Ben ik al geboren?
Toneelgroep de Appel

Prachtige uitbeelding van reis naar het onbekende

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Cisly Burcksen

“Als een argeloze vis een waterval in zwemt, is er een moment waarop hij alleen nog maar met de stroom mee kan gaan, en niet weet wat erna komt,” vertelt de naamloze oude dame. Dit moment, dat de event horizon wordt genoemd, is vergelijkbaar met de toestand waarin zij zich op dat moment bevindt. In ‘Ben ik al geboren?’ van Toneelgroep de Appel speelt Sacha Bulthuis een stervende, die de greep op haar aardse leven kwijtraakt. Met haar innemende spel neemt ze de toeschouwer mee op een prachtig vormgegeven reis naar het schemergebied tussen hemel en aarde.

Gerardjan Rijnders, schrijver en regisseur van ‘Ben ik al geboren?’, liet zich onder meer inspireren door het boek ‘Eindeloos bewustzijn’ van Pim van Lommel. Deze wetenschappelijke bestseller over bijnadoodervaringen is echter wel heel vrij geïnterpreteerd. Van Lommel laat in zijn boek zien dat de bijnadoodervaring uit verschillende fases of elementen bestaat. De toestand van de vrouw in ‘Ben ik al geboren?’ verwijst echter niet consistent naar één of meer van deze fases. Ze kijkt terug op haar leven, maar heel gefragmenteerd en chaotisch. Haar stroom van losse gedachten doet meer aan dementie denken, terwijl de waarnemingen bij een bijnadoodervaring juist bijzonder helder zijn. Niettemin wordt het publiek meegesleept door Rijnders’ poëtische teksten en het sterke spel van Sacha Bulthuis. Als artistiek geheel is het raak.
Lees verder >>>

Het Misverstandt
RO theater

Circus en soepopera voor het hele gezin (8+)

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (19) / open doekje (1) /applaus (7) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (34)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Eenzijdig is ‘Het Misverstandt’ allerminst. Schrijver Peer Wittenbols heeft in deze familievoorstelling maar liefst vier verhaallijnen verwerkt. Personages met klinkende namen als Flying Devil Helmut, HankyPanky, God en Gottfried spelen daarin een onvergetelijke rol. Ook de composities van Keimpe de Jong drukken een niet mis te verstane stempel op dit stuk. Wat precies het misverstand is in ‘Het Misverstandt’ wordt niet helemaal duidelijk. Het RO theater zet jong en oud voortdurend vrolijk op het verkeerde been.

De Flying Devils is een wonderlijk trapezegezin. Bernardo, gespeeld door Jack Wouterse, zit in een rolstoel. Sinds het trapezeongeluk, waarbij Bernardo’s vrouw overleed, is hij invalide. Zijn nieuwe vrouw, gespeeld door Annet Malherbe, is Tante Ageeth – de zus van zijn overleden echtgenote. Gecoacht door zijn zoon Helmut, vertolkt door René van ’t Hof, studeren Bernardo en Tante Ageeth een nieuwe trapezeact in. Algauw blijken de Bengaalse Dubbelbutser en de achterwaartse Snoekflik verre van haalbaar en concentreert de verhaallijn zich op serieuzere zaken.
Lees verder >>>

Alleen in je wereld
Sarah Moeremans

Te weinig tragiek bij eenzame mannen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (10) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Judith Blankenberg

‘Alleen in je wereld’ is een muzikale tragikomedie. Het is de eerste voorstelling die Sarah Moeremans maakt bij Productiehuis Rotterdam. Invloeden vanuit opera en musical worden vermengd met een ingetogen speelstijl die veel overlaat aan het beeld. Het resultaat is een wisselende voorstelling die soms ontzettend raak is en helaas soms ook de plank volledig misslaat. De humor is er in elk geval niet minder om.

Niels heeft zijn collega’s uitgenodigd voor een echt mannenavondje. Hij wil het graag goed doen, met gepaste muziek en de juiste hapjes. Dat de stroom uitvalt is de voorbode van een allesbehalve gezellig samenzijn. Als een van de mannen dan ook nog zijn zus meeneemt is de chaos compleet.
Lees verder >>>

Jezus
Helmert Woudenberg

Woudenberg werpt licht op Jezus

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Jezus wordt over het algemeen afgebeeld als een sober geklede jongeman met halflang donkergekleurd haar. Helmert Woudenberg komt op in een keurig wit overhemd met daaronder een beige broek en spierwit glanzende lakschoenen. Hij doet in geen enkel opzicht denken aan Jezus. Tot hij begint te spreken. In een houding alsof iemand hem onder water houdt, vertelt hij hoe hij de Heilige Geest van God ontvangt, terwijl Johannes de Doper hem doopt. Nog voor hij boven water komt, is zijn misplaatste kostuumkeuze hem al vergeven. Deze man weet waarover hij praat. Hier staat Jezus.

In slechts anderhalf uur doet Woudenberg, één van de oprichters van het Werkteater, de levensloop van Jezus uit de doeken. Zijn vertolking van dit Bijbelverhaal begint als Jezus de Heilige Geest van God ontvangt en eindigt met zijn kruisiging – het moment waarop de Heilige Geest zich uit Jezus terugtrekt. In grote lijnen volgt Woudenberg daartoe het Nieuwe Testament. Gedetailleerd beschrijft hij zijn zoektocht naar leerlingen, beter bekend als de apostelen. Hij vertelt hoe Johannes en Jakobus hun vertrouwde vissersomgeving in de steek laten om Jezus te volgen. Indien nodig switcht Woudenberg daarbij van rol. Ook als één van de apostelen is hij geloofwaardig. Het maakt in feite niet uit welke rol hij speelt; het publiek hangt hoe dan ook aan zijn lippen.
Lees verder >>>

Kaatje is verdronken
Het Vervolg

Ironische contrasten en huiselijk conflict

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (6) /applaus (1) /beleefd applausje (4) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Cisly Burcksen

Voor de tweede keer in korte tijd werkt Het Vervolg met een tekst van Alex van Warmerdam. Na Kleine Teun is ditmaal gekozen voor Kaatje is Verdronken, dat eerder werd opgevoerd door het gezelschap De Mexicaanse Hond. Onder regie van Hans Trentelman is de wrange, absurde humor van Van Warmerdam in goede handen. Ook de diepere laag van deze zwarte komedie komt mooi bovendrijven.

Een sobere, grauwe huiskamer is het decor voor de familievergadering die vader Johannes wil beleggen. Net als de grijze kleding van de personages, verwijst het huis onbetwist naar de jaren vijftig. Maar van de gezellige knusheid waar dit decennium om bekend staat, valt weinig te merken. Integendeel, het gezin is eigenlijk één groot huiselijk conflict. De ontluikende seksualiteit van puberende dochter Ka (een rol van Saar Vandenberghe) stuit op de bekrompenheid van haar ouders. Maar ook vader en moeder hebben onderlinge conflicten.
Lees verder >>>

Zolang het sneeuwt
De Wetten van Kepler

Zwanezang in Dickensiaanse kerstsfeer

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Zolang het sneeuwt, wordt het niet echt donker,’ zingt Stella in de muzikale decembervoorstelling van ‘De Wetten van Kepler’. Het is de avond voor Kerst en er staat iets bijzonders te gebeuren. De tragische familiegeschiedenis van twee broers die samen een kapperszaak drijven, wordt langzaam duidelijk in spel, mime, muziek en zang. De laatste voorstelling van dit Bossche theatergezelschap is een traditionele kerstvertelling waarin mooi gezongen en geacteerd wordt en de humor niet ontbreekt. Spannend en baanbrekend wordt het echter nergens, waardoor deze zwanezang helaas niet lang zal beklijven.

Op 31 december 2008 valt het doek voor de Wetten van Kepler. Het gezelschap houdt op te bestaan vanwege het wegvallen van de overheidssubsidie. Regisseur Jos van Kan, die eerder naam maakte met spraakmakende voorstellingen als ‘Brokeback Mountain’ pakt voor het laatst uit met een muzikale familievoorstelling voor iedereen vanaf 10 jaar. Herman van de Wijdeven schreef de tekst, die Dickensiaanse trekjes heeft.
Lees verder >>>

Rome & Juli's Posse
ZEP

ZEP maakt van Romeo & Julia gepassioneerde bendestrijd

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (3) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (10)

Recensie door Marjolein Heemskerk

Met ‘Rome & Juli’s Posse’ waagt ZEP zich voor de tweede keer aan een eigentijdse en muzikale bewerking van een Shakespeare. In deze voor jongeren gemaakte voorstelling wisselen poëtische toneelteksten en street slang elkaar af en komen allerlei muziekstijlen voorbij. Het resultaat is een actuele, vlotte muziektheatervoorstelling over rivaliserende gangs, straatcultuur en de liefde.


Doorschijnende, glazen wanden op het toneel. Daarachter de spelers, ieder belicht in een eigen kleur. De voiceover geeft een bespiegeling over de liefde. Als scherpe gitaarmuziek weerklinkt, komen de acteurs - gekleed in soepele joggingpakken, stoere jassen, snelle schoenen – te voorschijn. Hun gezichtsuitdrukkingen liegen er niet om: klaar om te vechten en hun territorium te verdedigen. Met name Ben V (Raymi Sambo) ziet er bij tijd en wijle gevaarlijk uit. Zo start de strijd tussen de Caps en de Tags, twee gangs die hun best doen om een stadswijk te beheersen. De arm der wet, ook vertegenwoordigd in het geheel, wordt hierbij zoveel mogelijk ontweken.
Lees verder >>>

Welk stuk?
Laura van Dolron

Van Dolron verrast zichzelf

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (7) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Maaike Glerum

Wat ontstond er spontaan en wat was van tevoren gepland? Die vraag bleef in het hoofd van de toeschouwer nog lang nazingen na het bezoek aan 'Welk Stuk?' In deze nieuwe productie van Laura van Dolron (1976) trakteert de theatermaakster, die al meerdere keren werd bekroond vanwege haar voorstellingen waarin ze filosofische vraagstukken niet uit de weg gaat, haar publiek en zichzelf op een verrassingsavond. Zaterdagavond was in theater Frascati de derde voorstelling uit deze reeks van acht te zien.

Met niet meer decor dan een stoel en een ijzersterk concept wist Van Dolron het publiek een uur lang geamuseerd en geboeid te houden. Voor 'Welk Stuk?' stelde ze een lijst op van acteurs met wie ze graag eens een voorstelling zou maken. Op basis van deze lijst selecteerde dramaturg Celine Buren een gevarieerd gezelschap aan gastacteurs, zonder Van Dolron mede te delen welke acteur op welke avond werd uitgenodigd. Die geheimzinnigheid vormt een essentieel onderdeel van het concept van deze voorstelling, waarin Van Dolron iedere avond tegenover een andere acteur staat die voor haar tot het moment van opkomst onbekend blijft. Niets van wat er door de ‘mystery guest’ op het toneel wordt gedaan is dan ook van tevoren gerepeteerd, zo maakt Van Dolron haar publiek aan het begin van de avond duidelijk. Met haar gast – die op dat moment nog onzichtbaar in de coulissen staat – spreekt ze af dat hij zich op het toneel op haar aanwijzingen “moet laten meedrijven als een takje in de rivier”.
Lees verder >>>

Wortels
Klaas van der Eerden

Wortels: origineel en onderhoudend

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Silke van Deelen

Klaas van der Eerden is opgegroeid in Amsterdam-Noord, als zoon van blowende hippie ouders. In het boerendorpje Waterland, aan de rand van de grote stad, om precies te zijn. Tussen hitsige stieren, beeldschone koeien, kwakende kikkers en maffe vogelsoorten, maar zonder broers of zussen. Klaas is namelijk een foutje, ontstaan als gevolg van een biologisch afbreekbaar condoom. Elke dag krijgt hij een ontbijt van steenhard, suikervrij zuurdesembrood en verse muntthee inclusief slakken, wormen en zand. Hier, in het prachtige Waterland, liggen zijn wortels.

Klaas van der Eerden vertelt op een sober podium anekdotes uit zijn levensverhaal. Over hoe hij altijd gepest werd met zijn naam. Spekuklaas, schimmelklaas en Klasimodo van de Notre Dame zijn slechts enkele van de vele scheldnamen die hij vroeger over zich uitgeroepen kreeg. Nee, hij heeft geen gemakkelijke jeugd gehad. De boeren Amsterdammer groeit mede daardoor dan ook op tot een bang, zenuwachtig en huilerig persoon. Dat levert hilarische taferelen op, bijvoorbeeld bij de Amerikaanse douane. Maar ook zijn achternaam levert problemen op. Is het nou Klaas van Eerden, Klaas van de Eerden of Klaas van der Eerden?
Lees verder >>>

Amator
Nieuw West

Amator the sequel is voorvechter van theater

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (9) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Judith Blankenberg

De films van Kieslowski zijn dankbaar materiaal voor theatervoorstellingen. NTGent waagde zich aan de tiendelige serie Dekalog. Nieuw West koos voor zijn veel eerdere film Amator. Met weinig middelen schildert Kieslowski de opkomst en ondergang van een man en een vrouw die van elkaar houden, maar van elkaar gescheiden worden door film. Nieuw West doet dit nog eens dunnetjes over, door de personages een aantal decennia later te laten zien, terugkijkend op hun leven en die beslissende periode.

Broos en breekbaar, zo komen de acteurs het podium op. Tussen grote oude videoprojectoren en witte plastic tuinstoelen lijken ze zich niet echt op hun gemak. Er is dan al een grijs krakend videofilmpje getoond, waarin een soort goeroe over revolutie en een nieuwe tijd predikt. In die nieuwe tijd geloofden de personages ooit, hij nu niet meer, zij probeert zich nog steeds vast te klampen aan de hoop op een betere toekomst.
Middels poëtische taal kijken de acteurs, die hun sporen al verdiend hebben bij het Werkteater, Cas Enklaar en Marja Kok, terug op hun jongere versies. Ze kruipen in de huid van de personages, die Kieslowski geschapen heeft in 1979 en bedenken hoe het verder met hen is gegaan. Hij had zijn camera gekocht om zijn opgroeiende kind vast te kunnen leggen. Nooit had hij gedacht dat zijn films zoveel impact zouden hebben. Hij vertelt hoe hij gewoon probeerde te laten zien wat hij zag en hoe hij de kracht van de verbeelding onderschatte. Zijn film over een onvolgroeide man die al decennia in de fabriek werkt tot ieders tevredenheid werd verboden. Zijn directe leidinggevende werd hierom zelfs ontslagen. Zijn vrouw is dan inmiddels al bij hem weg.
Lees verder >>>

Hedda Gabler
het Nationale Toneel

Kille karaktermoord op klassieke topper

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (2) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Celia Noordegraaf

Wat voeg je als jonge regisseur toe, als je je waagt aan één van de bekendste klassiekers van de toneelliteratuur? Susanne Kennedy koos ervoor om ‘Hedda Gabler’ van Henrik Ibsen te reduceren tot het perspectief van de hoofdpersoon zelf. In het troosteloze universum van dit archetype van de verveelde, gekooide vrouw worden alle andere figuren gereduceerd tot oppervlakkige typetjes. Dat levert keihard, grotesk en fel theater op, waarin weinig ruimte is voor emotie. 'Hedda Gabler’ is in deze bewerking van het Nationale Toneel een cerebraal theaterexperiment voor diehards.


‘Tekst naar Ibsen’, meldt NT over de nieuwste bewerking van ‘Hedda Gabler’ door Susanne Kennedy en Marit Grimstad en Eggen. De jonge regisseur Susanne Kennedy is inderdaad vrijelijk omgegaan met de klassieke tekst. Waar het klassieke toneelstuk eindigt met het pistoolschot dat een eind maakt aan het leven van de hoofdpersoon, vormt dit schot hier het begin. De openingspassages worden niet gespeeld, maar verveeld opgedreund door Çigdem Teke als Hedda Gabler.
Lees verder >>>

De koning sterft
NTGent

Ionesco als goochelshow

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (8) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Judith Blankenberg

Deze week strijkt NTGent neer in de Stadsschouwburg Amsterdam met verschillende voorstellingen. ‘De koning sterft’ in de regie van Aus Greidanus Jr. bijt met verve het spits af. Met veel grappen en grollen wordt het stervensproces van de koning begeleid met als hoogtepunt een goochelshow. Greidanus debuteert als regisseur met dit absurdistische stuk en toont zich naast begenadigd acteur ook een zeer acteursvriendelijke regisseur.

“Dat was een hoop gedoe om niets”, besluit koningin Marguerite, ingehouden en berustend gespeeld door Hilde Heijnen, als de koning eindelijk is gestorven. En een gedoe was het. Vooral de mannen maken er wat van: Steven Van Watermeulen als doldwaze koning die niet wil sterven, Servé Hermans die als wachter met een bijna perfect uitgevoerde goochelshow de koning wijst op zijn sterfelijkheid en Sanne den Hartogh, de arts annex beul annex astroloog, die zeer nauwgezet en met puntige timing beurtelings de meerdere en mindere speelt van de koning. Hij is het die de koning vertelt dat de koning moet sterven. De verstandhouding tussen die twee is dus van begin af aan verstoord wat tot uitdrukking komt in de scènes waarin de koning de bril van de arts’ hoofd grist en ver weg smijt, zodat de arts met zijn been als blindenstok deze weer moet zien te vinden. De goochelshow, waarbij Hermans de arm van de koning afsnijdt, hem doormidden zaagt en onthoofdt met een heuse guillotine, doet de koning langzaamaan inzien dat hij inderdaad binnenkort zal sterven.
Lees verder >>>

Schateiland (8+)
Bos Theaterproducties

‘Schateiland’ mist pit

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (18) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Onderweg naar Schateiland steekt een storm op. De zeildoeken van het schip wapperen woest op en neer. Blauwgroen licht en bombastische geluidseffecten accentueren de onrust. Op de achtergrond jengelt echter een bekend piratendeuntje, waardoor de scène niet écht spannend wordt. Helaas is deze scène kenmerkend voor ‘Schateiland’. Het oh zo avontuurlijke verhaal, over piraten en een verborgen schat, mist pit.

Hoofdpersoon Jim Hawkins woont en werkt met zijn moeder in een herberg. Via Billy Bones krijgt Jim de schatkaart van de beruchte kapitein Flint in handen. Als Jim baron Trelawney op de hoogte stelt, regelt die een schip om koers te zetten naar Schateiland. De bemanning blijkt grotendeels te bestaan uit piraten en dat leidt tot muiterij. Op het eiland spelen beide partijen een kat- en- muisspel om de schat te veroveren. Uiteraard winnen ‘de goeden’. Toch is het gebrek aan spanning niet te wijten aan de voorspelbaarheid van het verhaal. Op zich heeft dit door Robert Louis Stevenson geschreven verhaal, vol (onaangename) verrassingen, vermommingen en achtervolgingen, alles in zich om spannend te zijn. Het is de uitvoering die voorkomt dat scènes bloedstollend worden.
Lees verder >>>

Vermoorde onschuld
Wallis Theaterproducties

Mooie rol voor Peter Tuinman in Britse toneelkrimi

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (20) / open doekje (5) /applaus (2) /beleefd applausje (7) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (13)

Recensie door Celia Noordegraaf

Erik de Vogel en Liz Snoijink spelen in ‘Vermoorde onschuld’ een na 25 jaar huwelijk nog altijd gelukkig echtpaar, wier geluk wreed verstoord wordt door een onaangekondigde gast. Een oudere heer, overtuigend gespeeld door Peter Tuinman, confronteert de succesvolle zakenman met onaangename herinneringen uit zijn verleden. Doordat Snoijink en De Vogel regelmatig nogal over the top reageren wil ‘ Vermoorde Onschuld’ ondanks het boeiende thema helaas niet echt spannend worden.

‘Vermoorde onschuld’ is een psychologische thriller van de Engelse toneelschrijver en acteur Derek Benfield (1926). Het verhaal is een ouderwetse whodunnit met psychologische trekjes. Vader Robert Boot, gespeeld door Peter Tuinman, komt verhaal halen bij de succesvolle zakenman Hugo over de raadselachtige dood van zijn zoon Oscar. Hugo, inmiddels al 25 jaar tot genoegen getrouwd met de rijke Julia, ontkent aanvankelijk elke relatie met de jonge Boot. In de loop van het stuk wordt echter steeds meer duidelijk dat wel degelijk sprake was van een homo-erotische relatie.
Lees verder >>>

Hôtel de Pékin
Nationale Reisopera

Eigentijdse ‘Hôtel de Pékin’ onbestendige citatenopera

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (5) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Mark Duijnstee

In opdracht van de Nationale Reisopera schreef de Nederlandse componist Willem Jeths de opera ‘Hôtel de Pékin’ voor de opening van het Nationaal Muziekkwartier in Enschede. Het is een spectaculaire productie, waarin de laatste keizerin Cixi van China terugblikt op haar leven. De opera lijkt echter hetzelfde tragische lot beschoren als de Nederlandse opera’s, die de afgelopen jaren het licht zagen.

Willem Jeths wilde ooit al een opera schrijven over het zeer boeiende personage van Mathilde Willink. Die opera kwam door financiële problemen helaas nooit van de grond. Maar nu is China in de mode en rondom de Olympische Spelen van Peking verschenen reeds opera’s met Chinese thema’s, zoals ‘The Bonesetter’s Daughter’ van Stewart Wallace en ‘The First Emperor’ van Tan Dun. En nu dus ‘Hôtel de Pékin’ van Willem Jeths.
Lees verder >>>

Romeo en Julia
RO theater

Romeo en Julia als expressionistische komedie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (7) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (10) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Judith Blankenberg

In het seizoen van de klassiekers mag ‘Romeo en Julia’ zeker niet ontbreken. Er is een versie voor mannen van Rick Engelkes Producties en een ‘Rome en Juli’s posse’ van theatergroep ZEP. Bij het RO Theater spelen klassiek geschoolde acteurs samen met krumpdansers. ‘Romeo en Julia’ leent zich natuurlijk bij uitstek voor het samen laten gaan van twee verschillende groeperingen, maar Alize Zandwijk heeft in haar regie toch voor een onconventionele aanpak gekozen. Met wisselend resultaat, waardoor deze ‘Romeo en Julia’ bij vlagen zeer komisch wordt.

Twee oldtimers, een zwarte en een witte, staan voor de deur van het ro theater. Er klinkt dramatische muziek bij. De bloemen op de motorkap wijzen op een dubbele begrafenis. Binnen gaat een over rond met koffie en cake. De sfeer is bedrukt. Op videoschermen is een rouwstoet te zien, die binnenkomt en de trap op gaat. Tussen het publiek wordt een krachtige en heftige dans getoond, alvorens het publiek de stoet volgt de zaal in.
Lees verder >>>

Romeo over Julia
Rick Engelkes Producties

Liefdesdrama wordt vrolijke klucht

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (2) /applaus (5) /beleefd applausje (5) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Marjolein Heemskerk

Diverse theatergezelschappen vertolken dit seizoen, ieder op hun eigen manier, Shakespeares ‘Romeo en Julia’. Rick Engelkes Producties koos ervoor om vijf niet onaantrekkelijke mannen hun visie op de romantiek uit te laten beelden. Resultaat: een in het begin razendsnel verhaal, dat helaas gaandeweg traditioneler wordt en zijn kracht verliest.

Eigenlijk is het vanaf het begin duidelijk: deze voorstelling over het dramatische liefdespaar wordt iets speciaals. Alleen het publiek al: waarom zijn er zoveel giechelende pubermeisjes in de zaal? De zaal zelf: op het podium een rood velours gordijn, met in lichtgevende, kermisachtig aandoende letters “Romeo – hartje – Julia”. Op de achtergrond luide muziek, waar de saxofoon de hoofdrol vertolkt. Op het toneel zelf lopen de vijf acteurs al rond, volop bezig met de voorbereiding van het stuk, lijkt het. Het geheel wekt de indruk een schooltoneelvoorstelling te zijn. Niet de dramatiek die je zou verwachten bij Shakespeare in ieder geval.
Lees verder >>>

Shakuntala
Natanakairali Ensemble

Eeuwenoude Sanskrit-traditie biedt aantrekkelijk muziektheater

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (6) /applaus (1) /beleefd applausje (4) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Celia Noordegraaf

Het klassieke liefdesverhaal van de kluizenaarsdochter Shakuntala en de jonge koning Dushyanta vormt de basis voor een bijzondere vorm van muziektheater uit Zuid-India. Kutiyattam wordt de enige nog bestaande Sanskriet-theatertraditie genoemd, die bestaat uit een fascinerende mengeling van mimiek, ogentaal, beweging, kostuums en muziek. Westerlingen moeten waarschijnlijk even wennen aan het – langzame – tempo, maar raken toch al snel in de ban van het subtiele en virtuoze spel.

Trom en cymbaal vertellen samen met spel en zang het verhaal van de jonge koning Dushyanta. Tijdens de jacht stuit hij op de schone kluizenaarsdochter Shakuntala. Hun liefde wordt bezegeld door een geheim gandharva huwelijk. Dushyanta belooft zijn vrouw snel te komen halen, maar eenmaal weer thuis is hij die belofte weer vergeten als gevolg van een vloek van een zwartgallige wijsgeer. Als Shakuntala zwanger blijkt te zijn, zoekt ze hem op. Hij kan zich echter niets meer herinneren.
Lees verder >>>

De laatste dagen der mensheid
't Barre Land

Onspeelbare Kraus terecht gespeeld

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (12) / open doekje (2) /applaus (5) /beleefd applausje (5) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Judith Blankenberg

’t Barre Land staat erom bekend onspeelbare teksten te spelen. Na eerdere succesvolle ensceneringen van Faust II en De familie Schroffenstein zette het collectief nu de tanden in De laatste dagen der mensheid van Karl Kraus. Een lang gekoesterde wens wordt eindelijk werkelijkheid. En dit is nog maar een voorproefje, in 2018 zal het collectief de tekst in Wenen spelen met een groot ensemble, 100 jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog. Dit voorproefje is echter al zeer de moeite waard en belooft wat voor de uitgebreide versie in 2018.

Meestervertalers Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes schreven de integrale vertaling van het omvangrijkste toneelstuk dat ooit is geschreven. Alsof dat nog niet genoeg was, schreven ze ook ‘De allerlaatste dagen der mensheid’ erbij, waarin ze personages van Kraus teksten uit onze actualiteit laten zeggen. Deze werkwijze is overeenkomstig de werkwijze van Kraus, die zijn tekst ook schreef als een montage van gesprekken van de straat, reclamefolders en krantenartikelen. De zeggingskracht van de bijna 100 jaar oude tekst wordt er alleen maar sterker door. Kraus schreef de tekst tijdens de Eerste Wereldoorlog en legde met citaten uit de werkelijkheid het mechanisme van oorlog bloot.
Lees verder >>>

La Fille du Régiment
Opera Zuid

Annemarie Kremer steelt de show bij Opera Zuid

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Mark Duijnstee

Het is moedig van Opera Zuid (OZ) om de ondergewaardeerde opera ‘La Fille du Régiment’ van Gaetano Donizetti (1797 – 1848) op de planken te brengen, want het werk staat of valt met een goede titelvertolking. En voor die rol koos OZ de Nederlandse sopraan Annemarie Kremer, die met grote energie en perfecte finesses de dochter van het 21ste regiment neerzet.

Donizetti volgde het voorbeeld van Bellini, die in verband met ruzies in zijn vaderland Italië naar Frankrijk ging en wiens opera ‘I Puritani’ in 1835 in Parijs in première ging. Donizetti vertrok naar de Franse hoofdstad, omdat zijn opera ‘Poliuto’ in 1838 door de censuur in Napels geweigerd werd en in 1840 ging zijn eerste Franse opera ‘La Fille du Régiment’ in première in de Opera-Comique. Ondanks de niet-succesvolle première werd de opera ongekend populair in Frankrijk in het verloop van de 19e eeuw.
Lees verder >>>

De Rust Zelve
Jochem Myjer

Myjer: volslagen idioot, maar onoverwinnelijk…

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (15) / open doekje (4) /applaus (4) /beleefd applausje (6) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Marjolein Theunissen

Niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk wordt er stoom afgeblazen in De Rust Zelve, de nieuwste theatertour van de Leidse cabaretier Jochem Myjer. Terwijl het publiek in spanning nog de laatste woordjes wisselt voordat de lichten doven, trekt Myjer plotsklaps met oorverdovend geweld alle aandacht naar zich toe.

Die aandacht weet hij de volle anderhalf uur te behouden. Als een ervaren cabaretier wisselt hij zijn rappe grappen af met vertederende liefdesliedjes voor zijn zwangere vriendin. Voor haar heeft hij niets meer dan lovende woorden over, terwijl hij zijn familieleden een voor een door het spreekwoordelijke slijk haalt. Zijn incontinente oma, de alsmaar wisselende ringtone van zijn vader, zijn rokende moeder en zijn paard…eh zus. Allen passeren ze de revue. Door ze als types te presenteren, kan Meyer een van zijn beste kwaliteiten, stemmetjes, ook in deze show verwerken. Uit Adéhadé en YEEE-HAA! komen diverse personages nog even om de coulissen gluren. Anderen, zoals de foute grappenmaker Bob de bloemenman en de lieve maar oerdomme Ariël, zijn gloednieuw en beter dan ooit.
Lees verder >>>

De vrouw met de baard
NNT

Huichelarij bij circus en politici

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (11) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (5) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Cisly Burcksen

Met ‘De vrouw met de baard’ neemt Koos Terpstra afscheid als artistiek leider van het Noord Nederlands Toneel. Van dit stuk, dat Terpstra zowel schreef als regisseerde, speelt het NNT twee verschillende versies. Vreemd om te bedenken dat er, terwijl je naar de grote zaal-versie zit te kijken, op hetzelfde moment in een ander theater, met een andere cast de intieme toneel-op-toneel-versie wordt gespeeld. Hoewel de beelden en poëtische teksten prachtig zijn, doet de overdaad aan personages en subplotten wat inboeten aan intensteit.

“Als je kon kiezen tussen één perfecte aarbei, of zoveel aardbeien als je wilt, maar nooit die ene perfecte. Wat kies je dan? En zou je liever altijd nee zeggen, ook als je ja bedoelt, of andersom?” De vrouw met de baard stelt haar vragen rechtstreeks aan het publiek, om hen te laten nadenken over hun eigen waarden. Het is een intermezzo in een voorstelling met twee centrale verhaallijnen: de politiek en het circus. De beide, door elkaar verweven verhalen draaien om leugens en waarheid.
Lees verder >>>

Licht is de machine
Veenfabriek

Oor- en oogstrelend muziektheater op Vliegkamp Valkenburg

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (6) /applaus (3) /beleefd applausje (4) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Judith Blankenberg

Op voormalig Vliegkamp Valkenburg maakte de Veenfabriek de voorstelling ‘Licht is de machine’. Theun Mosk tekende voor de vormgeving en deze combinatie maakt ‘Licht is de machine’ tot prachtig locatietheater. De filosofie van Charles Fourier dient als onderwerp. Helaas worden zijn denkbeelden niet helder over het voetlicht gebracht en verzandt de voorstelling in prachtige beelden en dito muziek die stilaan hun belang verliezen.

Een gigantisch geel kader markeert de enorme ruimte van de loods, waar in vroeger tijden ongetwijfeld vliegtuigen klaar stonden voor vertrek. Deze beperking geeft de toeschouwer de mogelijkheid om te focussen op de scènes die aan elkaar geregen zijn middels muziek van Martijn Padding, uitgevoerd door het Ensemble MAE samen met alle acteurs. En dat is prettig want de scènes verschillen enorm van elkaar. Pure choreografieën met uitklaptentjes komen in combinatie met monologen over het bestaan van de mensheid en hoe dit bestaan te verbeteren.
Lees verder >>>

De Koopman van Venetië
de Theatercompagnie

Boermans haalt het onderste uit de kan

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (3) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (11)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Wat schuilt er achter glitter en glamour? De Theatercompagnie, onder leiding van regisseur Theu Boermans, laat het zien in ‘De Koopman van Venetië’. De plot, van dit door William Shakespeare geschreven toneelstuk, heeft alles weg van een romantische komedie. Maar uit de tekst spreekt meer. De Venetianen in het stuk zijn zo anti-Joods, dat in veel kluchtige dialogen antisemitisme weerklinkt. Boermans verdoezelt dit niet. In een groots glinsterend decor laat hij sterke spelers, zoals Pierre Bokma, alle kaarten op tafel leggen. Daarmee tilt hij de kwaliteit van deze enscenering tot grote hoogte.

Voor mooie vrouwen met geld willen mannen best een gokje wagen. Van heinde en verre arriveren er moddervette en/of foeilelijke prinsen om één van de drie kistjes in Belmont te openen. Wie daarin het portret van de beeldschone erfgename Portia vindt, mag met haar trouwen. De prinsen, gespeeld door Mike Reus en Pierre Bokma, maken hun keuze kenbaar in zo’n bizar buitenlands accent dat er tolken nodig zijn om ze verstaanbaar te maken. Publiek grinnikt en vreest daarnaast het lot dat Portia te wachten staat als één van beide prinsen het juiste kistje kiest. Maar inhalig als ze zijn, negeren de prinsen het loden kistje met de spreuk “wie mij uitkiest, die geeft en waagt al wat hij heeft” en gaan ze prat op het gouden en het zilveren kistjes met egostrelende spreuken. Zoals van Shakespeare te verwachten valt, levert hen dat slechts een doodshoofd en een spiegel op. De derde kandidaat is Bassanio. Om de reis naar en het verblijf in Belmont te kunnen bekostigen, leent hij drieduizend dukaten van Antonio, de rijke, christelijke koopman van Venetië. Antonio verwacht pas over drie maanden zijn schepen – en daarmee zijn geld – en vraagt de joodse bankier Shylock om hem het geld voor te schieten. Die stemt toe, op voorwaarde dat hij, als Antonio hem de dukaten na drie maanden nog steeds verschuldigd is, een pond vlees uit de buurt van Antonio’s hart mag snijden.
Lees verder >>>

Rode Dwerg
Brokstukken

Rode Dwerg doet ster van Brokstukken stralen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (23) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Cisly Burcksen

“Een rode dwerg is zo klein dat je hem niet met het blote oog kunt zien. Het zijn de oudste sterren in het universum,” vertelt Chris King Perryman, terwijl hij een hammondorgeltje uit zijn keyboard tovert. Na het poppy intro van de voorstelling, met een leidende rol voor Korneel Evers op bas, mag Arjan Smit even geinen door te klappen met één hand en tweestemmig te fluiten. Rode Dwerg, de tweede avondvullende voorstelling van het cabarettrio Brokstukken, bevat de vertrouwde fysieke humor en gekke geluidjes, maar heeft ook een meer muzikale invulling gekregen.

Net als in hun eersteling, ‘Doggy Punch’, bestaat het programma voor een groot deel uit absurdistische scènes. Met hun sterke mimiek en gebaren weten de drie cabaretiers vanuit een alledaagse situatie een hilarische sketch op te bouwen. De energie straalt ervan af en bovendien beschikken alledrie de leden over een uitstekende timing. Door de vele rare geluiden en stemmetjes die worden ingezet, wordt het extra cartoonesk. De scènes doen daardoor vaak denken aan stripverhalen waarin termen als ‘swoosh’ en ‘bang!’ gebruikt worden. Af en toe wordt het wat langdradig en melig, bijvoorbeeld bij de begrafenistoespraak. De kracht van Brokstukken ligt in hun snelle, beeldende grappen, die met mooie overgangen en een flinke vaart achter elkaar zijn gemonteerd.
Lees verder >>>

Kamp Holland
Orkater

Oorlog als hogedrukpan van emoties

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (16)

Recensie door Celia Noordegraaf

Het indringende lied waarmee de voorstelling opent, maakt onmiddellijk al je zintuigen wakker en het thema duidelijk. “Afghanistan”, zingt Meral Polat begeleid door een enkele accordeon. In haar stem klinkt het verlangen door naar de prachtige landschappen van dit door oorlog verscheurde land: passie, melancholie, pijn en verdriet. Maar ook vreugde en plezier, als de accordeonist een vrolijk danswijsje inzet. Oorlog is een hogedrukpan van emoties. Wat drijft mensen ertoe om die situatie vrijwillig op te zoeken? Theatermakers Geert Lageveen en Leopold Witte gingen op zoek naar het antwoord op die vraag. Het resultaat is een bijzondere voorstelling, die de complexiteit van de werkelijkheid vertaalt in mensen van vlees en bloed. Verweggistan komt daarmee heel dichtbij.

Eind oktober 2007 is de vredesmissie in Uruzgan dagelijks nieuws in de kranten. Acteurs Geert Lageveen en Leopold Witte besluiten om een voorstelling te gaan maken over de mensen die deze missie moeten uitvoeren. Erover lezen, kijken naar beelden, praten met mensen leidt ertoe dat ze uiteindelijk zelf twee weken naar het Nederlandse kamp in Afghanistan vertrekken. Na het weblog dat ze tijdens die weken voor de Volkskrant bijhouden, is er nu de voorstelling en een boek ‘Tragische helden’, een dagboek over Kamp Holland.
Lees verder >>>

Ben Hur
De Ploeg

De Ploeg jubileert met hilarische ‘Ben Hur’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (24) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

De legendarische filmversie van ‘Ben Hur’ duurt ruim drie uur. Maar of iemand zich daar na afloop iets van herinnert? Verteller Peter Heerschop betwijfelt het. Om te voorkomen dat met de theaterversie van De Ploeg hetzelfde gebeurt, bedeelt Heerschop het publiek een actieve rol toe. De ene helft van de toeschouwers is Romein, de andere helft Christen. Wie Romein is roept “ave” en wie Christen is “boe”. Het is een van de vele leuke vondsten in deze eigenzinnige toneelbewerking van ‘Ben Hur’, waar De Ploeg zijn tienjarig jubileum mee viert.

Het doek gaat op. Op toneel geen Romeinen om te begroeten, maar de familie Van der Ploeg. Ze staan op het punt zich te storten op een kerstontbijt, als de bel gaat. Onuitgenodigd schuift de christelijke familie Van den Akker aan. Beide vaders, Pap van der Ploeg en Ben van den Akker, kennen elkaar nog uit de tijd dat ze samen op het internaat zaten. Ze waren vrienden, tot Pap Ben verraadde. Geleidelijk versmelt hun persoonlijke geschiedenis met die van de Romeinse Messala en Judah Ben Hur. Messala en Ben Hur zijn, ondanks hun verschillende achtergronden, bevriend. Maar als Ben Hur weigert om zijn Joodse vrienden te verraden, zet Messala alles op alles om hem te gronde te richten. Wonder boven wonder overleeft Ben Hur de galeien en verslaat hij Messala uiteindelijk tijdens de wagenrennen.
Lees verder >>>

Roze kater
Fantasten

Roze Kater: verfrissend en ludiek

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (2) /applaus (7) /beleefd applausje (2) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Marjolein Heemskerk

Een toneelstuk over beroemd worden, gebaseerd op de vele realityshows, Youtube, Hyves en andere multimediatoepassingen waarmee jongeren zichzelf willen profileren. Drie jonge mensen communiceren via internet en tv, waarbij er slechts incidenteel contact is met de echte wereld om hen heen. Dan worden ze beroemd… en hoe gaat het dan verder? De acteurs laten dit zien in een afwisselende, snelle en kleurrijke voorstelling.

Het toneel is volgezet met oude magnetrons, spots, instrumenten en een hele hoop deuren. Op de deuren staat wat ze moeten voorstellen: keuken, wc, zolder, sauna etcetera. De acteurs worden met een voice-over naar het toneel geroepen; ze moeten optreden. Twee casual geklede mannen vormen de achtergrond bij de diva, die, gekleed in een halflange jas met panterprint, een felroze boa, camelkleurige laarsjes en met struise veren in haar bontmuts, nog een slok uit haar fles neemt en dan een Franse chanson kweelt.
Lees verder >>>

De Batavia
Hummelinck Stuurman

Overtuigend spel kan De Batavia niet redden

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (7) / geen applaus (10) of gooien met rotte tomaten (11)

Recensie door Marjolein Heemskerk

In 1629 stranden de opvarenden van het V.O.C.-schip ‘De Batavia’ voor de kust van Australië. Commandeur Pelsaert gaat in een sloep hulp halen, samen met zijn officieren. Op de eilandengroep blijft een groot aantal schipbreukelingen achter met slechts beperkte voorraden. Wanneer machtswellusteling Corneliszoon (Marc Klein Essink) het leiderschap grijpt, start de echte strijd om te overleven pas. Een pakkend drama wil het toneelstuk helaas niet worden.

‘De Batavia’ is het vierde deel van het koloniale vijfluik dat onder auspiciën van Theaterbureau Hummelinck Stuurman gemaakt wordt. Tekstschrijver Marcel Otten baseerde de tekst op ‘Batavia’s kerkhof’ van Mike Dash. Het onderwerp van het toneelstuk is dramatisch, maar de komische noten in de voorstelling maken het ontstaan van een beklemmend gevoel bij het publiek onmogelijk. Honderdtwintig schipbreukelingen proberen te overleven tot ze gered zijn, echter met veel te weinig voorraden. Daarnaast beheert de blinde hofmeestersgezel Lucas Gerritszoon (Bill van Dijk) het eten en drinken, dus diefstal is schering en inslag. Onderkoopman Jeronimus Corneliszoon (Marc Klein Essink) zet de scheepsraad buitenspel en neemt in zijn eentje de macht over. Klerk David Zevanck (Cas Jansen) helpt hem bereidwillig, ook als hij moet moorden om het aantal overlevenden (lees: eters) te decimeren.
Lees verder >>>

Bergen
Toneelschuur Producties

Onduidelijkheid troef in Bergen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (1) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (9)

Recensie door Marjolein Heemskerk

Elk jaar gaan drie mannen met elkaar op vakantie. Ze praten elkaar bij over wat er in hun levens is gebeurd. Maar dit jaar is het lastig: ze laten elkaar niet zo dichtbij komen als anders. Tekstschrijver Rob de Graaf geeft op zijn kenmerkende, eigen manier antwoord op de Grote Vragen Van Het Leven. Dat betekent: prachtige formuleringen voor een soms moeilijk te volgen toneelstuk.

Chres (Lard Adrian), Beer (Bram Coopmans) en Silo (Ali-Ben Horsting) zijn vrienden vanaf hun kindertijd. Dit jaar hebben ze een paar dagen vakantie in Denemarken geboekt, vlakbij de plaats Bergen. Samen wachten ze in een chalet op de meteorietenregen van die avond. Ondertussen praten ze over wat hen dat jaar is overkomen, maar dat gaat niet altijd even spontaan. Chres is verlaten door zijn vrouw en heeft inmiddels een nieuwe vriendin, die via Chres’ uitlatingen regelmatig aan het woord komt. Silo probeert de moed erin te houden en doet vrolijk, maar heeft het daar soms moeilijk mee. Hij heeft nog altijd ‘de ware’ niet ontmoet. Beer is somber en opvliegend; hij leidt al jaren hetzelfde leven en heeft daar naar eigen zeggen vrede mee, maar uit zijn gedrag blijkt dat hem wel degelijk iets dwars zit. Wat precies, daar komt de toeschouwer niet echt achter.
Lees verder >>>

Thérèse Raquin
het Nationale Toneel

Is er leven na de moord?

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (1) /applaus (2) /beleefd applausje (8) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Marjolein Wegman

Wat als de moord op je man de enige uitweg lijkt uit een verstikkend leven? En is geluk nog wel mogelijk na zo’n wanhoopsdaad? Voor de ongelukkige Thérèse Raquin lijkt de herinnering aan haar vermoorde echtgenoot Camille onontkoombaar. De klassieke misdaadroman van Émile Zola, Thérèse Raquin, speelt deze maand in het Nationale Toneel Gebouw in Den Haag.

Het verhaal van Emile Zola is voor de toneelbewerking iets aangepast maar blijft desondanks een uitstekende vertaling van deze roman. Wanneer de moeder van de zesjarige Thérèse overlijdt, wordt zij verder opgevoed door haar tante: mevrouw Raquin. Haar zoontje, Camille, is van dezelfde leeftijd en de kinderen slapen van kleins af aan in hetzelfde bed. Voorbestemd om met elkaar te trouwen wanneer zij ouder zijn. Het toneelstuk, onder regie van Franz Marijnen, begint wanneer de twee getrouwd zijn. De voorgeschiedenis wordt handig verweven in de dialogen, die bewerkt werden door Nicolas Wright. Thérèse wordt voortreffelijk neergezet door Anniek Pheifer. Ze kwijnt in stilte weg in haar ongelukkige huwelijk met haar verwende neef.
Lees verder >>>

Raaf
de Vogelfabriek

Zoektocht naar geborgenheid ontbeert emotie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (6) /applaus (7) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (7)

Recensie door Cisly Burcksen

Het idee borrelde al langer tussen de drie bevriende acteurs. Tygo Gernandt, Egbert-Jan Weeber en Sanne Vogel wilden graag eens met z’n drieën in een theaterproductie spelen. Nu is het eindelijk zover, met RAAF, dat Sanne Vogel schreef naar aanleiding van ‘Black bird’ van Nina Simone. Ondanks de bekende namen, het aansprekende thema en het sterke gebruik van videobeelden, blijft de voorstelling hangen in onnodige grapjes.

Hoewel Sanne Vogel pas 24 jaar is, heeft ze al een flinke theatercarrière op haar naam staan. Ze is autodidact en werkte vanaf haar zestiende zowel als actrice, schrijfster en regisseur mee aan diverse producties. Voor RAAF schreef ze niet alleen de tekst, maar ze speelt ook mee als het opstandige, ietwat lijzige burgertutje Ronja. Uit puberale Weltschmerz loopt ze weg van huis, om zich aan te sluiten bij twee jongens die op het dak van een parkeergarage wonen. Alles wat ze wil is aandacht, ook al is die negatief. Rico – type ruwe bolster, blanke pit – en zijn autistische broertje Ravian leven noodgedwongen als zwervers. Ze redden zich best met z’n tweeën en hebben eigenlijk geen behoefte aan het onnozele wichtje dat om hen heen hangt. Toch stellen ze zich voor haar open en ontstaat er een bijzonder contact.
Lees verder >>>

Woyzeck
Ro theater

Woyzeck met chirurgische precisie uitgevoerd

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (5) /applaus (7) /beleefd applausje (4) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (9)

Recensie door Judith Blankenberg

Regelmatig wordt het onaffe toneelstuk Woyzeck van Georg Büchner uitgevoerd. De gelauwerde regisseur Gerard Jan Rijnders, uitgenodigd voor een serie gastregies bij het RO Theater, start er met deze fragmentarische tekst. De aantrekkingskracht van de tragiek van de gemankeerde Woyzeck wordt door Rijnders’ artistieke team vertaald in een glasheldere en vlijmscherpe enscenering. Rijnders bewijst hiermee een goede aanvulling te zijn op de artistieke lijn van het RO Theater en dat smaakt naar meer.

Er is iets aan de hand, dat moge duidelijk zijn. Er zijn maar weinig momenten waarop Woyzeck stilstaat. Hij rent voortdurend rond om overal met kleine klusjes wat geld te verdienen en als hij toch even stil moet staan, dan blijft zijn been trillen. De openingsscène maakt veel indruk met een uitvergroot trage kapitein en de blijvend haastige Woyzeck. De taal vol beeldspraken krijgt hiermee voldoende ruimte om volledig door te dringen. Het is de opmaat tot een voorstelling, die af en toe nog iets soepeler mag lopen, maar die in sfeer zeer goed de ondergang van een sociaal onderdrukte Woyzeck uitdrukt.
Lees verder >>>

2019 (Droomspel)
Het Zuidelijk Toneel & Productiehuis Brabant

Meditatieve saaiheid en komische commotie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (2) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Cisly Burcksen

Hoe spannend kan het zijn om een voorstelling te maken over de pauzeruimte van een willekeurige buurtsuper? Hoewel de ruim twee duur durende voorstelling van het Zuidelijk Toneel wat aan de langdradige kant is, weet regisseur Piet Arfeuille de routine van het winkelpersoneel een wel heel bijzonder tintje te geven. Want in welke supermarkt tref je nu halfnaakte kassameisjes aan? En een manager die met grote teddyberen vecht? In de voorstelling ‘2019 (Droomspel)’ slaat trieste oppervlakkigheid om in nihilistische humor.

“Prinsesjes, nog vijf minuten!” klinkt het door de intercom in de pauzeruimte van de supermarkt. De drie cassières zijn tot in detail te volgen in hun handelingen wanneer ze ’s ochtends vroeg op hun werk arriveren. Vrijwel zonder woorden zetten Eva Schram, Carola Arons en Marie-Louise Stheins herkenbare, routineuze kassameisjes neer. Temidden van stapels kratten, bananendozen en een tafelvoetbalspel voltrekken zich de dagelijkse boorbereidingen om aan het werk te gaan: kassa-uniform aan, koffiezetten, haar borstelen en nog even snel een stiekem sigaretje roken bij de ventilator. Het heeft iets triests, die schaapachtige inhoudsloosheid van het winkelpersoneel. De dames hebben vrijwel geen contact met elkaar en leven in het schaftlokaal langs elkaar heen, ieder in hun eigen isolement. Stuk voor stuk hebben ze hun kleine eigenaardigheden. Die persoonlijke dingetjes maken hen – hoe oppervlakkig ook – toch tot individuele karakters. Een knappe prestatie van de drie actrices, te meer omdat ze vrijwel geen tekst hebben om hun personages mee vorm te geven.
Lees verder >>>

Three bags full
The Kranksy Sisters

Zussenshow na saaie start toch verrassend en vermakelijk

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (7) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Silke van Deelen

Drie wereldvreemde zussen vertellen hun levensverhaal. Ze geven het publiek een idee van hun afschuwelijke jeugd in het Australische dorpje Esk, vertellen anekdotes uit hun trieste leven en nemen de mensen mee op hun eigenzinnige reis van Esk naar Londen. Dit alles wordt opgeluisterd met bekende nummers, prachtig gezongen in een geheel eigen, trieste stijl.

Op het podium staan slechts drie stoelen en een handjevol muziekinstrumenten. Duidelijk aanwezig is de tuba van Dawn, het gehate halfzusje van Eve en Mourn. De voorstelling begint met een serie dia’s die genomen zijn in Australië. We zien de oude auto waarmee ze reizen, volgeladen met koffers. Een kangoeroe springt in beeld, gevolgd door een dia van een dode kangoeroe op de weg. We zien drie vreemde, lelijke vrouwen lunchen in Australische eettentjes.
Lees verder >>>

Sunset Boulevard
Joop van den Ende Theaterproducties

Teveel show in Sunset Boulevard

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (12) / open doekje (10) /applaus (2) /beleefd applausje (11) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Judith Blankenberg

Wie altijd al een kijkje in de wereld van de showbizz van de jaren vijftig had willen nemen, moet naar de musical Sunset Boulevard. In deze klassieker van Andrew Lloyd Webber, die door Joop van den Ende weer eens uit het stof is gehaald, komen alle clichés aan bod. Wat voor een heerlijk avondje uit zorgt waarbij toppers als Simone Kleinsma en Antonie Kamerling de show stelen.

Het verhaal in Sunset Boulevard berust op een misverstand. Antonie Kamerling speelt een (nog)-niet-zo-erg- succesvolle broodschrijver (Joe Gillis) in Hollywood. Als de deurwaarder zijn auto wil confisqueren, rijdt hij per ongeluk de garage van diva Norma Desmond binnen. Daar ontspint zich een bijzondere én fatale relatie tussen de ooit zo bejubelde filmster Norma Desmond en de jonge onbezonnen Joe Gillis. Simone Kleinsma heeft de rol van deze diva geheel naar zich toegetrokken en speelt de dame in haar verschrikkelijke jurken vol overgave. Niets gaat te ver voor deze inmiddels ook al wat oudere actrice, die hier laat zien dat ze nog zeker niet is uitgerangeerd.
Lees verder >>>

Vlinder (2+)
Ageeth de Haan

Mooi mag je zelf voelen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (26) / open doekje (1) /applaus (7) /beleefd applausje (6) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Anne-Marie Prillevitz

Vlinders fladderen van hot naar her, zitten even op je hand, of op je hoofd, en zijn dan, hup, weer weg. Vlinders hebben vaak ook onwaarschijnlijk felle kleurtjes, in de meest uiteenlopende patronen. Veel kinderen houden daarom van vlinders, vinden ze mooi, maar ja, wat is ‘mooi’ nou eigenlijk voor een raar concept?

In de muziektheatervoorstelling Vlinder van Ageeth de Haan zien we als hoofdrolspeler een felgekleurde animatie-vlinder die, net als het jonge publiek, nog veel moet leren. “Mama, mooi, wat is dat nou?” Ja, dat is een goede vraag van Vlinder, en van de theatermaker. Lastige vraag ook. Vinden wij volwassenen het vaak nog best moeilijk om te bepalen wat we nou mooi of lelijk vinden, en waarom dan, De Haan geeft ons het goede voorbeeld door te laten zien wat we soms helemaal vergeten: mooi is datgene waar je blij van wordt! Mooi is iets wat je ‘voelt’. De mama van Vlinder wordt, als ze een paard ziet, bijvoorbeeld heel blij. En Vlinder? Waar wordt hij blij van? En wij, waar worden wij, kinderen en volwassenen, blij van?
Lees verder >>>

Cabaret
De Graaf & Cornelissen Producties

Indringend Cabaret grijpt publiek bij de lurven

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (4) / open doekje (9) /applaus (2) /beleefd applausje (0) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (13)

Recensie door Reineke de Vries

De musicalklassieker 'Cabaret' is weer in Nederland te zien. Deze versie van De Graaf & Cornelissen Producties is allesbehalve een visueel spektakel of zo maar een luchtig avondje amusement. In de regie van Paul van Ewijk is ‘Cabaret’ een prachtige en indringende voorstelling, die de toeschouwer bij zijn lurven grijpt en niet meer loslaat.

Rode lichten, pluche en wulpse dames in jarretels. Dit is de Berlijnse Kit Kat Klub. Het is eind jaren dertig en Duitsland verkeert in grote crisis. De recessie maakte het land straatarm en het duurt niet lang voor Hitler de macht zal overnemen. Maar in de beruchte Kit Kat Klub danst en drinkt men als nooit te voren. Het is een wereld waarin problemen even niet lijken te bestaan. Hier werkt ook verleidelijke nachtclubzangers Sally Bowles (Ellen Evers). Op een avond komt ze de Amerikaanse schrijver Clifford Bradshaw (Dick Cohen) tegen, die zojuist is aangekomen in Berlijn. Ze trekt nog diezelfde dag bij hem in.
Lees verder >>>

Maandageditie
NUT & Aluin

Ook de 4e Maandageditie houdt publiek in zijn greep

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (10) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (7)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Krantenberichten over voorstellingen is een bekend verschijnsel. Voorstellingen over de krant minder. ‘Maandageditie’ gaat over een nieuwsbladredactie en is een mix van soaperige theaterscènes en actuele interviews, gevormd door reacties van het publiek. Spelers van Theatergroep Aluin en het Nieuw Utrechts Toneel (NUT) zetten de ogenschijnlijk uit het leven gegrepen redactie met verve neer. Daartoe bezetten zij van 22 september tot en met 3 november elke maandagavond het Utrechtse Theater Kikker. De speelvloer vormt hun redactie en de tot de nok gevulde tribune symboliseert het volk. Elke editie gaat uit van een ander thema en aflevering 4 kopt: ‘De stagiaire’.

Ze heet Marijke Dijkstra, wordt gespeeld door Kim Berkenhage, en gedraagt zich onberispelijk. Ze stelt kritische vragen, maakt ijverig notities en haalt uit eigen beweging koffie. Kwaliteiten, kortom, waar menig stagebegeleider verrukt over zou zijn. Voor de narrige Gert Paping, gespeeld door Arend Brandligt, geldt dat uiteraard niet. Zijn antwoord op haar vraag of ze gelegen komt: “Dat zeggen mensen niet meer, hoor. Kom ik ongelegen. Ja, je komt ongelegen, maar dat zou op elk ander moment ook zo zijn.” Marijke geeft geen krimp en weet uit het gesprek zelfs een interviewopdracht te slepen. Een opdracht waar Paping zelf geen zin in heeft en daar zou hij nog wel eens spijt van kunnen krijgen…
Lees verder >>>

Ifigeneia in Aulis
Toneelgroep Amsterdam

Bewonderenswaardige Ifigeneia mist belang

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Judith Blankenberg

Het is onvermijdelijk: Ifigeneia zal geofferd worden. De godin Artemis heeft om haar offer gevraagd en waar de goden om vragen, daar zullen de stervelingen voor moeten zorgen. Zo ook Agamemnon. Hij moet zijn dochter doden om Artemis weer gunstig te stemmen zodat het leger uit kan varen naar Troje. De tragiek van deze gebeurtenissen is ook voor wie de Griekse mythologie niet kent goed voelbaar. Wie bekend is met de tragedie vraagt zich daarnaast wel af wat de toegevoegde waarde is van deze enscenering.

De Amerikaanse regisseur Robert Woodruff weet wat een Griekse tragedie is. Op verbluffende wijze geeft hij deze archaïsche toneeltekst gestalte zonder toevlucht te nemen in moeizame modernismen. Het koor van zangeressen is hiervan het sterkste voorbeeld. Hun aanwezigheid op het toneel met hun prachtige muziek toont aan dat deze vorm van commentaar leveren in theater allerminst overbodig is. Bovendien brengt hun vijfstemmig gezang de broodnodige dynamiek in de voorstelling.
Lees verder >>>

Les Aventures du Roi Pausole
Opera Trionfo

Parodiebundel van Honegger bij Opera Trionfo geen bruistablet

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (3) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Mark Duijnstee

Opera Trionfo (OT) heeft met de Nederlandse première van de operette ‘Les Aventures du Roi Pausole’ van Arthur Honegger (1892–1955) een uitstekend initiatief genomen om dit werk aan een groot publiek te laten horen. De productie toont echter ook aan, hoe moeilijk het is om een goede operette te maken.

OT is opgericht in 1998, brengt muziektheater in reisproducties en heeft als doelstelling het bestaande aanbod van opera in Nederland uit te breiden met origineel en bijzonder repertoire. Haar huidige productie ‘Les Aventures du Roi Pausole’ is hiervan een voorbeeld. Deze operette van Arthur Honegger was de eerste van zijn drie vaudevilles en het libretto is gebaseerd op een erotische roman van Pierre Louÿs. Het werk beleefde zijn première in Offenbachs “miniatuurtheater Bonbonnière” in Parijs in 1930 en Honegger nam nog in datzelfde jaar hoogtepunten ervan op in de studio. Er zijn vele overeenkomsten van ‘Les Aventures du Roi Pausole’ met de serieuzere werken van Honegger. Hij concentreert zich op vorm en contrasten, combineert lyrische elementen met drama en parodieert schlagers, folkloristische motieven, melodramatische en madrigalistische partijen en jazz. Toch mist de operette de vereiste, melodische vindingrijkheid van bijvoorbeeld Jacques Offenbach.
Lees verder >>>

Maandageditie
NUT & Aluin

Spraakmakende ‘Maandageditie’ meer dan de moeite waard

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (1) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Krantenberichten over voorstellingen is een bekend verschijnsel. Voorstellingen over de krant minder. ‘Maandageditie’ gaat over een nieuwsbladredactie en is een mix van soaperige theaterscènes en actuele interviews, gevormd door reacties van het publiek. Spelers van Theatergroep Aluin en het Nieuw Utrechts Toneel (NUT) zetten de ogenschijnlijk uit het leven gegrepen redactie met verve neer. Daartoe bezetten zij van 22 september tot en met 3 november elke maandagavond het Utrechtse Theater Kikker. De speelvloer vormt hun redactie en de tot de nok gevulde tribune symboliseert het volk. Elke editie gaat uit van een ander thema en aflevering 3 kopt: ‘Franse Homo’s’.

Krantenkoppen trekken de aandacht. Soms met de kern van het artikel, vaak met het meest saillante citaat. Over ‘Franse homo’s’ kan precies hetzelfde worden gezegd. Binnenkort verschijnt de ‘Maandageditie’ op tabloidformaat. De titel van de derde aflevering is ontleend aan het commentaar daarop van de, fanatiek door Arend Brandligt vertolkte, Gert Paping: “Die Libération waar iedereen zo vol van is, is gewoon een daklozenkrant voor decadente homo’s. Franse invaliden die hun armen niet meer kunnen strekken. Iedereen koopt steeds grotere tafels en de kranten worden steeds kleiner. Snap jij dat?” Gert is een journalist van de oude stempel. Met zijn pitbullmentaliteit bevestigt hij, bijgestaan door blocnote en pen, elk stokoud cliché over de leefstijl van de journalist. Hoofdredacteur Paul Doorman, gespeeld door Marcel Roelofsma, gaat wel met zijn tijd mee en moet Gert de wacht aanzeggen. Voorlopig laat Gert zich echter niet wegbonjouren en kan er volop genoten worden van dit felle personage. Acteur Arend Brandligt speelt Gert zelfs zo trefzeker, dat de vraag rijst of dit niet stiekem een échte journalist is!
Lees verder >>>

Romeo and Juliet
Nature Theater of Oklahoma

Lachen met overbekende Romeo and Juliet

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (4) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Judith Blankenberg

Wie kent het verhaal van Romeo en Julia niet? Al was het maar van de film met Claire Danes en Leonardo di Caprio. Vanuit de veronderstelling dat iedereen wel enig idee van dit verhaal heeft, maakte Nature Theater of Oklahoma uit New York zijn voorstelling Romeo and Juliet. Telefoongesprekken met diverse mensen vormen de basis van deze voorstelling, die de hersens van de toeschouwers laat kraken en hun buik laat schudden van het lachen.

In een overdreven Shakespeariaanse speelstijl staan de acteurs op het podium. Een podium dat bestaat uit een kleine houten verhoging, met een hokje voor de souffleur en een geschilderd achterdoek. Met deze minimale middelen pogen Anne Gridley en Robert M. Johanson het verhaal van Romeo en Julia te vertellen. In eerste instantie komt Gridley niet zo ver. “Het gaat over families en die hebben ruzie met elkaar en Romeo en Julia worden verliefd, maar dat mag niet en de rest van de namen weet ik niet meer. En aan het eind gaan ze allebei dood. En dat is in het kort wel het verhaal. En.” Gedurende de voorstelling worden steeds meer details toegevoegd, namen van plaatsen en personages komen alsnog naar boven. Maar om het precieze verhaal gaat het de makers van de voorstelling niet. Ook gaat het hen er niet om te laten zien hoe grappig het is om de pogingen van mensen te laten zien die een bekend verhaal na vertellen en daarin soms hopeloos falen.
Lees verder >>>

Hartstocht
Roos van Geffen en Dries Verhoeven

Groen bladerdek speelt hoofdrol in spiegelbus

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (2) /applaus (1) /beleefd applausje (4) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Janneke Robers

Ooit wel eens naar de lantarens in de Sint Antoniusbreestraat gekeken? Of naar die op de Nieuwe Uilenburgerstraat? Zes bezoekers rijden tijdens ‘Hartstocht’ in een geblindeerd Volkswagen busje door Amsterdam. Via een spiegel op schoot en met een koptelefoon op hun hoofd kijken ze door het opendak naar boven. Theatermakers Dries Verhoeven en Roos van Geffen geven hen met deze rijdende installatie letterlijk een nieuwe blik op de stad.

De route begint op de Nieuwmarkt. In de spiegel is een grijze lucht te zien met hier en daar de contouren van een wolkje. Rijdend glijden aan beide zijkanten de reflecties van daken en bovenverdiepingen van huizen voorbij. Stenen trapgevels, houten lijstgevels, klok- en halsgevels, Amsterdam grossiert erin. Op een balkonnetje leunt iemand over zijn balustrade. Dwars door het beeld hangt een snoer met een lantaren eraan. Om de paar meter komt er één voorbij. ‘Hartstocht’ vraagt op een andere manier naar de stad te kijken. Het werkt. Details, zoals een paar gele herfstblaadjes in een overwegend groen bladerdak, vallen ineens op. Tegelijkertijd ontstaat een geheel nieuwe werkelijkheid.
Lees verder >>>

Totaal Thomas
De Warme Winkel

Fragmentarisch gefilosofeer in sterke, dynamische beelden

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (5) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Cisly Burcksen

Theater is pervers en absurd, vrouwen zijn te halfslachtig om theater te maken en alle schrijvers hebben gefaald. Het zijn maar een paar van de poëtisch verwoorde filosofieën die voorbij komen in ‘Totaal Thomas’. Met deze voorstelling brengt het jonge gezelschap De Warme Winkel in samenwerking met De Veenfabriek een stuk, gebaseerd op de ideeën en gedichten van Thomas Bernhard. Ze dikten het oevre van de Oostenrijkse schrijver in, tot een fragmentarische voorstelling met mooie beelden.

Hoofdbestanddeel uit Bernhards werk hierin is het stuk ‘Der Theatermacher’, dat hij in 1985 schreef. In deze komedie draait het om toneelschrijver Bruscon en de opvoering van zijn meesterwerk ‘Das Rad der Geschichte’, die uiteindelijk wordt afgelast. Veel van Bernhards stukken bevatten weinig dramatische handeling. Vaak wordt de esthetische ervaring zelf weer onderwerp van het stuk. In ‘Totaal Thomas’ worden filosofische teksten gekoppeld aan bijna abstracte beelden in dynamische scènes. Dit alles is ingebed in een mooie geluidscollage die strekt van new age-muziek met natuurgeluiden, tot steeldrum-klanken en Smashing Pumpkins-achtige grungerock. De voorstelling ontbeert een duidelijke doorgaande lijn, waardoor het niet echt een toegankelijk geheel is. Door de dynamiek en het sterke acteerwerk, komt de toeschouwer echter geen moment in de verleiding om zijn concentratie te verliezen.
Lees verder >>>

To be not to be
Dogtroep

Afscheid van Dogtroep spetterend én melancholisch

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (10) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Janneke Robers

Dogtroep neemt na 33 jaar theater waardig afscheid van zijn publiek. Bovenop de Amsterdamse Coentunnel speelt het zijn laatste voorstelling. Waterexplosies, draaiende cementmolens en racende voertuigen; ‘To be to not be’ is spectaculair locatietheater pur sang.

Dogtroep koos de betoncentrale aan het IJ als decor. Een gele kraan, een betonwagen, een grote silo en een berg stenen verwijzen naar de dagelijkse werkzaamheden van de fabriek. Nu, na sluitingstijd, is echter alle bedrijvigheid verdwenen. Het aanmeren van een veerpont wekt deze verstilde omgeving weer tot leven. Dogtroepers scheuren met diverse voertuigen van dek. Een klein rood autootje schuift met zijn bumper een container het water in. Met luid kabaal dendert het stalen gevaarte van de kade. Gelijktijdig speelt een bont uitgedoste fanfare uit de maat, gaat iemand met grof geweld de snaren van een piano te lijf en slepen de spelers in rap tempo allerlei decorstukken van de boot. Er heerst chaos op de eerst zo lege zandvlakte, en het publiek komt ogen en oren te kort.
Lees verder >>>

Thriller-Live!
Sold Out Touring

Theater gaat plat voor King of Pop

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (3) /applaus (7) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (8)

Recensie door Marjolein Heemskerk

Michael Jackon is hot dit jaar. 25 jaar geleden verscheen zijn grootste hitalbum, ‘Thriller’. Koppel dat jubileum aan Michaels Jacksons 50e verjaardag en je hebt genoeg reden om een show te maken waarin de grootste hits uit zijn carrière langskomen. Dat dachten althans de artiesten, die besloten een ode aan de King of Pop te brengen. Een gelukkig besluit, dat resulteerde in een geestdriftig en met name herkenbaar optreden.

Het podium laat twee trappen zien, met daartussen een verbindingsvloer. De trappen zijn verlicht met horizontale LED-lichtjes, die gedurende de ruim twee uur durende voorstelling met grote regelmaat van kleur zullen veranderen. Schijnwerpers springen aan en schijnen rusteloos over het publiek en het podium. Tussen de trappen licht een scherm op: het publiek kan lezen waarom Michael Jackson zo’n groot artiest is. Alsof de overwegend dertig- tot vijftigjarigen dat nog niet wisten. De carrière van Jackson („more awards than any other artist”, actiefoto’s uit de Thrillertijd, foto’s van de Jackson Five) wordt afgewisseld met algemeen bekende gebeurtenissen uit de zeventiger en tachtiger jaren en daarmee in tijdsperspectief gezet. Dan concentreren de lichten zich op het podium en verschijnen de eerste zangers: de Jackson Five!
Lees verder >>>

Zij die sterven groeten u
Vrienden van de Dansmuziek

Huilen van het lachen om dodelijke tragikomedie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (13) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (8)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

,,Ik ga voor een memorabele, vlekkeloze dood. Dat is mijn nieuwe hobby. Als ik sterf, ga ik echt helemaal tot op het bot. Dood.” Dit citaat vormt een bron van inspiratie voor de Vrienden van de Dansmuziek, die in hun eerste voorstelling van het nieuwe theaterseizoen op de gekste plaatsen sterven. In een bovenzaaltje, op het balkon, in de foyer… Eigenlijk overal – behalve op het podium. Het Rozentheater, gehuisvest in een sfeervol Amsterdams pand, leent zich uitstekend voor de dodelijke fratsen waar ‘Zij die sterven groeten U’ uit bestaat.

In de eerste scène verhalen de acteurs Arent Jan Linde en Ilke Turpijn vanaf het balkon hoe mythische figuren als Orestes en Hector om het leven kwamen. Geheel in stijl met de Griekse tragedie gaat dit gepaard met zang, en worden de sterfgevallen niet uitgebeeld maar in versregels beschreven. Alsof het niets is, trekken de spelers vervolgens alle sterfgevallen uit stukken van Shakespeare uit de kast. De ene na de andere messteek incasserend, spreekt Julius Caesar, vertolkt door Joost Claes, zijn beroemde laatste woorden „ook gij, Brutus” uit. Voor Linde een reden om gevat te concluderen: „bruut dus”.
Lees verder >>>

Beer Tourist
Wunderbaum

Wunderbaum beschouwt Oost-Europa door ogen voetbalsupporters

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (5) /applaus (1) /beleefd applausje (4) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Judith Blankenberg

Tijdens de Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg wordt belangwekkend internationaal theater naar Nederland gehaald. Ook het Vlaams/Nederlandse Wunderbaum speelt er haar jongste voorstelling, die gemaakt en gespeeld werd in diverse steden langs de Zwarte Zee. Plaats van handeling is een kroeg in Odessa. Perspectief: twee supporters van Manchester United, die goedkoop komen zuipen en neuken met bloedgeile Oost-Europese dames.

Eenvoud is de belangrijkste troef bij Beer Tourist’. In een hippe Rotterdamse club, met glaasjes wodka voor alle toeschouwers en vier vlaggen spelen Walter Bart en Mattijs Jansen met grote overtuiging twee supporters van Manchester United. De introductie van foto’s genomen door Jan Dirk van der Burg tijdens de reis van Wunderbaum langs de Zwarte Zee geeft de situatie goed weer: drinkende supporters tussen de plaatselijk bevolking, op feestjes, op markten en op straat. In een krap uur worden vervolgens alle discussiepunten die elke Oost-Europeaan in de kroeg met een West-Europeaan bespreekt, behandeld.
Onder de vlag van Manchester United worden de bloedgeile en knappe Oekraïense vrouwen en de oerlelijke mannen besproken. Het nationalisme van de supporters komt tot uitdrukking onder de vlag van het Vereningd Koninkrijk. Democratie wordt in de UK niet ondermijnd door verregaande corruptie van de overheid of de politie en Engelsen weten tenminste hoe ze moeten drinken. Bovendien is drinken in Oekraïne zo goedkoop dat de bewoners er niet eens voor hoeven te werken en ze dus ook niet werken. Uiteraard wordt ook de toetreding tot de Europese Unie besproken en ook hier komt de bijbehorende vlag tevoorschijn. Door het perspectief van bierdrinkende supporters te kiezen, kunnen Bart en Jansen ongenuanceerde opmerkingen maken, die precies de vinger op de zere plek leggen. Hoe moet het met hun loodgietersbaantje als ook goedkope Oekraïense krachten in navolging van de Polen in Engeland komen werken?
Lees verder >>>

Pelléas et Mélisande
De Munt Opera Brussel

Audi valt in herhaling met terughoudende, koele opera

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (3) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (7) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Mark Duijnstee

De opera ‘Pelléas et Mélisande’ van Claude Debussy opent het seizoen 2008/2009 van De Munt Opera Brussel. Gekozen is voor een nieuwe regie van de voormalige werkgever van de huidige, Brusselse directeur Peter de Caluwe: Pierre Audi. Zo worden ook onze zuiderburen deelgenoot gemaakt van Audi’s modernistisch-realistische regieconcepten.

‘Pelléas et Mélisande’ is de enige voltooide opera van Claude Debussy (1862 – 1918). De temperamentvolle Debussy had geen goed woord over voor andere componisten. Het waren volgens hem imbecielen, die vulgaire troep schreven en verhalen verkrachtten. Debussy wilde op de meest simpele manier subtiele emoties beschrijven ontdaan van alle versieringen. Het verhaal gaat dat de librettist van ‘Pelléas et Mélisande’ Maurice Maeterlinck in slaap viel, toen Debussy hem de opera voorspeelde en de wereldpremière van de opera in 1902 werd met gefluit en boegeroep ontvangen. Maar ondanks het ontbreken van opvallende, muzikale frasen en traditionele zangpartijen is ‘Pelléas et Mélisande’ een uniek werk met een eenheid van woord en toon en met beelden en kleuren, die een andere, stille levensvorm portretteren.
Lees verder >>>

Pleinvrees
Het Nationale Toneel

Het Nationale Toneel opnieuw verrassend met mozaïekvoorstelling

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (12) / open doekje (2) /applaus (1) /beleefd applausje (3) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Na ‘Levende Doden’ verrast het Nationale Toneel opnieuw met een mozaïekverhaal. In ‘Pleinvrees’, geschreven door Alan Ayckbourn in 2004, zien we zes personages worstelen met een innerlijk dat niet strookt met het beeld dat buitenstaanders van ze hebben. Het leidt tot conflicten, waarin vooral Jeroen Spitzenberger zich van zijn beste en meest emotionele kant laat zien. Niet de minste reden om te hopen dat de jonge makers van het Nationale Toneel het publiek zullen blijven trakteren op mozaïekvoorstellingen als deze.

Wie leidt aan pleinvrees, is onredelijk bang voor openbare ruimten. Strikt genomen hebben de personages in ‘Pleinvrees’ daar geen last van. Op zoek naar een huis en/of een partner, vertoeven zij voortdurend buitenshuis. Om hun doel te bereiken, showen zij zichzelf van hun beste kant. Hun ware aard houden zij angstvallig verborgen voor de buitenwereld. In die zin is er wel degelijk sprake van pleinvrees. Neem Nicole, gespeeld door Pauline Greidanus, die met haar scherpe commentaar makelaar Stuart tot wanhoop drijft: ,,De advertentie was een stuk nauwkeuriger geweest als u had gezegd: twee halve slaapkamers met onderbroken stucwerk en een raam dat doormidden is gehakt.” Diezelfde Nicole verbrandt thuis geëmotioneerd de liefdesbrieven die Dan haar ooit stuurde. Of neem Imme, gespeeld door Eline ten Camp, scheldend op haar broer Stuart als zij hem betrapt met een pornofilm:,,Stuart, dat is zo zielig en zo ongelofelijk triest.” Wat hij niet weet is dat zij net terug is van een zoveelste mislukte poging tot een blind date…
Lees verder >>>

Madama Butterfly
Nationale Reisopera

‘Madama Butterfly’ van Nationale Reisopera geen hoogvlieger

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (9) / open doekje (7) /applaus (3) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Mark Duijnstee

Ter gelegenheid van 150ste geboortejaar van Giacomo Puccini (1858-1924) voert de Nationale Reisopera (NR) de 2004 reprise van zijn ‘Madama Butterfly’ op. Anders dan we van NR de afgelopen seizoenen gewend waren, opent het gezelschap dit seizoen met een fantasieloze en middelmatige voorstelling.

De wereldpremière van ‘Madama Butterfly’ in Milaan in 1904 was een groot fiasco, enerzijds door betaalde, jaloerse tegenstanders van Puccini in de zaal en anderzijds door muzikale zwakten. De opera bestond uit twee akten in plaats van de toen gebruikelijke drie of vier en deze waren fragmentarisch, te lang en éénvormig. Puccini streepte weg, vulde aan, veranderde en deelde de tweede akte in tweeën en de herziene versie werd uiteindelijk een enorm succes. Het verhaal van de opera mag bekend verondersteld worden: De Amerikaan Pinkerton komt zijn zoon bij zijn Japanse geisha opeisen, waarop zij besluit harakiri te plegen.
Lees verder >>>

Turandot
De Vlaamse Opera

Kleurloze ‘Turandot’ bij De Vlaamse Opera Antwerpen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (5) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Mark Duijnstee

Elk zichzelf (en zijn publiek) respecterend operagezelschap brengt dit jaar een opera van Giacomo Puccini (1858-1924) ter gelegenheid van diens 150ste geboortejaar. De Vlaamse Opera (DVO) opent het seizoen 2008 / 2009 met Puccini’s laatste, onafgemaakte opera ‘Turandot’. Het bijzondere aan deze productie is, dat de compleet voltooide finale van componist Franco Alfano wordt opgevoerd.

Alfano was trouw aan de notities, die Puccini naliet. Tijdens de postume wereldpremière in 1926 in Milaan speelde dirigent Toscanini echter uiteindelijk Alfano’s finale niet en de daaropvolgende uitvoeringen de finale met coupures. De volledige versie van de finale beleefde haar première pas in 1982 in Londen.
Het libretto van ‘Turandot’ is van Adami en Simoni en is gebaseerd op een verhaal van Carlo Gozzi. Het gaat over een prinses, die alle mannen die om haar hand dingen onthoofdt en uiteindelijk wordt onderworpen door de onbekende prins Calaf. De ‘Turandot’ van DVO is onderdeel van de zevendelige Antwerpse Puccini-cyclus van regisseur Robert Carsen (Canada, 1955) uit de jaren negentig. Carsens producties zijn intelligent, elegant en consequent. In ‘Turandot’ toont hij prima om te kunnen gaan met het moeilijke koor en karakteriseert hij de personages met grote intensiteit. Opvallend is de fijne belichting door Jean Kalman. Toch gaat zijn concept snel vervelen; de kleurloze, zwart-witte decors met vergrote details, de dames in zwarte onderjurkjes, de witte bruiden en de ijzige prinses op blote voeten en in ondergoed geven een sombere atmosfeer zonder spanning en laten de opera niet glanzen. Deze ‘Turandot’ was in de jaren negentig nieuw, maar doet inmiddels toch gedateerd aan.
Lees verder >>>

China Impressons
Gold Coast Entertainment

Zilver voor Chinese spektakelshow

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Marjolein Heemskerk

Met de openings- en afsluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Beijing nog in het achterhoofd kan het niet anders: de verwachtingen rondom ‘China Impressions’ zijn hooggespannen. Het dansgezelschap heeft de niet geringe ambitie om 2000 jaar Chinese geschiedenis in een kleine twee uur in beeld te brengen. De voorstelling maakt de ál te enthousiaste aanprijzingen van de promotionele teksten niet waar, maar is desalniettemin een genoegen om naar te kijken.

De show is verdeeld in twee gedeelten. Het eerste stuk opent met de projectie van bekende Chinese beelden, zoals de Chinese Muur en het Terracotta Leger. Hiermee is de link naar de artiesten gelegd. Met houterige, stotende bewegingen komen de figuren die op het toneel liggen langzaam tot leven. De muziek wordt van subtiel steeds indringender. Spots leggen de nadruk op de gestalten, die steeds strijdlustiger bewegen. Uiteindelijk ontspint zich dit tafereel tot een krachtmeting met op de achtergrond paardengehinnik, rode vlaggen, bloedrode en vurig oranje lichtbundels en de soldaten, die zich in keurige symmetrie over het podium bewegen.
Lees verder >>>

De monologen van de jonge Brecht
Erik Lotichius & Kees Scholten

Brecht zonder pretenties in ‘De Monologen van de jonge Brecht’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (3) /applaus (5) /beleefd applausje (5) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Mark Duijnstee

In ‘De monologen van de jonge Brecht’ heeft de Nederlandse componist Erik Lotichius meerdere stukken van Bertolt Brecht samengevoegd en wordt één dag uit het leven van de 19-jarige schrijver in 1917 verteld, net voor de uitgave van zijn eerste toneelstuk ‘Baal’. De kameropera beleeft deze maand september zijn première in Het Bethaniënklooster te Amsterdam en doet eerder denken aan cabaret en oude musical dan aan opera.

Erik Lotichius (1929) was lange tijd docent aan het Sweelinck Conservatorium te Amsterdam en schreef liederen, kamermuziek, symfonieën, concerten en 9 opera’s. In ‘De Monologen van de Jonge Brecht’ componeert Lotichius tonale muziek met een duidelijke opbouw en thema’s, die beïnvloed is door amusementsmuziek en meer weg heeft van Harry Bannink dan Kurt Weill.
Lotichius schrijft dankbare orkestpartijen voor de zes orkestleden en componeert prettig voor de vijf zangstemmen. De rol van de viezerik Brecht wordt met charisma en consequente gebaren gespeeld door de bariton Joost Schouten. De mezzosopraan Ellen Smit is Bittersüss, Brechts grote jeugdliefde Paula en toekomstige moeder van zijn zoon. De bariton Joost van Tongeren is Brechts oude schoolvriend Casper Neher, de sopraan Maaike Kitslaar is Marie en de mezzo Marianne Selleger is Mathilde.
Lees verder >>>

Sutra
Sidi Larbi Cherkaoui

Dansende kraanvogel creëert spirituele brug

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (3) /applaus (1) /beleefd applausje (3) / geen applaus (14) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Janneke Robers

‘Sutra’ is een spirituele choreografie van de Vlaams-Marokkaanse choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui. Samen met monniken van de Shaolin tempel uit de Henan Province, China, maakt hij een dynamische combinatie van kungfu en dans. Virtuoos, energiek en poëtisch.

Sutra betekent letterlijk koord, maar in de Boeddhistische literatuur zijn het tevens teksten met de leer van Boeddha. Tijdens zijn dansvoorstelling vertelt Sidi Lardbi Cherkaoui dan ook - net als de grote leermeester - een verhaal aan een Chinees jongetje. Linksvoor op het toneel spelen beide met blokken; de handgebaren van Cherkaoui brengen het geheel tot leven. Het verhaal wordt vertolkt door zeventien Shaolin monniken en een gelijk aantal manshoge houten kisten. Wanneer Cherkaoui zijn kleine blokken laat kantelen, klappen ook midden op het toneel de grote versies hiervan om. In iedere kist blijkt een monnik te liggen. Deze kloosterlingen beoefenen naast meditatie onder meer kungfu en qi gong. Beide zijn een bewegingsleer die hun basis vinden in voorgeschreven patronen. Het beoefenen ervan leidt tot een uitzonderlijke lichaamsbeheersing.
Lees verder >>>

Febre
Membros

Krachtige hiphop verliest zich in boodschap

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Janneke Robers

Overmatig alcoholgebruik, moord, drugs, onderdrukking en geweld, maar bovenal de wil te overleven. De streetdancegroep Membros haalt de onderwerpen van hun voorstellingen zo van de straat. ‘Febre’ - Portugees voor koorts - laat het moeilijke leven van jongeren in de Braziliaanse getto’s zien. Het stuk is rauw, zeer theatraal en af en toe pijnlijk mooi.

In een donker toneelbeeld is een witte lichtprojectie van een kruis op de vloer te zien. De jongen die erop ligt, probeert zich los te wringen. Het lukt met moeite. Deze eerste scène zet direct de toon van de voorstelling; ontworsteling aan het lot, maar tevens het dragen van de zonde. Het is een lastige combinatie. Enerzijds zegt de groep dat elk individu de mogelijkheid heeft los te komen van zijn uitzichtloze situatie, anderzijds moet iemand boeten voor de zonde van de mensheid. Wie moet dat worden als overleven ieders afzonderlijke missie is?
Lees verder >>>

Call Cutta in a box
Rimini Protokoll

Skypen met India erg gewoontjes

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (4) /applaus (7) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Janneke Robers

Een klein kantoortje achterin de Groningse Noorderkerk. Op het bureau ligt een telefoon. Hij gaat over. Het is Sarmistha Das, callcenter service vertegenwoordigster uit Calcutta, India. ‘Call Cutta in a box’ van het Duitse theatergezelschap Rimini Protokoll is een één op één voorstelling tussen deze telefoniste en degene die op dat moment de telefoon opneemt. Duizenden kilometers moeiteloos overbrugd.

Het begin is onwennig, maar Sharmista neemt al snel dat ongemakkelijke gevoel weg. „Neem lekker plaats in de sofa. Heb je zin in thee? Ja, dan zet ik de waterkoker wel even aan. Theezakjes vind je op het tafeltje bij het raam.” Prompt slaat de waterkoker zelfstandig aan.
Sharmista is één van de miljoenen callcenter medewerkers die vanuit India bellen met mensen over de gehele wereld. In helder Engels vraagt ze naar mijn beroep, familie en woonsituatie en zet ze vanuit haar werkhokje in Calcutta verschillende elektrische apparaten in Groningen aan. Het lijkt alsof ze maar één deur verder zit.
Lees verder >>>

Vallende ster
Onafhankelijk Toneel

Vallende ster verliest spanning

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Judith Blankenberg

Meester van de mime René van ‘t Hof - met deze voorstelling won hij de VSCD mimeprijs - speelt in ‘Vallende Ster’ een voormalig acteur, die zijn leven overziet. Met uitgekiende mimiek en tot in de puntjes beheerste gestiek weet hij de aandacht van de toeschouwers lang vast te houden. Maar niet lang genoeg, want nog voor het einde van de voorstelling liggen alle troeven al op tafel. De vallende ster is gevallen.

Het Onafhankelijk Toneel bewerkte de novelle ‘Vallende Ster’ van Bernlef tot een one-man-show van René van ’t Hof. De touwtjes van deze one-man-show zijn echter in handen van vormgever en acteur Gerrit Timmers. Letterlijk. Het decor beweegt en schuift om Van ’t Hof heen en manipuleert en beïnvloed in grote mate zijn spel. Het meest opvallend zijn de twee televisieschermen die in en uit beeld schuiven en waarop Gerrit Timmers zelf te zien is. Hij speelt diverse personages uit het leven van Wim Witteman, de voormalige acteur. Zo wordt de mogelijkheid om te tonen hoe Van ’t Hof de grip op zijn leven kwijt raakt, volledig benut. Overgangen in het decor markeren de veranderingen in zijn spel en zijn het begin van nieuwe scènes. Deze werkwijze doet volledig recht aan de bewerking van de novelle. Geen seconde doen overgangen in tijd of ruimte moeizaam aan, omdat deze steeds geïntroduceerd worden door decorwisselingen of door prachtige spelwisselingen van Van ’t Hof. Vooral deze spelmomenten zijn prachtig om te zien. Met een enkele handbeweging verandert Wim Witteman in zijn overleden autistische broertje en weer terug.
Lees verder >>>

Der Vampyr
Grachtenfestival

Grachtenfestival brengt ‘Der Vampyr’ succesvol tot leven

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (9) / open doekje (3) /applaus (2) /beleefd applausje (8) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Mark Duijnstee

Na ruim 100 jaar wordt in Nederland weer een opera van Heinrich Marschner (1795-1861) opgevoerd. Met een onderhoudende, scenische uitvoering van diens ‘Der Vampyr’ geeft het Grachtenfestival 2008 de aftrap voor een 9-daags programma.

Heinrich Marschner behaalde met de wereldpremière van ‘Der Vampyr’ in 1828 het eerste grote operasucces van zijn in totaal 23 opera’s en muziekdrama’s. Op een eigen manier breidde Marschner aria’s uit tot scènes en daarmee is hij de schakel tussen Weber en Wagner. Letterlijke citaten van Marschners thema’s, overeenkomstige structuren van diens aria’s en ouvertures en Marschners gebruik van ‘Leitmotieven’ zijn in Wagners opera’s terug te vinden. Het verhaal gaat over de tot vampier gemuteerde Lord Ruthven, die binnen 24 uur drie bruiden moet doden om zelf nog een jaar te leven. Het libretto van Marschners zwager Wilhelm August Wohlbrück speelt in het Schotse hoogland van de 17e eeuw met de voorliefde van die tijd voor vampiers, kasteelheksen, duivels, jagers, geesten, dienaren en edelen.
Het Grachtenfestival brengt een bewerking van ‘Der Vampyr’, waarbij de opera is gehalveerd tot zo’n 1 ½ uur. Alle lof daarvoor komt toe aan regisseur Michiel Dijkema. Ondanks zijn coupures houdt deze compacte versie haar muzikale eenheid en blijft het verhaal gepolijst en vloeiend. Dijkema toont dat hij muzikaal is en voert een gedetailleerde personenregie. Een naam om te onthouden…
Lees verder >>>

Moed
Vivianne van den Boom

Jonge cabaretière verrassend allround

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (18) / open doekje (1) /applaus (2) /beleefd applausje (3) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Cisly Burcksen

Ze is negenentwintig, ziet eruit als tweeëntwintig, maar is volgens www.jeechteleeftijd.nl pas negentien. In ieder geval is ze vorig jaar afgestudeerd aan de Fontys Hogeschool voor de kunsten: Vivianne van der Boom. Deze zomer staat ze in de Fontys theatertent op festival Boulevard in Den Bosch. Niet alles wat er speelt in deze tent voor jonge theatermakers is even boeiend, maar dit muzikale cabaret is een aangename verrassing en maakt nieuwsgierig naar wat deze jonge vrouw nog meer in petto heeft.

Dat Vivianne van den Boom een bijzonder mooie zangstem heeft, blijkt direct wanneer ze haar voorstelling start met ‘Mens, durf te leven!’ Waarom ze echter met zo’n veelgezongen nummer begint, is onduidelijk. Net als waarom ze even later het overbekende ‘Sammy’ brengt. Gelukkig blijkt uit haar sketches, dat Van den Boom ook genoeg originaliteit in haar voorstelling legt. Met haar cabareteske monologen toont Vivianne van den Boom zich een uitstekend performer. Vol zelfspot doet ze verslag van haar bestaan als jonge, vrijgezelle, hoogopgeleide vrouw. Daarmee presenteert ze zich als stoere, assertieve persoonlijkheid, die ook gevoelige kantjes blijkt te hebben. Zo onstaat een prima mix van herkenbare emoties.
Lees verder >>>

Cruise
Norfolk & Artemis

Weinig inhoud, wel veel lol

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (6) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Reineke de Vries

Na ‘Uptijd’ slaan theatercollectief Norfolk en theatergezelschap Artemis opnieuw de handen ineen met hun tweede coproductie ‘Cruise’, een festivalvoorstelling voor iedereen vanaf 8 jaar. Van de inhoud moet dit stuk over een wachtkamer vol neurotische stewardessen en gekke passagiers het niet hebben maar de absurdistische humor maakt veel goed.

‘Cruise’ speelt in langwerpige fabriekshal, even buiten het centrum van Den Bosch. In de kale ruimte wacht de potige heftruckchauffeur Dennis geduldig op de aankomst van het proviand voor het cruiseschip dat binnen enkele uren zal vertrekken. Waarom de voorraad nog niet binnen is snapt hij wel: het land staat vol met files met eten dat meer reist dan een mens in een heel leven. “Tegenwoordig is het goedkoper om tomaten te halen in Spanje, dan ze in eigen land te verbouwen”, bromt hij in plat Haags.
Lees verder >>>

Het regent koffiebonen
Rachel Zweije

Sterke koffiebelevenis in intieme branderij

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (6) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Cisly Burcksen

Temidden van gezellige eettentjes, een nostalgische draaimolen en ander vertier op het festivalplein, staat een opvallend koffiehuisje. Het allerleukst is het eigenlijk, om er zonder enige voorkennis binnen te gaan. Hier speelt ‘Het Regent Koffiebonen’, van theatermaakster Rachel Zweije. Haar nieuwe voorstelling is deze zomer voor het eerst te zien op Festival Boulevard in Den Bosch. Wie het kleurrijke huisje betreedt, laat zich onderdompelen in een ultieme koffiebelevenis. Een bijzondere ode aan het aloude bakkie leut.

Als de voorstelling van start gaat, krijgen alle toeschouwers een leeg koffiekopje uitgereikt. Het is een mooi kopje, en meteen vraag je je af of het ook gevuld zal worden. In Zweije’s vorige voorstelling ‘Rachel’s Tostihuis’ werden er immers zelfs tosti’s geserveerd. De groep, die maximaal uit twintig personen mag bestaan, schuifelt nieuwsgierig naar binnen en wordt direct omringt door de indringende geur van versgebrande koffie. Met de sfeervolle muziek van Karim Eharruyen, die de ud (een Arabische luit) bespeelt, raak je meteen in oosterse sferen. Op de vloer liggen jute zakken met opschriften als ‘Fair Trade’ en ‘Mexico’. Boven de hoofden van het publiek bungelen koffiekopjes en -filters aan een waslijn. Het moge duidelijk zijn waar het in deze ruimte allemaal om draait.
Lees verder >>>

Donkey God en het Bonussacrament
Bloeiende Maagden

Moderne religie is emotietoneel

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (2) /applaus (3) /beleefd applausje (5) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (8)

Recensie door Celia Noordegraaf

Voor Theaterfestival Boulevard ontwikkelden de Bloeiende Maagden een special edition van hun nieuwe voorstelling ‘Donkey God en het Bonussacrament’. Een passender locatie dan de voormalige St. Josephkerk in ’s-Hertogenbosch is niet denkbaar voor deze hoogmis, waarin diverse elementen van moderne religiositeit op vermakelijke wijze zijn gemixt. Voorgangers mej. Wender en mej. Bosua weten het publiek goed mee te krijgen in hun missie voor liefde en vergeving.

Het neogotische kerkgebouw is een perfecte entourage voor de nieuwe voorstelling van de Bloeiende Maagden. De stemmen van het koortje en de orgelmuziek klinken zoet en de belichting is buitengewoon sfeervol. De stijlvolle entree van de beide dames in de volgepakte kerk is een lust voor oog. Cabaretduo De Bloeiende Maagden, bestaande uit Ingrid Wender en Minou Bosua, ontwikkelt zich steeds meer in de richting van toneel. Voor ‘Donkey God en het Bonussacrament’ kozen ze voor de strakke structuur van een kerkdienst, compleet met passiespelen, absolutie, preek, collecte en de overige santenkraam.
Het is opvallend hoe religie de theatermakers van dit moment lijkt bezig te houden. Op Over het IJ werd onder andere een voorstelling over Mrs. God gepresenteerd, NT-Gent/LOD laten in Den Bosch een voorstelling over de God uit het scheppingsverhaal zien en nu dus de Bloeiende Maagden met ‘Donkey God’. Wellicht een verwijzing naar de Ezel Gods, het beroemde gedicht waarvoor Gerard Reve voor het gerecht gedaagd werd? Uit het gedicht spreekt een roerende liefde voor God, maar het christelijke volksdeel was not amused dat God met een ezel vergeleken werd.
Lees verder >>>

Depressie
Teatro en De Achterbankgeneratie

Depressies met een creatieve knipoog

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (4) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Teatro en De Achterbankgeneratie staan niet voor het eerst op rondreizend festival De Parade. Anders dan anders is wel dat zij de handen ineen hebben geslagen. Het resultaat wijkt af van het jolige Paradeaanbod. In ‘DEPRESSIE’ dragen de spelers T-shirts met teksten als „kut parade” en „dit is voor niemand leuk”. Onomwonden staan zij stil bij ongemakken die doorsnee Paradeartiesten liever wegwuiven. Niettemin blijft lachen, gieren en brullen mogelijk – mits je over flinke dosis relativeringsvermogen beschikt…

Wie de Werkteatertent betreedt, wordt meteen op de proef gesteld. „Wat is een depressie?”, vragen de makers aan de zaal. Het antwoord dat dit bijvoorbeeld een laag drukgebied kan zijn, kan de goedkeuring van de artiesten wegdragen. Creatief showen Teatro en De Achterbankgeneratie verschillende fasen van neerslachtigheid. Rick Paul van Mulligen die daartoe het begrip “depressie” definieert, joelen de andere spelers uit. Evenmin is het de bedoeling om het publiek deelgenoot te maken van de kanshebbers op de stemmingsstoornis. ‘Depressie’ mag niet op een lezing gaan lijken en daarom gooit Jan Groenteman het gauw over een muzikale boeg. Ontspannen begeleidt hij, gekleed in een onderbroek en gestreepte sokken, de spelers met vrolijke composities van uitstekende kwaliteit. Ontmoedigende teksten klinken hierdoor een stuk minder somber en vaak zelfs komisch.
Lees verder >>>

De Brakke Zondag
De Brakke Zondag

Journaleater voorstelling op z’n Amsterdams

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (4) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Bovenaan de Brand Torentrap lokt Tony Tolo’s Showorkest dbezoekers swingend naar binnen. Bijgestaan door Tiny zorgt Tony voor muzikale omlijsting van ‘De Brakke Zondag’. Dit programma balanceert op de grens tussen journalistiek en theater en houdt daarbij de toeschouwer scherp in het oog. Alle items, variërend van een quiz tot live-tekeningen, gaan over de Paradestad waar De Brakke Zondag zich op dat moment bevindt. In Amsterdam daarom een gezellig, scherp en ietwat chaotisch programma met gasten als Jupijn Haffmans, bekend van Amsterdam Anders/De Groenen, en wijlen volkszanger André Hazes…

Een grote joviale vent met een opvallend donkere zonnebril, die in onvervalst Amsterdams direct de lachers op zijn hand heeft. Onmiskenbaar André Hazes, hier vertolkt door Boy Ooteman. Het is niet de enige memorabele figuur die hij ten beste brengt, want ook dichter P.C. Hooft wordt door Ooteman gespeeld. Vanaf het balkon vermaant hij het publiek dat ze hem alleen nog maar kennen als “De PC”, de hotspot van alle voetbalvrouwen en mediajournalist Jort Kelder. Centraal in ‘De Brakke Zondag’ staat dit keer de vraag: Wat maakt Amsterdam Amsterdam? Om daarachter te komen eerst een quiz, waaruit direct blijkt dat het Paradepubliek niet veel kaas van de Amsterdamse geschiedenis heeft gegeten. Iedereen wordt verzocht te gaan staan en bij een fout antwoord weer te gaan zitten. Driekwart van de zaal ploft na de eerste vraag alweer terug op zijn plek. De man die bij benadering weet hoelang de Ringweg is, wordt benoemd tot winnaar – en wint een porseleinen Amsterdammertje.
Lees verder >>>

Country Music
De Wetten van Kepler

Aangrijpend levensverhaal van een moordenaar

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (10) / open doekje (4) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (8)

Recensie door Marjolein Heemskerk

Een donkere fabriekshal. Drie beeldschermen. Drie tafelframes. Drie sobere houten stoelen. Op een van de stoelen zit een man. De man praat, langzaam, staccato, duidelijk articulerend. De beeldschermen projecteren zijn gezicht in close-up. Zie hier de stijl van ‘Country Music’, een indringend drama, pakkend vormgegeven door theatergezelschap De Wetten van Kepler.

De voorstelling is verdeeld in vier periodes. De man, Jamie (Willem Schouten), vertelt met enkele steekwoorden wanneer de scène zich afspeelt. Ook door de goed gekozen kleding wordt dit duidelijk: zo zijn het trainingsjack, de gympies en de paardenstaart uit de jaren ’80 weer tevoorschijn gehaald. In de eerste scène (1983) zien we Jamie en zijn vriendin Lynsey (Floor van Berkestijn). Ze ademen een sfeer van onbezonnen rauwheid. Jamie is op de vlucht; hij heeft iets vreselijks gedaan. Lynsey schrikt hiervan en durft niet met Jamie mee te gaan. In de tweede scène (1994) blijkt dat Jamie inmiddels zijn eerste gevangenistijd erop heeft zitten. Matty (Bram Gerrits), zijn kleine broertje, zoekt Jamie op en vertelt hem dat Lynsey met hun dochter Emma een nieuw leven begonnen is. In de derde scène, het is inmiddels 2004, ontmoet Jamie Emma (ook een rol van Floor van Berkestijn) voor het eerst. Het laatste stuk neemt het publiek mee terug naar 1983, een dag vóór de dramatische gebeurtenissen die Jamie in eerste instantie op het slechte pad hebben gebracht.
Lees verder >>>

LEX
NTGent/Lod

Het scheppingsverhaal als theatraal kunstwerk

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (1) /applaus (3) /beleefd applausje (5) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Lex’ is een performance, waarover je eigenlijk zo weinig mogelijk zou moeten vertellen. Zo onvoorbereid mogelijk de beelden en geluiden ondergaan, en daarbij je eigen associaties maken. Beweging, poëzie, muziek, licht en vooral het duister creëren een soort oerervaring. Acteur Kristof van Boven schetst een eenzame God in de oertijd, voordat Hij de mensen schiep.

Kristof van Boven (1981) volgde de acteursopleiding aan de toneelschool in Arnhem. In ‘Lex’ is hij echter meer danser dan toneelspeler. Op een grotendeels in het donker gehuld podiuml laat hij onder een geheimzinnige, zijwaartse belichting de meest fascinerende bewegingen zien: zijn lichaam is daarbij als een sculptuur. Aan het begin van het stuk maakt een mensfiguur zich los van een blank hoofd op de vloer en beweegt hij zich als een roofdier over het toneel. Zijn zwart geschilderde gezicht gaat schuil achter een masker. Het spel met het masker en zijn zwarte gezicht in de duistere zaal onder een schijnwerperachtige belichting heeft een intrigerend effect.
Rechtsachter op het toneel zit een zwijgende figuur in een zwak schemerlicht, wiens zilveren instrument een klein beetje oplicht. Het is Roel Smedts, die in de loop van het stuk op zijn trombone speelt. Een instrument, dat goed aansluit bij de eenzaamheid die de danser verbeeldt. Lupus solitarius. De eenzaamheid van de wolf.
Lees verder >>>

Dauwe
De Bühnehasen

Surrealistische ode aan de zee

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Dauwe’ draait om Dauwe, een wat eigenaardig meisje, dat zonder veel te zeggen toch de spil vormt in het leven van vier jonge mannen. Na afloop van dit associatieve, poëtische stuk, blijft de toeschouwer met veel raadsels achter. De nieuwe productie van de Bühnehasen op Theater aan Zee in Oostende is geïnspireerd op een gedicht van de Portugese dichter Fernando Pessoa, Ode Maritima. Een duidelijke lijn ontbreekt, maar het spel boeit wel.

‘Dauwe’ begint fascinerend. Een meisje, gekleed in een mannenonderbroek en een sweater, staat aan de rand van een schuin oplopend toneel. Terwijl ze eindeloos met een draadje aan haar sweater speelt, zwijgt ze of praat stil voor zich heen. Op de achtergrond is een hels kabaal van machines te horen, en een heleboel gerinkel en gekinkel. Onder het podium loopt iemand heen en weer, die naar een foto zoekt. Hij schreeuwt naar Dauwe, die niet antwoordt.
Het schuine toneel doet denken aan een landschap met rivieren of een strand, waarin de zee sleuven heeft gevormd. Soms is te verstaan wat Dauwe zegt. Ze zegt afschuwelijke en wrede dingen, die een contrast vormen met haar dromerige verschijning. ‘Ik zou het interessant vinden om vierjarigen levend te begraven, terwijl hun ouders toekijken’, zegt ze bijvoorbeeld. Maar meestal zwijgt ze. Eindeloos staat Dauwe, gespeeld door Evelien Bosmans, vooraan op het toneel met het draadje aan haar sweater te spelen, terwijl achter haar van alles gebeurt.
Lees verder >>>

Party Time
Stichting Zomergasten

Op het verkeerde feestje

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (6) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Celia Noordegraaf

Een groepje mensen vindt van zichzelf dat ze op een geweldig leuk feest zijn. Ze hebben het verschrikkelijk met elkaar en met zichzelf getroffen, vinden ze. In ‘Party Time’ van Harold Pinter praten mensen op weergaloze wijze langs elkaar heen. Niemand ontstijgt aan de gruwelijke oppervlakkigheid van de gesprekken. De toeschouwer blijft met een ongemakkelijk gevoel zitten.

Een hels lawaai doet pijn aan je trommelvliezen. Je oren willen niets liever dan dat gierende gezaag ophoudt. Op het toneel een chaos van steigers, dozen en omgekeerde tafels. Niet bepaald een gezellige locatie voor een feestje. Maar het is dan ook oorlog buiten. Pinter schreef dit stuk vlak na de Irakoorlog. De groep mensen die in ‘Party Time’ bijeen is, houdt zich daar echter absoluut niet mee bezig.
Het groepje mensen amuseert zich ogenschijnlijk prima. Ze praten over ditjes en datjes, waar vrijwel niets bij zit wat de moeite van het onthouden waard is. Ze praten nauwelijks met elkaar, maar vooral tegen de zaal. Alsof ook wij bezoekers van het feestje zijn. Om de haverklap barst iemand uit in een speech, vooral om zichzelf te horen praten of om te vertellen wat een ontzettend leuk feestje het toch is. De gesprekken gaan vooral over de nieuwe club, waar het zo ongelooflijk goed toeven is.
Lees verder >>>

Nomaden 1, 2, 3
Theater aan Zee

Verrassende voorstellingen tijdens zwerftocht door Oostende

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (6) /applaus (6) /beleefd applausje (7) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Celia Noordegraaf

Tijdens Theater aan Zee, dat van 31 juli t/m 9 augustus plaats vindt in Oostende, zijn er vanaf het station dagelijks theatrale wandelingen door de stad georganiseerd, getiteld Nomaden. Het publiek wordt meegenomen naar drie vaak verrassende locaties, waar korte voorstellingen te zien zijn van jonge theatermakers. Voorstellingen van hoog niveau door de makers zelf geschreven en gespeeld.

Nomaden 1 begint in de gymzaal van een klassieke school in de binnenstad. Roos van Vlaenderen laat in ‘Misschien helpt een hobby …’ een veelzijdig acteertalent zien. Het klassieke verhaal van een saai meisje dat zich voorbereidt op een afspraak die uiteindelijk niet komt, wordt op verfrissende wijze gebracht. Begin en eind sluiten op boeiende wijze op elkaar aan. Kleding, mimiek, decor, monoloog: alles klopt in deze eindexamenvoorstelling van de toneelacademie in Maastricht.
‘Vocht’ gespeeld door Edith Goddeeris en Marie-Ange Gillis gaat over twee zussen van 28 en 33, die na een familiedrama samen in het ouderlijk huis zijn blijven wonen. Neurotisch het – vele – tafelzilver poetsend, houden de zussen elkaar in de tang. De jongste zuster tracht zich te ontworstelen, maar slaagt daar niet in. Langzaam wordt het gruwelijke familiegeheim onthuld. Knap en indringend gespeeld.
Lees verder >>>

Zomergasten
Theater Het Amsterdamse Bos

De datsja als hunkerbunker

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (30) / open doekje (8) /applaus (4) /beleefd applausje (7) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Celia Noordegraaf

Net als de adel vroeger trekken de rijke Russen in de zomermaanden naar hun datsja’s in het platteland, schrijven ze gedichten en maken ze muziek. Onder al het uiterlijk vertoon gaan echter leegheid, eenzaamheid en verloren illusies schuil. Theatergezelschap Het Amsterdamse Bos weet ‘Zomergasten’ (1904) van Maxim Gorki in een haarscherpe moderne tragikomedie om te zetten, met mooie rollen voor Martijn Fischer als patser en Elise Schaap als vastgoedbabe.

Eén van de charmes van een voorstelling in het Amsterdamse Bostheater is de picknick vooraf. Publiek nestelt zich ruim voor aanvangstijd op de tribunes gewapend met allerhande eet- en drinkwaren. Genoeglijk kouten slaat geleidelijk om in een verwachtingsvolle sfeer. Een zomeravond in het Amsterdamse Bos behoort tot de vaste zomeravondrituelen van ieder zichzelf respecterende theaterliefhebber. Het stuk ‘Zomergasten’ is dan ook een prima keuze. Met veel humor wordt genadeloos de leegheid onthuld achter de vrolijke zomerrituelen van een groep Russen op het platteland. Van de Sturm und Drang die hen ooit vervulde, blijft niets meer over.
Lees verder >>>

Candyland
Alexandra Broeder
Festivals: Oerol 2009

Bazige kindjes hebben ook moeder nodig

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (24) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (5) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (17)

Recensie door Janneke Robers

“Wees niet bang” zegt het kleine dametje voor de ingang van de bus naar ‘Candyland’. Toch hangt er een onheilspellend sfeertje. Twee blonde meisjes met prachtige ebbenhouten gezichtjes maar zonder glimlach haken hun ogen in die van de bezoekers. De staar wordt eindeloos lang aangehouden. De opa’s en oma’s die naar hun acterende kleinkinderen komen kijken, weten zich geen raad met deze dwingelanden. Theatermaakster Alexandra Broeder zet met haar bloedserieuze kinderen een bijzonder landschap neer waarin machtsverhouding centraal staat.

Na een korte busrit en een wandeling door een desolaat industrieterrein staat in de verte ineens een klein jongetje op. Achter een bergje zand is nu ook een meisjeshoofdje te zien. 12 kinderen tussen de acht en twaalf jaar verschijnen her en der in het veld. Intimiderend lopen ze richting het publiek en gaan in een cirkel om hen heen staan.
Ze hebben groezelige kleding aan, maar met een element van welopgevoedheid. Een keurig kraagje of een vies, maar mooi kanten bloesje en witte veters in de grijs geworden gympjes. Dat ze nimmer lachen maakt hun personagetjes onpeilbaar en angstaanjagend.
Op deze verlaten plek hebben de kinderen hun eigen speelwereld gecreëerd. De entree hiervan wordt gemarkeerd door een bord met grote rode letters ‘Candyland’, maar een snoepjesparadijs is het niet. Tussen de half aangelegde asfaltwegen, bermen met metershoog onkruid en kale vlakten heeft een zandstorm huis gehouden. Alle honden, katten en volwassen zijn verdwenen. Alles wat was, is niet meer en wat nog gaat komen onduidelijk.
Lees verder >>>

Deadline/Rewind
Hanna Jansen

Stuk over journalisten lost belofte niet in

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (7)

Recensie door Janneke Robers

Achteroverliggend in grote zitzakken is alleen de top van een zandduin te zien. Daarboven blauwe lucht en een langzaam zakkende zon. Ergens zingt een vogeltje. Ineens wordt deze heerlijke rust ruw verstoord. Bovenop de berg schreeuwt een jongen het uit van de pijn. Zijn ingewanden komen naar buiten en bloed vermengt zich met zand. Hij sterft in de armen van een meisje. Hanna Jansen zet sterk in met dit heftige begin van ‘Deadline/Rewind’. Helaas blijkt het een ballon die stilletjes leegloopt.

De zandduin bevindt zich ergens in Afghanistan. Oorlogsjournalist Bo heeft documentairemaakster Luk overgehaald samen met hem daar “de gewone man” te filmen. Wat in eerste instantie idealisme lijkt, blijkt in werkelijkheid sensatiezucht en wellicht dé manier om een Pulitzer prijs binnen te halen. De man die brood haalt en het jongetje dat voetbalt tussen de brokstukken van de oorlog komen niet aan het woord. Hun film draait uiteindelijk, net als bij alle andere journalisten, om een interview met één van de gewelddadigste terroristen van het land. Ook Luk is niet geheel barmhartig in de situatie. Zij valt als een blok voor de charmes van “haar” Bazooka Bo en hoopt op het opbloeien van zijn liefde in deze ruige omgeving.
Schrijver Rogier Schippers besloot het stuk van achter naar voren te vertellen. De voorstelling begint met de dood van Bo en laat vervolgens zien hoe het zover heeft kunnen komen. De heftigheid van de eerste scène grijpt aan. De daaropvolgende scènes hangt de vraag waarom Bo stierf in de lucht, maar zodra dit duidelijk is – de afspraak met de terrorist verliep niet naar verwachting - verslapt de spanning. De opgeroepen hoge verwachtingen van het begin worden nergens ingelost.
Lees verder >>>

Iets met Paradijs
Convoi Exceptionnel

Veel filosofie zonder richting

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (6) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Judith Blankenberg

Stel je hebt een auto-ongeluk gehad. Stel je bent tegen een boom gereden en je auto is totall los. Stel je bent dood. Hoe en door wie wordt je dan herdacht? Met deze veronderstellingen en vragen is Convoi Exceptionnel aan de slag gegaan in de voorstelling ‘Iets met paradijs.’ Met filosofische vragen brengen de acteurs de toeschouwers naar hun eigen begrafenis. Om daar een familiedrama te laten ontspinnen en persoonlijke vetes uit te kunnen praten. Iedereen gaat dood en alles is vergankelijk lijkt de voorstelling te willen zeggen. Maar daarnaast is de voorstelling vooral een schreeuw om liefde.

Een welkom onthaal met champagne. Marcel, Eran en Fem zetten de situatie voor de toeschouwers even uiteen. Je bent dus dood, die champagne kan wel weer weg. Marcel je schoonvader legt uit dat hij, Indra (Fem) je geliefde en Wolf (Eran) je zoon, om je dood treuren en hij nodigt je uit op je begrafenis. Deze vindt plaats in een loods: een groot wit tapijt hangt schuin de lucht in en daaruit is een soort strijkplank omhoog gekomen waar de acteurs achter kunnen zitten en waarop hun glaasje (van ijs) en cakejes staan. Deze vormgeving maakt direct twee dingen duidelijk. Het verblindende wit verwijst naar een soort hiernamaals, een leven na de dood. Het schuin opstaande tapijt verbeeld een worsteling. Wolf/Eran probeert meerdere malen naar de top te komen, rennend en krabbelend. Tot het hem aan het eind van de voorstelling lukt en er wordt afgesloten met de woorden: Stel je bent jij en dat ben je altijd al geweest.
Lees verder >>>

Mrs God
Growing up in Public

Daphne de Bruin fascineert als moedergodin

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (11) / open doekje (3) /applaus (5) /beleefd applausje (5) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (11)

Recensie door Celia Noordegraaf

Een passender locatie als de Buiksloterkerk in Amsterdam-Noord is niet denkbaar voor een muziektheatervoorstelling over de Moeder Gods, God de Moeder, mevrouw God. In één lange monoloog zet Daphne de Bruin de religieuze geschiedenis van het christendom neer vanuit het perspectief van de vrouw. Gitarist Andreas Suntrop speelt een zwijgende Jezus, die vooral zijn beatmuziek laat spreken.

Op een mooie, open plek achter de dijk in Amsterdam-Noord staat al eeuwenlang de Buiksloterkerk. Oorspronkelijk stond er een rooms-katholieke kapel, later werd de huidige protestantse kerk gebouwd. Inmiddels staat niet ver daarvandaan een moskee. Al deze godsdiensten hebben gemeen, dat God een man is. De vrouw wordt geïdealiseerd als Madonna of verketterd als hoer. Daphne de Bruin draait in Mrs God de rollen om. God is een vrouw, zoals dat in vrijwel alle natuurgodsdiensten het geval is.
De aankomst bij de fraaie kerk brengt je meteen in een bepaalde sfeer. Jammer is, dat ín de kerk het toneelbeeld en de publiekstribune als een soort doos in de kerk zijn gezet. Het interieur van de kerk is daardoor vrijwel aan het zicht onttrokken, waardoor de locatie verder niet meer zo’n rol speelt. Jammer, maar begrijpelijk omdat de voorstelling ook nog op andere plaatsen zal spelen.
Het toneelbeeld bestaat uit meerdere lagen. Gitarist Suntrop bevindt zich in een gat in de vloer, Mrs God beweegt zich daaromheen in haar rolstoel of zit op de trap naar boven die het toneelbeeld domineert. Licht en donker, rook en muziek zorgen voor een bovenaardse sfeer.
Lees verder >>>

Naakt
Lucas de Man

Mensen even energiek en onwetend als kuikens

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (16) / open doekje (12) /applaus (1) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (10)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Trots presenteert een stoere jongen, gespeeld door Tim Murck, Philip aan het publiek. Philip is iemand die het middelpunt van elke kring vormt, iemand die in het oog springt en iemand waarvan je hooggespannen verwachtingen koestert. Maar bovenal is Philip een kuiken. Er wordt te groots gedacht in ‘Naakt’. Met kabels, kuikentjes en vooral veel lawaai tracht de jongen het leven op aarde begrijpelijker én beter te maken. De tekst, die Murck samen met regisseur Lucas de Man schreef, schreeuwt hij zo krachtig de zaal in, dat de betekenis ervan niet lang blijft hangen. Wat wel beklijft is Murcks daadkrachtige spel, gecombineerd met een vleugje tederheid.


De band van de jongen met Philip is onvoorstelbaar innig. Telkens als hij bij het kuikentje vandaan loopt, trippelt het beestje hem achterna. Als de jongen meent dat er gevaar dreigt – en het gaat er dikwijls ruig aan toe op de speelvloer – drukt hij Philip in de handen van één van de toeschouwers. Die laten zich maar al te graag door het zachte lijfje afleiden. De jongen heeft een missie: het publiek doordringen van de zin(loosheid) van het bestaan.
Lees verder >>>

De Dansgigant
Parels voor de Zwijnen i.s.m. De Paardenkathedraal

Dansgigant mist drama en ontwikkeling

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (17) / open doekje (4) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Judith Blankenberg

“Dansen – lachen – leven” is het motto voor dansschool Ger van Zandwijk: de locatie voor de voorstelling ‘De Dansgigant’. Theatergroep Parels voor de Zwijnen en de Paardenkathedraal hebben hun handen ineen geslagen en maakten voor de zomerfestivals deze voorstelling over het wel en wee van de familie Louters, de oprichters en eigenaars van een dansschool. De speellocatie –de echte dansschool- versterkt de suggestie dat de getoonde scènes uit het leven gegrepen zijn.

Als op een schoolreisje worden we met een bus van festivalhart van Over het IJ naar de locatie gebracht. Daar aangekomen worden we hartelijk welkom geheten en mogen we plaatsnemen in de bankjes van de danszaal. Een band staat al meezingers te spelen en betrekt de zaal meteen bij de voorstelling. De organisatrice van de avond, gespeeld door Henriette ter Riet-Lindeman, deelt programmaboekjes uit. Op deze avond wordt het veertigjarig jubileum van Dansschool Louters gevierd. Iedereen is aanwezig, de voltallige familie Louters bestaande uit opa, dochter, schoonzoon, hun kinderen de dynamische tweeling en verder huisvriendin en organisatrice Trudy, leerlingen en oud-leerlingen.
Lees verder >>>

Poldertango
Powerboat

Droomhuis van Powerboat stort in

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (6) / open doekje (3) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Janneke Robers

“Pak ook een schaar. Wij zijn alvast begonnen.” Aan een lange tafel zitten een aantal meisjes te knippen en plakken. De Rotterdamse theatergroep Powerboat geeft het publiek zes minuten de tijd hun droomhuis te maken. Verschillende soorten papier, zwarte stift en tape staan tot de beschikking. Vol goede moed gaat iedereen tijdens ‘Poldertango’ aan het werk.

Het theatercollectief Powerboat maakt voorstellingen waarbij het publiek niet van een zijlijn toekijkt, maar actief onderdeel is van het geheel. Aan tafel doet dan ook iedereen zijn best en ontstaan prachtige creaties. Dubbele verdiepingen, een buitendouche, een huis in de vorm van een boot en veel glazen daken. Na iets meer dan zes minuten – buiten regent het dus we blijven nog even binnen - mag men zijn huis plaatsten op een kleed. De Powerboat-instructeur vraagt de huizenbouwers een ultieme droomlocatie uit te kiezen. Na plaatsing blijkt echter dat er een dichtgebouwde nieuwbouwwijk is ontstaan. Dat was niemands utopie.
Lees verder >>>

Ondertussen op de derde
De Heiploeg

Burenverwikkelingen luchtig en mooi gestileerd

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (1) /applaus (6) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Cisly Burcksen

In vergelijking met haar even oude naamgenoten is Marieke de Boer een maatschappelijke mislukkeling. Dat heeft haar moeder tijdens het hyven ontdekt. Maar voor een kijkje in andermans leven hoef je niet eens op Hyves te snuffelen, je kunt ook gewoon ouderwets je buren bespioneren. In de komische, hier en daar ontroerende locatievoorstelling ‘Ondertussen op de derde’ van De Heiploeg, die momenteel op het Over het IJ festival te zien is, draait het om de (al dan niet aanwezige) contacten tussen buren.

De personages worden geïntroduceerd in een grappige scène in de supermarkt, waar een mondige klant zomaar de cassière begint uit te horen over wat ze vroeger wilde worden. Even later blijkt dat iedereen uit de winkel wel heel dicht bij elkaar woont: in het blokkendoos-achtige appartementencomplex, dat de centrale plaats van handeling in het stuk blijkt. Het publiek heeft vanaf de tribune achter de IJ-kantine, niet alleen goed zicht op deze containerwoningen, maar ook op de kleurige huisjes erachter. Wie de pech heeft even in de regen te moeten zitten bij dit openluchttheater, maakt wel kans op een bonus: een regenboog! Dat kan toch geen decorontwerper plannen, laat staan realiseren. Het mag duidelijk zijn dat de locatie van ‘Ondertussen op de derde’ bijzonder goed gekozen is.
In één van de appartementen woont Marieke de Boer, sterk vertolkt door Judith van Houten. Nadat Marieke wordt ontslagen, vanwege gescharrel op haar werk, komt een mysterieuze figuur aan de deur. Ze krijgt van hem de opdracht om haar nieuwe buurman, meneer Zonderland, te observeren. De andere bewoners van het complex zijn een stel met een enerverende relatie, en studente Debby, die wegloopt van haar eigen propedeuse-feest om met haar buurman te flirten. De gebeurtenissen rondom deze figuren hebben allemaal op een bepaalde manier te maken met eenzaamheid, aantrekken en afstoten. Gegevens die prima bij het ‘ontmoetingsthema’ van het Over het IJ festival passen.
Lees verder >>>

Favorieten
theatergroep Max.

Veelbelovende ‘Favorieten’ op verboden terrein

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (15) / open doekje (7) /applaus (6) /beleefd applausje (4) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (7).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Theatergroep Max. vroeg Jef Van gestel, Bianca van der Schoot en René Geerlings om hun lievelingsverhaal. Hun verrassende antwoorden luiden achtereenvolgens: ‘Belle en het Beest’, ‘Medea’ en ‘Yvonne, de prinses van Bourgondië’. Max. liet hun hiervan korte voorstellingen maken, die onder de naam ‘Favorieten’ zowel als drieluik als apart te bewonderen zijn. Op Over het IJ festival worden de ‘Favorieten’ op verschillende locaties in en rond het – normaal voor publiek verboden – Shellgebouw gespeeld. De voorstellingen blijken net zo divers als hun locaties, aangezien Van gestel kiest voor absurd bewegingstheater, Van der Schoot voor luchtig spel met een droeve ondertoon en Geerlings een groot drama grotesk uitvoert. Gedrieën vormen deze makers een veelbelovend front voor de toekomst van het jeugdtheater.

Belle
Een slapend meisje in een keurig wit ledikantje. Haar borstkas gaat rustig op en neer. Zo rustig, dat geen van de toeschouwers het vertrouwt. Algauw ziet één van de bezoekers een laatje van het nachtkastje openschuiven – maar wie is de dader? Wakker geschrokken ziet het meisje hoe de laatjes zich stuk voor stuk openen en sluiten. Uit de matras steken ineens twee vreemde handen omhoog. Ze behoren toe aan de geheimzinnige nachtbraker: het beest! Met zijn woest gekamde grijszwarte haren en borstelige wenkbrauwen is het overduidelijk geen Prins Charming, maar in vergelijking met het meisje is hij ook niet erg eng. Haar lijkbleek geschminkte huid en zwartomrande ogen, zien er eveneens een beetje griezelig uit.
Lees verder >>>

Keerpunt
Elien van den Hoek

Verplicht onthaasten op het Centraal Station

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (5) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Omkeren en teruggaan naar de plaats waar het allemaal begon is geen optie in ‘Keerpunt’. Deze voorstelling van Elien van den Hoek en Kim Arntzen eindigt niet waar hij begint. Het vertrekpunt is de Tolhuistuin, waarvandaan de publieksbegeleiders het publiek in ganzenpas naar de pont loodsen. “Het is net een schoolreisje”, merkt één van de bezoekers terecht op. Bestemming van de reis is het Centraal Station, een plek waar iedereen – met uitzondering van de bezoekers van ‘Keerpunt’ – haast heeft. Honderd minuten lang kun je je gedachten de vrije loop laten, aangezien het tempo van de theatrale wandeling laag ligt en de scènes meer dan eens worden herhaald.

Een voorstelling bijwonen op het Centraal Station vereist voorbereiding. Op de pont worden de toeschouwers verzocht om aan de rechterkant van de trappen te blijven en rekening te houden met gehaaste passagiers. Geheel in stijl wordt het bericht afgesloten met de drie tonen (“tu, du, duu”) die de Nederlandse Spoorwegen ook voor zijn mededelingen gebruikt. Daarna wordt het bericht herhaald. Eenmaal aangekomen in het station zijn door de koptelefoons geroezemoes en gehaaste voetstappen te horen. De geluiden vallen niet uit de toon in een gemiddelde stationshal en brengen toch een vreemde gewaarwording teweeg: als bezoekers van ‘Keerpunt’ horen we iets anders dan ‘normale’ reizigers, terwijl we wel zien wat ze doen. Wij staan erbij en we kijken ernaar, alsof elke voorbijganger onderdeel uitmaakt van de voorstelling.
Lees verder >>>

Ruis ik slecht verstaan/Bomans hoort u mij?
Cowboy bij Nacht/Nieuw Utrechts Toneel (NUT)

Opmerkelijk boeiende double bill over Bomans en Ruis

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (26) / open doekje (7) /applaus (4) /beleefd applausje (7) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (9).

Recensie door Janneke Robers

In 1971 verbleef Godfried Bomans een week op Rottumerplaat voor het radioprogramma ‘Alleen op een eiland. Dagboek van een eilandbewoner’. Dagelijks werd hij geïnterviewd door de toen nog jonge presentator Willem Ruis. De Utrechtse theatergroepen Cowboy bij Nacht en Nieuw Utrechts Toneel (NUT) maakten er twee voorstellingen over vanuit een verschillend perspectief. ‘Ruis ik slecht verstaan’ laat de slechte conditie van de oude schrijver zien. ‘Bomans hoort u mij?’ speelt zich gelijktijdig af in de geïmproviseerde radiostudio te Warffum. Deze double bill van de jonge regisseurs Alexander de Vree en Greg Nottrot – die beide hun carrière begonnen in een zeecontainer op Over het IJ festival - is ingenieus met elkaar verbonden door de live radiogesprekken tussen Bomans en Ruis.

“Ik heb de hele nacht niet geslapen. Die panische gillen van die beesten boren door je slaap heen.” Buiten op het zandstrandje bij Overhoeks deelt Bomans na een lange eenzame nacht zijn frustraties over de radio met Ruis. De duizenden broedende meeuwen en een geveinsde koorts maken zijn leven niet gemakkelijk. Met overdreven maniertjes, spastische handgebaren en onbeholpen gezichtsuitdrukkingen geeft Wim Meeuwissen de instortende Bomans prachtig weer.
Gedurende de overwegend stille voorstelling ‘Ruis ik slecht verstaan’ ontstaat genegenheid voor de oude schrijver. Zijn verwoede pogingen zijn aanzien over de radio hoog te houden zijn aandoenlijk. Voordat het gesprek op de radio live gaat, trekt hij nog even zijn stropdasje goed, recht de rug en strijkt over de panden van zijn jasje. Het Nederlandse radiopubliek krijgt een prachtige voordracht over het wonderschone eiland. Met hem is er niets aan de hand. “Ik weet niet wat de mensen thuis te maken hebben met mijn particuliere moeilijkheden.”
Lees verder >>>

As tears go by
Dame Jeanne

Reis door de jaren zestig boeit tot het eind

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (20) / open doekje (7) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (18) of gooien met rotte tomaten (3).

Recensie door Marjolein Heemskerk

Een grijze avond op het Over het IJ festival. Een dame in een felrode jas begeleidt de toeschouwers van de voorstelling ‘As tears go by’ naar een klein partytentje, dat een microfoon en luidsprekers beschermt tegen de grijze miezerregen. “Even de artiesten halen,” zegt de vrouw. Tjeerd van Zanen en Tanya Zabarylo verschijnen, Tjeerd sluit zijn gitaar aan en Tanya zingt met groot enthousiasme Tower of song, Mother’s little helper en Beast of Burden. De songs zetten de toon voor de rest van de show. De gele bus rijdt voor, de toeschouwers stappen in en nemen hiermee deel aan de reis van Marianne Faithfull door haar avontuurlijke leven.

In de inmiddels rijdende bus begint Tanya Zabarylo te vertellen. Met een paar welgekozen trivia geeft ze de tijd aan: 1969. Naast Armstrong, die dat jaar naar de maan ging, was het ook het jaar van haar grootste overdosis, waardoor zij zes dagen in coma lag. Tanya springt van de hak op de tak en houdt niet echt een chronologische volgorde aan in de levensloop van Marianne Faithfull. Ook is niet steeds duidelijk wie zij is: het ene moment vertelt ze over Marianne, het andere moment is ze Marianne zelf. De ogenschijnlijk chaotische opbouw past prima bij de opzet van de reis. Het was immers de tijd van Woodstock. Drugs, alcohol en andere slechte gewoonten vierden hoogtij. Wie vraagt dan om logica of chronologie?
Lees verder >>>

Wij
Roos van Geffen

Intense ontmoetingen in ronde kijkkast

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (13) / open doekje (4) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (2).

Recensie door Cisly Burcksen

“Ik weet niet of je van karnemelk houdt. Of je nog studeert, misschien wel een kinderwens hebt.” Je vraagt het je af wanneer je terloops iemand treft op straat en nooit zul je erachter komen. In de ervaringsvoorstelling ‘Wij’ komen ook dit soort vragen langs, maar over de antwoorden blijf je in onzekerheid. Wél krijg je de kans een aantal mensen eens goed te bekijken en, zonder iets van elkaar te weten, een heel intense ontmoeting te hebben. De indrukwekkende voorstelling van theatervormgeefster Roos van Geffen, die momenteel op het Amsterdamse Over het IJ festival te zien is, mist zijn effect niet.

Temidden van de containers en loodsen op het festivalterrein aan de NSDM-werf in Amsterdam-Noord, staat een groot houten gevaarte. Door de hokjes die aan het ronde bouwwerk uitsteken, dringt zich de associatie met een peepshow op. Na een minuut of tien in zo’n kleine donkere ruimte aan jezelf te zijn overgeleverd, duikt uit het duister een gezicht op. In de ronde kijkconstructie blijken draaiende kamertjes te zitten. Daarin bevinden zich de performers, die telkens bij een andere toeschouwer langskomen. Roos van Geffen maakte al eerder ervaringstheater voor onder meer het Utrechtse Festival aan de Werf, waar ook ‘Wij’ eerder deze zomer in première ging. Met het gegeven van bekijken en bekeken worden, past ‘Wij’ prima in het centrale thema van Over het IJ. Het festival draait dit jaar namelijk om gastvrijheid, en meer algemeen om openheid en ontmoetingen.
Lees verder >>>

Exilium Arboreum
Blood for Roses

Lieflijke, levensechte sprookjessafari

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (3) / open doekje (6) /applaus (5) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (2).

Recensie door Cisly Burcksen

Wie het hart van het Amsterdamse Over het IJ festival betreedt, ziet een terrein met veel beton en staal. Toch blijkt één van de locatievoorstellingen tijdens dit festival in het volle groen te spelen. In ‘Exlilium Arboreum’ van theatergezelschap Blood for Roses zitten de personages namelijk in de bomen. Zomaar in een park bij een woonwijk in Amsterdam-Noord, wacht een levensechte ontmoeting met achttiende-eeuwse bannelingen.

Wanneer in de bus, die vanaf het festivalhart vertrekt, alvast verrekijkers uitgereikt worden, komt er al een schoolreisjesgevoel los. Eigenlijk is het meer een safari-gevoel: lekker anderen bespieden. Eénmaal op de plaats van bestemming, wordt het publiek voorzien van koptelefoons met barokmuziek. Alleen al het wandelen door het zonovergoten park, met deze klanken in je oren, is erg prettig. Een oudere man en zijn kleinzoon, die hier al jaren samen vissen en voetballen, leiden de groep theaterbezoekers rond. Loerend door de verrekijker moet je nog oppassen dat je niet van één van de pittoreske bruggetjes in het water valt. Langzaam maar zeker krijgt de toeschouwer de boombewoners in het vizier. Het zijn Don Alfonso Mondoza en zijn familie. Nadat zij ergens in de achttiende eeuw in opstand kwamen tegen de koning, werden zij verbannen. Als ballingen mogen ze geen voet op de grond zetten en hebben daarom hun toevlucht gezocht in deze bomen.
Lees verder >>>

Wild boys
Willemijn Zevenhuijzen / hetveem productie

Clichématige schertsvertoning mist spanningsboog

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (22) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (12).

Recensie door Marjolein Heemskerk

Drie vrouwen hebben zich verenigd in de mannenrockband Wild Boys. Tijdens de repetities transformeren ze in stoere idolen en doen hun uiterste best hun mannelijk gedrag te perfectioneren. Venus wil liever Mars zijn, en in dit fysieke en beeldende theaterstuk komen dan ook alle clichés over rolpatronen voorbij. Soms is dit hilarisch, maar het is niet voldoende om heel de voorstelling de aandacht vast te houden.

De oefenruimte van de band van Suzan Boogaerdt, Willemijn Zevenhuijzen (Theo) en Kim van Zeben (Eddy) bestaat uit een rommelige garage met een camouflagenet, drumstel, een paar microfoons en luidsprekers, en natuurlijk een koelkast, die tot de nok toe is gevuld met bier. Hoewel de dames ervoor kiezen zich voor te doen als mannen, blijkt dit bij aankomst in de garage niet direct. Integendeel, ze vertonen nog typisch vrouwengedrag en ruimen rondslingerende kleren op, leggen kleedjes recht.
Lees verder >>>

Pax Islamica IV Sawn
Sabri Saad El Hamus

Jaloers op een vibrator

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (27) / open doekje (6) /applaus (5) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (21).

Recensie door Celia Noordegraaf

De westerse Sarah ziet met verbazing hoe haar man, de Arabische dichter Sabri, zich steeds religieuzer opstelt. Als ze samen harira maken, een traditionele soep om het vasten te verbreken, is dit aanleiding voor een boeiende confrontatie tussen de twee. ‘Sawn’ is het vierde deel in een serie van vijf toneelvoorstellingen, waarin theatermaker Sabri Saad el Hamus allerlei angsten en vooroordelen rond de islam onderzoekt. In dit deel staat de vierde zuil van de islam centraal: het vasten.

Tijdens het Over het IJ festival wordt ‘Sawn’ gespeeld in een prachtige, Egyptische tent op de oude NDSM-werf in Amsterdam-Noord. Het publiek wordt gevraagd zijn schoenen uit te trekken en komt meteen binnen in een intieme, oosterse sfeer. Sarah, gespeeld door Sarah Moeremans, draagt een prachtige jurk gemaakt door kostuumontwerper Aziz. Het goudbrokaat en de wijde mouwen zijn typisch oosters, de ballroom rok is typisch westers. ‘The best of both worlds’ is verenigd in deze jurk en dat lijkt ook het thema van de relatie tussen haar en de dichter Sabri te zijn.
Lees verder >>>

!V.O.C.! Wijde Weelderige Wereld
De Warme Winkel

Een drama dat maar geen drama wil worden

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (5) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Celia Noordegraaf

De uitspraak van premier Balkenende over de terugkomst van de veelgeroemde VOC-mentaliteit in Nederland, inspireerde Joachim Robbrecht tot een toneelstuk waarin dat gegeven volop wordt onderzocht en gepersifleerd. Onlangs het prachtige decor en de vaak treffende woordspelingen, wil het stuk echter geen drama worden. De vier personages worden geen mensen van vlees en bloed en weten nauwelijks emotie op te wekken. Hun ondergang laat de toeschouwer dan ook onberoerd.

“De VOC-mentaliteit om over grenzen heen te kijken, is weer terug,” zegt minister-president Balkenende in september 2006 tijdens de Algemene Beschouwingen. De premier roept op tot blijdschap. Het gaat ontzettend goed in Nederland. Vier mensen besluiten de woorden van de premier letterlijk te nemen en gaan scheep op een reis naar Indië. Jan Piet Joris, gespeeld door Vincent Rietveld, is een echte ondernemer die zijn knopspelden persoonlijk aan de man wil brengen. Hij wil de handelsgeest in zichzelf ‘emotioneel invoelbaar’ maken en persoonlijk ervaren, dat zijn product in waarde stijgt door de afstand die het aflegt. Zijn personage vormt een flinke knipoog naar de moderne eventmarketing. Jan Piet Joris praat en denkt in businessjargon, ook als het om de liefde gaat voor zijn Poolse vrouw, Slottie, die de rol van het Domme Blondje heeft gekregen.
Lees verder >>>

Maat voor Maat
't Woud Ensemble

Klassiek dilemma prikkelend en indringend verbeeld

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (38) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (6) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (9).

Recensie door Celia Noordegraaf

Wanneer laat je genade voor recht gelden? Moet je je eigen morele maatstaven geweld aandoen, wanneer dat het leven van je broer kan redden? Deze en andere dilemma’s staan centraal in Shakespeares komedie ‘Maat voor Maat’. Het stuk is door regisseur Christiaan Mooij tot een aanstekelijke locatievoorstelling bewerkt. De humor in het stuk laat de tragiek van het existentiële drama onverlet. De buitenlocatie geeft een extra dimensie aan de beleving van de nog steeds actuele thematiek.

Zoals bekend werden in Shakespeares tijd ook de vrouwenrollen door mannen vervuld. Regisseur Christiaan Mooij speelt met dit gegeven door vrijwel alle rollen in ‘Maat voor Maat’ door mannelijke acteurs te laten vervullen. De zwangere Julia, de hoer en de ex-verloofde van de tiran worden op die manier bijzondere travestierollen met een komisch effect. Alleen de hoofdrol wordt gespeeld door een vrouw. Margien van Doesen speelt op voortreffelijke wijze de kuise Isabelle.
Het verhaal heeft zoals gebruikelijk de nodige complicaties om de ontwikkeling van het drama mogelijk te maken. De oude hertog, fraai gespeeld door Mike Libanon, heeft besloten een plaatsvervanger aan te stellen en zichzelf een tijdje terug te trekken. De steile Angelo, een knappe rol van Titus Boonstra, heeft opdracht de naleving van de wet nieuw leven in te blazen. Isabella’s broer is daar het slachtoffer van. Hij heeft een meisje zwanger gemaakt en krijgt daarvoor de doodstraf. De nieuwe heerser is onverbiddellijk en lijkt onvermurwbaar voor Isabella’s smeekbedes. Titus Boonstra weet gedurende de gehele voorstelling de uitstraling van een ijskast te benaderen, wat goed past bij zijn rol als ‘grote verpreutser’ .
Lees verder >>>

seXY Chromosomen
Team seXY

Theatrale biologieles blijkt lastige opgave

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (13) / open doekje (7) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (4).

Recensie door Cisly Burcksen

De verlichte letters op de grote blauwe XY-tent laten er geen twijfel over bestaan: hier speelt een voorstelling die te maken heeft met seks. Een eeuwenoud en daardoor mogelijk afgezaagd thema, dat toch telkens weer een inspiratiebron blijkt voor allerhande vormen van kunst en vermaak, zeker op de Parade. ‘seXY Chromosomen’ is anders. Het is een theatrale biologieles, gemaakt in samenwerking met het Rotterdamse Erasmus MC. Of je alle informatie zult onthouden is de vraag, en bijzonder amuserend is de voorstelling ook niet echt.

Wist u dat… u drieëntwintig paar chromosomen heeft? Dat vrouwen twee X-chromosomen hebben en mannen maar één, met daarnaast een wat lullig Y-chromosoompje? En dat op de chromosomen de genen zitten, die bepalen of je bijvoorbeeld rood haar krijgt? Deze en nog veel meer voortplantingsweetjes komen voorbij in de film waarmee ‘seXY chromosomen’ van start gaat. Onder begeleiding van oersoepgeluiden heeft het publiek plaatsgenomen op doorzichtige zitballen. Het zouden best eicellen kunnen voorstellen, al zijn het er dan wel erg veel in vergelijking met de twee spermatozoïden die het publiek verwelkomen. Maar ach, het ziet er futuristisch uit en zit bovendien stukken lekkerder dan de standaard houten Paradebankjes. Huppelende kinderen met zuurstokken en natuurlijk de onvermijdelijke planten en insecten moeten de toeschouwers duidelijk maken, hoe het verwekken van het nageslacht in z’n werk gaat. Een geheel wetenschappelijk verantwoord verhaal, smeuïg opgediend met wijdse overzichten, mooie close-ups, sterke animaties en dramatische muziek. Terloopse details over het seksleven van het lieveheersbeestje geven de documentaire zelfs een licht komisch karakter. Voor vrouwen is het sowieso leuker dan voor mannen, want dames blijken genetisch in het voordeel te zijn.
Lees verder >>>

Transformers
Remko Vrijdag & Micha Molthoff

Uruzgan-commando’s bewapend met sterke sketches en ontroerende liedjes

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (13) / open doekje (7) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (1).

Recensie door Cisly Burcksen

Wie als doorgewinterde Vliegende Panters-fan benieuwd is wat Panter Remko Vrijdag ervan maakt met zijn nieuwe podiummaatje Micha Molthoff, wordt niet teleurgesteld. Deze zomer speelt het duo op de Parade hun voorstelling ‘Transformers’ met nieuw materiaal, dat uiteindelijk moet uitmonden in een avondvullende voorstelling in het najaar. In camouflagebroek, gewapend met sterke sketches en ontroerende liedjes weten ze het Paradepubliek voor zich te winnen.

Temidden van britsen en grofmazige netten, schrijft een soldaat een brief aan het thuisfront. Op de legerbasis in Uruzgan wordt een bonte avond in Nederlandse stijl georganiseerd. Dat betekent veel Nederdutch, meeklappen en grappen over moslims. Maar ‘Tranformers’ bevat ook ontroerende liedjes, een ingenieuze medley en grappen over filosofen en Nederlandse literatuur. In hun leger-outfit weten Molthoff en Vrijdag de zaal al snel op te warmen met het swingende ‘Niets blijft’. De vibe is goed, de grappen scherp. Alleen een beetje jammer van het steenkolenengels dat de twee heren over het publiek uitstrooien. Het levert best aardige grapjes op, maar zoiets zat ook al in de laatste Vliegende Pantersshow en toen was het ook al niet origineel.
Lees verder >>>

After dark
Area 51

Speelse samensmelting van dans en animatie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (7) / open doekje (1) /applaus (3) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Cisly Burcksen

“Met internationale cast en zelfs een Koreaanse kassajuffrouw!” roept een met glimmende buizen behangen man over het festivalterrein. Het is technicus Menno van der Meer, die de voorstelling ‘After Dark’ aanprijst. Deze multimediale dansvoorstelling, die het nieuwe Haagse dansgezelschap Area 51 speciaal voor het reizend theaterfestival De Parade maakte, was afgelopen weekende de openingsvoorstelling van De Parade in Den Haag. ‘After Dark’ past goed in de Parade ‘nieuwe stijl’, waarin meer ruimte is voor abstractie en diepgang, maar is dankzij de speelse projecties prima geschikt voor onervaren danskijkers.

Zigeunermuziek en Japanse vechtkunst, daar doen de eerste momenten van ‘After Dark’ vaag aan denken. Als violist Jeffrey Bruinsma en bassist Brice Soniano beginnen te spelen, zet een sierlijke gestalte in stijlvolle rode jurk met krachtige passen haar dans in. Danseres Anouk Cappuyns en de twee muzikanten bevinden zich in een volledig kale ruimte. Veel meer dan enkele witte spots hebben ze niet nodig. Schaduw en schimmen zijn immers een belangrijk onderdeel van deze voorstelling. Even later speelt zich binnen de lichtbundels een geprojecteerd figurenspel af. Deze animaties, ontworpen door David Middendorp, die ook verantwoordelijk was voor de choreografie, integreren soepeltjes met de dans van het meisje. Onder het lichtvoetige geplok van de bas, springt ze van spot naar spot, vergelijkbaar met keitjes in een stromende rivier.
Lees verder >>>

La Forza del Destino
De Munt

Westbroek parel van ‘La Forza del Destino’ in Brussel

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (5) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (4) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Mark Duijnstee

De laatste productie van De Munt operagezelschap in Brussel dit seizoen is 'La Forza del Destino' van Giuseppe Verdi (1813 - 1901). De wereldpremière in St. Petersburg in 1862 was een opdracht vanuit tsaristisch Rusland. De Munt brengt de gangbare, verbeterde tweede bewerking, die Verdi schreef voor de Milanese première in 1869.

Het libretto van 'La Forza del Destino' is van Francesco Maria Piave en gebaseerd op het toneelstuk 'Don Alvaro o La Fuerza del Sino' van Angel Perez de Saavedra uit 1835. Het scenario van de opera kenmerkt zich door vele onvolkomenheden en absurditeiten. Er zijn onlogische handelingen, ongeloofwaardige vriendschappen en wisselingen van gedaanten en locaties. Ook de dramaturgische opbouw is onhandig. Maar Verdi werd aangetrokken door de psychologische en dramatische contrasten, de verscheidenheid van situaties en scènes, het groots opgezette thema en de elementaire en ontgoochelde hartstochten.
Lees verder >>>

Don Giovanni
De Nieuwe Opera Academie

Duistere ‘Don Giovanni’ van De Nieuwe Opera Academie

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (13) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (11).

Recensie door Mark Duijnstee

In één maand vinden maar liefst drie verschillende producties van ‘Don Giovanni’ van W.A. Mozart (1756 – 1791) plaats in Nederland. Het spits wordt afgebeten door De Nieuwe Opera Academie (DNOA) in het Lucent Theater te Den Haag. DNOA is een samenwerking tussen de conservatoria van Den Haag en Amsterdam en biedt sinds 1996 een tweejarige voorgezette opleiding aan jonge operazangers. De verwachtingen van deze ‘Don Giovanni’ waren hoog gespannen na de prachtige uitvoering van de opera ‘Dialogues des Carmélites’ van Francis Poulenc eind vorig jaar, toen nog in de aula van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.

De wereldpremière van ‘Don Giovanni’ vond plaats in 1787 in Praag, waar ook een jaar eerder haar voorganger ‘Le Nozze di Figaro’ de première beleefde. In ‘Don Giovanni’ was Mozart ambitieuzer en harmonieus gedurfder en is er een mengeling van opera seria (= serieus) en buffo (= komisch). Net als ‘Le Nozze di Figaro’ speelt ‘Don Giovanni’ zich af op één dag en alle grote gebeurtenissen in de opera zijn ’s nachts. Dat is wellicht de reden waarom deze productie van DNOA zich veelal in het donker afspeelt. De uitvoering is een reprise van de DNOA voorstelling uit 2001, destijds met Henk Neven en Mattijs van de Woerd, die inmiddels bekende baritons zijn geworden. Regisseur Javier López Piñon wil alles wat neigt naar nostalgie uit zijn enscenering bannen en Mozart als tijdgenoot zien. Wat de kostuums betreft is dat gelukt, maar verder dan dat gaat López Piñon niet. Deze ‘Don Giovanni’ krijgt geen eigentijds tintje of boodschap en López Piñon laat in het midden hoe, wanneer en waar het zich afspeelt. Zijn personenregie volgt strak het libretto, de opkomsten worden voorspelbaar en uiteindelijk kijken we naar een saaie, semi-concertante opvoering.
Lees verder >>>

Götterdämmerung
De Vlaamse Opera

Finale Van Hove’s Wagneravontuur redelijk geslaagd

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (2) /applaus (3) /beleefd applausje (6) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (2).

Recensie door Justin Waerts

Net als in de vorige delen die Ivo van Hove voor de Vlaamse Opera regisseerde, heeft ook het slot van ‘De Ring’ duidelijk een actueel karakter. ‘Götterdämmerung’ is het sluitstuk van een vierluik over reële en virtuele werelden, over een computergestuurde samenleving op macro- en microniveau. Met de finale van Wagners opera wordt de moeilijkheid getoond waarmee we vandaag de dag feiten en ficties van elkaar kunnen onderscheiden.

Als het doek open gaat, is het toneelbeeld schoon en steriel. In een witte en kale werkruimte staat een machine, waaraan een aantal kabels gekoppeld zijn. Op de achtergrond zien we enkele rolluiken, waarachter de Nornen (halfzusters van Brünnhilde) hun opwachting maken. In deze proloog kondigen zij de vernietiging van de wereld aan. In een laatste poging proberen ze verleden, heden en toekomst te ordenen, maar vluchten uiteindelijk toch tevergeefs weg. De toon wordt gezet: alles in deze opera gaat over vernietiging. Ivo van Hove en Jan Versweyveld (scenografie en licht) zetten de lijn van het vorige deel ‘Siegfried’ voort en brengen Wagner naar onze tijd.
Lees verder >>>

Schokland en ik
Antonio Consilvio en Bente Hamel

Geheimen uit de Schoklandse grond

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (9) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (12).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

‘Schokland en ik’ is een theatrale installatie, waarin de bezoeker luistert naar het bovennatuurlijke verhaal van een op Schokland aangespoeld meisje. Een bezoek aan dit scheepswrak is een intieme ervaring, elke deelnemer krijgt een koptelefoon op en er kunnen maar vier mensen tegelijk naar binnen. Antonio Consilvio en Bente Hamel, die samen het project bedachten, brengen met ‘Schokland en ik’ locatietheater voor fijngevoelige luisteraars.

Voor degenen die tijdens Oerol langs het wad fietsen, doemt ter hoogte van het Heeserdykje een bescheiden scheepswrak op. Verweerde houten planken wekken de indruk dat het scheepje heel wat barre tochten heeft doorstaan en in zekere zin klopt dat ook. Vorig jaar meerde de installatie bijvoorbeeld aan bij het Amsterdamse Open Haven Festival en nabij de zuidpunt van Schokland. Momenteel ligt het wrak voor anker op Terschelling en daar misstaat deze theatrale installatie niet. Het thema van Oerol is Het eiland van de vorige dag en daarom worden er dit jaar allerlei tijdservaringen voor het publiek gecreëerd.
Lees verder >>>

Gleone Gloede
Tryater

Friese nuchterheid in idyllisch landschap

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (15) / open doekje (8) /applaus (4) /beleefd applausje (6) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (8).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Langs blatende schapen klautert de toeschouwer de Slaperdijk op. Een sfeervoller locatie had Tryater niet kunnen kiezen voor hun nieuwste voorstelling. Voor wie zijn ogen uit wil kijken – en er niet voor terugdeinst om wat wind te vangen – is ‘Gleone Gloede’ een geweldige keus. Maar wie hoopt op een energiek geregisseerd liefdesdrama, komt van een koude kermis thuis.

John Steinbeck, één van de bekendste en meest gelezen Amerikaanse schrijvers van de vorige eeuw, schreef ‘Burning Bright’ in 1950. Hij noemde het een play-novelette, een novelle waarin setting en personages zo gedetailleerd omschreven worden, dat er nauwelijks iets hoeft worden aangepast om het uit te voeren. Tryntsje van der Zee vertaalde het stuk in het Fries en daarmee was de nieuwste locatievoorstelling van Tryater geboren. Op een winderige tribune bij de Slaperdijk krijgt het Oerolpubliek om te beginnen een lesje Fries. Pas als iedereen de voor het verhaal kenmerkende woorden als poppe (baby), pake (opa) en hinder (paard) op kan dreunen, begint ‘Gleone Gloede’.
Lees verder >>>

De Onnoembaren
Jellie Schippers

Krappe spanningsboog in De Onnoembaren

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (13) / open doekje (7) /applaus (9) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (4).

Recensie door Janneke Robers

Theatermaakster Jellie Schippers maakt opnieuw een werkplaatsvoorstelling op Oerol. Tijdens de vorige editie regisseerde zij in een houten schuurtje het veelgeprezen ‘Solveig’ over de ondraaglijkheid van het wachten op een geliefde. Nu kiest ze voor een schilderachtige buitenlocatie. In ‘De Onnoembaren’ bezingt een blinde schipper zijn eenzame leven. De noten uit zijn accordeon lokken een zwijgzame sirene naar het drooggevallen wad waar de zeeman met zijn boot wacht op kerend tij.

Wederom neemt Myriam van Gucht de vormgeving en de kostuums voor haar rekening. Op vernuftige wijze incorporeert ze omgevingsfactoren in het theaterbeeld en wordt de wind onderdeel van de voorstelling. In de mast van het zeilschip hangt een voortdurend klingelende bel, kleurige kledingstukken wapperen aan de waslijn en emmers bungelen aan de reling. Het tuig van het schip steekt donker af tegen de blauwe lucht waar af en toe een wolk doorheen jaagt. Dit alles geeft de setting een speelse dynamiek.
Het kostuum van de zeevrouw is gemaakt uit zeildoek. De lange sleep sliert telkens door het water en de wind bolt haar voorschort op. Het geeft de vrouw de spiraalachtige vorm van een hoorntjesschelp. De bezoekers hebben plaatsgenomen op het wad. Doorgezaagde stoelen met daartussen planken wrakhout dienen als banken.
Lees verder >>>