzonden de hoofdrol heeft. ‘Ira’, Latijn voor woede, is de eerste van de serie en staat als een huis. Krachtig, explosief en ingetogen als de woede zelf. Met Jens van Daele valt niet te sollen. En met de vijf dames in de voorstelling ook niet.


Wat is woede? Hoe voelt woede? Waar komt woede vandaan? Van Daele ontrafelt deze vragen in een kleurrijk beeld van deze verbolgen universele gemoedstoestand. Hij vertaalt woede naar samentrekkende spieren en gierende hartkloppingen, naar vastberadenheid en koelbloedigheid die veroorzaakt wordt door een actie of handeling van de ander. Maar vooral laat hij zien: iedereen ervaart woede op zijn eigen manier.
Lees verder >>>

Platform
NTGent

NTGent vindt harmonie in confronterend ‘Platform’

2 februari 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

NTGent’s bewerking van ‘Platform’ begint met de climax aan het einde van het verhaal van Michel Houllebecq. Het stuk kent bovendien twee karakters die in het boek niet voorkomen. Ondanks - of misschien juist dankzij – dat is het regisseur Johan Simons gelukt om een origineel toneelstuk af te leveren zonder de oorspronkelijke roman geweld aan te doen.



‘Platform’ opent met de explosie in het nieuwe resort in Thailand, waarbij Valerie, een prachtige rol van Els Dottermans, om het leven komt. Het stuk begint tamelijk onverwacht en daardoor heeft de ijzersterke opening net even minder impact dan zou kunnen. En dat is dan ook direct het enige punt van kritiek op deze voorstelling van NTGent. Want het ‘Platform’ van Simons is helemaal af.
Tekstschrijver Tom Blokzijl heeft een knap staaltje werk afgeleverd. Hij heeft veel van de dialogen (bijna) letterlijk overgenomen en de meer omschrijvende delen omgezet naar herinneringen of gedachten van de hoofdpersonen. Zo geven Valerie en Michel regelmatig beschrijvingen van het gedrag, de houding en de wandelgangen van de ander. Vanuit daar ontspint het verhaal zich met een subtiele tederheid die in schril contrast staat met het loodzware beeld dat ‘Platform’ van de westerse mens en de tijdsgeest schetst.

Lees verder >>>

Puur
Ultima Vez

Vandekeybus intrigeert met Puur

19 januari 2006 – Recensie door Suzanne Stuifbergen

In de nieuwste voorstelling van Vandekeybus zijn dans en film bijna perfect samengebracht in een mooie maar heftige voorstelling. Choreograaf , theatermaker en filmer Wim Vandekeybus heeft een chaos gecreëerd die zwartgallig, onheilspellend en tegelijkertijd adembenemend is.


Lees verder >>>

Lijk
het Syndicaat

Weinig spanning in thriller van het Syndicaat

19 januari 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

De spanning is ver te zoeken in ‘Lijk’. In het stuk draait het vooral om de nogal dramatische familieverhoudingen tussen twee zussen en een broer, die soms tot komische, af en toe zelfs tot hilarische maar nooit tot bloedstollende ontwikkelingen leiden. Een thriller is het dan ook niet.



‘Lijk’ doet denken aan een potje ‘Cluedo’. Wie heeft het gedaan, met welk wapen en waar? Alleen draait het in dit stuk om de vragen: wie gaat wie vermoorden en waarom? Het wordt al snel duidelijk dat zowel de toekomstige moordenaar als het slachtoffer onder de drie familieleden gezocht moeten worden. En dat het motief in de familiegeschiedenis is te vinden. Dit dunne plot biedt nauwelijks ruimte aan de toeschouwer om op zoek te gaan naar aanwijzingen, een bewijsvoering op te bouwen en te proberen om de zaak voor de ontknoping op te lossen.
Lees verder >>>

Keer
Leon de Waal e.a.

Scherven van geluk over de vloer

19 januari 2006 – Recensie door Moon Saris

‘We zouden een verhaal kunnen vertellen van een man en een vrouw en iets wat er niet toe doet. Maar daar gaat het helemaal niet over’, schrijven de jonge makers Batja ten Kortenaar, Leon de Waal en Gonny Jüngst over hun voorstelling ‘Keer’, die tijdens de L’avventura-avond van afgelopen zaterdag in première ging in de NWE Vorst in Tilburg. Wat het dan ook over gaat, het is in ieder geval een intrigerend schouwspel met video, dans en teksten.


Lees verder >>>

Zoals de dag
Het Lab

Trip langs herinneringen van pientere jongetjes

18 januari 2006 – Recensie door Moon Saris

Lard Adrian, Ali Ben Horsting en Erik Whien waren vroeger pientere jongetjes die zich allerlei dingen afvroegen die veel pientere jongetjes en meisjes zich op die leeftijd afvragen. Lard Adrian, Ali Ben Horsting en Erik Whien zijn nu drie grote, zeer veelzijdige en getalenteerde theatermakers die in ‘Zoals de dag’ gegarandeerd herinneringen oproepen bij alle andere voormalige en huidige pientere jongetjes en meisjes.

In de Tilburgse NWE Vorst zat afgelopen zaterdag tijdens de maandelijkse L’Avventura-avond minstens een iemand die haar jeugd herbeleefde tijdens deze voor de Serie Nieuwe Theatermakers geselecteerde voorstelling. Ze werd zo meegesleept door alle wonderlijke weetjes en (soms nog steeds) gekmakende vragen, dat ze niet in staat is te beoordelen hoe iemand die dit niet herkent naar ‘Zoals de dag’ zal kijken.
Lees verder >>>

Guts & Kicks
Meekers uitgesproken dans

Kicks raakt en laat harten sneller kloppen

17 januari 2005 – Recensie door Moon Saris

‘Guts/Kicks’ is een combinatie van een stuk uit 2003 over de verlokkingen van het bestaan (Kicks) en een nieuwe choreografie over een auditie die veel wegheeft van een blooperaflevering van Idols (Guts). Hoewel Guts en Kicks lekker bekken samen en allebei zeer het aanzien waard zijn, hebben de twee delen van dit tweeluik van Meekers uitgesproken dans niet zo veel met elkaar gemeen.



Lees verder >>>

Hera
AYA

Spetterend dansspektakel met diepgang

17 januari 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Met ‘Hera’ levert choreografe Wies Bloemen een spetterend dansspektakel af waarin breakdance, skates en MTV hand in hand gaan met moderne dans, theatrale bewegingen, gesproken tekst en martial art. Aya brengt een dynamische en humoristische ode aan heldinnen en schuwt het niet om al dansend daarbij ook de maatschappelijke en sociale positie van vrouwen van verschillende kanten te belichten.



Een zee van tieners staat te trappelen om de theaterzaal van de Krakeling in Amsterdam te bestormen. Een docent roept zijn leerlingen bijeen. Ouders begeleiden hun kinderen. Het is de premièreavond van ‘Hera’ en Danstheater AYA heeft zijn doelgroep goed bereikt. Zo goed, dat het publiek dicht tegen elkaar aan moet schuiven om op de tribune te passen. Op de dansvloer prijken twee immense half pipes. Dat belooft wat. De spanning stijgt en er wordt opgewonden gekletst en gegiecheld.
Lees verder >>>

Slangenvel
Orkater

Slangenvel: weinig diepgang, veel pret

15 januari 2006 – Recensie door Bianca Nieuwboer

Met ‘Slangenvel’ presenteert Orkater opnieuw een soepellopende, humoristische en muzikale klucht. Veel diepgang heeft het allemaal niet maar de grappige dialogen en dito scènes zorgen samen met de muziek van Beppe Costa en het prima acteerwerk voor een amusante, onderhoudende voorstelling.



Na ‘Hagendissenhuid’ verdiept Orkater zich met ‘Slangenvel’ opnieuw in het wel en wee van drie senioren. Nam het gezelschap eerder de vriendschap tussen drie bejaarde mannen onder de loep, deze keer draait het om drie vriendinnen. De zeventigplussers delen hun herinneringen, dromen, verlangens en problemen. Rijdt de een op een stoere motor, de ander wil niets dan musiceren en de derde vermoedt dat haar man vreemd gaat.
Lees verder >>>

Au nom du père
Toneelhuis

De spijker op z’n kop met simpelheid

15 januari 2006 – Recensie door Elsemarie Valstar

Het perspectief van de ongeboren zoon die uiteindelijk nooit geboren zal worden, maakt vanaf de eerste seconde de onmogelijkheid van de situatie duidelijk in ‘Au nom du père’. Deze tragedie in de karakteristiek expressionistische stijl van Eric de Volder wordt gespeeld door veertien (Vlaamse) acteurs van Het Toneelhuis en Ceremonia – en twee poppen. Samen tonen ze het op zich eenvoudige verhaal met gevoel voor diepgang en ironie. De Vlaamse regisseur en beeldend kunstenaar verstaat bovendien de kunst om zijn verhaal te vertellen zonder al te veel tekst.



Een ongeboren zoon beschouwt en bekritiseert zijn ouders. Op het toneel wordt de drie weken oude menselijke vrucht door Peter Seynaeve neergezet als een volwassen, doch kinderlijke man. Een familiedrama ontrafelt zich in korte scènes. Uiteindelijk leidt de dwangmatige kinderwens van vader Triphon Muys tot de dood van het gehele gezin. ‘Au nom du père’, in naam van de vader, gebeurt van alles dat het daglicht niet kan verdragen.
Lees verder >>>

Soul
rotheater

Zielenpieten spelen ‘zichzelf’ onder dikke laag soulschmink

14 januari 2006 – Recensie door Moon Saris

Wat zijn ze ongelofelijk irritant en vervelend, de personages uit ‘Soul’ van het ro theater. Als ze zichzelf niet zouden willen ontvluchten door zich donkerbruin te schminken en zwarte liedjes te zingen, dan hun ‘soulmates’ wel. Het is een hypocriet gegeven dat mensen blijkbaar een verkleedpartij nodig hebben om zogenaamd zichzelf te kunnen zijn. Maar de voorstelling die eruit ontstond, is wel een heerlijk feest der herkenning op diverse fronten.



Lees verder >>>

Soul
Rotterdamse jongeren

Kleurrijke jongeren spelen Soul

13 januari 2006 – Recensie door Moon Saris

Ro theater en de theaterdocenten Patrick van der Weijde en Nathalie van der Wal maakten samen met anderhalf dozijn Rotterdamse jongeren een op ‘Soul’ geïnspireerde voorstelling die als belangrijkste overeenkomst met haar zuster heeft dat het moeilijk is om jezelf te zijn. Zeker als ‘jezelf’ een beetje anders is dan anders. De kids lieten op 9 en 10 januari bovendien aan de buitenwereld zien dat het hoog tijd is voor een kleurrijker toneel én dat ze goed in staat zijn daar op den duur een behoorlijke bijdrage aan te leveren.



Lees verder >>>

Koest!
Olislaegers & Co

Jeugdvoorstelling ‘Koest!’ grappig en energiek

8 januari 2006 - Recensie door Suzanne Stuifbergen

Peggy Olislaegers en Jürgen Theuns spelen in ‘ Koest!’ politieagenten en honden alsof hun leven ervan afhangt. De energie spat aan alle kanten van het toneel. En dat is heel verfrissend om naar te kijken en te luisteren. ‘Koest!’ is een mooie kleinkunstvoorstelling voor kinderen vanaf 8 jaar vol grapjes en liedjes over een serieus onderwerp en een heel gewoon personage.



Dat personage is politieagente Liesbeth. In de eerste scènes wordt haar situatie geschetst. Ze is een daadkrachtige politieagente die de beste van het korps wil zijn. Ze heeft leuke collega´s en ze houdt van haar werk en van honden. Olislaeger maakt van de agente een stoere, stevige tante die altijd wijdbeens staat. Ze straalt doortastendheid uit door haar houding en haar bewegingen worden met overtuiging uitgevoerd. Jürgen Theuns neemt alle andere personages voor zijn rekening: een domme agent op het bureau, de hond van Liesbeth, de nieuwe collega Eddy en de hoofcommissaris.
Lees verder >>>

De Trullenhoedster
Opus One

De Trullenhoedster heeft het net niet helemaal

2 januari 2006 - Recensie door Gigi Schuiten

Familiemusical ‘De Trullenhoedster’ van Opus One heeft het net niet helemaal. Hoewel onderhoudend en voorzien van een uitstekend uitgevoerde choreografie en mooie belichting, komt het verhaal slecht uit de verf door de grote hoeveelheid scènes, de matige kwaliteit van het geluid en het ontbreken van een heldere vertelvorm.



Misschien was er iets mis met het geluid want het was opvallend hoe slecht de teksten van de spelers in zowel spraak als zang te verstaan waren. Alleen Frans Mulder als Ollie B. Bommel en Frans Schraven als Tom Poes waren qua spel meestal goed te volgen maar ook bij hen ging het in de liedjes, waarbij de muziek de acteurs leek te overstemmen en bovendien enigszins benepen en verdrongen klonk, toch regelmatig mis. Toch lag dat niet alleen aan de geluidskwaliteit want sommige spelers spraken domweg ook te snel en ontbeerden een goede toneelstem.
Maar wellicht is ook de enorme zaal van de Theaterfabriek er debet aan. De 1009 zitplaatsen waren bij lange na niet gevuld en de hoogte van de oude fabriekshal draagt evenmin bij aan een goede akoestiek. Ongetwijfeld komt deze productie van Opus One beter tot zijn recht in een kleinere, meer intieme en warmere zaal. Want koud was het er ook.


Lees verder >>>