Eline Vere
Het Nationale Toneel

Te gevoelig voor de Haagse coterie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (24) / open doekje (21) /applaus (5) /beleefd applausje (6) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (28).

Recensie door Celia Noordegraaf

Léon van der Sanden bewerkte Louis Couperus’ beroemde roman uit 1889 tot een boeiend en afwisselend tijdsbeeld met een nog immer actueel thema. In deze Eline Vere krijgt Maria Kraakman in haar titelrol alle kansen om de verschillende kanten van haar personage te laten zien en buit die ook ten volle uit: jong, mooi, spiritueel, kunstzinnig, femme fatale maar ook zweverig, verveeld, nukkig, zelfzuchtig en hysterisch. Eline Vere worstelt met de luxeproblemen van haar omgeving en gaat uiteindelijk ten onder aan haar afkomst en milieu.

Eline Vere maakt deel uit van een welgesteld Haags milieu. Geld is voor vrijwel niemand een probleem en de families waar zij zich in beweegt, houden zich bezig met toneelavondjes, schouwburgbezoek en feestjes. Eline Vere hunkert echter naar meer en heeft regelmatig neerslachtige buien omdat het leven haar tot nu toe niet heeft gebracht waarnaar zij verlangt. Waarom ben ik zo, vraagt zij zich regelmatig af, en kan ik niet genieten als de anderen?
Lees verder >>>

Mirage
Theun Mosk

Mosk haalt detail naar voren in Mirage

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (24) / open doekje (6) /applaus (0) /beleefd applausje (6) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (34).

Recensie door Janneke Robers

Vormgever Theun Mosk heeft niets met tierelantijntjes en opsmuk. Zijn ontwerpen zijn strak, gaan over vorm en leggen de nadruk op detail. Bij zijn nieuwste voorstelling ‘Mirage’ gaat hij nog een stapje verder. In deze werkplaatsproductie van Het Veem zoekt de jonge maker het contrast tussen vorm en vervorming, tussen focus en diffusie. Het resulteert in opperste concentratie bij publiek en op toneel.

Tijdens ‘Mirage’ plaatst theatermaker Theun Mosk zijn publiek in een houten doos met een laag overhangend plafond. Het is een krappe ruimte. De wanden zijn van kaal onbewerkt hout, de banken, waarop men dicht tegen elkaar aan plaats neemt, plat en lang. De geur van versgezaagde planken kruipt langzaam de neus in. Een dik rookgordijn schermt het speelvlak af van de bezoekers. Deze sobere omgeving, ontdaan van enige ruis, zorgt voor focus en een verscherping van de aandacht. Kleine variaties als een schakeringverandering van witlicht naar net een tintje geler, de lampen die beginnen te tikken van de hitte of een speels glimlachje om de mond van de mimespeelster worden hierdoor groots in effect. Het schept verwachtingen en creëert spanning. Dat men dicht op elkaar zit en met de ellebogen en knieën tegen wildvreemden aanschuurt, draagt daar, met een vreemd soort onderlinge verbondenheid, aan bij.
Lees verder >>>

Tagestöter
De Wetten van Kepler

Zweverige teksten in beeldend filosofiestuk

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (3) / geen applaus (11) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Celia Noordegraaf

Twee acteurs bouwen in ‘Tagestöter’ van De Wetten van Kepler een eigen wereld en vlechten daarin ook verschillende brokstukken uit de filosofie. Hun spel levert mooie beelden op, waarbij het centrale thema de kringloop van het leven is. De meer associatieve benadering van regisseur Piet Artefeuille richt zich vooral op een publiek dat graag aan het denken gezet wil worden.

Het toneelbeeld lijkt een levend surrealistisch schilderij. In het donker zijn door de rokerige sfeer vaag een naakt en een gekleed lichaam te zien, beide zonder hoofd. Links bungelt een naakt poppetje. Stilte. Slechts het geluid van een slaper te horen. Acteurs Gerrit Dragt en Geert Vaes weten de spanning goed vast te houden, wanneer ze beide in beweging komen. Hun handelingen roepen raadsels op, en zijn tegelijk zeer beeldend.
Regisseur Piet Artefeuille liet zich voor deze nieuwe productie bij theatergezelschap De Wetten van Kepler inspireren door een gedicht van Friedrich Hölderlin, de grote Duitse romantische dichter. Hölderlin spreekt daarin over Tagestöter, lanterfanters die met leeglopen de tijd doden. Maak ook de filosofische uitspraken citaten van Prediker en de essays van Michel Houellebecqvormden zijn inspiratiebron.
Lees verder >>>

De saaiheid is te snijden
susies haarlok & Orkater

Bij susies haarlok is saaiheid zelfs spannend en sprankelend

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (28) / open doekje (9) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (16).

Recensie door Annet Bremen

Zwiepende bezems, zoemende stofzuigers en piepende telefoontoetsen. In de wereld van susies haarlok is alles muziektheater. En niet zomaar muziektheater. Vijf jongemannen verleiden je met snoeiharde gitaarmuziek. En voor je het weet zit je in een wonderlijke en ontwapenende wereld, waar mannen in prullenbakken brullen en manshoge cavia’s zelfmoord willen plegen.

Haarfijn legt een kinderstemmetje in een lang betoog aan het publiek uit hoe de mens ooit zo saai kon worden: “De goden verveelden zich. Daarom schiepen ze de mensen.” En met die schepping kwam de verveling vanzelf in de wereld. Duidelijker kon susies haarlok het thema van haar voorstelling ‘De saaiheid is te snijden’ niet uitleggen.
Lees verder >>>

The Prize Piece
Keren Levi

Blinddate met Levi: veel geflirt, weinig spannend

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (4) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (4) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (13).

Recensie door Janneke Robers

In de achtdelige serie Blind Date - nieuwe theatermakers on tour - is het in december de beurt aan choreografe Keren Levi. Deze Israëlische dame won in 2006 met veel lof de BNG Nieuwe Theatermakers Prijs. Het prijzengeld gaf haar niet alleen de mogelijk tot het maken van een nieuw stuk, maar ook gelijk de inspiratie. ‘The Prize Piece’ geeft een inkijkje in de tegenstrijdigheden van haar bestaan.

Hoewel Levi op de flyer claimt verre te willen blijven van persoonlijke standpunten, lijkt de titel daar toch rechtstreeks naar te verwijzen. In ‘The Prize Piece’ worstelt Levi met haar nieuw verworven status en de verwachtingen van haar publiek. Ze deelt daarom alleen mee wat niet te verwachten. “I’m not going to say hello”, “I’m not going to entertain you”, “I’m not going to live up to your expectations” en zo verder. Deze ontkenning zet ze kracht bij door het nummer ‘I’m simply the best’ van Tina Turner. ‘The Prize Piece’ gaat dan ook over de pijnlijke en onzekere dubbelzinnigheid van het leven. Voor het publiek blijft het echter gedurende het hele stuk gissen wat ze behalve niet dan wel wil zeggen. Snel ontbreekt echter de puf daar achter te komen.
Lees verder >>>

Trojaanse Vrouwen
Annette Speelt

Norfolkterrein loodst publiek door ‘Trojaanse Vrouwen’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (22) / open doekje (7) /applaus (9) /beleefd applausje (5) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (11).

Recensie door Cisly Burcksen

“Pas op voor hobbels en scherpe uitsteeksels en blijft u binnen de witte lijn”, luidt de waarschuwing als de toeschouwers uit de touringcar stappen. De witte lijn leidt naar de loods waar ‘Trojaanse Vrouwen’ gespeeld wordt. Deze locatievoorstelling van het gezelschap Annette Speelt, is exclusief op het voormalige Norfolkterrein in Scheveningen te zien. In de regie van Thijs Römer en Michel Sluysmans weet Euripides’ tragedie slechts bij vlagen te boeien, maar de bijzondere locatie maakt veel goed.

Om eens te mogen rondkijken op zo’n unieke locatie, die normaal gesproken niet voor publiek toegankelijk is, is al een belevenis op zich. Langs de verlichte boten, de snijdende wind trotserend, baant het publiek zich in een lange rij een weg naar de voorstelling. Deze plek, die onder meer is uitgekozen vanwege het verleden als doorgangshaven, heeft een aanzienlijk effect. Het uitzicht dat je vanuit de loods hebt over het deels verlichte havengebied, levert een prachtige bijdrage aan het toneelbeeld. In de verte klotst het zoute water, dat door Poseidon wordt voorgesteld als de Egeïsche zee. Een mysterieuze gestalte kun je al van verre zien aankomen en wanneer de vrouwen één voor één in een auto worden afgevoerd naar hun noodlottige bestemming, kun je ze bijna eindeloos nakijken.
Lees verder >>>

Wolfskers
Het Toneelhuis

Stroomstoring overheerst in ‘Wolfskers’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (10) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (9).

Recensie door Judith Blankenberg

Lenin, Hitler en Japanse keizer Hirohito staan op het toneel. Stroomstoringen zijn de eerste en duidelijke tekenen dat de macht van deze wereldleiders begint af te brokkelen. ‘Wolfskers’ is de tweede voorstelling uit de triptiek over macht die regisseur Guy Cassiers bij het Toneelhuis in Antwerpen maakt. In het eerste deel, ‘Mefisto forever’, stond de kunstenaar en zijn verhouding tot macht centraal. In ‘Wolfskers’ ontleed Guy Cassiers machthebbers van wereldformaat op het punt dat hun positie begint te wankelen. Het menselijke aspect blijft echter wat op de achtergrond, de techniek overheerst.

Guy Cassiers heeft zich voor ‘Wolfskers’ gebaseerd op drie films van de Russische cineast Sokurov, waarin de genoemde machthebbers centraal staan. Veel meer dan een historisch correct beeld, laten deze films de mens achter de wereldleiders zien. Ook ‘Wolfskers’ is geen weergave van historische gebeurtenissen, maar toont een dag uit het leven van elk van de leiders. De dag waarop hun macht begint te wankelen. Acteur Dries Vanhegen speelt daarbij een belangrijke rol. Hij speelt zowel Stalin, die de macht van de dementerende Lenin overneemt; Albert Speer, de architect die de veilige bunker voor Hitler ontwerpt; als generaal MacArthur, die de Japanse keizer onder Amerikaanse bevel plaatst. Deze figuren zijn de veroorzakers van de stroomstoringen en kondigen het einde van de macht van respectievelijk Lenin, Hitler en Hirohito aan. Met zijn komst begint de voorstelling een beetje te leven.
Lees verder >>>

Siegfried
De Vlaamse Opera

Van Hove geeft opera huiveringwekkend hedendaags karakter

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (5) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (12).

Recensie door Justin Waerts

Volgens veel regisseurs is ‘Siegfried’ het moeilijkste deel van ‘Der Ring des Nibelungen’. Ivo van Hove trekt zich echter niets aan van eventuele moeilijkheden en regisseert bij De Vlaamse Opera op verbluffende en eigentijdse wijze het derde deel van Richard Wagner’s magnum opus. Het lijkt een opera geworden vol uitzichtloze destructie, maar Van Hove geeft zijn publiek op de valreep toch nog een beetje hoop.

In het kort de stand van zaken bij aanvang van ‘Siegfried’: sinds het vorige deel (‘Die Walküre – dat samen met het eerste deel, ‘Das Rheingold’, ook door Van Hove bij De Vlaamse Opera werd geregisseerd) ligt Brünnhilde in coma. Dat is de straf van de oppergod Wotan voor haar hulp aan Siegfried’s ouders, Siegmund en Sieglinde. Na haar bevalling vertrouwt Sieglinde haar zoon toe aan Mime, evenals de resten van het wapen Nothung. Siegfried leeft samen met Mime in jarenlange afzondering en alle vijanden wachten tot de gewelddadige Siegfried op zoek zal gaan naar de ring.
In het eerste bedrijf staat de moeizame relatie tussen Siegfried en zijn stiefvader Mime centraal. Beide heren leven in een rommelige winkel waar computeronderdelen worden verkocht en gerepareerd. Op het podium zien we de binnenkant van deze winkel; een wachtruimte, kasten vol computerschermen, twee werkbureaus, een klein keukentje, een bed en een hoop technische rotzooi. Siegfried is het inmiddels beu om te wachten tot Mime, met zijn verouderde kennis van techniek, de resten van Nothung heeft gerepareerd. Tegen het eind van het eerste bedrijf besluit hij om zelf het wapen te vervaardigen.
Lees verder >>>

Drang
Toneelgroep Dorst

Humor en harde woorden

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (7) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (4).

Recensie door Cisly Burcksen

Het zal je maar gebeuren: nietsvermoedend mail je een oude vriendin om iets te vragen over een foto van vroeger, en voor je het weet wordt je geconfronteerd met het buitenechtelijke kind van je man. Het overkomt Juliëtte in ‘Drang’, de tweede tragikomische voorstelling van Toneelgroep Dorst.

Dat bellen met een computerhelpdesk tot wanhoop kan leiden, valt duidelijk af te lezen uit het getergde gezicht van Theo de Groot in de rol van Wouter. Hoe komisch en herkenbaar zo’n telefoongesprek ook kan zijn, Trudy de Jong eist als Juliëtte meteen de aandacht op met een stapeltje oude foto’s. Juliëtte, de vrouw van Wouter, wil altijd alles vastleggen. Ook al was haar leven niet altijd perfect, het is wél gebeurd en ze vindt het belangrijk om dat in beeld te brengen. Daarbij maakt ze ook gebruik van de moderne techniek: ze kiekt erop los met haar digitale camera en zet haar foto’s zelfs op internet. “Een beetje alsof je een fles in zee gooit, je weet nooit wie ‘m vindt.”
Lees verder >>>

N.Q.Z.C. / Arkiologi
Het Toneelhuis

Traub zaait prachtige beelden en verwarring

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (6) / open doekje (3) /applaus (2) /beleefd applausje (6) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (11).

Recensie door Justin Waerts

Na een lange voorbereidingstijd ging begin november in het Théâtre de la Ville in Parijs eindelijk de nieuwe creatie van Wayn Traub in première. En vorige week was Antwerpen aan de beurt. In de Bourla, de thuisbasis van Het Toneelhuis, kreeg de voorstelling ‘N.Q.Z.C. / Arkiologi’ een welverdiend maar bescheiden applaus.

Stel je het volgende experiment voor: onderzoekers sluiten een apin en haar jong op in een lege en afgesloten kooi. Terwijl de onderzoekers de bodem van de kooi steeds warmer laten worden, zoekt de apin naar een manier om zichzelf en haar jong niet te laten verbranden. Uiteindelijk heeft ze slechts twee opties: ze redt haar jong door haar eigen lijf als ondergrond te gebruiken, of ze legt de kleine op de kookplaat om zichzelf te sparen. Wat zal ze doen? Volgens acteur Didier De Neck het laatste, want hij beweert dat medelijden onnatuurlijk is. Medelijden is iets menselijks. Oudere dieren hebben betere overlevingskansen dan pasgeborenen. Dat is simpelweg de wet van de sterkste.
Lees verder >>>

Britannicus
TA-2

Nerogate: ontsporing van de macht in het oude Rome

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (27) / open doekje (6) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Britannicus’ van Jean Racine is de eerste van een nieuwe reeks theaterproducties, waarbij jonge makers en Toneelgroep Amsterdam voor langere tijd samenwerken. De in 2006 afgestudeerde Thibaud Delpeut maakt het zich met zijn keuze voor deze klassieke 17-eeuwse tragedie niet gemakkelijk. Onder zijn regie komen de universele hartstochten die schuilgaan achter de soepel vertaalde alexandrijnen echter indringend tot leven in een sterk visueel toneelbeeld, dat op eigen wijze de thematiek kracht bijzet.

Het toneelbeeld doet denken aan een wasserij, maar vertoont ook trekken van een slagerij. Grote zakken met was ploffen neer van de haak, die vervolgens wordt gesorteerd in witte plastic dozen met mysterieuze codes die op stellingen worden weggereden. De zorgvuldige rubricering en de wijze waarop de kleding van de latere slachtoffers eveneens in dergelijke witte dozen wordt opgeborgen, vormen een sinistere verwijzing naar andere opslagplaatsen van slachtoffers van massamoord.
‘Britannicus’ had wellicht beter ‘Nero’ kunnen heten of ‘Agrippina’, naar de twee belangrijkste hoofdpersonen in deze tragedie. Moeder Agrippina heeft er alles aan gedaan om haar zoon Nero keizer van Rome te maken ten koste van Britannicus, de legitieme troonopvolger en laat niet na hem dat in te wrijven. Nero wordt echter een beetje moe van zijn dominante moeder en tracht zich aan haar te ontworstelen. Om haar te pesten ontvoert hij Junia, de geliefde van Britannicus, maar wordt echt verliefd op haar. Tot zijn grote frustratie laat liefde zich echter niet dwingen.
Lees verder >>>

Electronic City
Susanne Kennedy

Opgefokt leven in Electronic City

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (6) / open doekje (9) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Judith Blankenberg

Stel je voor: je bent zakenman en reist bijna dagelijks de hele wereld over. Hotelketen ‘Welcome Home’ is je wereldwijde toevluchtsoord. Je staat in een overal ter wereld eendere gang en je weet het nummer van je hotelkamer niet meer. Fuck. Of: je bent invalkracht bij een fastfoodketen gevestigd op luchthavens over de hele wereld. Je wordt overal waar er iemand uitvalt ingezet en nu doet je scanapparaat het niet meer. Fuck. Kort gezegd zijn dit de situaties waar Tom en Joy zich in bevinden in de voorstelling ‘Electronic City’ van Susanne Kennedy. En dan zijn ze ook nog verliefd.

Keiharde trance staat aan als de toeschouwer de zaal binnenkomt. Te midden van diverse flesjes energiedrank dansen de acteurs, Merijn de Jong en Çigdem Teke, op de muziek. Als de muziek stopt schetsen ze de situatie van Tom. Daarbij schakelen ze vliegensvlug tussen verteller, regisseur, acteur en personage. Ze zetten de tijd stil, beelden de beschreven handelingen uit en vertellen over elkaar en zichzelf.
Deze verdubbelingen maken van de voorstelling intrigerend theater. Niet alleen wordt het opgefokte leven van mensen in een totaal geglobaliseerde samenleving getoond, ook krijgen de personages diepgang. Ze dolen over de wereld en weten niet meer wie of wat of waar ze zijn en vinden hun identiteit pas in de realitysoap die van hun leven wordt gemaakt. “De actrice die mij speelde, deed mijn leven beter dan ik,” verklaart Joy. De waarheid doet er dan ook niet meer zo toe. Hoe en waar Tom en Joy elkaar ontmoet hebben, blijft onduidelijk, het beste verhaal wint.
Lees verder >>>

Women of the World
Beijing Modern Dance Company / Anouk van Dijk dc

Internationale choreografie is eigenzinnig tweeluik

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (5) /applaus (5) /beleefd applausje (10) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Maaike Glerum

Als je ze naast elkaar ziet zitten, lijkt het alsof de verschillen haast niet groter hadden kunnen zijn. De één een korte bos blonde krullen boven een lang gespierd lijf met brede schouders; de ander een lange zwarte paardenstaart boven een fijn gezichtje en een klein, frêle postuur. Toch zijn de Nederlandse choreografe Anouk van Dijk en de Chinese choreografe en danseres Gao Yanjinzi tijdens het nagesprek zeer eensgezind over hun nieuwe voorstelling ‘Women of the World’.

Voor beiden was het werken met collega’s uit een andere cultuur geen onbekend terrein, maar deze samenwerking vereiste nieuwe vaardigheden van beide choreografen. Het idioom van Van Dijk was voor de dansers van de Beijing Modern Dance Company (BMDC) onbekend en moest dan ook vanaf de basis worden aangeleerd. Gelukkig had het gezelschap daarbij hulp van een tolk want de Chinezen spraken geen Engels en Van Dijk naar eigen zeggen slechts vier woorden Chinees. Toch is de samenwerking voor beide partijen een inspirerende en leerzame ervaring geweest. De twee choreografieën waaruit ‘Women of the World’ is opgebouwd, weerspiegelen de bijzondere ontmoeting van haar maaksters, twee vrouwen van de wereld voor wie de uitwisseling tussen de Oosterse en Westerse cultuur in deze voorstelling een belangrijke plaats inneemt. Beide choreografen zijn daarbij op eigenzinnige wijze te werk gegaan.
Lees verder >>>

Bambie 12
Bambie

Menselijk gedrag door een lachspiegel bekeken

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (15) / open doekje (3) /applaus (6) /beleefd applausje (4) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (46).

Recensie door Maaike Glerum

Hoe ontwikkeld is de hedendaagse mens? Gedragen we ons echt zo gecultiveerd als we eruitzien? Of is al dat uiterlijk vertoon maar schijn en zijn we in onze omgang met elkaar nooit verder gekomen dan de oertijd? Mimetheatergroep Bambie houdt de toeschouwer in hun nieuwe voorstelling ‘Bambie 12’ een spiegel voor. Net als in eerdere producties, genummerd als Bambie 1 tot en met 11, is het menselijk gedrag ook in deze voorstelling onderwerp van theatraal onderzoek.

Bambie is het theatergezelschap van Paul van der Laan en Jochem Stavenuiter, die voor het eerst in 1995 samenwerkten op de Amsterdamse Mime-Opleiding. Sindsdien bedenkt, maakt en speelt het duo, in samenwerking met wisselende gastspelers en eindregisseurs, fysieke theatervoorstellingen, die veel succes oogsten in binnen- en buitenland.
In ‘Bambie 12’, een voorstelling met als ondertitel ‘Lifestyle-gids voor een onverzekerde survival’, staan Van der Laan en Stavenuiter onder regisseur Ko van den Bosch op de spelvloer met Ibelisse Guardia, Leander Haaitsma en Gerindo Kamid Kartadinata. Met z’n vijven spelen ze het verhaal van een man die, terwijl hij in bed ligt na te denken, zijn gedachtes tot leven ziet komen. Door de achterwand van zijn appartement komen plotseling twee mannen en twee vrouwen naar binnen en trekken ongevraagd bij hem in. Vanaf dat moment wordt het leven van de man overgenomen door zijn vier gasten. In een reeks van af en toe zeer komische scènes wordt het gedrag van de hedendaagse mens getoond en op de hak genomen.
Lees verder >>>

Bloedverwanten
theatergroep Max. & Suver Nuver

Eerwraak meets Disco Inferno

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (1) /applaus (10) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (14).

Recensie door Cisly Burcksen

De jaren vijftig, hippies, familieopstellingen én de Griekse oudheid. Het is misschien een wat pretentieuze onderneming om van deze onverwachte combinatie een geslaagde cocktail te willen brouwen, maar theatergroep Max. en Suver Nuver weten er een smakelijk hapje van te maken.

‘Bloedverwanten’ is een zeer vrije bewerking van de Oresteia van de Griekse tragediedichter Aischylos. Het is een voorstelling in drie delen waarin het gegeven van eerwraak en het uiteindelijke ontstaan van rechtspreken, gehandhaafd is gebleven. Van logge monologen en langdradige verhalen over verre veldslagen van lang geleden is echter niets meer terug te vinden. De Trojanen zijn vervangen door de Duitsers en het verhaal begint als Agamemnon, gespeeld door Henk Zwart, thuiskomt uit de Tweede Wereldoorlog. De huiskamer waarin hij arriveert, lijkt net een rommelmarkt: een nostalgische radio, een lelijke grote bruine fauteuil en allerlei andere meubels die zo bij je oma vandaan zouden kunnen komen. Wat volgt zijn de lotgevallen van een eigenaardig modelgezin in de jaren vijftig.
Lees verder >>>

Bloedband
Orkater

Mooie, constante energie in Bloedband

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (29) / open doekje (6) /applaus (4) /beleefd applausje (2) / geen applaus (10) of gooien met rotte tomaten (15).

Recensie door Maaike Glerum

Familie: soms is het een zegen, soms een last. ‘Bloedband’, de nieuwe voorstelling van theatergezelschap Orkater, gaat over de kracht van deze band, die familieleden met elkaar verbindt. Dat die relatie alles behalve stabiel is, wordt in één oogopslag duidelijk uit het door Tatyana van Walsum vormgegeven decor. In ‘Bloedband’ staan familierelaties letterlijk en figuurlijk op de helling. Regisseur Gijs de Lange laat zijn acteurs en muzikanten spelen op een grijs, stijl naar voren aflopend vlak, waarin hier en daar rood beklede trappen als loopgraven verzonken liggen. Een decor dat zich bij uitstek leent voor een aantal optische effecten die het verhaal van deze voorstelling af en toe van een surrealistisch tintje voorzien.

‘Bloedband’ is opgebouwd uit drie verhaallijnen die zich tegelijkertijd ontrollen en gaandeweg met elkaar verknoopt raken. Om te beginnen is er het verhaal van Max, een verkrampte zakenman. Op een dag krijgt hij bezoek van zijn dementerende moeder, die vervolgens ongevraagd bij hem intrekt. Workaholic Max is absoluut niet opgewassen tegen de verzorgende taak die hem hierdoor in de schoenen wordt geschoven. Wanhopig zoekend naar een uitweg voor wat hij ervaart als een verstikkende relatie stort hij zich in de armen van Angelina, zijn scharrel van kantoor. Angelina heeft echter heel wat te stellen met haar vader Pietro, die haar nooit heeft willen kennen, maar die ze na 28 jaar eindelijk heeft weten te traceren. Zal het Pietro lukken om zijn afwezigheid na al die jaren goed te maken? En dan zijn er Diederik en Rosa, geliefden en allebei dik in de veertig. Hun relatie wordt op scherp gezet als blijkt dat Rosa tegen alle verwachtingen in zwanger is. Ze is dolgelukkig maar Diederik eist dat ze het kind weg laat halen:het zou immers wel eens een mongooltje kunnen zijn. Bovendien hebben ze net bij Max financiering geregeld om in Portugal een pension te beginnen. Rosa wil hier echter niets meer van weten. Diederik vlucht in de armen van Angelina.
Lees verder >>>

King Lear
RO theater

Stormachtige King Lear zwakt naar einde toe af

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (2) /applaus (5) /beleefd applausje (8) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (15).

Recensie door Judith Blankenberg

Met 'King Lear' heeft Alize Zandwijk weer eens aangetoond zeer bedreven te zijn in het maken van theater. Uit eeuwen theater haalt ze vele trucs uit de kast om deze King Lear te maken en ze doet dat op zeer doeltreffende wijze. De vorm maakt van 'King Lear' een eigentijdse voorstelling met grote overtuigingskracht. Zonder in te boeten aan inhoudelijkheid of diepgang weet de regisseuse een toegankelijke voorstelling te maken, die zowel ontroert als confronteert.

De storm in 'King Lear' is een belangrijk element uit de klassieke tekst van Shakespeare. Als metafoor voor de verwarring in Lears hoofd en als ommezwaai in het verhaal. Bij het RO theater is de storm een prachtig vormgegeven theatraal spektakel, waarvan het effect niet mis te verstaan is. Vanaf dit punt is Lear niet sterk meer en overgeleverd aan de goed- en slechtheid van de hem omringende personages. Het betekent voor de enscenering van het RO theater echter ook het einde van de helderheid. 'King Lear' is desondanks een zeer rijke voorstelling. De thematiek van ouder worden en misleiding door uiterlijk vertoon is onder de oppervlakte sterk aanwezig.
Lees verder >>>

The ballad of Ricky and Ronny
Needcompany/Maison Dhal Bonnema

Vrijblijvendheid troef bij Ricky en Ronny

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (10) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (7) / geen applaus (11) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Gert-Jan Stam

Stel dat Jiskefet nog actief was. En stel dat ze een avant-gardistische theatergroep anno 2007 zouden willen persifleren, dan zou het er uit zien als ‘The ballad of Ricky and Ronny’ van Needcompany/Maison Dahl Bonnema. Dán was het tenminste nog komisch geweest. Er valt echter weinig te lachen met het duo Anna Sophia Bonnema en Hans Petter Dahl. Ze presenteren een nihilistische “popopera” waarin zelfs de luchtige momenten langdradig lijken.

Om te beginnen een positief punt: de in een kamermeisjespakje gestoken mevrouw die bijna de hele voorstelling schier onbeweeglijk aan de zijkant van het decor achter een laptop zit. Mogelijk bedient ze met twee stiekeme vingers de ondertiteling (Engels is de voertaal) die op een scherm centraal op het podium wordt geprojecteerd. Zowel de Nederlandse als de Franse vertaling. Wat de verveelde Nederlandstalige kijker de mogelijkheid biedt zijn Frans weer een beetje op te halen. En vice versa.
De personages Ricky en Ronny zijn geen toegankelijke types. Normaal gesproken bijna een voorwaarde maar in dit geval leven de twee in een dusdanig vreemde wereld dat eigenlijk niets meer vreemd is. Hun teksten hangen van bizarre associaties aan elkaar. Constant wordt er geschipperd met absurde metaforen als “zee van gelei”, “frambozenstem”, “zaaddoodskist”, etc. De wereld van het echtpaar wordt bevolkt door sneeuwetende rendieren en rondvliegende golfballetjes. Ze worden bezocht door een geest die een kind is, dat eerst van slijm is en later weer een vrijheidsstrijder blijkt. De tv is dood, de radio ook. En wanneer de buren komen neuken, met hun condooms al om, kunnen ze “go fuck themselves”. Woorden als neuken, piemel, ballen en sperma maken sowieso veelvuldig hun opwachting. Wat mogelijkerwijs provocerend bedoeld is.
Lees verder >>>

Naakt eten
Branoul

Kabbelend door een avond om nooit te vergeten

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (15) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (14).

Recensie door Bart Krull

'Naakt eten' is een productie van literair theater Branoul, gemaakt door Nicole Vervloed. Geïnspireerd op het gelijknamige verhaal van Stephen Dobyns zet zij drie totaal verschillende karakters een avond en een nacht bij elkaar. Zij beleven een avond om nooit te vergeten en nemen daarna weer afscheid. Maar of ze elkaar nog eens op zullen zoeken?

Het licht is nog maar net gedimd of Bob (Evert van der Meulen), 'een man van veertig in de sleur van zijn leven', komt energiek het podium op. Hij beschrijft aan het publiek wat hij meemaakt: hij rijdt een hert aan, terwijl hij met zijn gedachten bij zijn niet ideale huwelijk zit. Nog maar net bekomen van de schrik wordt zijn auto weer aangereden door Laura (Eva van Welzenis), een jonge vrouw van midden twintig.
Uiteindelijk belanden Bob en Laura met het hert in de achterbak bij het huis van Chuckie (Gijs Nollen), de vriend van Laura. Hij is een suïcidale kunstenaar die Bob steeds bedreigt met een geweer. Na allerlei schermutselingen ontwikkelen de drie een zekere sympathie voor elkaar en ze besluiten het hert te villen en het op te eten. Naakt.
Lees verder >>>

Lucia di Lammermoor
De Nederlandse Opera

Sobere vormgeving laat klankkleur en emotie extra schitteren

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (11) / open doekje (2) /applaus (7) /beleefd applausje (6) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (17).

Recensie door Celia Noordegraaf

Prachtige melodische lijnen en een etherisch toneelbeeld vormen de opening van ‘Lucia di Lammermoor’. Symbool voor de jonge en zuivere liefde van de zachtmoedige Lucia, die in deze Schotse versie van het Romeo en Julia-verhaal ten prooi zal vallen aan de waanzin door de machtswellust en de ambities van haar wrede familie. De liefde tussen Lucia en Edgardo wordt buitengewoon mooi vertolkt door de Spaanse Mariola Cantarero en Ismael Jordi. Ze zingen prachtig in deze romantische opera die het minder van de actie, maar vooral van de schone zang moet hebben.

Donizetti baseerde zijn opera op de succesvolle roman ‘The Bride of Lammermoor’ van Sir Walter Scott, die zich op zijn beurt weer had laten inspireren door een merkwaardige werkelijke gebeurtenis. De dochter van een Schotse edelman wordt door haar familie gedwongen haar trouwbelofte te verbreken aan de man van wie ze werkelijk houdt en te trouwen met een man die de familie voor haar uitgekozen heeft. In de huwelijksnacht wordt het meisje waanzinnig en ligt de echtgenoot badend in het bloed in het huwelijksbed. Deze scène vormt ook de kern van Donizetti’s ‘Lucia di Lammermoor’. Donizetti laat een groot aantal personen uit de roman weg en brengt het verhaal terug tot de kern: de romantische liefde die moet buigen voor de politieke aspiraties van de familie.
De sobere en moderne vormgeving in deze nieuwe versie door De Nederlandse Opera onderstreept het thema door een zeer functioneel gebruik van kleur, licht en kostuums. Het lange rode haar van Lucia en het rode bloed op de muur staan voor de passie en de zuivere hartstocht die zij verbeeldt. Daarnaast zijn vrijwel uitsluitend de kleuren wit en zwart gebruikt. Wit voor Lucia, haar meisjesslaapkamer en vrouwelijke liefde; zwart voor de maatschappij en de masculiene macht. Het is dan ook geen toeval dat Lucia’s bruidskleed en het bruidsbed zwart zijn, als teken van haar onderwerping aan de maatschappij.
Lees verder >>>

Drie Zussen
Boogaerdt/VanderSchoot,

Machtig mooie vertelvorm Drie Zussen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (10) / open doekje (10) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (10).

Recensie door Janneke Robers

De meubels zijn ingepakt, de gordijnen dichtgeschoven. Een houten vloer is wat nog rest in het lege huis, maar vertrekken lukt niet. De drie zusters uit Tsjechovs gelijknamige stuk draaien met hun voeten, pulken wat zaagsel uit een plank en doen nog eens een verveeld dansje. Het is niks, maar beter kunnen ze –nog- niet.

‘Drie Zussen’ is het tweede deel van, toepasselijk genoeg, het ‘driezussendrieluik’ van theatermakers Boogaerdt/VanderSchoot. Samen met gastactrice Marie Groothof gaan ze wederom de strijd aan met zichzelf en elkaar. Dat lukt hen formidabel. Hoewel de teksten een modernisering hebben ondergaan, is Anton Tsjechovs schrijfstijl duidelijk herkenbaar. Maarten Lok regisseerde het in de kleine gebaren. Een vinger die wat doelloos rondjes draait, een zucht en het net te harde stampen van hakken op een houten vloer. Het is op en top verveling, geboren uit onmacht en worsteling, terwijl er juist voor het publiek eindeloos veel te zien is. Tussen deze treurigheid schuilen herkenbare kinderruzies van vroeger. Met vileine gebaartjes, een uitgekookte opmerking en onderlinge afgesproken maniertjes positioneren de zussen zich tegenover elkaar. Overleven in hun wereld vergt duidelijk geen slimheid, maar opperste sluwheid.
Lees verder >>>

Sic transit gloria mundi
Toneelgroep Alaska

Op lange termijn zijn we allemaal dood

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (16) / open doekje (6) /applaus (1) /beleefd applausje (1) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (11).

Recensie door Janneke Robers

Kuala Lumpur airport, businesslounge. Een omroeper meldt: “Tot nader order zijn alle vluchten van dit vliegveld geannuleerd. Blijft u alstublieft rustig.” De vijf aanwezige reizigers, twee getrouwde stellen en een computerspelletjesontwerper, zijn voorlopig aan elkaar overgeleverd. ‘Sic Transit Gloria Mundi’ is een vermakelijke uiteenzetting over menselijk gedrag en de intrinsieke waarde van iemands vermogen. Hoe ver gaan we als de flappen in de portemonnee op zijn en de ATM niet uitbetaald?

Dankzij een slim uitgedachte marketingtruc is de voorstelling ‘Sic Transit Gloria Mundi’ van Toneelgroep Alaska gratis toegankelijk voor het publiek. Bedrijven konden vanaf € 99,- delen van het decor kopen. Op drie podiumbrede achterpanelen worden de logo’s naar koopkracht afgebeeld. Een stunt die goed aansluit bij het onderwerp van de voorstelling; de macht en onmacht van geld. “To buy or not to buy”, dat is de grote vraag.
Marijke Schermer, schrijfster en regisseuse, doorspekt haar nieuwe productie met spitsvondige uitspraken - “Het stenen tijdperk hield niet op omdat er geen stenen meer waren.” - en toont een vijftal bizarre types. Het yuppenstel ziet elkaar bijvoorbeeld enkel maandelijks op een vliegveld om de kinderen over te dragen. Vandaag is manlief echter in de haast vergeten het kroost ook daadwerkelijk mee te nemen. Het wachtwoord van haar laptop somt de situatie op: fiasco ‘96. Maar naast de humoristische kant is ook een vileine ondertoon herkenbaar in het stuk.
Lees verder >>>

Hollandse Nieuwe festival III
Daniel en de Duivel, Friezen!, Tussenland

Hollandse Nieuwe: jong schrijftalent onder de loep (III)

Verslag door Gigi Schuiten

De laatste dag van Hollandse Nieuwe werd zaterdagavond afgesloten met een slotfeest én de uitreiking van de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs, Theatermakerprijs en de Publieksprijs. Voor we de winnaars bekend maken, eerst nog de beoordeling van de laatste drie van de negen geënsceneerde readings: ‘Daniel en de Duivel’, ‘Friezen!’ en ‘Tussenland’. Wel verklappen we alvast dat onze top 3 van produceerbare en interessante toneelstukken gelijk blijft en dat we ‘Mondpap’, ‘Woningnood’ en ‘Schande’ in de theaters terug willen zien.

Daniel en de Duivel
De tragikomedie 'Daniel en de Duivel' van Julien Ignacio (1969) is samen met het stuk ‘Hotel Atlantis’ onderdeel van een tweeluik. Het behandelt onderwerpen als vriendschap, religie, cultuurverschillen, slavernij, scheiding en zelfmoord. Het publiek ziet de hoofdpersoon Daniel Duarte opgroeien van hummel tot jonge volwassene.

In dat tijdsverloop zit ook het probleem van dit stuk: er gebeurt verschrikkelijk veel en de overgangen tussen de scènes zijn onvoldoende uitgewerkt. In een stuk dat zo chronologisch van opbouw is, werken inconsequenties in de verhaallijn extra storend. Het zijn er bovendien zo veel, dat er weinig aan te verdonkermanen of creatief op te lossen valt voor een regisseur. Ignacio laat de verkeerde zaken aan de verbeelding van het publiek over. Daar komt bij dat de personages, zeven en nog een paar bijrolletjes, te weinig eigen smoel hebben gekregen, en het taalgebruik wel goed maar niet uitzonderlijk of bijzonder is.
Lees verder >>>

Hollandse Nieuwe festival II
Totdat de nicht komt, Franklin, Mondpap

Hollandse Nieuwe: jong schrijftalent onder de loep (II)

Verslag door Gigi Schuiten

Het thema van Hollandse Nieuwe 10 is familie. Dat komt ook terug in de aankleding van het festivalhart, dat met veel aandacht voor detail is ingericht als knusse woonkamer. Zoals het een gastvrije en warme familie betaamt, vindt geen enkele bezoeker de hond in de pot en tot laat in de avond worden hongerige monden gevoed met lekkere Surinaamse broodjes, maaltijden en snacks uit wat wel een oneindige voorraad voedsel lijkt. Betaalbaar is het ook, want voor een eurootje of acht, kan iedereen zijn buikje rond eten. Het familiegevoel komt op een heel andere manier aan bod in de geënsceneerde readings van ‘Totdat de nicht komt’, ‘Franklin’ en ‘Mondpap’ die we vandaag bespreken.

Totdat de nicht komt
Rick Steggerda (1977, Nederland) is verbonden aan tg Maart en schreef al eerder eenakters voor Festival a/d Werf en Theater 4 daagse. ‘Totdat de nicht komt’ gaat over een vader, zijn vier zonen en een hond die tot elkaar veroordeeld zijn. Het taalgebruik van Steggerda is direct en to the point. Zijn dialogen zijn herkenbaar, vaak grappig maar doen qua taalgebruik toch wat te kaal aan. Het eerste deel van het stuk klimt op naar een climax en weet te boeien. Maar als het aanhalige nichtje uit de titel plotseling binnenstapt, verliest het stuk zijn vaart en worden de verhaallijnen slordig aan elkaar geknoopt. De gebeurtenissen vanaf dat moment zijn vergezocht en gemaakt. De schrijver wisselt zijn van oorsprong realistische opzet in voor een absurdistische eindspurt – en dat wreekt zich. Maar ook na een eventueel grondige revisie van het laatste deel, blijft het zeer de vraag of het stuk inhoudelijk gezien, interessant genoeg is om te worden opgevoerd.
Lees verder >>>

Hollandse Nieuwe festival I
Stank, Schande, Woningnood

Hollandse Nieuwe: jong schrijftalent onder de loep

Verslag door Gigi Schuiten

De 10e editie van Hollandse Nieuwe festival werd donderdagavond in Amsterdam onder aanvoering van brassband Brotherhood feestelijk geopend. Na een swingende wandeling over het terrein van de Westergasfabriek, werden gasten en publiek onthaald op bubbels, Surinaamse hapjes en korte speeches door Marjorie Boston, artistiek leider van de fuserende theatergezelschappen Cosmic en Made in da Shade, en drs. Maya Meijer-Bergmans, kunsthistorica. Daarna was het tijd voor de eerste voorstellingen. TheaterCentraal.nl was er bij en beoordeelt de komende dagen het werk van het aanstormend toneelschrijftalent, dat in geënsceneerde readings aan het publiek wordt gepresenteerd. Vandaag aandacht voor ‘Stank’, ‘Schande’ en ‘Woningnood’.

Stank
Schrijver en kunstenaar Ahmed Aynan (1970, Marokko) bijt het spits af. Zijn ‘Stank’ vormt de openingsvoorstelling. Al snel blijkt dat Aynan zich lelijk heeft vertild. Hij voert liefst negen personages op in 40 minuten tekst. De verhaallijnen zijn warrig en chaotisch, de onderlinge relaties tussen de karakters goeddeels onduidelijk. Het stuk is volgepropt met allerlei thema’s zoals integratie, geloof, terrorisme, drugs en vooral seks, seks en nog meer seks. Opvallend is de combinatie van enerzijds hoogdravend, bijna formeel taalgebruik en anderzijds ronduit platte schuttingtaal. De zinnen zijn doorspekt met kutten, piemels, flikkers, ho’s, tieten, reten en fucks. Provocerend is dat niet, saai wel. Ergens doet het zelfs wat ouderwets aan.
Het stuk van Aynan is overigens niet ontspeend van humor, bevat beslist ook goede vondsten en biedt in zijn totaliteit een schat aan materiaal. Zo veel dat Aynan uit deze veertig minuten zeker drie stukken kan schrijven. Als ‘Stank’ in deze vorm al maakbaar en produceerbaar is, dan toch niet voordat er flink in wordt geschrapt en aan wordt gesleuteld.
Lees verder >>>

Alptraum
Toneelgroep Oostpool

Een parel van een Alptraum

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (16) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (6) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (2).

Recensie door Annet Bremen

Aan clowns kleven stereotiepe etiketten: de horrorclown uit de film ‘It’ of de circusclown met zijn flauwe grappen. De voorstelling ‘Alptraum’ van Toneelgroep Oostpool geeft een verfrissende wending aan het ‘clown-dom’. Een unieke kindervoorstelling, waarbij zowel volwassenen als kinderen ruim een uur lang alleen maar schudden van het lachen.

Wanneer clown Django op een dag drie muntjes gaat inleveren bij de bank, ziet baliejuffrouw Rosalie hem aan voor een bankovervaller en geeft hem al het geld en haar juwelen mee. Django zeult rond met de omvangrijke buit, een sensatiebeluste Verslaggever gaat op jacht naar deze overvaller en politieagent Pulpo wordt alleen maar verwarder. Maar ook Rosalie gaat op zoek naar haar “rovertje”, want met haar “honderd kilo liefde” heeft ze besloten een kindje van hem te willen. Dat maakt Django’s beste vriend Toutou alleen maar treuriger, omdat hij zijn beste vriend dreigt te verliezen aan Rosalie. En zo stapelen misverstanden en verdwijntrucs zich steeds meer op in deze absurdistische, komische en enorm vermakelijke ‘nachtmerrie’.
Lees verder >>>

Wuivend Graan
Wim T. Schippers

Tussen wetenschappelijk betoog en theatraal absurdisme

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (22) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (26).

Recensie door Maaike Glerum

Nerveus neemt de keurige meneer De Bruyn plaats achter het spreekgestoelte. Uit naam van de organisatie heet hij het publiek welkom en bedankt diverse Leidse instellingen die deze avond mogelijk hebben gemaakt. Dan volgt een verontschuldiging: de eerste spreker van de avond blijkt om onbekende redenen niet te zijn komen opdagen. Vandaar dat De Bruyn zelf maar de volgende spreker, professor Henrik van Woerdekom, aankondigt.

Een onwetende toeschouwer had na deze opening van de voorstelling 'Wuivend Graan' nog daadwerkelijk kunnen denken dat hij vergast zou worden op een lezing getiteld ’Wat doen wij ertoe? Ethiek in het licht der evolutie.’ Met links op het toneel een spreekgestoelte en rechts een beamerscherm dat het zicht op bijna het gehele achterliggende speelvlak in beslag neemt, doet het decor in ieder geval weinig theatraal aan. Maar wie bekend is met het werk van Wim T. Schippers, weet dat niets is wat het lijkt.
Schippers' creativiteit strekt zich uit over verschillende vakgebieden. Naast zijn werk als beeldend kunstenaar en natuurlijk als stem van Ernie uit Sesamstraat, schreef hij voor theater al eerdere voorstellingen als 'Going to the Dogs' (1986) en schreef en presenteerde hij verschillende radio- en televisieprogramma's, waaronder ‘De Nationale Wetenschapsquiz’ en wetenschapsprogramma ‘Flogiston’. Deze mix van werkterreinen is zichtbaar van invloed geweest op Schippers' nieuwe voorstelling 'Wuivend Graan'.
Lees verder >>>

Haar Leven Haar Doden
De Veenfabriek

Eigenzinnig theater tussen afgeprijsde artikelen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (10) / open doekje (6) /applaus (1) /beleefd applausje (5) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Maaike Glerum

In café La Place in warenhuis V&D kijken twee jonge moeders met babies en kinderwagens verschrikt op als een meisje in klederdracht zich richt tot haar publiek. “Wat is dit nu weer?”, zie je ze denken, “zijn we midden in een toneelstuk beland?” Inderdaad, het Leidse theatergezelschap De Veenfabriek speelt haar nieuwe voorstelling ‘Haar Leven, Haar Doden’ op locatie in de V&D. Het warenhuis aan de Aalmarkt vormt de komende maand het decor voor een reeks zeer verschillende scènes van de hedendaagse Britse toneelschrijver Martin Crimp, die één geheel vormen doordat ze zijn terug te voeren op één personage met de naam Annie.

In ‘Haar Leven Haar Doden’ vertellen de acteurs over de belevenissen van verschillende vrouwen. Hoewel ieder causaal verband tussen de scènes aanvankelijk ontbreekt, ontstaat na verloop van tijd het beeld dat alle verhalen eigenlijk gaan over dezelfde vrouw, Annie, die soms Anneke of Ann genoemd wordt. De vrouw zit gevangen in een wereld waarin het alleen maar draait om consumeren of geconsumeerd worden. Verdriet, medeleven, trouw, vriendschap; overal hangt een prijskaartje aan.
Regisseur Paul Koek heeft dit gegeven op een hele directe manier inzichtelijk gemaakt door de acteurs letterlijk tussen de rekken met afgeprijsde producten en het winkelend publiek te laten spelen. Als toeschouwer ben je tegelijkertijd bezoeker van het warenhuis V&D en op die manier onvermijdelijk onderdeel van de thematiek van de voorstelling. Daardoor kun je bijna niet anders dan Annies verhaal op jezelf betrekken. In de loop van de voorstelling groeit deze vrouw uit tot een symbool voor de gewone Nederlander en geeft haar verhaal de toeschouwer steeds meer aanleiding stil te staan bij zijn eigen positie. Naast deze scherpe maatschappij- kritische visie heeft ‘Haar Leven Haar Doden’ nog meer kwaliteiten.
Lees verder >>>

Het licht
NNT

Intens Licht op moraliteit

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (11) / open doekje (10) /applaus (6) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (14).

Recensie door Cisly Burcksen

Na ‘Jeanne d’Arc’ koos het Noord Nederlands Toneel ervoor een Zweedse roman te bewerken als tweede deel van hun onderzoeksproject waarin zij zoeken naar een ‘eigen’ theatertaal, gericht op de verbeelding van actuele maatschappelijke thema’s. Vorig jaar april was ‘Het Licht’ al in Groningen te zien, nu is het indringende stuk over de morele zoektocht van de overlevenden van een pestepidemie op tournee door heel Nederland.

Ze is het mooiste meisje van de wereld. Hij heeft al precies in zijn hoofd hoe ze eruit zal zien, tot in de kleinste details: haar sproetjes, een litteken. En ze is zo lief! Jasper, met verve gespeeld door Niels Croiset, besluit zijn dorp te verlaten om de vrouw van zijn dromen te gaan zoeken. Als hij terugkeert van zijn zoektocht, brengt hij geen vrouw, maar een konijn mee. Jasper wordt gebeten door een vlo uit de vacht van het beest. Zo wordt hij de eerste van de vele slachtoffers die de pest, de ‘grote ziekte’ in het dorp zal maken. In korte tijd sterven er veel inwoners, waardoor er wanorde ontstaat. Regels worden doorbroken. Voorheen amorele daden, zoals moord en incest, komen in een ander perspectief te staan. Zo heeft Avar gehoord dat door iets walgelijks en onverwachts te doen, de dood voor het hoofd te stoten, de om zich heen grijpende ziekte gestopt kan worden. Hij besluit daarom een kind te verwekken bij zijn dochter. De noodzaak een erfgenaam te hebben, weegt voor hem absoluut zwaarder dan het respecteren van zijn dochter. Het is één van de bizarre bokkensprongen die de bewoners van het Zweedse dorpje Kadis maken, teneinde de orde te behouden of te hervinden.
Lees verder >>>

De Arabier van Amsterdam
De Nieuw Amsterdam (DNA)

Shakespeare vs. Van Oel

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (7) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (7) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Bart Krull

'De Arabier van Amsterdam' is een eigentijdse bewerking van Shakespeare's 'De Koopman van Venetië' door Theatergroep De Nieuw Amsterdam. Hierin is Shylock vervangen door de shoarmaboer Rafi, die vastbesloten is niet aan het kortste eind te trekken. Op luchtige wijze neemt schrijver Justus van Oel zowel het oorspronkelijke stuk, als de veelgeroemde auteur ervan op de hak. Zijn opzet slaagt ten dele.

Rafi (Sabri Saad el Hamus) komt uit Irak. Hij heeft daar Engels gestudeerd en las toen al over Shylock, de jood in 'De Koopman van Venetië' van Shakespeare. In het oorspronkelijke verhaal wordt deze afgeschilderd als een barbaar die aan het eind al zijn bezittingen kwijt is. Onterecht, volgens Rafi.
Hij is de moderne, assertieve versie van Shylock, een joodse Arabier met een goedlopende shoarmazaak in Amsterdam. Hij leent geld aan Antonio (Hein van der Heijden) die het op zijn beurt ter beschikking stelt aan zijn vriend Bassanio (Raymi Sambo). Die heeft het nodig om indruk te maken op de mooie Portia (Peggy-Jane de Schepper). Rafi en Antonio spreken af, dat wanneer het geld niet op tijd terugbetaald wordt, Antonio zal betalen met een pond van zijn eigen vlees.
Lees verder >>>

Liaisons Dangereuses
Nationale Toneel

Gevaarlijk spel met lust en liefde

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (23) / open doekje (13) /applaus (16) /beleefd applausje (3) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Celia Noordegraaf

De beroemde Franse roman ‘Les liasons dangereuses’ uit 1782 is al vaak bewerkt voor toneel en film. In de regie van Johan Doesburg is dit tijdloze verhaal over ‘gevaarlijke relaties’ vooral het drama van twee geliefden die zo verstrikt zijn in hun perverse spelletjes, dat ze niet meer in staat zijn tot echte liefde. Gijs Scholten van Aschat en Ariane Schluter spelen respectievelijk een prachtige en overtuigende Graaf Valmont en Markiezin de Merteuil. Helaas komt de adellijke entourage om hen heen iets minder goed uit de verf.

Wat dreef Graaf Valmont en Markiezin de Merteuil uiteen en waarom proberen ze elkaar toch steeds weer te bereiken in een spel op leven en dood? Die vraag blijft de toeschouwer bezig houden na het zien van ‘Liaisons Dangereuses’ in de nieuwe bewerking van Het Nationale Toneel. Graaf Valmont, joyeus gespeeld door Gijs Scholten van Aschat, heeft overduidelijk een enorme aantrekkingskracht op de vrouwen in het adellijke milieu waarvan hij deel uitmaakt. Alhoewel de nette dames zich in het openbaar negatief uitlaten over zijn Don Juan-gedrag, zijn zij heimelijk buitengewoon van hem gecharmeerd. Lust en liefde, deugdzaamheid en a-moreel gedrag zijn de hoofdthema’s in dit klassieke drama.
Lees verder >>>

Korte Termijn Geluk
Productiehuis Bellevue ism Grand Theatre Groningen

Slalom in een vissenkom

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (16) /applaus (6) /beleefd applausje (7) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Gert-Jan Stam

Het was in Groningen in het jaar 2004 dat de twee goudvissen voor het eerst op het toneel verschenen. Nu, drie jaar later, zijn ze in de lunchvoorstelling ‘Korte Termijn Geluk’ opnieuw te bewonderen. Actrices Fransje Boelen en Elien van den Hoek ondergaan in hun oranje mantelpakjes het lot dat de twee vissen treft wanneer het leven in hun vredige vissenkom danig wordt verstoord. Dat lijkt een duidelijk verhaal te worden. Maar gaandeweg slalomt het stuk langs allerhande mogelijke thema’s. Dusdanig dat niet duidelijk wordt, of het Boelen en Van den Hoek om meer te doen is dan het presenteren van een vermakelijke komedie.

En wat zou er mis zijn met ‘slechts’ een vermakelijke komedie? Of een “visuele tragikomedie”, zoals ze het zelf noemen? Helemaal niets natuurlijk. Er valt in ‘Korte Termijn Geluk’ genoeg te lachen. Het doet onmiddellijk denken aan de ‘Fish Tank’-sketch, de openingsscène van de Monty Python film ‘The meaning of life’, waarin het monotone bestaan van vissen in een aquarium ook als uitgangspunt is genomen. Al wordt er in de bak bij John Cleese en kornuiten heel wat afgeouwehoerd en is bij Boelen en Van den Hoek het gesproken woord juist tot het minimum beperkt.
Het komische effect van twee actrices die een stel goudvissen in een vissenkom spelen, doet lang genoeg zijn werk. De dames zijn gestoken in oranje mantelpakjes (met mooie details als de vinnetjes op de achterkanten van de rokjes) met daaronder oranje pumps. Ze dragen oranje handtasjes en ook hun kapsels zijn oranje. Ze zijn goudvissen maar ook P.C.Hooft-tutjes, die zich al beter voelen wanneer ze hun lippen hebben gestift.
Lees verder >>>

King Lear
Theatergroep Het Vervolg

‘King Lear’ beroert, maar laat uiteindelijk koud

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (22) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (8) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (28).

Recensie door Annet Bremen

Met de première van ‘King Lear’ door Theatergroep Het Vervolg vond een feestelijke gebeurtenis plaats. Na zeven jaar verbouwen kon Theater Heerlen haar publiek weer verwelkomen. Afgelopen zaterdag opende de afdeling ‘Het Toneelhuis’ met dit koningsdrama van Shakespeare. Wat een juichende knalfuif had moeten worden, werd een feestje met ups en downs, waar je veel eerder weg had moeten gaan.

Ontkurkte champagneflessen, taart, en ballonnen. Koning Lear zit uitgeteld op een stoel met een geknutselde papieren kroon op zijn kale hoofd. Hij draagt een lang wit nachthemd, zijn jas openhangend eroverheen, met kinderlijke buttons als medailles erop gespeld. Aan één voet een sok, de andere bloot. Een kinderfeestje, niks koninklijks. Zijn jongste dochter Cordelia strooit dansend kleurige confetti rond. Lears andere twee dochters, Goneril en Regan, hun mannen en Lears vriend Graaf Gloucester met zijn zonen, staan verspreid om hem heen. Een statisch beeld, waarmee ze de koning in de val houden. Het feest is voorbij, de koning is oud, het rijk moet verdeeld.
Lees verder >>>

Hamlet
HETPALEIS

Hamlet 16+ ode aan leven en theater

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (52) / open doekje (7) /applaus (7) /beleefd applausje (7) / geen applaus (11) of gooien met rotte tomaten (16).

Recensie door Judith Blankenberg

Geef je voorstelling ‘Hamlet’ het onderschift ‘vanaf 16 jaar’ en de zaal zit geheid vol met middelbare scholieren. Laat de voorstelling dan bijna tweeënhalf uur duren en je hebt een probleem. Of toch niet? Zijn middelbare scholieren inmiddels dol op theatervoorstellingen dat ze zonder problemen deze voorstelling bezoeken? Of zet regisseur Piet Arfeuille met deze ‘Hamlet’ iets bijzonders neer, dat ook jongeren aanspreekt?

Bij aanvang van de voorstelling zit Matijs Jansen als Horatio, de beste vriend van Hamlet, al op het podium. De toeschouwers komen mondjesmaat de zaal binnen. Het rumoer verstomt als Horatio begint te praten. Het licht is dan nog niet uit. Hij vertelt dat hij zelfmoord wilde plegen, omdat zijn beste vriend, Hamlet, in zijn schoot stierf. De aandacht van het voornamelijk jonge publiek is meteen getrokken. In poëtische taal geeft hij de opmaat tot de pikzwarte tragedie van Hamlet, prins van Denemarken. Het licht gaat uit en Claudius en Polonius, gespeeld door Wim Danckaert en Jeroen de Man, komen op. Behalve het witte, verhoogde speelvlak is bijna alles zwart. Er zijn weinig rekwisieten en de kostuums zijn zwart met hier en daar een paars overhemd of een blauwe rok. Met de opkomst van koning Claudius en zijn raadgever Polonius zitten we midden in de tragedie.
Lees verder >>>

Met een schoolbord en een krijtje
Theater Ad Hoc

Verliefdheid is alleen maar een kwestie van hormonen en eiwitten

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (11) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (6) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (10).

Recensie door Cisly Burcksen

Het is geen eenvoudige opdracht; theater en exacte wetenschap integreren. Toch is Theater Ad Hoc hier al sinds 2005 mee bezig, onder de noemer ‘De verbeelding van onzichtbare dimensies’. Voor dit project werkten ze al eerder samen met wetenschappers, muzikanten en beeldend kunstenaars. De grondgedachte is om de huidige wetenschap, die door ontdekkingen als deeltjesfysica en dergelijke, voor de leek niet meer te volgen is, op een theatrale manier inzichtelijk te maken. Het gaat over dingen die je over het algemeen niet kunt waarnemen en die toch een groot onderdeel van het dagelijks leven uitmaken. Dat wetenschappers hierover ook nog eens in de ‘onzichtbare taal’ van de wiskunde praten, werpt een extra barrière op. ‘Met een schoolbord en een krijtje’ is de vierde voorstelling binnen dit project, die resulteerde in een poëtisch college wiskunde, waarbij je als toeschouwer wel goed bij de les moet blijven.

Twee collega’s op een wiskundig instituut blijven na werktijd nog even hangen voor een laatste poging een ingewikkeld probleem op te lossen. Gaandeweg ontstaat er een gesprek over diverse recente ontwikkelingen in de wetenschap. In hun grauwe kleren en met hun ouderwetse schooltassen lijken ze perfecte stereotype stoffige wiskundigen. Maar in de manier waarop ze over hun vak vertellen, lijken ze in niets op vage, abstract brabbelende onderzoekers. Actrice Joke Tjalsma weet haar personage Joke warmte mee te geven, als zij vertelt over een onderzoek naar de combinatie van een Boeddhistische meditatietechniek en atoomtheorie. Op die manier schrikt niemand meer van een woord als kwantumfysica. Ook Jan van den Berg, wiens personage Jan eerst nog de rol van kritische vragensteller opgelegd lijkt te hebben gekregen, vertelt hartstochtelijk over fractale muziek en de stelling van Pythagoras. Het wordt zelfs poëtisch, wanneer Jan vertelt over het ‘isgelijkteken’ als verrekijker, een mathematische bruggenbouwer tussen losse eilandjes, en als Joke opbiecht op feestjes niet te vertellen dat ze wiskundige, maar “ontdekkingsreiziger zonder doel” is. In een razend tempo volgen de onderzoeksgebieden elkaar op. Als toeschouwer heb je alle moleculen in je lijf nodig om het te kunnen blijven volgen.
Lees verder >>>

Ronja de Roversdochter
Het Laagland

Aan het toneel gekluisterd met Ronja de Roversdochter

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (49) / open doekje (10) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (26) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Gigi Schuiten

Wie zijn kinderen wil laten zien dat theater minstens zo leuk, spannend en meeslepend kan zijn als de laatste Harry Potter-film, moet naar ‘Ronja de Roversdochter’ van jeugdtheatergezelschap Het Laagland. Natuurlijk, met een boek van schrijfster Astrid Lindgren als uitgangspunt kan het al bijna niet mis gaan en in de minutieuze regie van Inèz Derksen en de fantasievolle vormgeving van Bas Zuyderland, wordt ‘Ronja’ dan ook een kostelijke en eigenwijze voorstelling die jong en oud gedurende anderhalf uur aan het toneel gekluisterd houdt.

Ronja is de dochter van roverhoofdman Mattis en zijn vrouw Lovis. Ze groeit op tussen de rovers en leert dat ze de wereld zonder angst tegemoet moet treden. De roversfamilies Mattis en Borka zijn al heel lang elkaars aartsvijanden maar als Ronja op een dag Birk, de zoon van Borka ontmoet en zijn leven redt, groeit er een voorzichtige vriendschap tussen hen. Ze gaan samen op avontuur in het bos van Mattis en nemen het op tegen aardmannen, moens en vogelheksen. Als hun ouders de verboden vriendschap ontdekken en onmogelijk maken, lopen ze samen weg om in het bos te gaan wonen.
Deze muzikale familievoorstelling (7+) is – op wat kleine kritiekpuntjes na - buitengewoon geslaagd te noemen. De liedjes en muziek werken erg aanstekelijk, en al tijdens het eerste onbekende nummer klinkt een enthousiaste kinderlijke echo uit de zaal. De dialogen zijn voor alle leeftijden goed te volgen en het verhaal is beurtelings grappig, ontroerend en spannend. Voor kindertjes onder de zeven nu en dan misschien een beetje te spannend: een schattige kleuter verwisselt met haar duim in de mond haar stoel nu en dan voor de schoot van haar moeder, terwijl haar oudere zusje haar over haar bolletje strijkt en belooft dat het “allemaal heus goed komt”.
Lees verder >>>

Thuisreis
het Nationale Toneel

Lastige Herzberg blijft op afstand

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (15) / open doekje (1) /applaus (0) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Maaike Glerum

Hoe houdt een acteur zijn publiek geboeid als hij eigenlijk geen enkele emotie uit kan spelen? Acteurs Antoinette Jelgersma, Marjon Brandsma, Stefan de Walle, Vincent Linthorst en Wendell Jaspers gingen deze uitdaging aan tijdens de première 'Thuisreis', waarmee Het Nationale Toneel de deuren van zijn nieuwe theaterzaal aan de Haagse Schouwburgstraat voor het eerst openstelde voor publiek. Met de keuze voor dit stuk van Judith Herzberg heeft de jonge regisseuse Alexandra Koch het zichzelf en haar acteurs niet makkelijk gemaakt.

Herzbergs 'Thuisreis' bestaat uit twee verhaallijnen die op het toneel door elkaar heen verteld worden, terwijl ze zich niet in dezelfde tijdsdimensie afspelen. In het eerste verhaal keert twintiger Gwen terug naar haar ouderlijk huis om de verstoorde relatie met haar moeder te herstellen. Deze zoekt echter weinig toenadering tot haar dochter, in tegenstelling tot huishoudster Hilde, die moeder en dochter probeert te verzoenen. In het tweede verhaal zijn twee voormalig zakenpartners met elkaar op reis, nadat de tweelingbroer van een van hen zelfmoord heeft gepleegd.
Lees verder >>>

3 Zusters
Joop van den Ende theaterproducties

3 Zusters gaat ten onder aan teveel talent

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (7) / open doekje (9) /applaus (7) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (32).

Recensie door Judith Blankenberg

Met ‘3 Zusters’ gaat een nieuw project van Joop van den Ende van start: Cum Laude , waarin net afgestudeerde acteurs mogen laten zien wat ze in de grote zaal waard zijn. Deze ‘3 Zusters’ kenmerkt zich door een frisse benadering van Tsjechov, hoewel die vooral in de eerste twee bedrijven nogal rommelig aan doet. Ondanks dat de acteurs jong zijn en de verdieping van de karakters hier en daar wat te wensen overlaat, schemert het talent toch overduidelijk door. Voeg daaraan een chaotische mise-en-scène en wat humor toe en het resultaat is heel behoorlijk.

In een decor van bossen en water halen de drie zusters herinneringen op. Het is de verjaardag van de jongste zuster, Irina, en de gasten worden verwacht. Elf jaar geleden waren ze nog in Moskou. En nu willen ze niets liever dan terug naar Moskou. Vele personages maken hun opwachting op de verjaardag. Vooral door deze hoeveelheid acteurs op het podium is de focus en timing niet goed. De aandacht wordt regelmatig afgeleid van de acteur die staat te spreken.
De stijl van deze zusters wijkt totaal af van de ingeleefde speelstijl, die Stanislavski - de vaste regisseur van Tsjechov - ontwikkelde. De acteurs proberen de toeschouwers deelgenoot te maken van hun bedenkingen door zich rechtstreeks tot hen te richten. Deze benadering zorgt ervoor dat sommige acteurs op zulke momenten het contact met de andere spelers verliezen. Toch kan het talent van de meeste acteurs doorschemeren.
Lees verder >>>

Magna Plaza
Wunderbaum

Liefde in winkelcentrum: Wunderbaum ontroert

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (18).

Recensie door Judith Blankenberg

Ready for love? Met een enorm bord waarop deze tekst te lezen is, staat Matijs Jansen voor de Pearle in Hoog Catharijne. Hij wacht op zijn liefde, die maar niet komt. In ‘Magna Plaza’ spelen de acteurs van Wunderbaum tussen de winkelende mensen drie verhalen over de liefde. Slechts met koptelefoons kunnen de toeschouwers de verhalen volgen.

Het is een drukte van belang in Hoog Catharijne op zaterdagochtend. Consumenten haasten zich de roltrappen op en af, zonder oog te hebben voor hun omgeving. Slechts enkelen merken de groep mensen met koptelefoons op, die ergens naar kijken. Met de koptelefoons dringen de toeschouwers de intieme werelden van de personages binnen en kunnen de noodlottige liefdesgeschiedenissen gevolgd worden. Zo toont Wunderbaum dat wij geen oog meer hebben voor onze omgeving en dat er zonder dat we het merken vele persoonlijke drama’s plaats vinden. Slechts als onze aandacht er nadrukkelijk op gevestigd wordt, in dit geval met de koptelefoons, zien we meer dan normaal.
Acteurscollectief Wunderbaum maakt sociaal geëngageerd theater op locatie. In ‘Magna Plaza’ onderzoekt het de mogelijkheden van theater in de openbare ruimte. De film ‘Dolls’ van de Japanse regisseur Takeshi Kitano diende als basis. Consumentisme versus liefde als bron voor geluk is het uitgangspunt in de film en in de voorstelling. Zelfopoffering is het resultaat.
Lees verder >>>

Romeinse tragedies
Toneelgroep Amsterdam

Van Hove helpt Romeinse tragedies eigenhandig om zeep

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (20) / open doekje (3) /applaus (1) /beleefd applausje (7) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (9).

Recensie door Gigi Schuiten en Gert-Jan Stam

In ‘Romeinse tragedies’ ensceneert Ivo van Hove de stukken ‘Coriolanus’, ‘Julius Caesar’ en ‘Antonius en Cleopatra’ als een trilogie die liefst zes uur duurt. Op Shakespeare valt niet af te dingen, net zo min als op het spel van het grootste deel van het ensemble van Toneelgroep Amsterdam. De regisseur en artistiek leider heeft met namen als Fedja van Huêt, Barry Atsma, Karina Smulders, Hadewych Minis en Jacob Derwig een aantal geweldige, jonge talenten onder zijn hoede. Maar toch, niet alleen in de techniek, opbouw en vormgeving van het stuk, ook in het spel sijpelt hier en daar de wrange smaak van herhaling door.

De droge manier waarop Chris Nietveld haar zinnen afbijt en van een vragendkomische intonatie voorziet, is kenmerkend voor haar spel. Net als in ‘Opening night’ – waarvoor ze een nominatie voor de Colombina kreeg – zorgt ze daarmee voor de luchtige toets en soms klaterende schaterlachen. Gezien de lengte van het stuk is dat een welkome afwisseling maar het komt haar geloofwaardigheid als Cleopatra niet ten goede. Dat ze ook haar rolletje als nieuwspresentatrice in ‘Coriolanus’ op dezelfde manier invult, ondermijnt haar vorstelijke rol nog verder. Van de manier waarop ze loopt en beweegt tot haar mimiek: we zien Chris en niet de ijdele, sensuele koningin die zich als een godin liet vereren.
Ook het spel van tegenspeler Hans Kesting heeft hier onder te lijden. De kolderieke insteek van Nietveld beschadigt zijn veelal krachtige vertolking van de verscheurde Marcus Antonius. Toch legt Kesting zelf het bommetje onder zijn theatrale kredietwaardigheid. Het is een running gag onder het vaste publiek van Toneelgroep Amsterdam dat Kesting patent heeft op onfunctioneel naakt en hoe dan ook uit de kleren gaat. Op het moment dat hij als enige acteur met ontbloot torso en in zijn onderbroek over het toneel paradeert, is het dan ook dag Antonius, welkom Hans. Het slotstuk ‘Kesting en Nietveld’ geeft te denken over de voordelen van een vast ensemble.
Gelukkig zijn daar ook Fedja van Huêt en Barry Atsma in het eerste deel. Zij trekken niet hun kleren maar hun ego’s uit als ze in de huid van respectievelijk Coriolanus en Aufidius stappen. Samen zijn ze ook goed voor de enige, echt aangrijpende intermezzo’s in deze monsterproductie. Ondanks de ruimtelijke afstand tussen Van Huêt en Atsma op het toneel, weten ze samen hun spel toch klein en breekbaar te houden in de slotdialogen.
Lees verder >>>

Meisjes van Weleer
Theatergroep Tweelicht

Sterk stuk over gedragscode onder vrouwen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (28) / open doekje (12) /applaus (2) /beleefd applausje (5) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (9).

Recensie door Esther Hasselman

Theatergroep Tweelicht zet met ‘Meisjes van Weleer’ treffend het leven neer van de Nederlandse huisvrouw in de jaren ’50. Vier dames drinken gezellig thee en keuvelen over het huishouden, maar wat hen echt bezighoudt, daar wordt niet over gepraat. Als een van hen het stilzwijgen doorbreekt, wordt haar wreed de rug toegekeerd. Als ze dit toelaten, dan is de geest uit de fles. Uiteraard is deze ontwikkeling niet te keren.

De vier jonge actrices en makers van het stuk – Els Willems, Maruja Bob Remeijn, Martha Nuhoff en Josje Bruinsma – zetten de situatie overtuigend neer. Ze zappen van fragment naar fragment, waarbij als pauzemuziekje vijftigerjaren surf wordt gedraaid. De truttige, bijna robotteske gymnastiek die als intermezzo wordt uitgevoerd, illustreert treffend het keurslijf waarin de dames hun leven slijten. De rode draad is het gezamenlijke, keurige theedrinken, net niet met de pink omhoog.
‘Meisjes van Weleer’ is een uitgebalanceerd stuk, waarin dramatisch spel wordt afgewisseld met grappige vondsten. Zo steken de vrouwen hun hoofd in een emmer om zich af te sluiten van de wereld, en steeds als de situatie ongemakkelijk is of iemand een onderwerp heeft aangesneden dat taboe is, wordt dit opgelost met vragen als “wil je nog thee?’ of ‘heb je nog wat suiker voor me?’ Ze staan er onhandig bij, alsof ze niet te hulp kunnen schieten omdat ze hun handen vol hebben aan de kop en schotel die ze vasthouden.
Lees verder >>>

Tien Geboden
Wunderbaum

Tien geboden leidraad belangwekkend theater

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (25) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (38).

Recensie door Judith Blankenberg

De Rotterdamse Schouwburg opent het seizoen sinds enkele jaren met De (internationale) keuze van de schouwburg, een festival waarin belangwekkend buitenlands theater wordt getoond. Dit jaar is tijdens het festival het nieuwste werk van ‘onze’ Johan Simons bij NTGent in combinatie met het spelerscollectief Wunderbaum in Nederlandse première gegaan. Een knap staaltje belangwekkend theater, met de tien geboden als leidraad.

Een man pleegt een roofmoord en wordt veroordeeld tot de doodstraf. Actrice Els Dottermans beschrijft in een hartverscheurende monoloog de daad die haar zoon heeft gepleegd en waarvoor hij ter dood veroordeeld wordt. Gij zult niet doden is het gebod dat ten grondslag ligt aan deze scène. De voorstelling ‘Tien geboden’ is gebaseerd op de films van Krzysztof Kieslowski en wordt opgebouwd rond vijf van de tien geboden uit het Oude Testament van de bijbel. De overige vijf geboden zullen volgend seizoen in het tweede deel te zien zijn.
Zonder moralistisch of religieus te zijn, toont Johan Simons gewone mensen die ongewild in onaangename situaties terecht komen. Een man verliest zijn zoontje die door het ijs zakt. Een vrouw is vreemd gegaan en zwanger geraakt, nu ligt haar man op sterven en twijfelt ze over abortus. Het zijn geen afgeronde verhalen die worden verteld. Eerder schetsen van situaties, die de personages overkomen en waarop ze wel moeten reageren.
Lees verder >>>

Hexen
Hekwerk Theaterproducties

Goed acteerwerk onderuit gehaald door stokpaardjes Youp

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (20) / open doekje (1) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (11).

Recensie door Cisly Burcksen

Het befaamde recept van schelden op burgerlijkheid en troosteloze huwelijken, dat we kennen van de cabaretprogramma’s van Youp van ’t Hek, krijgt in zijn toneelstuk ‘Hexen’ een vrouwelijke invalshoek. Centraal in deze éénacter staan twee vrouwen op de dag dat hun ex-man voor de derde keer gaat trouwen.

In een hotelkamer, waar het licht warmer is dan de inrichting, ontmoeten twee vrouwen elkaar. Beide zijn ze getrouwd geweest met Erik, die nu op het punt staat voor de derde keer zijn jawoord te geven. Op het huwelijksfeest zullen de beide exen samen een ‘surprise act’ verzorgen. Terwijl ze zich verkleden en afwachten tot ze op moeten, blikken ze samen terug op de afgelopen jaren. Zullen ze, nu Erik hen allebei in de steek laat, tegen hem samenspannen? Of gaan ze ieder voor hun individuele wraak?
De thematiek van de echtscheiding is weinig vernieuwend: vrouwen die geen seks meer willen, alleen nog kunnen praten over de kinderen en hun man continu afzeiken. Wanneer er dan ook nog allerlei grapjes over het saaie kantoorleven voorbij komen, is het duidelijk dat Youp van 't Hek voor het schrijven van deze tekst zijn stoffige kast met stokpaardjes heeft opengetrokken. Niet alleen het onderwerp is herkenbaar, maar ook het taalgebruik. Het is een stuk met vaart, humor en een verrassende ontknoping, maar het had ook in de jaren zestig opgevoerd kunnen worden. Dan was het zeker confronterend en maatschappijkritisch geweest. Nu blijft de reactie van het publiek beperkt tot wat gegniffel over deze huwelijks- en vreemdgaansperikelen.
Lees verder >>>

Death Kit
Branoul

Literaire thriller Death Kit ontbeert spanning

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (6) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Judith Blankenberg

Waar kun je nog op vertrouwen als je eigen waarnemingsvermogen is aangetast? Beide hoofdpersonen uit ‘Death Kit’ krijgen met deze vraag te maken. Hester omdat ze blind is geworden, Diddy omdat hij denkt een moord gepleegd te hebben, terwijl Hester beweert dat hij nooit is weggeweest. ‘Death Kit’ is literair theater met een beeldende dimensie. Julia van de Graaff bewerkte de gelijknamige roman van Susan Sontag tot een literaire theaterthriller, waarin het beeld een belangrijke rol speelt. Hierdoor lijkt de voorstelling nog het meest op een nachtmerrie. De spanning van een thriller ontbreekt echter.

In ‘Death Kit’ wordt de toeschouwer geconfronteerd met de wereld van Diddy, een zakenman uit New York. Dat er iets niet in orde is in deze wereld wordt al snel duidelijk. Personages gaan op en af, verdwijnen onder een bed en komen via het matras weer tevoorschijn als een ander personage. De diverse deuren op het podium leiden nergens heen. En het bed dat centraal op het podium staat, is zowel een treincoupé als een ziekenhuisbed. Diddy ligt op het bed, pakt een potje met pillen en eet deze op. Dan begint het echt.
Diddy is op zakenreis en ontmoet in de trein de blinde Hester en haar tante. Tijdens de treinreis houdt de trein plotseling stil. Wanneer Diddy, die is gaan kijken wat er aan de hand is, terugkeert en zegt dat hij een spoorwerker doodgeslagen heeft, beweert Hester dat hij de coupé nooit verlaten heeft. Deze scène zet Diddy’s waarnemingen op losse schroeven. De centrale vraag is: heeft hij de moord gepleegd of niet?
Lees verder >>>

Gewoon beginnen met Hamlet
Driekeerniks

Indrukwekkend theaterdebuut voor Driekeerniks

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (11) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (8) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (20).

Recensie door Maaike Glerum

"Ik kan het vogelnestje voor jullie doen. Een ander kunstje kan ik niet", biecht Jip op aan de zaal. "Maar hoe?", vraagt de jonge actrice aan haar publiek, "kan ik jullie laten zien welke prachtige voorstelling zich afspeelt in mijn hoofd?" Na afloop van het stuk valt niets anders te concluderen dan dat dit Jip, gespeeld door de jonge actrice Nona Buhrs, toch erg goed is gelukt. ‘Gewoon beginnen met Hamlet’ is een vrolijke en persoonlijke voorstelling, die indruk maakt door het lef en de creatieve energie van zijn makers. Samen met schoolvrienden Matthijs van de Sande-Bakhuyzen (18) en Ludwig Bindervoet (18) richtte de 19-jarige Buhrs vorig jaar toneelgroep Driekeerniks op. Op vrijdag 7 september maakte het kersverse driemanschap zijn theaterdebuut in het Amsterdamse Fijnhouttheater.

Het stuk gaat over Ben, Jip en Teun, drie jonge acteurs bezeten van toneel. In hun onervarenheid weten ze echter niet precies hoe ze hun passie gestalte moeten geven. Temidden van een bonte verzameling kostuums en een tafel vol scripts gaan ze met zichzelf en met elkaar de confrontatie aan, op zoek naar een manier om zich uit te drukken op de spelvloer. De teksten van Shakespeare vormen op deze ontdekkingsreis een constante factor. Aanvankelijk leidend in hun spel maken deze gaandeweg steeds meer plaats voor zelfgeschreven teksten. Het is op die momenten dat de drie jonge acteurs de meeste indruk maken. Hun teksten zijn eerlijk en bij vlagen geestig. Hun spel is ontwapenend, trefzeker en getuigt van een bewonderenswaardig zelfbewustzijn. Daarom is het zo jammer dat de zangkwaliteit van het drietal nogal te wensen overlaat. Misschien zijn het premièrezenuwen maar op de schaarse momenten dat er wordt gezongen, klinkt het vals. Het aanstekelijke spelplezier van het drietal is er echter niet minder om.
Lees verder >>>

Grond
Boukje Schweigman

Grond: met ingehouden adem genieten

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (21) / open doekje (5) /applaus (13) /beleefd applausje (14) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Janneke Robers

‘Grond’ is een poëtische, sprookjesachtige voorstelling. Bijna een uur lang overrompelt Boukje Schweigman haar publiek met prachtig geënsceneerde beelden. Het is een genot dat de voorstelling- première 2004- weer als remake op de planken staat. Of in dit geval in de klei staat. Men kan zich opnieuw verliezen in de fantastische beelden, magische bewegingen en heerlijke klanken van duo Schweigman en vaste vormgever Theun Mosk.

‘Grond’ is net als de andere voorstellingen van Schweigman geen theater in de traditionele zin van het woord. Verwacht geen tekst, narratief of karakterontwikkeling. Wel een explosie aan visuele hoogstandjes en een unieke soberheid in decor en beweging. De mimespeelster weet als geen ander hoe ze de aandacht van haar publiek moet sturen. Voorafgaand aan ‘Grond’ neemt zij hen mee op een route door het theater. In het begin kletst men er nog vrolijk op los, maar hoe dieper zij de aarde trekken, hoe stiller de stoet. De gangen worden steeds duisterder. De trappetjes steeds nauwer. Plotseling is het helemaal donker en moet de bezoeker, met behulp van alleen een touw, zelfstandig zijn weg naar de tribune vinden. Het werkt wonderwel, want in deze duisternis verdwijnen de beslommeringen van alle dag naar de achtergrond en ontstaat een uiterste concentratie bij het publiek.
Lees verder >>>

Khadish/Erwartung
Studio Minailo

I want my MTV!

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (15) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (9) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (9).

Recensie door Gert-Jan Stam

Regisseur en producent Sjaron Minailo heeft volgens de flyer de voorstelling ‘Khadish/Erwartung’ gemaakt vanuit een “eigentijdse operabenadering”. Hij introduceert de term MTV Opera en wil het publiek uitdagen met de “ogen te luisteren en met de oren te kijken”. Kortom, met de marketing van deze voorstelling zit het wel goed, maar wat leveren deze ideeën nu werkelijk op?

‘Khadish/Erwartung’ bestaat uit twee delen die door een pauze van elkaar gescheiden zijn. Het eerste deel gaat over Kadisha, de vrouwelijke leider van een imaginaire minderheidsgroepering. Haar rol wordt gezongen en gespeeld door Anat Spiegel. De muziek bestaat enerzijds uit gesampelde stemklanken als zuchten, steunen, hijgen (zie ook bijv. het album ‘Medulla’ van Bjork) en anderzijds uit hysterische koorknaapjeszang. Een combinatie waarvan Jacqueline Oskamp, muziekrecensente van Vrij Nederland, tijdens een presentatie van dit stuk een jaar geleden niet heel erg vrolijk werd.
Naar we mogen aannemen Anat Spiegel zelf, staat op een wat kneuterig podium met pinda-achtige propobjecten en ze wekt de indruk voornamelijk haar eigen zang te playbacken. Achter haar zijn twee niet al te grote videoschermen met daarop inderdaad erg MTV-achtige beelden. Ontzettend esthetische scènes van de koorknaapjes, een mevrouw met een raar voorkomen en nog zo wat zaken. Door middel van een CNN-nieuwsbalkje leren we waar het om draait: In een badhuis van de groep heeft zich een ramp voltrokken, de overheid negeert het en Khadisha overweegt met geweld aandacht voor haar zaak te vragen. Het onaantrekkelijke alternatief is de dialoog aangaan.
Lees verder >>>

The Smile off Your Face
Ontroerend Goed

Ontroerend Goed: nauwelijks ontroerend of goed

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (19) / open doekje (5) /applaus (7) /beleefd applausje (4) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (6).

Recensie door Janneke Robers

Geblinddoekt, de handen geboeid en in een rolstoel wordt de bezoeker van ‘The Smile off Your Face’ de voorstelling binnen gereden. Een brandende aansteker knispert vlak voor het hoofd. De huid tintelt en het lijkt alsof de haartjes op het gezicht langzaam wegsmelten. Het zintuiglijke theater van Ontroerend Goed is allerminst geruststellend.

Ervaringstheater waarbij de zintuigen geprikkeld worden, is niet meer nieuw. Denk bijvoorbeeld aan voorstellingen van Le Nu Perdu of die van Boukje Schweigman en Theun Mosk. Toch zijn dit soort belevenissen elke keer weer anders. Veelal proberen de makers hun bezoeker een veilig gevoel te geven, zodat deze zich durft over te geven en zijn fantasie de vrije loop laat gaan. Onroerend Goed zoekt het daarentegen juist in de tegenovergestelde richting. Geen warm bad waarin de zintuigen zachtjes beroerd worden, maar een voortdurend aanhoudende onderhuidse spanning. Dit kan verrassend werken, maar bij ’The Smile off Your Face’ vergaat het lachen het publiek inderdaad snel.
Ontroerend Goed beroept zich op vrij gemakkelijke elementen om zijn publiek in de stemming te krijgen. Dicht tegen elkaar aanliggen op een bed voelt al snel intiem en ruw tegen een muur gekwakt worden, is met een blinddoek op niet anders dan zonder; vervelend. Een vertrouwelijk aandoend gesprek met vragen als “Wat vind je mooi?” en “Vind je dit intiem?” is in deze voorbedachte theatrale setting totaal ongeloofwaardig. Hoe geïnteresseerd is de vraagsteller daadwerkelijk in de antwoorden? De in eerste instantie opgebouwde spanning slaat dan ook snel om in irritatie. Mede dankzij het constante geroezemoes door de ruimte.
Lees verder >>>

Uptijd
Theater Artemis

Stress in een relaxcentrum ontspant de lachspieren

staande ovatie (14) / open doekje (8) /applaus (8) /beleefd applausje (2) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (17).

Recensie door Bart Krull

Voor 'Uptijd’, een co-productie van theater Artemis en Norfolk, is het podium omgetoverd tot de entree van Relaxcomplex Tropical Heat. Het publiek ziet kluisjes, plastic palmbomen, een zitbankje en de rand van een zwembad. De geur van eucalyptus vult de zaal. Even lekker relaxen? Vergeet het maar. Ontspannen is wel het laatste wat er gebeurt in ‘Uptijd’. Althans, voor de actrices.

Het begint al bij de opkomst van het personeel van Tropical Heat. Deze dames zijn zo fanatiek in hun positieve benadering van alles en iedereen, dat hun geboetseerde glimlach nauwelijks van hun gezichten verdwijnt. Een van hen (Hannah van Lunteren) lijkt net nieuw bij Tropical Heat en heeft duidelijk wat meer moeite met deze opgelegde gezelligheid. Hierdoor stuntelt ze heerlijk door de voorstelling heen. Dit levert enkele komische scènes op, zoals haar uitleg van het ‘koan floaten’.
'Uptijd' speelt zich grotendeels af rond de zusters Oink (Marieke de Kleine en Rosa Reuten) die te gast zijn in Tropical Heat. Ze lopen wat onwennig rond en raken maar niet op hun gemak. De overdreven begeleiding helpt daarbij natuurlijk niet. Ook komt er af en toe een onheilspellend geluid uit de sauna. Na een tijdje stormt daar vaste gast Jacqueline (Loes Haverkort) uit die meteen een fles water achterover slaat. Als ze daarna in een geforceerd gesprek haar wilde feestverhalen vertelt, maakt ze het alleen maar erger voor de beide zussen. Haar onstuimige optreden is erg grappig.
Lees verder >>>

Mo(ve)ment
BNO Productions

Handen kunstenares halen mystieke voorstelling onderuit

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (11) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (7) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (4).

Recensie door Janneke Robers

In Mo(ve)ment ontmoeten de penseel van Tali Farchi en de dans van Benno Hübner elkaar in een bruisende dialoog. Zij tekent zijn dans, hij beweegt haar tekening. Wat ontstaat, is een spel tussen podiumkunst en beeldende kunst, tussen live-painter en danser. Ironisch genoeg zijn het de handen van de kunstenares die na een veelbelovend begin, de voorstelling onderuit halen.

Tali Farchi heeft in danser Benno Hübner haar ideale model gevonden. Tijdens hun gezamenlijke voorstelling Mo(ve)ment is hij haar inspiratie, de energie die ze overbrengt in haar schilderingen. Zonder elkaar kunnen ze niet, toch is het duidelijk Farchi die de voorstelling draagt. Vlinders, engeltjes, ruisende grassprieten en langzaam overwaaiende wolkenvelden ontstaan in een mum van tijd onder haar handen. De schilderingen worden rechtstreeks geprojecteerd op het achterdoek.
Op Farchi’s tafel ligt een scala aan materialen. De van oorsprong Israëlische schilderes brengt hiermee met het grootste gemak de dans van Hübner tot leven. Met de kwast ontstaan beelden op de witte bladzijden, met water vervaagt zij ze. Houtskool en potlood leggen een lijn vast. Telkens draait ze na een aantal minuten de pagina om en begint opnieuw. Het geeft verstilde rustpunten. Een leeg, kaal en blanco begin. Juist die witte bladen, tussen een wirwar aan kleuren, raken. Heel even schept het verwachtingen van ontelbare mogelijkheden. Het creëert een spanning die, op het moment dat haar penseel het papier weer raakt, overgaat in de virtuoze snelheid waarmee ze tekent. Het uiteindelijke resultaat is een kleurrijke mengelmoes van wilde expressieve strepen en vegen gebaseerd op de beweging van de danser.
Lees verder >>>

Abel
Different Trains

Boot vertrekt, aandacht blijft aan wal

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (17) / open doekje (5) /applaus (1) /beleefd applausje (9) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Janneke Robers

De locatievoorstelling ‘Abel’ vindt plaats aan boord van een oude sleepboot. Een bejaarde schipper neemt zijn opvarenden voor een allerlaatste keer mee op een verre reis naar onbekende terreinen. Onder begeleiding van twee saluerende matrozen, een vuurspuwer en de donkere tonen van een bastuba vaart het schip langzaam de stad uit. Theatercollectief Different Trains duikt met hun eerste grote buitenvoorstelling het diepe in en weet zich maar amper op het droge te hijsen.

Varend door de Groningse binnenstad vertelt zeeman Abel zijn levensverhaal, doorspekt met locale oudheidkundige informatie. Een prachtvrouw met rode haren en groene ogen, het natuurhistorisch museum waar je op zondag voor een dubbeltje naar binnen kon en spannende gebeurtenissen in internationale havensteden wisselen elkaar fragmentarisch af. Zijn verhaal wordt aangevuld met projecties. Vanaf de boot richten technici hun beamers op de langskomenden gebouwen, onvermoede voorbijgangers en schepen.
Het is een goed concept; een multidisciplinair optreden aan boord van een varend schip. Zo vond ook het Noorderzon publiek, want alle voorstellingen van ‘Abel’ waren onophoudelijk uitverkocht. Helaas is de uitwerking matig.
Lees verder >>>

Smaller – Poorer - Cheaper
Acrobat

Sobere Acrobat op hoog niveau

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (30) / open doekje (6) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (22).

Recensie door Cisly Burcksen

‘Smaller- Poorer – Cheaper’ is een voorstelling waarin acrobatische hoogstandjes centraal staan. Bij deze beschrijving moet menigeen denken aan het theaterspektakel van Cirque du Soleil. De Australische formatie Acrobat geeft een heel andere, onverwachte invulling aan dit begrip. Het multidisciplinaire theaterfeest Noorderzon in Groningen vormt een omgeving waar deze anarchistische familievoorstelling uitstekend op zijn plaats is.

In een stampvolle tent, waarbij het publiek aan drie kanten rondom het speelvlak zit, geven de drie acrobaten Simon Yates, Jo-Ann Lancaster en Mozes ieder een solo van ongeveer twintig minuten. Hun solo’s worden gekenmerkt door een mix van knap stuntwerk en clownesk vermaak. De voorstelling is letterlijk adembenemend wanneer de zaal massaal zijn adem inhoudt bij de trapeze-acts. Zuchten en kreten van opluchting gaan door het publiek wanneer de zoveelste gewaagde sprong weer op een prachtige manier is volbracht. Gevolgd door een luid applaus natuurlijk. Maar gelukkig hoeven de toeschouwers niet de hele avond in spanning op het puntje van hun stoel te zitten. De solo’s zijn doorspekt met de nodige humor, zoals een goochelstriptease en een koorddansnummer waarbij de acrobaat op het slappe koord een hilarisch ochtendritueel met melk en cornflakes uitbeeldt en zich al balancerend aankleedt.
Lees verder >>>

De Lachende Mens
Jos Houben

Lachende mensen in de hoofdrol bij Jos Houben

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (2) /applaus (7) /beleefd applausje (3) / geen applaus (11) of gooien met rotte tomaten (9).

Recensie door Cisly Burcksen

Wie bij cabaret aan maatschappijkritiek denkt en verwacht een beetje op stang gejaagd te worden, komt bij De Lachende Mens bedrogen uit. Zo mild als zijn Vlaamse tongval is ook de humor van Jos Houben. De voorstelling is puur erop gericht om te vermaken en wil niemand voor het hoofd stoten. In de nostalgisch aandoende Spiegeltent op het Groningse Noorderzonfestival brengt Houben een conference over lachen, die hij met live-experimenten illustreert.

“Een filosofische gedachte is alleen waardevol als je het als grap kunt vertellen.” Het is één van de aforismen (in dit geval van Wittgenstein), waarmee Jos Houben zijn conference over het lachen afsluit. Blijkbaar denkt hij dat het ook omgekeerd werkt, want hij brengt zijn grappenmakerij als een filosofisch betoog. Een leuke insteek, maar het kan ook gezien worden als een afleidingsmanoeuvre om het gebrek aan echte diepgang te vermommen. In de huiselijke sfeer van de tent in het Groningse Noorderplantsoen, met nostalgische details zoals gekleurde raampjes en krullerige zuilen, wordt een soort college over lachen gegeven. Uitgangspunt hiervan is het menselijk lichaam en zijn relatie met de zwaartekracht. Het publiek vormt in feite het hoofdpersonage, want zij zijn “de lachers”. De cabaretier zelf speelt de rol van docent en ondersteunt zijn betoog met een scala aan rare loopjes en gebaartjes. Zo laat hij bijvoorbeeld verschillende malen hetzelfde struikelende loopje zien, maar kijkt telkens op een ander moment na zijn val op of iemand het gezien heeft. Deze laboratoriumsituatie moet illustreren hoe de ene reactie grappiger is dan de andere.
Lees verder >>>

Duo & Accumulated Layout
Hiroaki Umeda

Licht zorgt voor eenzame opsluiting

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (6) / open doekje (5) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Janneke Robers

Eindelijk kan ook Nederland kennis maken met de veelgeprezen Hiroaku Umeda. Zijn choreografie ‘Duo & Accumulated Layout’ is de openingsvoorstelling van het DownTown programma van Noorderzon. DownTown is de programmering van het festival buiten het plantsoen in o.a. het Grand Theatre, De Pepergasthuiskerk en de Puddingfabriek. De keuze voor ‘Duo & Accumulated Layout’ is veelbelovend. Het is de eerste keer dat de Japanner een optreden in Nederland geeft en het is tevens de eerste keer dat hij zijn choreografieën ‘Duo’ en ‘Accumulated Layout’ gezamenlijk vertoont.


Duo
Het podium is, op twee lichtvlakken op het achterdoek na, donker. In het ene vlak staat Hiroaku Umeda, op het andere projecteert hij zichzelf digitaal. Langzaam beweegt de Japanner zijn linkerarm omhoog. Zijn evenbeeld volgt. Minutenlang houdt Umeda deze minimale, maar sierlijke variatie in houding vol. Dan zwelt de elektronische muziek aan. Zijn digitale projectie laat de bewegingen van het daadwerkelijke lichaam los. Het vermenigvuldigt zich, splijt op de beat uit elkaar of spat uit een in pixels. Het is niet meer Umeda zelf die de aandacht naar zich toe trekt als performer en choreograaf, maar zijn computerimage. Voortdurend probeert het los te komen van de bewegingen die de kleine japanner maakt. Als uiteindelijk Umeda’s evenbeeld een eigen leven gaat leiden, is dan ook haast niet meer te spreken van een dansvoorstellingen in de traditionele zin van het woord. Het computerbeeld trekt zodanig de aandacht dat de voorstelling eerder een graffiti/video-art installatie te noemen is.
Lees verder >>>

Small metal objects
Back to Back Theatre

Back to back een van de parels op Noorderzon

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (10) / open doekje (6) /applaus (7) /beleefd applausje (4) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (6).

Recensie door Janneke Robers

Tussen de mensen die langzaam het drukke kruispunt van de Leliesingel en de grote Kruisstraat over slenteren, staan Steve en Gerry. Op een tribune in een van de hoeken zit 150 man publiek met een koptelefoon op hun hoofd. Voor het onvermoede langslopende festivalpubliek een vreemde gewaarwording, voor de bezoekers met koptelefoon een prachtig schouwspel. Back to Back bespeelt met hun voorstelling ‘Small metal objects’ niet alleen hun eigen publiek, maar ook diegene die totaal onwetend langs lopen.

De Australische theatergroep Back to Back reist deze zomer met hun voorstelling ‘Small metal objects’ Europa rond. De festivalhit gaat over communicatie, vriendschap en de kracht van het individu. Het plot draait om twee vrienden, Gerry en Steve, waarvan de eerste op het punt staat betrokken te worden bij een louche deal. Laat hij zijn vriend achter of kiezen ze voor elkaar en bieden ze samen weerstand? Het is een klein, persoonlijk drama dat zich voor het publiek ontvouwt. Intens en prachtig gespeeld door twee geestelijk minder capabele acteurs. Dit, gecombineerd met de uiterst bijzondere setting, maakt het geheel geniaal.
De voorstelling begint met een gesprek tussen Steve en Gerry over de liefde. “It doesn’t mean you’re gay, if you don’t have a girlfriend.” Ondertussen zoekt het publiek met koptelefoon op, koortsachtig naar de personen die bij deze stemmen horen. Voor hen langs slentert het Noorderzonpubliek, genietend van de zon. Overal zie je groepjes pratende mensen, maar wie en vooral waar zijn Gerry en Steve?
Lees verder >>>

…it’s only a rehearsal
zero visibility corp

Zinderende kus tijdens acrobatisch dansduet

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (4) / open doekje (5) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (4).

Recensie door Janneke Robers

Choreografe Ina Christel Johannessen verbeeldt met ‘...It’s only a rehearsal’ de aantrekkingskracht tussen man en vrouw. Spannend, emotioneel geladen en bijzonder energiek. Dansers Line Tørmoen en Dimitri Jourde van Zero Visibility Corp. wachten warm glimlachend hun publiek op. Ze bekijken hen aandachtig en wijzen de nog lege plekken aan. Een zacht begin van een daarna krachtig, sensueel duet.

‘...It’s only a rehearsal’ is een spel van voortdurend aantrekken en afstoten. De stijl van de Franse danser Jourde is aards, bevat veel yogabewegingen en is op momenten zelfs onderdanig. Tørmoen danst daarentegen wild, sensueel en uitbundig. Soms zacht rondtrippend de punten van haar schoenen, soms met grote sprongen door de ruimte suizend. De combinatie van krachtige, hoekige bewegingen en klassieke danspassen geeft haar een katachtige sierlijkheid. Toch is het Jourde die op zijn prooi jaagt, haar van alle kanten bestudeert en geduldig het juist moment afwacht om toe te slaan. Langzaam maar zeker stijgt de spanning in hun samenspel. Beide dansers worden steeds handtastelijker. Armen en benen verstrengeld in elkaar proberen ieder de ander te overmeesteren. Dit resulteert uiteindelijk in een lange, zinderende kus tijdens een acrobatisch duet.
Lees verder >>>

Ladies First
Matanicola

Italianen verwarren Grand Theatre met travestietenbar

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (13) / open doekje (5) /applaus (4) /beleefd applausje (8) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Janneke Robers

Het Groningse Grand Theatre is voor de wereldpremière van ‘Ladies First’ tijdens festival Noorderzon door Matanicola veranderd in een macabere kelder. In een omgeving behangen met ijzeren kettingen, zwart-witte draperieën en rookgordijnen, gaan zes mannen verkleed als vrouwen opzoek naar de zinderende erotiek uit het Berlijnse nachtclubleven uit de jaren 20. Maar die poging faalt jammerlijk en ontaardt in een luguber en plotloos schouwspel van homo-erotische handelingen.

Matanicola onderzoekt, zoals ze dat zelf noemen: “de beïnvloeding van de huidige popcultuur door te spelen met onderwerpen rond seksualiteit en androgynie.” De broeierige sfeer uit de beruchte ‘roaring twenties’ vormt daarbij het uitgangspunt. Maar Matanicola gaat voorbij aan het feit dat die sfeer voornamelijk bestond vanwege het contrast tussen het openbare leven en een heel andere, veel strengere zedelijke moraal. Die zo belangrijke tegenstelling wordt in dit stuk niet naar voren gebracht. De Italiaanse dansgroep klampt zich vast aan een enkel aspect uit de gekozen subcultuur; erotiek. Tot vervelens toe beelden ze losse masturbatiescènes, droogneuken en groepsseks in verschillende samenstellingen uit. Het dansgehalte hierbij is geminimaliseerd tot een louter cabaretachtig optreden. Het geheel blijft steken op het niveau van een foute travestieten show met overbekende pasjes en schalkse blikken.
Lees verder >>>

Jamais Vu
Aniek Boon en Hendrik Aerts Cie,

Te gast op een naargeestig feestje

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (13) / open doekje (2) /applaus (6) /beleefd applausje (11) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Esther Hasselman

Aniek Boon en Hendrik Aerts Cie. gaven op Noorderzon een feestje met het publiek als gast. Binnen enkele minuten begint het hele gezelschap af te glijden langs het hellende vlak waarop de relatie zich bevindt. Er is geen redden aan en de gasten kunnen niet anders dan zich over geven aan de verdrietige situatie.

Hendrik Aerts geeft in ‘Jamais Vu’ een feestje voor Aniek Boon, in een poging hun relatie te redden. Direct is duidelijk dat het hiervoor te laat is. Zij is een wrak en het lukt hem ternauwernood haar fatsoenlijk te blijven benaderen. De tien gasten zijn het publiek; ze zitten aan de feesttafel. Door deze intieme setting worden ze onmiddellijk meegetrokken in de onderstroom van wanhoop en onderdrukte haat. Dit roept een gevoel van onbehagen op, alsof ze voyeur zijn tegen wil en dank.
Afstand nemen en dit feestje simpelweg uitzitten, dat zit er niet in: de acteurs betrekken hun gasten steeds weer bij de situatie, door ze kleine handelingen te laten verrichten. En ze stellen de gasten allerlei verontrustende vragen, zoals: “Ben jij weleens ergens voor weggelopen?” “Heb jij weleens ergens lang op gewacht?” “Kun je iemand het ziekenhuis in slaan met de intentie diegene te helpen?”
Lees verder >>>

Martha
Catherine Wheels Theatre Company

Gelauwerde Martha valt wat tegen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (5) /applaus (4) /beleefd applausje (9) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (6).

Recensie door Gigi Schuiten

Misschien ligt het aan de vertaling dat het gelauwerde ‘Martha’ van het Schotse theatergezelschap Catherine Wheels Theatre Company niet echt binnenkomt of beklijft. Of misschien hebben de acteurs dit stuk, dat al sinds de oprichting van het gezelschap in 1999 in het repertoire is opgenomen, simpelweg te vaak gespeeld. Want hoewel het decor naast functioneel ook prachtig is, en er op spel noch techniek echt iets valt aan te merken, vervaagt de herinnering aan deze voorstelling op festival Noorderzon in Groningen eigenlijk al voor het laatste applaus heeft weerklonken.

Hoofdpersoon Martha in het gelijknamige jeugdtheaterstuk is een kluizenares. Haar hutje bevindt zich niet op de spreekwoordelijke hei maar aan zee. De wat oudere vrouw vermijdt contact met buren en dorpsgenoten en jaagt iedereen die zich wel in haar buurt waagt, met bruuske woorden en dito gedrag weg. Het ligt voor de hand dat iets of iemand het hart van de afstandelijke Martha zal ontdooien, en dat gebeurt ook.
De moraal van dit verhaal zal voor de meeste kinderen niet echt duidelijk zijn. Misschien is het in Schotland anders maar de Nederlandse doelgroep van 5+ komt vermoedelijk weinig kluizenaars tegen en is overwegend te jong om verbanden te kunnen leggen met het eigen leventje thuis of op school, met vriendjes en vriendinnetjes of met fenomenen als pesten en uitgestotenen.
Lees verder >>>

I Sette a Tebe
Michela Lucenti/Balletto Civile

‘Zeven tegen Thebe’ verdient schouwburg

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (6) /applaus (2) /beleefd applausje (8) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Gert-Jan Stam

De Romeo-tent op het Noorderplantsoen in Groningen zat zaterdagavond tijdens Noorderzon tot de nok toe vol. Op het programma stond ‘I sette a Tebe’ van Michela Lucenti i.s.m. Baletto Civile. Een bewerking van Aischylos, gepimpt met citaten van Yasser Arafat, Ariel Sharon en Bertold Brecht. De Italiaanse acteurs/dansers/zangers presenteerden totaaltheater van een zeer hoog niveau.

Twee jaar werkt Michela Lucenti nu samen met de multitalenten van het Baletto Civile. Na ‘Trojan women’ is ‘I sette a Tebe’ de tweede productie waarbij ze klassiek theater proberen te koppelen aan actuele thema’s. In de vorm van wat hun producent een “politieke musical” noemt.
Maar het woord musical roept niet de juiste associaties op. ‘I sette a Tebe’ is geen klef, overgeproduceerd liedjesspektakel maar theater pur sang. Het decor is sober: zwarte doeken voor de zij- en achterkant en witte lichtvlakken die ruimten aangeven op de vloer. Verder zijn het elf buitengewoon getalenteerde spelers die met een eigenzinnige combinatie van zang, dans en acteerwerk het noodlottige verhaal van de stad Thebe vertellen.
Lees verder >>>

Mario, ga eens opendoen
Theater Proletariaat / tg Casco

Poep- en pieshumor gebracht als Kamagurkiaans absurdisme

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (17) / open doekje (4) /applaus (12) /beleefd applausje (9) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (24).

Recensie door Esther Hasselman

Het Theaterproletariaat en Casco brengen op de Parade het door Kamagurga geschreven stuk ‘Mario, ga eens opendoen, er wordt gebeld’. De artiesten lijken zich aan dit stuk te hebben vertild: Kamagurka laat zich niet zo gemakkelijk immiteren. Hun poging tot absurdisme resulteert in poep- en pieshumor.

De platte grappen worden aan elkaar geregen in een flinterdun plot: een hoogzwangere vrouw die vreemdgaat (“Maar ge moet niet in mij spuiten als ge klaarkomt, want dan weet ik vanavond niet meer wie de vader is”), gevolgd door een bevalling. Hier tussendoor lopen diverse figuren op het toneel waarvan de functie onduidelijk blijft tot het eind.
Mario zelf wordt gespeeld door de altijd op de Parade aanwezige Dick van den Toorn, die niet eens de moeite heeft genomen om zijn poging tot Vlaams spreken aannemelijk te maken: hij klinkt als iemand uit een Amsterdamse volksbuurt, die net vijf minuten heeft geoefend op de immitatie van een Vlaming. Het lijkt er niet op dat hij zich langer dan vijf minuten op zijn rol heeft voorbereid
Lees verder >>>

Sterk / Zwart / Zonder Suiker
Van Houts en De Ket

Wisselende kwaliteit in best of Van Houts en De Ket

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (21) / open doekje (8) /applaus (6) /beleefd applausje (7) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (30).

Recensie door Esther Hasselman

Het cabaretduo Van Houts en De Ket neemt na 10 jaar afscheid van de Parade. Dat doen ze met een ‘Best of Show’ die bestaat uit drie korte voorstellingen met in ieder stuk acht van de leukste, opmerkelijkste en sterkste scènes uit het afgelopen decennium. Met de titels ‘Sterk’, ‘Zwart’ en ‘Zonder Suiker’ knipogen George van Houts en Tom de Ket naar hun respectievelijke rollen als Kanis en Gunnink in de bekende tv-reclame voor het gelijknamige koffiemerk en geven bovendien een treffende omschrijving van het soort humor dat het publiek kan verwachten: sterk, zwart en zeker niet te zoet.

Voor de laatste keer maken de heren parade voor hun tent op het festivalterrein. Niet dat het nodig is, want ze zijn avond aan avond uitverkocht. Van Houts zit dan al in zijn rol van chagrijnige, oude man; als je ze niet beter zou kennen, zou je direct oordelen dat het inderdaad tijd wordt om te stoppen met de Parade. Hij vindt dat de Parade niet meer is wat het geweest is. “Vroeger werd de Parade bezocht door een select gezelschap. Maar tegenwoordig ...” Het publiek wordt verzocht toch eens goed rond te kijken: Huishoudbeurs! “Nee, ik bedoel jou niet, maar kijk nou eens om je heen.”
Alledrie voorstellingen beginnen met up-tempo muziek om het publiek op te warmen, wat naarmate de avond vordert, steeds meer effect heeft. De stemming zit erin. Daarop volgt het vaste ritueel rond de mobiele telefoons: de heren dreigen met een spontaan ingelaste, extra scène met in de hoofdrol degene wiens telefoon tijdens de voorstelling af gaat. “Voor de rest van het publiek altijd zeer vermakelijk maar voor de eigenaar van die telefoon, een traumatische ervaring”.
Lees verder >>>

Bandafobia
De Karate Baronnen

Uitstekend acteerwerk in gelikt en vrolijk Bandafodia

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (42) / open doekje (10) /applaus (9) /beleefd applausje (3) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (34).

Recensie door Gigi Schuiten

Op de Parade in Utrecht struinen de ongelukkigen die geen kaarten wisten te bemachtigen voor ‘Bandafobia’, à la Oerol de rij voor de tent af op zoek naar toeschouwers die er misschien eentje over hebben. Na afloop is duidelijk waarom want als er al iets aan te merken is op deze voorstelling van De Karate Baronnen, dan moet het zijn dat het talent van zowel Jeroen van Koningsbrugge als Michiel Varga zonder twijfel een veel uitdagender productie aan kan dan deze gelikte, komische en erg goed gespeelde klucht.

Jeroen van Koningsbrugge is eerder dit jaar toegetreden tot ‘De Lama's’, de tv-hit van omroep BNN, en was al een bekende Nederlander door onder andere zijn rollen in televisieseries als ‘IC’, ‘Baantjer’ en ‘Koppels’. Michiel Varga raakte bekend bij het grote publiek door rollen in de film ‘Lef’ en de soapserie ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’(GTST). Als het duo De Karate Baronnen maakten ze vorig jaar het succesvolle ‘Bandalosa’ voor de Parade.
Net als in die voorstelling wordt in ‘Bandafobia’ alles geplaybackt. Van te voren zijn de scènes door verschillende mensen ingesproken en opgenomen op een geluidsband. Van Koningsbrugge en Varga wisselen razendsnel tussen de verschillende typetjes en blinken uit in mimiek. Het toevoegen van bekende meezingers is al menig gezelschap opgebroken maar werkt uitstekend voor De Karate Baronnen en levert flink wat hilarische momenten op. En ook deze keer draait het om de vraag ‘wie heeft het gedaan?'
Lees verder >>>

Grip
Lonneke van Leth

Ondanks potentie te weinig houvast in Grip

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (8) /applaus (5) /beleefd applausje (6) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Gigi Schuiten

De Paradevoorstelling ‘Grip’ van danseres en choreografe Lonneke van Leth zal het komende theaterseizoen als double bill met ‘Jeuk’ in de theaters te zien zijn. Hopelijk komt deze choreografie dan beter tot zijn recht want in De Blauwe Hemel, de tent waar Van Leth danst, is het met de zichtlijnen beroerd gesteld. Vanaf rij zes en hoger is het moeilijk en vaak zelfs onmogelijk te volgen wat er op de dansvloer gebeurt.

Achter op het toneel staan vier etalagepoppen in de schemering. Op de voorgrond is met krijt van alles op de vloer geschreven. Bij de opening van het stuk zit jazztrompettist Michael Varekamp aan de zijkant op de grond naast een tafeltje. De fonograaf speelt een liedje van Marlene Dietrich. In een asbak brandt een sigaar. Aan de andere kant op de vloer staat Van Leth in een zwarte broek en een wit overhemd, later komt ook het bijbehorende jasje te voorschijn en dan ontbreekt alleen de stropdas of het vlinderstrikje bij deze, voor Dietrich zo kenmerkende outfit nog. Van Leth heeft zich duidelijk door de Duits/Amerikaanse actrice en zangeres laten inspireren voor ‘Grip’.
In het programmaboekje komt haar naam echter niet voor. Daarin wordt de voorstelling omschreven met vragen als: “Wat is het hebben van grip? Is dat controle over je eigen leven? En waarom is dat zo belangrijk? Waarom hebben wij grip nodig? Wanneer heb je het? En wat als we het verliezen?” Van Leth probeert de antwoorden te vinden in de biografie van Marlene Dietrich en verbeeldt op de dansvloer delen van haar leven.
Lees verder >>>

De Sjoerd Vollebregt Show
Joeri Vos & Eric de Vroedt

Mespuntjes maatschappijkritiek in sprankelende Sjoerd Vollenbregt Show

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (25) / open doekje (11) / applaus (8) / beleefd applausje (4) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (16)

Recensie door Cisly Burcksen

Waarom werken mensen bij multinationals eigenlijk zo hard? Hebben ze soms iets te verbergen? In het kantoordrama ‘De Sjoerd Vollebregt Show’ van Joeri Vos en Eric de Vroedt wordt op een sprankelende manier de leegte van het kantoorleven aan de kaak gesteld. Dit is één van de meer geëngageerde voorstellingen waarmee de Parade het imago van een luchtige theaterkermis lichtelijk wil bijstellen. Gelukkig blijft het gezellig: ondanks de mespuntjes maatschappijkritiek, kunnen de toeschouwers na deze voorstelling nog evengoed vrolijk in de zweefmolen stappen of over het Paradeterrein flaneren.

Niets is wat het lijkt bij ‘De Sjoerd Vollebregt Show’. Het is een satire op het bedrijfsleven en tegelijkertijd doet het denken aan een detectiveverhaal. De voorstelling biedt een kijkje in de keuken bij Klink Klaar Solutions, een fabriek in deurklinken.
Het decor bestaat uit herkenbare elementen, zoals bureaus met computers en multomappen, een kopieerapparaat en zelfs een koffieautomaat. CEO Sjoerd Vollebregt heeft een eigen kantoor terwijl zijn administratieve personeel met met elkaar op een afdeling werkt. Sjoerd wil zijn aandeelhouders doen geloven dat alles dik in orde is bij Klink Klaar Solutions. Maar gaandeweg blijken er steeds meer dingen niet te kloppen op dit kantoor en al snel blijkt dat niet iedereen is, wie hij zegt te zijn.
Met omschrijvingen als ‘creativiteit wegzetten’ en ‘cashflows’ past ook het taalgebruik prima in de huidige bedrijfscultuur. Natuurlijk is er ook het nodige steenkolenengels, altijd goed voor een lachsalvo en tevens typerend voor de arrogantie van sommige hoge managementfunctionarissen.
Lees verder >>>

Leons
Leon Giesen en Leon Verdonschot

Authentiek en inspirerend optreden door Leons

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (19) / open doekje (13) / applaus (1) / beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (11).

Recensie door Gigi Schuiten

De vraag naar kaarten voor 'Leons' van Leon Giesen en Leon Verdonschot was zaterdagavond zo groot, dat er op de Parade in Utrecht op het laatste moment nog een extra voorstelling werd ingelast. Giesen staat sinds zijn voorstelling 'Monde Leone' bekend om zijn intieme en persoonlijke optredens en in deze ode aan helden wordt hij daarin uitstekend aangevuld door popjournalist Verdonschot. Dat de kaartjes voor deze korte reeks optredens - alleen in Utrecht en maar tot en met dinsdag 24 juli te zien - als zoete broodjes over de toonbank gaan, is volkomen terecht want het is een genoegen en een voorrecht er bij te zijn.

De grote kracht van dit duo zit in hun beider authenticiteit. Zonder opsmuk en simpelweg als zichzelf, zitten ze op het podium op houten klapstoeltjes achter hun microfoons, versterkers en de muziekinstrumenten van Giesen, en vertellen hun verhalen. Op het scherm boven hun hoofden vertonen ze bijpassende fragmenten uit concertregistraties en documentaires. Daar komt overigens geen technicus aan te pas; Giesen heeft een computerscherm op de grond staan om mee te kijken en drukt zelf op het aan- en uitknopje.
De helden van Leon en Leon zijn onverwachte helden, vaak zelfs eerder antihelden. Ze bewonderen de kwetsbaarheid, de humor, de bevlogenheid, de zelfspot, de kracht van deze mannen - en lijken zich ondertussen onbewust van het feit dat zij diezelfde eigenschappen aan hun publiek demonstreren.
Lees verder >>>

Weeralarm
Vrienden van de Dansmuziek

Goede mix van ernst en humor in muzikaal Wééralarm

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (44) / open doekje (9) / applaus (9) / beleefd applausje (6) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (10).

Recensie door Celia Noordegraaf

'Wééralarm' is een vlotte muziektheatervoorstelling, waarin vakkundig de draak wordt gestoken met alle moderne hypes rondom de klimaatverandering. De natte zomer, het gebrek aan sneeuw in de Alpen en de afbrokkelende ijsbergen passeren de revue in een serie goed gezongen liedjes en acts. Een ideale Paradevoorstelling: mét een boodschap en heel veel humor.

Het binnenstromende publiek krijgt zonnepitten uitgereikt ‘voor een klimaatneutrale voorstelling’. Eén van de vele knipogen in de voorstelling naar hedendaagse rituelen rond klimaatverandering. Zo wordt de gewoonte om steeds maar weer records te melden op weergebied schitterend gepersifleerd in een grotesk liedje over weerrecords. Voor wie het allemaal niet meer ziet zitten, is er watmoetikinshemelsnaamdoen.nl meldt presentatrice Klavertje Patijn opgewekt. Patijn valt op door haar heldere spel en humor. Zo stelt ze in een komische monoloog vol kromme redeneringen de schuldvraag in het klimaatdebat aan de orde. Het komt erop neer dat de islam onder andere slechter is voor het milieu dan het christendom, omdat je in het christendom maar één keer in de week naar het godshuis hoeft en bij de islam vijf keer per dag.
Lees verder >>>

Mikado
Alix Adams en Finn Poncin

Hilarische spiritualiteit en overbodig naakt in Mikado

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (31) / open doekje (13) / applaus (1) / beleefd applausje (8) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (11).

Recensie door Esther Hasselman

Eva en Wiebe Vorsselmans duiken op de Parade in de magie van de Manga. Op hilarische wijze ontrafelt het echtpaar uit Hertenkamp het mirakel van de veranderende waterkristallen. Zoals we van verlichte duo het gewend zijn, weten ze de diepgang van de spiritualiteit in no time terug te brengen tot het niveau van een kikkerbadje. Minder is het obligate “uit de kleren”, wat niet in de lijn van het verhaal past.

Alix Adams en Finn Pincin staan dit jaar op de Parade als het spirituele echtpaar Eva en Wiebe, uit de succesvolle VPRO-serie Hertenkamp. Ze zijn in de ban van de theorieën van de Japanse wetenschapper Emoto. Hij heeft een aantal wereldwijd uitgegeven boeken geschreven, waarin hij aantoont dat waterkristallen veranderen door de taal en “tone of voice” waarmee ertegen wordt gepraat. Er is veel water op de wereld, de mens bestaat voor 70% uit water. Dus is de conclusie dat als we respectvol met water omgaan, we de 21e eeuw aankunnen. Onze helden Eva en Wiebe “doen” Nederland.
Lees verder >>>

Mon Bouillon
Kees & Eddy

Komisch spel met film en ‘werkelijkheid’

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (32) / open doekje (4) / applaus (8) / beleefd applausje (10) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (21).

Recensie door Celia Noordegraaf

Achter het duo Kees & Eddie gaan de vaste Paradetheatermakers Kees van der Vooren en Eddie B. Wahr schuil. Samen maakten zij voor de Parade 2007 een geestige muziektheatervoorstelling over twee mannen in een keuken, waarbij naar beproefd recept film en spel verrassend door elkaar heen lopen.

‘Mon bouillon’ is een waardige opvolger van eerdere Paradesuccessen als ‘Battling siki’ en ‘Bandloopt 42’. De voorstelling is minder groots opgezet, doordat hij maar door twee personen wordt uitgevoerd, maar even grappig. Ook al is het trucje bekend, de verrassende effecten die het duo daarmee weet te bereiken, maken ook deze voorstelling weer erg leuk.
Lees verder >>>

Donald Duck & de Gelukzoekers
Suver Nuver

Suver Nuver: schandvlek op de Parade

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (20) / open doekje (8) / applaus (5) / beleefd applausje (5) / geen applaus (12) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Gigi Schuiten

In 'Donald Duck & de Gelukzoekers' van Suver Nuver heeft Katrien Donald voorgoed verlaten. Gelijk heeft ze! Het mag een wonder heten dat het publiek haar voorbeeld niet al binnen enkele minuten volgt. Deze voorstelling is ongekend, werkelijk abominabel slecht: een ware schandvlek op de o zo gezellige Parade in Utrecht waar naast het bekende vermaak en de knusse terrassen, toch overwegend wel leuke, goede en fijne festivalvoorstellingen te zien zijn.

Het stuk opent met een vrachtwagen die achteruit de Werkteatertent in komt rijden. Dat blijkt achteraf het enige interessante moment in de voorstelling - en dan ook nog vooral omdat het even lijkt of een paal geraakt gaat worden. Peer van den Berg stapt uit. Hij heeft een pet op zijn hoofd, zijn rode broek is opgevuld in de vorm van een uitgezakte eendekont en draagt oranje, rubberen sandalen. Donald Duck komt verhuisdozen uitladen.
Uit zijn geklets in een irritante brabbeltoon - die slechts heel vaag aan die van de stripheld doet denken - wordt het hoe en waarom daarvan niet duidelijk. Na wat gesleep, geduw en getrek met dozen, duiken er drie bruiden (Suzan Boogaerdt, Dette Glashouwer en Bianca van der Schoot) op die vooral uitblinken in gillen, gieren en vechten en volstrekt onverstaanbaar zijn. Donald doet 'het' met alledrie en trakteert het publiek op platte grappen als "net niet" wanneer hij tijdens de daad telkens wordt gestoord.
Lees verder >>>

De Stratenmaker op zee
Solo met gasten

De Stratenmaker vaart op te gladde zee

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (32) / open doekje (7) / applaus (9) / beleefd applausje (6) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Cisly Burcksen

Voor mensen die als kind niet naar ‘De Stratemakeropzeeshow’ hebben gekeken, is de Parade-voorstelling van Solo en gasten vast een tegenvaller. De liedjes van toen zijn best aardig maar natuurlijk allang niet meer vernieuwend of eigentijds zoals in 1972, toen de VARA het programma uitzond. Geen jeugdsentiment, geen jeu, lijkt het devies. Dat komt ook terug in de uitvoering door de jonge artiesten - die de serie ook niet uit hun jeugd kennen - want de vonk tussen band en publiek springt niet over. Hoewel veel te gladjes, is de vertolking gelukkig wel vakkundig, en daardoor blijven de songs toch min of meer overeind.

Een hip zeventienjarig meisje met roze haar zingt over haar vriendinnetje dat niet meer met haar wil spelen. Over de heg roept ze haar ‘pies’, ‘poep’ en ‘rotmeid’ na. Roos Rebergen is in het dagelijks leven zangeres van Roosbeef. Haar eigen liedteksten zijn poëtisch en gaan over liefde, dood en verdriet. Zij is één van de gasten in de voorstelling van Michiel Flamman en Simon Gitsels van Solo, een band die toch ook bekend is vanwege melancholische liedjes over eenzaamheid en samenzijn.
Lees verder >>>

Kassa!
De Paardenkathedraal

Kom niet om een boodschap bij deze vrolijke Kassa!

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (7) / open doekje (11) / applaus (7) / beleefd applausje (6) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Cisly Burcksen

De Parade mag dit jaar dan voor een wat serieuzere inslag hebben gekozen; De Paardenkathedraal brengt met ‘Kassa!’ een voorstelling die nog perfect past in het ouderwetse concept van de luchtige, met rosé doordrenkte theaterkermis. Wie elke diepgang wil vermijden en wil genieten van grappige typetjes en aanstekelijke liedjes, zit goed bij deze voorstelling.

Als er een klant binnenkomt, dan zeg je “goedemorgen,mevrouw” - of “goedemiddag meneer”, als het een man is. Het lijkt zo eenvoudig, maar de basisprincipes van het cassièrevak zijn bijzonder ingewikkeld voor de jonge Bettina. De bedrijfsleider die haar moet inwerken, heeft het er maar moeilijk mee. En dan moet ze niet alleen het basale afrekenen van de producten onder de knie krijgen, nee, ook het omgaan met lastige klanten vereist de nodige instructie.
Lees verder >>>

Een Daar gebeurd verhaal
NUT

Bijzonder concept van NUT levert heerlijk theater op

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (3) / applaus (3) / beleefd applausje (4) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Janneke Robers

“Goedendag, welkom bij de grens van Slovenië. Als u even een ordentelijke rij maakt hier langs de wand en uw identiteitbewijs alvast bij de hand houdt, dan kunnen we snel beginnen. Een OV-kaart? Nee helaas, dat is geen geldig legitimatiebewijs. Een maandtrajectkaart? Nou vooruit. Voor deze ene keer dan, omdat u er zo’n mooie foto op heeft staan.”

Tijdens ‘Een daar gebeurd verhaal’ wordt het publiek bij binnenkomst in groepen gescheiden. Ze mogen plaatsnemen op strobalen achterin drie, rond een klein pleintje geplaatste containers. De mensen zonder identiteitskaart worden naar de container die dienst doet als kleedkamer gedirigeerd. Door deze bijzondere publieksopstelling zien de bezoekers alleen dat wat zich recht voor hen afspeelt. Wat tijdens de voorstelling in de andere containers gebeurt, blijft onzichtbaar.
Lees verder >>>

En zachtjes viel nog steeds de regen
Hanna Jansen

Naturel spel van Hanna Jansen kan crash niet voorkomen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (13) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (9) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1).

Recensie door Janneke Robers

Terwijl de zon langzaam ondergaat, staart het publiek vanuit een luie campingstoel met een deken om de benen over het IJ naar de lichtjes van Amsterdam. Op het dek van een dichtbij aangemeerde boot blaft een hond en langzaam vaart een zeilschip statig voorbij. Theatermakers Hanna Jansen en Jori Hermsen hebben een van de mooiste plekjes van de NDSM-werf uitgezocht om per ongeluk terug in de tijd te gaan.

In “En zachtjes viel nog steeds de regen...” draait het om Dina en Elmert. Door een ongeluk met hun bestelbus zijn ze verticaal gecrasht aan de rand van het IJ. Ze zitten in een relationele crisis, komen uit 2027 en proberen te ontdekken waarom ze na het ongeluk wakker zijn geworden in 2007 en hoe ze zo snel mogelijk terug kunnen keren naar hun leven in hun eigen tijd.
De teksten zijn geïnspireerd op de film ‘Children of Men’ van Alfonso Cuaron (2006), maar Jansen geeft duidelijk een eigen invulling aan het concept tijdsbeeld en wat dat met mensen en de liefde kan doen. Waar in de film de scheiding tussen hoop en wanhoop centraal staat, beroept de jonge theatermaakster en actrice zich in haar theatervoorstelling meer op de beleving van dit tijdsbeeld. Dina - gespeeld door Hanna Jansen zelf- gaat daar op een heel andere, meer praktische zin mee om dan de filosofische Elmert en deze tegenstelling doet hun relatie uiteraard geen goed.
Lees verder >>>

Koud meisje
Orkater

Koud meisje is mooi en vliegensvlug

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (6) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Esther Hasselman

In ‘Koud meisje’ neemt Orkater het publiek mee op een onstuimig ritje in de achtbaan van het leven. Dans, zang en gedichten worden gebracht op prachtige muziek die telkens past bij de sfeer van verschillende scènes in dit fragmentarisch opgebouwde stuk. Het razende tempo gaat daarbij onverwacht saamhorig hand in hand met poëtische schoonheid.

In willekeurige volgorde worden alle memorabele momenten tussen geboorte en sterfbed aangestipt. De acteurs duiken razendsnel de diepte in, zwenken plotseling naar een onverwachte bocht of gieren door dubbele loops om daarna weer tergend langzaam de hoogte te beklimmen waarna alweer een nieuw ravijn wacht.
Lees verder >>>

U bevindt zich hier
Dries Verhoeven

De intimiteit van collectieve eenzaamheid

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (16) / open doekje (3) /applaus (6) /beleefd applausje (12) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (0).

Impressie door Bart Krull

De voorstelling ‘U bevindt zich hier’ van theatermaker Dries Verhoeven is een heel bijzondere ervaring. De toeschouwers spelen zo’n belangrijke rol, dat de voorstelling zonder hen eigenlijk niet gespeeld kan worden. En omdat iedere feitelijke beschrijving ervan een bezoek aan ‘U bevindt zich hier’ minder speciaal maakt, volgt hier een impressie.

Bij binnenkomst moet ik mijn jas en tas aan een haakje hangen. Als ik het maar niet koud krijg in die grote hal, gaat er door mijn hoofd. En in ruil voor mijn schoenen krijg ik de sleutel van mijn eigen hotelkamer. Ergens op mijn sokken rondlopen, geeft me altijd het gevoel alsof ik thuis ben.
De hotelkamer ziet er nogal kaal uit, bijna een gevangeniscel. Alleen een bed, een tl-lamp en verder kale muren. En de deur kan niet op slot aan de binnenkant. Ik lig net op bed als er plotseling een blaadje met vragen onder de deur wordt geschoven. Spannend. Nadat ik het weer terug heb geschoven, volgt er een tweede blaadje. Ook dat schuif ik na een tijdje weer terug. En dan ga ik zitten wachten op een derde. Raar hoe snel je blijkbaar geconditioneerd bent. Ik voel me net een rat in een laboratoriumproef.
Lees verder >>>

Ins Blaue Hinein II
Le Nu Perdu

Meditatief en fijngevoelig ervaringstheater in vliegtuig

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (18) / open doekje (6) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (6).

Recensie door Janneke Robers

Vanuit het festivalhart van Over het IJ Festival zie je hem in de verte staan, een zilverkleurig passagiersvliegtuig uit vervlogen tijden. Het lijkt voor een tussenstop te zijn geland om de inzittende even een aantal voorstellingen van het Amsterdamse festival mee te laten pakken, maar dat is jammer genoeg niet meer mogelijk. Avión, zoals het voertuig heet, heeft namelijk zijn motoren verloren tijdens een ongeluk met goede afloop, en raakte daarbij bovendien zwaar beschadigd aan de vleugels. Nu het door Spaanse kunstenaars is omgebouwd tot culturele locatie, neemt het performancecollectief Le Nu Perdu zijn publiek mee op reis naar warme oorden waar zachte handen hen op weg helpen en fantasie de vrije loop krijgt.

In samenwerking met Festival aan de Werf programmeerde Over het IJ festival in de vliegtuigromp de voorstelling ‘Ins Blauwe Hinein 2’ - de tweede versie van het stuk dat zijn oorsprong op de vloer van het Veemtheater in Amsterdam vindt. Een uiterst geschikte keuze, want het stalen gevaarte brengt met zijn reislustig uiterlijk de bezoekers van de voorstelling direct in de staat van onthechting en onthaasting.
Buiten, op drie kleine krukjes, krijgen de drie bezoekers die per keer het vliegtuig in mogen een gedicht te lezen en worden zij verzocht bril, trui, schoenen, sokken en horloges af of uit te doen. Zonder enig idee wat hen te wachten staat, lopen ze vervolgens de trap op waar ze bovenaan gekomen, geblinddoekt worden.
Lees verder >>>

The Big Chill
De Heiploeg

Flirten op intergalactisch niveau mét resultaat

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (10) / open doekje (4) /applaus (4) /beleefd applausje (9) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Gert-Jan Stam

Dichtbij de NDSM-werf ligt het oud-marineschip ’De Blommendal’ aangemeerd. Althans, dat is het van buiten, maar binnen blijkt het de ’Intergalactische Megacruiser Nooitgedacht 3’ te zijn. Daar neemt theatergezelschap De Heiploeg je tijdens het Over het IJ Festival in Amsterdam mee naar dimensies ver voorbij de ons bekende zonnestelsels. In ‘The Big Chill’ stuiten ze daarbij op een doodnormale aardbewoonster. Al snel blijkt het heelal te klein.

“Dit is toch geen goedkope versiertruc, hé?” vraagt Chantal. Ze is net door een stel buitenaardse wezens ontvoerd. Tegenover haar staat hun leider, de charismatische Jack James, kapitein van het ruimteschip, avonturier en uitvinder van onder andere “de biologisch afbreekbare atoombom”. Achter hem zijn vierkoppige bemanning.
Kapitein James is echter niet op zoek naar liefde, hij is gebiologeerd door het idee achter het universum. En volgens hem weet deze onderontwikkelde menssoort, die op planeet aarde “iets met vrijetijdkunde” studeert, wat dat is. Zijn ondergeschikten denken daar echter anders over.
‘The Big Chill’ is met zijn sciencefictionsetting ontegenzeggelijk schatplichtig aan bijvoorbeeld Douglas Adams ‘The Hitchhikers Guide to the Galaxy’ en de televisieserie ‘Red Dwarf’. Aan de eerste wordt zelfs direct gerefereerd met het huisnummer 42 van Chantals woning. In ‘The Hitchhikers Guide’ is 42 het antwoord op ’life, the universe and everything’, maar hier wordt van de vrouwelijke incarnatie van Arthur Dent verwacht dat ze met een zinnige oplossing zal komen.
Lees verder >>>

Tijdelijke halte
Leela May Stokholm

Tijdelijke halte aan de zoete kant

13 juli 2007 – Recensie door Gigi Schuiten

‘Tijdelijke halte, geliefd zijn zij die gaan zitten’ van regisseuse Leela May Stokholm is een absurdistisch en bij vlagen grappig drama dat zich afspeelt rond een tijdelijke bushalte. Het is een van de voorstellingen op Over het IJ festival in Amsterdam die echt op die locatie is gemaakt. Al maken Stokholm en haar tienkoppige cast prima gebruik van wat de oude scheepswerf te bieden heeft, toch zetten ze aan de rand van de IJ-helling een wat al te luchtig en zoetsappig mengelmoesje van suspense, mime en komedie neer.

De voorstelling duurt met circa 40 minuten een stuk korter dan het aangekondigde uur, en dat doet vermoeden dat Stokholm het principe ‘kill your darlings’ tijdig heeft toegepast. Het slot komt abrupt maar precies op tijd; had het stuk langer geduurd dan waren de jonge theatermakers er waarschijnlijk niet in geslaagd de aandacht van het publiek vast te houden. Dat lukt ze nu van begin tot einde wel.
‘Tijdelijke halte’ moet het niet zo zeer hebben van het verhaal. Dat begint veelbelovend maar blijkt al snel aan de magere kant. Het kijkplezier zit vooral in enkele onverwachte wendingen, absurdistische vondsten en de wisselwerking tussen het ingetogen acteerwerk van de een en de overacting van de ander. Het is een stuk waarin op die luttele vierkante meters rond de bushalte, veel - en vaak gelijktijdig - gebeurt. Meestal pakt dat goed uit en wordt een theatraal ‘collage-effect’ bereikt, soms vergaloppeert Stokholm zich en mist het publiek een korte scène omdat het nog naar een ander, buiten het gezichtsveld liggend intermezzo kijkt.
Lees verder >>>

Datsja
Powerboat

Datsja: plezierig confronterende theaterervaring

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (15) / open doekje (3) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Gigi Schuiten

De voorstelling ‘Datsja’ van het Rotterdamse gezelschap Powerboat laat zich niet makkelijk categoriseren. Is het toneel? Is het een soort levende kunstinstallatie? Of misschien een theatraal aangeklede workshop groepspsychologie? Hoe je het ook wilt noemen, ‘Datsja’ is vooral een loeigoed uitgevoerd en interessant project waarin rigoureus korte metten wordt gemaakt met de vierde wand. Het resultaat is een plezierig confronterende en aan te bevelen theaterervaring.

Bij aankomst bij de grote loods op de voormalige NDSM-werf in Amsterdam waar ‘Datsja’ tijdens Over het IJ festival wordt gespeeld, moet het publiek een formuliertje invullen en een voorwerp uitkiezen. Wat onwennig kwijt iedereen zich van zijn taak en na een tijdje staat een groep van ongeveer 25 mensen met voorwerpen als een zaklantaarn, campinggasbrandertje, hangmat, rugzak of wasknijper in de handen te wachten tot de deur open gaat.
Eenmaal binnen loopt de groep behoedzaam en wat onzeker het grote decor in. Duidelijk afgebakende ruimte om te gaan zitten of staan ontbreekt, en dus vormt het publiek een halfslachtige kring in het midden en kijkt naar de hoek waar acteur Julien Knops driftig hout staat te hakken. Net als er een wat ontevreden, stilzwijgend gemor door de groep gaat omdat er verder niets gebeurt, maakt actrice Linda van Denderen haar entree.
Lees verder >>>

L
Diane Elshout

Huisvrouwenfeminisme zonder zeggingskracht

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (11) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Bart Krull

Voor 'L' heeft choreografe Diane Elshout zich laten inspireren door de mythologische vrouw Lilith, die symbool staat voor de vrouwelijke essentie. In het eerste deel van de voorstelling is Lilith nog een huisvrouw die onder de plak zit bij haar man Adam. In het tweede deel heeft ze hem gedumpt en is ze vrij. Toch komt juist dit deel minder uit de verf.

Na het afgeven van de kaartjes staat het publiek achteloos te wachten bij de loods waarin de voorstelling plaatsvindt. Ineens wordt de deur opengezwiept en worden we verwelkomd door een uitbundig dansende vrouw met een keukenschort. Alsof ze net de lekkerste appeltaart uit haar bestaan heeft gebakken.
Die associatie blijkt zo gek nog niet, want binnen in de loods gaat ze door met allerlei huishoudelijke dingetjes. Niet in een gewoon huis, maar op een camping. Er staat een tent, een pierebadje en een opklapbare tuintafel met stoelen. En alles is van plastic, in alle kleuren van de regenboog. Met sierlijke bewegingen zet Elshout koffie, schenkt ze sinaasappelsap in en geeft ze de planten water. In iedere activiteit zit wel een verrassende vondst waaruit blijkt dat dit niet bepaald de eerste de beste huisvrouw is.
Maar als er een man, in de vorm van een opblaaspop, op het toneel verschijnt, verandert de sfeer. Meteen is er competitie en strijd; de gezelligheid is verdwenen. In innige scènes brengt Elshout de opblaaspop tot leven door hem te bewegen. De vonken vliegen ervan af, want de man blijkt wel erg dominant te zijn, maar de huisvrouw staat ook zeker haar mannetje. Het duurt dan ook niet lang voordat ze vertrekt. Elshout kiest voor een smartlap om uit te leggen waarom haar personage er genoeg van heeft. Dat is niet zo'n gelukkige keuze, want haar stem blijft wat te dun na de heftige bewegingen en de tekst is niet sterk.
Lees verder >>>

Good cop, bad cop
Kassys

‘Big Brother’ met pluizige huisknuffels

11 juli 2007 – Recensie door Bart Krull

'Good cop bad cop' van theatergroep Kassys is een subtiele voorstelling. Op het eerste gezicht zijn er een hond, een poes en nóg een poes binnen aan het rondhangen. Maar op een videoscherm is hun gesproken commentaar te volgen. En dan blijkt dat er veel meer aan de hand is dan je zou vermoeden.

Als de voorstelling begint, is het net alsof er een licht briesje opsteekt. De drie acteurs die apathisch voor zich uitstaren, maken ineens wat kleine bewegingen. Een arm wordt verplaatst, een korte wandeling volgt. Dan kopjes geven tegen de muur en de tafel. Kopjes geven? De personages blijken twee poezen en een hond te zijn, alleen gelaten door hun baasje in de huiskamer.
Het publiek is net gewend aan dit verrassende gegeven, als er een nieuwe wending volgt: de drie huisdieren geven commentaar op hun eigen handelen en dat van de anderen via een beeldscherm. Ongeveer zoals in de dagboekkamer van realitysoaps als 'Big Brother'. Dat geeft de voorstelling een verrassende dynamiek en de mogelijkheden die dat oplevert, worden goed benut. Als een van de poezen met een asbak zit te spelen en de hond op het scherm zegt dat hij zich toen echt rot schrok, is het wachten tot de asbak ook daadwerkelijk valt. Dit houdt de voorstelling boeiend.
Lees verder >>>

Vandaag hier
Pampa Lab

Theater dat compleet verandert met het publiek

11 juli 2007 – Recensie door Janneke Robers

De voorstelling ‘Vandaag hier’ is nooit hetzelfde. Elke dag van het Over het IJ Festival maakt Pampa Lab weer ergens anders op het festivalterrein een nieuw stuk – weliswaar onder dezelfde naam. Afgelopen zaterdag bespeelde Pampa Lab een klein vennetje, ingeklemd tussen de achterkant van de IJ-kantine en de rietkragen die daar op de zandheuvels groeien. Dezelfde voorstelling is niet meer te zien, want ’s ochtends komt de groep aan op de nieuwe locatie, ’s middags wordt er gerepeteerd en ’s avonds spelen ze drie voorstellingen: try-out, première en toegift.

In de zaterdageditie van ‘Vandaag hier’ waden twee dames rond in een ondiep poeltje bruin water en schieten ze wortel op een zorgvuldig uitgekozen plekje. Hun kledij, witte flodderbroeken en waanzinnig grote, half afgezakte zonnehoeden, roepen beelden op uit kostuumfilms waarin vooraanstaande dames met elkaar babbelen over de kwaliteit van roomsoesjes. Echter, deze vrouwen staan met hun blote voeten in de modder te woelen. Misschien niet zo damesachtig, maar wellicht stellen ze witte lelies voor die bewegen op het ruisen van de wind. Voortdurend stel je tijdens ‘Vandaag hier’ je eigen ideeën bij over wat je ziet en worden deze gedachten in de loop van de voorstelling steeds weer ontkracht door nieuwe ontwikkelingen in de beelden die Pampa Lab schept. Zo veranderen de lelies weer in vrouwen als een derde mannelijke witheid onheilspellend dichterbij kruipt om hen te verleiden, maar als een verdwaalde conductor jacht maakt op de poelbewoners, blijken ze ineens gracieuze watervogels te zijn. Zo blijft de voorstelling telkens veranderen.
Lees verder >>>

Lieve buren
De Glazen Kin

Graaf Dracula gaat partycrashen bij Jan Klaassen

Stem ook. Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (2) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Janneke Robers

‘Lieve Buren’ is verrassend modern, speels en uitbundig poppenkasttheater van het jonge gezelschap De Glazen Kin onder leiding van Daniel van den Broeke. Zijn jonge crew grijpt iedere mogelijkheid aan om hun kijkers van de ene verbazing in de andere te laten vallen. Een voorstelling die bol staat van uitersten en met prettige regelmaat de lachspieren bedient, zodat er niets meer overblijft van het traditionele Jan Klaassen-verhaal.

Overal op de locatie zitten kinderen vol verwachting te kijken naar de poppenkast van Jan Klaassen. Zijn stellage heeft, zoals het hoort, Delfts blauwe molentjes op zijn buitenmuren en bloemetjes voor de ramen. Als volwassene wacht je met gekromde tenen bij ‘Lieve buren’ op een traditionele poppenvoorstelling waar naast Jan Klaassen natuurlijk ook de politieagent en de boef van de partij zullen zijn. De eerste vijf minuten lijkt deze verwachting bewaarheid te worden en het publiek antwoordt, ook zoals het hoort, enthousiast in koor op alle vragen van Jan. Maar dan schuift opeens graaf Dracula met veel kabaal zijn poppenkast voor die van Jan Klaassen en dan wordt alles anders.
Op het terrein waar Jan Klaasen aan zijn voorstelling is begonnen, denderen na graaf Dracula ook drie andere buurtbewoners met hun kasten binnen: Medea met haar kinderen, een groep Duitse huisdieren en de sexy Raponsje. Als Jan Klaassen dan samen met de politieagent besluit zijn nieuwe buurtbewoners uit te nodigen voor het buurtfeest, gaat poppenkast over in theater, verwisselen de speelpoppen van kast, vervullen de bespelers zelf ook rollen en mag het publiek de feestvlaggetjes op houden. Het Rotterdamse gezelschap breekt uit de traditionele poppenkast en zet de ruimte die hierdoor ontstaat, volkomen naar eigen hand.
Lees verder >>>

Delicate exemplaren
Blood for Roses

Delicate exemplaren: tamelijk flauw en weinig verfijnd

10 juli 2007 – Recensie door Gert-Jan Stam

Theatergroep Blood for Roses heeft de Noorderbegraafplaats in Amsterdam gekozen als locatie voor de voorstelling ‘Delicate exemplaren’. Een keuze die hen door sommige reguliere bezoekers niet in dank wordt afgenomen, en die ze ongepast, respectloos en smakelijkloos noemen. Ophef is er dus al in ieder geval, maar verhitte gemoederen zijn an sich geen garantie voor succes. ‘Delicate exemplaren’ blijkt bovendien niet erg verfijnd, en wel erg mager van kwaliteit.

Bij de poort van de Noorderbegraafplaats krijgt het publiek zendertjes met koptelefoon en een glazen cilindertje, dat om de nek gedragen moet worden. Via een draadloze verbinding stelt de biologe Annie Zuiderwijk zich voor. Zij is gespecialiseerd in slangen, met name ringslangen, en zal een excursie verzorgen over het terrein van de begraafplaats.
Terwijl ze vertelt over de verschillende soorten treurboompjes, de reigerkolonie en de Sequoiadendron Giganteum (oftewel de mammoetboom, die wel zestig meter hoog kan worden) verschijnen en verdwijnen er vreemde figuren. Ook vier grafdelvers zijn opvallend aanwezig. Deze personages dringen zich steeds meer op. Tot het punt waarop de biologe opeens verdwenen is. Dan staat de groep verloren tussen de rijen graven.
Lees verder >>>

In een land hier
Elien van den Hoek

Van den Hoek kan gelukkig niet zonder sprookjes

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (6).

Recensie door Bart Krull

In haar nieuwe voorstelling 'In een land hier' besluit Elien van den Hoek het totaal anders te doen. De inhoud staat nu centraal, zo vertelt ze het publiek. Het gaat namelijk om het verbeteren van de wereld. Maar gelukkig dringen na verloop van tijd toch personages uit de sprookjeswereld de voorstelling binnen. Op die momenten laat Van den Hoek zien hoe ongelooflijk sterk ze die middelen weet in te zetten om haar verhaal te vertellen.

In een heldere introductie legt Elien van den Hoek de ontstaansgeschiedenis van haar nieuwe voorstelling 'In een land hier' uit aan het publiek. Nu eens geen voorstelling op een bijzondere locatie, maar gewoon binnen in een van de fabriekshallen op het NDSM-terrein. En ook de sprookjesachtige elementen waarmee zij een naam heeft opgebouwd, gaan er deze keer uit. Dat leidt maar af van de inhoud. En daar gaat het nu om. Tenminste, zo worden de zaken aan het publiek voorgespiegeld.
Van den Hoek vraagt zich hardop af wat zij kan doen om de wereld te verbeteren. Dan volgt een druk relaas waarin ze tot een antwoord probeert te komen. Maar dat lukt niet. Steeds ontmaskert ze de hypocrisie achter goedbedoelde opmerkingen of daden. Deze delen van de voorstelling zijn erg kaal van opzet. Van den Hoek staat als zichzelf op het podium, dat op een stoel na helemaal leeg is. De gedachtekronkels zijn nog wel interessant om te volgen wanneer ze origineel zijn, maar is dat niet het geval, dan kan het af en toe te veel en te druk worden.
Lees verder >>>

Conversations with ice
Made in da Shade/Cosmic

Conversations with Ice mist dramatische spanning

8 juli 2007 – Recensie door Bart Krull

Theatermaker Sahr Ngaujah heeft met 'Conversations with Ice' een voorstelling ontwikkeld over de tragiek van diamantwinning in Sierra Leone. Het stuk speelt zich af op een hiphopfeest waar juist veel bling bling wordt gedragen. De spanning tussen die beide werelden is een mooie invalshoek. Maar na een veelbelovend begin raakt het publiek al snel de draad kwijt. Als de voorstelling dan ook nog eens veel langer duurt dan was aangekondigd, kost het erg veel moeite het handjevol echt mooie scènes op waarde te schatten.

In een grote loods op de NDSM-werf is een imposant decor gebouwd. Er zijn podia voor een band en een dj, zeecontainers en zelfs een bar die open is voor het publiek. Een veejay projecteert visuals op grote schermen. Het publiek is te gast op een feestje zonder zitplaatsen. En er kan gedanst worden.
Op een verhoging staan een jongen en een meisje. Zij maken ritmische bewegingen met een houten rechthoek om het zoeken naar diamanten uit te beelden. Het is voorlopig de enige verwijzing naar het onderwerp van de voorstelling: de bloedige manier waarop diamanten gewonnen worden in Sierra Leone.
Lees verder >>>

River & Mountain
De Vogelfabriek

Prachtig Niemandsland drijft op flauwiteiten

8 juli 2007 – Recensie door Gert-Jan Stam

‘River & Mountain’ is een playbacksprookje op locatie. In het water bij de IJ-helling van de NDSM-werf in Amsterdam heeft De Vogelfabriek een prachtig decor gebouwd waar de luchtige fantasiewereld van schrijver en regisseur Sanne Vogel tot leven komt. Voor de kinderen is er een tovenaar en een zeemeerman en voor de pappa’s en de mamma’s zijn er pikante grapjes over het huwelijksleven. Oftewel, ongecompliceerd vermaak voor het hele gezin.

De broertjes River en Mountain wonen in een land waar je de meisjes “voor een aardbeienlolly onder hun rokje mag kijken.” Op een dag gaan de twee met hun brommertje (in werkelijkheid een scooter) op avontuur. Ze komen terecht in een betoverende wereld met de poëtische naam ‘Niemandsland’. Daar woont de tovenaar Bartholomeus met zijn dochters Charity en Destiny en zijn zoon Hope.
De broertjes krijgen een relatie met de meisjes en sluiten vriendschap met Hope. Deze arme zeemeerman biedt in dit frivole theaterspektakel nog een ietsepietsie drama. Hij hunkert naar de acceptatie van zijn vader en komt zo tot de komische uitspraak: “Ik heb altijd al een halve vis willen zijn.”
Lees verder >>>

De Kantine
Polly Maggoo

Polly Maggoo serveert verloren dromen, fijne jazz en een klasse diner

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (10) / open doekje (8) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Gigi Schuiten

Na het succes van ‘Jøsenfjord/Lampedusa’ vorig jaar lijkt Polly Maggoo nu met ‘De Kantine’ zijn naam voor eens en altijd op de kaart van het maatschappelijk betrokken, confronterend en actueel muziektheater te willen zetten. Regisseur Mathijs Verboom ging het gewaagde experiment aan om het publiek tijdens de voorstelling een driegangendiner voor te schotelen. Waar anderen voor hem faalden en niet verder kwamen dan oppervlakkige entertainment, lukt het Verboom een avondvullend programma te bieden dat de voorstelling niet onderbreekt maar ondersteunt. Het eten is klasse, de muziek is top en ‘De Kantine’ heeft alles in zich om het gezelschap opnieuw een festivalhit te bezorgen.

Van de drie uur durende première in Naarden eind juni is een half uur geschrapt. Met tweeënhalf uur is het stuk nog steeds een kwartiertje te lang, deze eerste avond in de Baanderij op de NDSM-werf in Amsterdam. Die vijftien minuten zijn het gezelschap overigens van harte gegund want het kan niet makkelijk zijn een perfecte timing neer te zetten wanneer ‘de cast’ iedere avond wisselt, en zo zijn eigen ideeën over het verloop van het stuk heeft.
De publieksparticipatie in ‘De Kantine’ is dus erg groot. De toeschouwers worden onthaald als gasten en de hele avond door als dusdanig behandeld. Zij zijn de Poolse havenarbeiders die door de jaren heen in de kantine van Joeri en Ola komen eten en lief en leed, stakingen en geweld, hoop en wanhoop met hen delen. Ze praten, lachen, zingen, eten en drinken – en spelen zo hun eigen, niet te regisseren rol in dit stuk. Dat vraagt nogal wat van het improvisatietalent van de acteurs en muzikanten.
Lees verder >>>

Cargo
Théatre du Centaure

Slaapverwekkend dressuurtheater

25 juni 2007 – Recensie door Gert-Jan Stam

Helemaal aan de oostkant van Terschelling staat op de Elvisplak een prachtige zwarte circustent. Binnen zitten de houten tribunes tot in de nok volgestouwd. Hier speelt het Franse Théatre du Centaure zijn voorstelling ‘Cargo’. Tegen de achtergrond van een gigantisch videoscherm laten drie acteurs hun twee paarden en een ezel allerhande hippische hoogstandjes uitvoeren. Maar veel meer dan dat is het niet.

Het decor is een café in een industriehaven. Op het halfronde videoscherm zijn beelden te zien van kranen die grote zeecontainers overslaan. In deze wereld van staal en noeste arbeid probeert uitbaatster Hélène haar bedrijfje te runnen. Ze verschijnt ten tonele op haar prachtige Friese staander. En kort daarna maken we ook kennis met haar broer Yvan die op zijn Lusitaanse staander een stoere havenarbeider verbeeld.
De symboliek is helder. Yvan is met zijn gespierde torso en geprononceerde kaaklijn een echte kerel die hard werkt voor zijn centen. Zijn paard is zijn machine. Maar zijn zus is niet bepaald gelukkig tussen al het industriële rumoer en de zoute lucht. Dan verschijnt Daoud op zijn langharige ezeltje. Daoud is met zijn dreadlocks en speelse opgewektheid alles wat Yvan niet is. Dus de keuze van Hélène laat zich raden.
Lees verder >>>

Oncle Vania à la campagne
Théâtre de l’Unité

Franse zelfspot vermakelijk

25 juni 2007 – Recensie door Tessel van Aalst

De toneelstukken van Anton Tsjechov zijn niet gemakkelijk: veel personages en details, weinig actie, moeilijke namen en diepgravende karakteranalyses. Théâtre de l’Unité durft het aan Tsjechovs ‘Oom Wanja’ in het Terschellingse weiland op te voeren. De voorstelling duurt twee en een half uur en is, schrik niet, in het Frans gesproken. Het lijkt een onmogelijke opgave met dit stuk het Oerolpubliek te vermaken, maar de Fransen slagen daar aardig in. Hun geheim? De droge humor en het weidse uitzicht.

Zoals veel theatermakers op Oerol, profiteren ook de spelers van Théâtre de l’Unité van de prachtige natuur van Terschelling. ‘Oncle Vania à la campagne’ is letterlijk op het platteland gesitueerd. De zeventien acteurs maken gebruik van elke vierkante meter van het enorme grasveld dat als speelvlak dient. En zelfs de weilanden daarachter, waar paarden en koeien rustig staan te grazen worden betrokken bij de voorstelling. Spelers die ‘af’ zijn maken een wandelingetje tussen de koeien of aaien de paarden. Zo blijven zij onderdeel uitmaken van het toneelbeeld. En schitterend is de ruiter die halverwege de voorstelling in de verte met een wapperende, rode vlag voorbij komt galopperen. Honderden meters moet hij afleggen voor hij uit het zicht verdwenen is.
Lees verder >>>

Wasteland
Alexandra Broeder

Sinister bos vol mysterieuze kinderen

24 juni 2007 – Recensie door Tessel van Aalst

Een bushalte in Midsland is het vertrekpunt van ‘Wasteland’ van Alexandra Broeder. De reis leidt van de bus naar het bos en brengt herinneringen naar boven van droppings en speurtochten. Alleen zijn vanavond de rollen omgedraaid: de volwassenen worden het bos in gestuurd en de kinderen zijn de baas. En die taak weten ze voortreffelijk uit te voeren. Met strakke gezichten en priemende ogen maken ze van het bos een geheimzinnig onheilsoord.

Elke avond zijn slechts enkele tientallen mensen getuige van ‘Wasteland’. In deze ervaringsvoorstelling spelen zij zelf de hoofdrol, samen met acht Terschellingse kinderen. Al bij het instappen in de stadsbus is een eigenaardige sfeer voelbaar. Een klein, stil jongetje van een jaar of acht zit naast de buschauffeur met zijn rug tegen het raam en staart voor zich uit. Hij vertrekt geen spier en fluistert de buschauffeur zo nu en dan in waar hij heen moet rijden. En wie is dat meisje dat steeds op verschillende plekken waar de bus stopt, zwijgend bij de halte staat? Ook al met zo’n uitgestreken gezicht.
Niet alle passagiers hebben door dat de voorstelling al begonnen is en wachten rustig keuvelend af tot ze ‘er zijn’. Als de buschauffeur er midden in het bos ineens vandoor gaat en de kleine jongen achter het stuur kruipt, slaat ook bij deze mensen de stemming om. Wat is hier aan de hand? Er wordt nerveus gelachen en de passagiers kijken elkaar vragend aan.
Lees verder >>>

Forsythe, Morris, Fonte
Het Nationale Ballet

‘Hartelijk gefeliciteerd’ in jubelend drievoud

24 juni 2007 - Recensie door Janneke Robers

Het Holland Festival is 60 jaar, en dat wordt gevierd. Ter gelegenheid hiervan voert Het Nationale Ballet drie stukken op: twee Nederlandse premières en een wereldpremière. De drie choreografen Mark Morris, William Forsythe en Nicolo Fonte bundelden hun krachten in de verjaardagsvoorstelling ‘Forsythe, Morris, Fonte’. Erg divers van aard, en niet elk deel is evenzeer geslaagd, maar een feestje is het zeker!

Het Nationale Ballet opent de avond met de spetterende wereldpremière ‘(In) Verse Form’ van de jonge Amerikaanse choreograaf Nicolo Fonte. Voor hem is dans de “fysieke presentatie van het innerlijke leven van de mens”. In zijn laatste choreografie probeert hij dat innerlijk uit te beelden met vele dubbele deuren, spiegels en schaduwen. In een surrealistisch wit decor waarin een gordijn van draden de ruimte op speelse wijze verdeelt, bewegen tien dansers gracieus en sierlijk over het toneel. Soms voor, soms achter het gordijn, maar altijd blijven ze onderdeel van de choreografie. In het licht, op de voorgrond, gaan de dansers relaties aan met elkaar, terwijl hun alter ego’s, half verscholen achter het gordijn, dit lieflijke schouwspel becommentariëren. Onverstoord, bijna verstild, leven zij in hun eigen wereld waarin alleen de schakeringen van het licht de witte kostuums en het witte decor kleuren. Zelfs de gejaagde strijkmuziek van John Adams - getiteld ‘Shaker Loops’ - lijkt hen niets te doen.
Lees verder >>>

Le singe de Saudieu
Circus Baobab

Trommels en halsbrekende toeren in apenbroodboom

24 juni 2007 - Recensie door Celia Noordegraaf

Circus Baobab uit Guinea presenteert een vernieuwende vorm van luchtcircus voortbouwend op oude circustradities en Guinese cultuur. Een Guinese legende vormt het raamwerk voor een dynamische show met trommels, dans, licht en geluid. Atletische topartiesten zorgen voor veel ah’s en oh’s bij het publiek.

Een rustig dorp in het Guinese woud wordt geplaagd door apen die vernielingen aanrichten en de oogst verwoesten. Het dorpshoofd looft zijn dochter uit voor degene die erin slaagt de apen te verjagen. De schrik van het dorp uit deze legende wordt goed invoelbaar gemaakt, doordat van achteren dwars over het publiek heen opeens een heleboel apen naar voren springen. Het zijn circusartiesten verkleed als aap, met een speelgoedaap op de rug. De ‘apen’ leven zich helemaal uit op het podium in trampoline-acts, luchttrapeze en andere acrobatische hoogstandjes. Eén van de atleten vermaakt het publiek met werkelijk superlenige standjes, terwijl achter hem een decorwisseling plaatsvindt.
Lees verder >>>

Rainer Maria
De Warme Winkel

Lyrische hoogtes en banale realiteiten

23 juni 2007 – Recensie door Gert-Jan Stam

Als er op Oerol een prijs voor de beste voorstelling zou worden uitgereikt, dan zou ‘Rainer Maria’ van de Warme Winkel een goede kans maken. In de schuur Spanjer brengen zij het nalatenschap van Rainer Maria Rilke op een wervelende manier tot leven. De beroemde dichter wordt geridiculiseerd, maar ook dweperig opgehemeld en hij krijgt zelfs letterlijk modder naar zijn hoofd. En dat alles om zijn ware romantische ziel bloot te leggen.

Voordat de makers van De Warme Winkel hun werk kunnen doen, steelt één van de Oerol-vrijwilligers ongewild de show. De onbeholpen jongen doet denken aan de nerveuze stotteraars van Hans Teeuwen. Terwijl hij iets te uitvoerig ingaat op het gebruikelijke riedeltje over het uitzetten van de mobieltjes en dergelijke, wordt het publiek ondertussen al in dat opzicht vanaf de vliering in de gaten gehouden door een man met een klein verrekijkertje.
Het begin van ‘Rainer Maria’ gaat van grap naar nog sterkere grap. Het lijkt zelfs of de draak wordt gestoken met de grote Duitse dichter. Die verschijnt in twee gedaanten. De jonge Rilke op zijn knieën. De oude Rilke, die zich moeizaam voortbeweegt, leunend op twee stokken. De jonge Rilke probeert diverse poses om zich een dichterlijk voorkomen aan te meten en de oude man waar hij uiteindelijk in verandert, houdt een pleidooi voor de noodzakelijke levenservaring, zonder welke de dichter eigenlijk niet kan dichten. De jonge Rilke verdwijnt en de oude sterft. ‘De Dood’ giet een grote gieter over hem leeg zodat er een boom uit kan groeien.
Lees verder >>>

The Language of Walls
Club Guy & Roni

Sterk staaltje girlpower

23 juni 2007 – Recensie door Tessel van Aalst

Loods BoeM, de naam past perfect bij de voorstelling die zich erin afspeelt. Een choreografie over vrouwelijke expressie in dans en persoonlijke bevrijding. Club Guy & Roni laat met zes danseressen en een drummer de temperatuur hoog oplopen en de ramen trillen in de sponningen. De energie spat ervan af bij ‘The Language of Walls’. Krachtig, prachtig en brutaal.

Roni Haver, die samen met Guy Weizman de vaste kern vormt van Club Guy & Roni, begint de voorstelling met een solo. Haar bewegingen zijn strak en snel. In combinatie met de korte harde kreten, lijkt de choreografie soms wel een vechtsport. En daarmee is de toon gezet voor de hele voorstelling. De krachtige, energieke en verleidelijke dansvocabulaire, waar Club Guy & Roni bekend om staat, komt in ‘The Language of Walls’ volledig tot z’n recht.
De centrale thematiek van de voorstelling is ‘sisterhood’ en de vrouwelijke expressie in dans. De danseressen uiten dit door te schreeuwen, te joelen, elkaar aan te moedigen en op te jutten. Het gaat er soms hard aan toe. Zo worden de haren van twee danseressen op een gegeven moment in elkaar gevlochten, waarna er een worsteling ontstaat om los te komen, de hoofden dicht bij elkaar.
Lees verder >>>

Solveig
Jellie Schippers

De vrouw achter de man

22 juni 2007 - Recensie door Celia Noordegraaf

Solveig is de Penelope van de Noorse literatuur. De vrouw, die trouw wacht op haar geliefde die ondertussen alle mogelijke avonturen beleeft. Waar in Ibsens toneelstuk ‘Peer Gynt’ alle aandacht uitgaat naar Peer, staat in ‘Solveig’ Solveig centraal. Maar eigenlijk toch ook weer Peer, want het verliefde meisje doet niets anders dan wachten op de komst van haar geliefde. ‘Solveig’ is een ontroerende voorstelling, niet in het minst door het ontwapenende spel van Dahlia Pessemiers.

“Hij kan elk moment komen”, vertelt Solveig aan het publiek, “zodadelijk stapt hij door die deur naar binnen en dan tilt hij me op, en dan ….”. Overgelukkig beschrijft ze hoe het zal zijn als Peer weer terugkomt. Hij heeft haar gevraagd op hem te wachten en dat doet ze dan ook. Eigenlijk heeft ze niet eens tijd om naar de wc te gaan, want stel je voor, dat Peer terugkomt en zij dan net op de wc zit! Actrice Dahlia Pessemiers laat het publiek op alle mogelijke manieren delen in hoe het is om op iemand te wachten van wie je houdt.
Lees verder >>>

5.51 u
Toneelgroep De Appel

Slaapverwekkende wachtkamerkomedie

22 juni 2007 – Recensie door Gert-Jan Stam

‘5.51 u’ van Toneelgroep De Appel gaat over vijf mensen die noodgedwongen de nacht moeten doorbrengen op een vliegveld. Dat maakt de wachtruimte van de vertrekhal van Rederij Doeksen een buitengewoon geschikte locatie. Twee monitoren met ‘Departures’, een fout achtergrondmuziekje, en men waant zich op een luchthaven. Herkenbaar is ook dat je in zo’n situatie gaat fantaseren over je medepassagiers. ‘5.51 u’ doet niet veel meer dan dergelijke fantasieën op een luchtige manier tonen.

Terwijl de instrumentale kitschversie van ‘Don’t cry for me Argentina’ op de achtergrond rustig verder pruttelt, krijgen de aanwezigen in de wachtruimte één voor één te horen dat hun vlucht is gecanceld. De vier vrouwen en een man zullen de nacht moeten doorbrengen op onhandige stoeltjes en in elkaars aanwezigheid. Normaal gesproken een goede aanleiding om via een gedeelde frustratie met elkaar in gesprek te komen, maar in deze voorstelling wordt, op één verdwaald woord na, niet gesproken.
Lees verder >>>

Shakespearience
Hanneke de Jong

Kunstzinnig en mystiek Shakespeare-concert

22 juni 2007 – Recensie door Gigi Schuiten

In de schuren van Terschelling komt het Oerol-publiek vaak voor verrassingen te staan. Zo ook in Hillegonda, net voorbij Midsland, waar Hanneke de Jong de werkplaatsproductie ‘Shakespearience’ speelt. Een zeer aangename verrassing wel te verstaan, want De Jongs eerste voorstelling - een samensmelting van video en live muziek - is een breekbaar en intiem pareltje.

De Jong baseert zich op een zestal teksten van Shakespeare die ze haar eigen muzikale geluid heeft meegegeven. Ze zingt, speelt piano en gitaar én toneel. Al komen de liedjes uit verschillende stukken van de oude meester, de theatermaakster is er evengoed in geslaagd ze onderling te verbinden in een kunstzinnig en mystiek verhaal. Samen met tegenspeler Dirk Peter Kölsch en videokunstenaar Jonas de Wit, die ook het concept bedacht, tovert ze een doodgewone, nogal krakkemikkige oude boerenschuur om tot een sprookjesachtig landschap waarin de wonderlijkste gebeurtenissen plaatsvinden.
Lees verder >>>

Hemelhuis
5e Kwartier

Terschelling in twintig minuten

22 juni 2007 - Recensie door Celia Noordegraaf

Tegen de achterwand beelden van de binnenkant van een toren, op de voorgrond zes musici die zachte muziek spelen in een warme, donkere schuur. Daarna een cockpit of een verkeerstoren. Uitzicht op een donkere stad met veel lichtjes en een olieraffinaderij. Langzaam wordt het lichter en je realiseert je dat je naar Terschelling kijkt, Terschelling gezien vanaf de Brandaris. Je ziet de branding, de jachthaven en de veerboot die af en aan vaart. ‘Het 5e kwartier’ is een fascinerend videokunstwerk, maar of het theater is, is de vraag.

Kunstenaarscollectief 5e Kwartier filmde Terschelling een etmaal lang vanuit drie ramen in vuurtoren De Brandaris en bracht die tijd vervolgens terug tot twintig minuten. Op drie grote schermen worden die beelden geprojecteerd begeleid door speciaal voor ‘Hemelhuis’ door Ted van Leeuwen gecomponeerde muziek. Het bijzondere is, dat de versnelling nauwelijks de beweging van de natuur treft, maar vooral de activiteiten van de mens. De grote bewegingen van eb en vloed, wind en stilte, dag en nacht zijn zichtbaar, maar nergens overhaast. De menselijke voortbewegingsmiddelen als boten en auto’s jagen echter voort en doen belachelijk aan als in het tijdperk van de stomme film. Boten vliegen het zeegat uit, auto’s racen het eiland op en af.
Lees verder >>>

Rijk
't Woud Ensemble

Hou van me (en mijn geld)

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (4) /applaus (7) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Bart Krull

Het komediedrama ’Rijk’ speelt in de vorige eeuw, in een bos nabij Moskou. Op Oerol is het bos rond De Wulp uitgekozen als locatie. Na een informatieve wandeling onder leiding van Staatsbosbeheer krijgt het publiek een vermakelijke voorstelling over geld, aanzien en liefde, en vooral, over hoe het een vaak niet helemaal van de ander kan worden losgeweekt. Gewoon, een leuk toneelstuk.

Als het publiek aankomt op de plek in het bos waar ’t Woud Ensemble de voorstelling ‘Rijk’ zal spelen, staat er een bonte verzameling klapstoeltjes klaar waarop iedereen plaats kan nemen. Dan verschijnt er ineens een dame in een prachtige jurk uit het bos. Het onderste deel van de jurk loopt heel breed uit en er is zowaar een heel gebouw op afgebeeld. Een prachtige verschijning middenin het groen. De kledij staat daarmee ook symbool voor het aanzien van de draagster. Of in ieder geval, wat ze voorwendt. Is ze geschikt huwelijksmateriaal?
Lees verder >>>

Noabers
PeerGroup

Sympathiek Noabers komt niet helemaal uit de verf

21 juni 2007 – Recensie door Gigi Schuiten

‘Noabers’ gaat over de traditie om elkaar de helpende hand bieden, het zogenaamde noaberschap. Een traditie die op Terschelling nog steeds erg leeft en omkleed is met talrijke gebruiken en gewoontes. Peergroup heeft voor zijn eerste Oerol-voorstelling deze - voor het eiland en zijn bewoners zo kenmerkende – aspecten niet in de voorstelling verweven, maar ervoor gekozen om het noaberschap en de gemeenschapszin op een meer abstracte wijze te verbeelden. Het levert een sympathieke maar wat chaotisch aandoende locatievoorstelling op, al maken het decor en de slotscène wel het nodige goed.

Peergroup heeft een minidorpje, bestaande uit vier houten skeletten van huisjes achter de dijk bij Heeser Dykje gebouwd. De huizen vormen zowel het decor als de tribune voor het publiek – en de banken zijn zo opgesteld dat niemand rechtstreeks naar het speelvlak kan kijken en iedereen zich zij- of achterwaarts moet keren om het verhaal te kunnen volgen. Daarentegen kunnen de toeschouwers elkaar prima zien en dat is geen toeval, want de bedoeling van Peergroup wordt naarmate de voorstelling vordert meer en meer duidelijk: het gezelschap poogt de mensen nader tot elkaar te brengen en te confronteren met vroegere tijden, waarin het vanzelfsprekend was elkaar de helpende hand te bieden.
Lees verder >>>

Mahagonny
Alba Theaterhuis

Muzikale uitspattingen in losbandige woestijnstad

21 juni 2007 – Recensie door Bart Krull

’Mahagonny’, de nieuwe voorstelling van Alba Theaterhuis, is gebaseerd op het originele stuk van Brecht en Weill. Hierin wordt in een kale loods een broeierige woestijnstad tot leven gewekt, waarin alles kan als je maar geld hebt. De acht acteurs lijken dit moeiteloos voor elkaar te krijgen met een overdosis aanstekelijke energie, goed spel en vooral prachtige zang.

De ceremoniemeester introduceert de avond met een oude lp van ‘Mahagonny’ van Bertolt Brecht en Kurt Weill. Als zij vervolgens met een dirigeerstokje de maat aangeeft, lijkt het even of het publiek het orkest is. Maar dan vallen drie verdwaalde vrouwen de loods binnen. Zij hebben hun plan al snel gesmeed: het stichten van een bandeloze stad midden in de woestijn.
Als vervolgens vier mijnwerkers aan komen waaien, op zoek naar een bestemming voor hun verdiende geld, is de beer los. Met een aanstekelijke energie wordt razendsnel de stad ‘Mahagonny’ uit de grond gestampt, onder begeleiding van muziek en zang. Hier kunnen de mannen zich heerlijk uitleven, alhoewel er nog wel een paar regels blijven bestaan. De belangrijkste: genieten kost geld. Het afdingen bij onderhandelingen over de gunsten van een bloedmooie prostituee, levert enkele mooie scènes op.
Lees verder >>>