wowwowwonders in me
anoukvandijk dc

Nieuwste Anouk van Dijk intrigerend maar mist nog wat vaart

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Annelies Omvlee

Hoe moet je je gedragen in een wereld die je niet begrijpt? Die jou niet begrijpt? Waarin je je eenzaam voelt, ook temidden van anderen? De vier dansers in wowwowwonders in me laten zien hoe het is als je leeft in een universum waarin menselijke controle een illusie is.

De voorstelling van anoukvandijk dc zijn veelal sober, met een melancholisch tintje, ietwat duister maar hebben vaak een licht en grappig einde. Gebaseerd op het werk van de Britse schilder Nik Christensen is wowwowwonders daarop geen uitzondering. Christensen werk kenmerkt zich door groteske, schimmige figuren die verdwaasd in een zwart-wit wereld rondlopen. Veelal uitgedost als ezels met een emmer als snuit, proberen de wezens in zijn schilderijen het onvermijdelijke en onomkeerbare te representeren. Van Dijk herkende zichzelf en haar werk hierin en samen togen ze aan het werk om een nieuwe dansvoorstelling op de planken te brengen. Van Dijk haal haar beste paarden van stal, twee dames en twee heren.
Lees verder >>>

Tuin van Holland
Toneelgroep De Appel

De Appel pakt uit met ‘Tuin van Holland’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Een voorstelling over de geschiedenis van Holland. Zelfs voor Toneelgroep De Appel, met het multifunctionele Appeltheater ter beschikking, is het een prestigieus project. ‘Tuin van Holland’ toont acht voorstellingen over het verleden, heden en de toekomst van Holland. Per avond kunnen er vijf voorstellingen bekeken worden, het publiek kiest zelf welke historische keerpunten het wel en niet gaat bekijken. Regisseur Aus Greidanus degradeert de geschiedenis daarmee tot een keus van de kijker. Maar wat een toeschouwer ook kiest, het oog komt niets tekort: vormgevers Guus van Geffen (decor) en Annelies de Ridder (kostuum) brengen de Hollandse schoonheid in elke voorstelling in beeld.

‘Boven water’
“I think I found Holland”. Aan regisseur en acteur Aus Greidanus de eer om, in de rol van duiker, Holland te vinden. ‘Tuin van Holland’ begint met een toekomstbeeld: Holland is onder de zeespiegel verdwenen en wordt ontdekt door een duiker. De ontdekking gaat gepaard met een vraag: wat is Holland? In ‘Boven water’ legt Toneelgroep de Appel het antwoord in de monden van iconen uit de geschiedenis. Majoor Bosschardt, al fietsend neergezet door Geert de Jong, verkondigt hoe het allemaal begon “de geschiedenis begon met God”. Anne Frank, gespeeld door Marguerite de Brauw, vraagt zich af of ze wel bij de Nederlandse geschiedenis hoort, want hoewel haar dagboek Nederlandse literatuur is bezat ze nooit de Nederlandse nationaliteit…
Vertederend is hoe de iconen, die allemaal in verschillende tijden hebben geleefd, het voor elkaar opnemen in ‘Boven water’. Willem van Oranje, vertolkt door Job Emens, juicht voor Sjoukje Dijkstra, gespeeld door Isabella Chapel. Een allochtoon zorgt voor een kritische noot, door op te staan in de zaal en te schreeuwen dat tulpen uit Turkije komen, maar dat weerhoudt het Appelensemble er niet van om vrolijk het door Fransman Filips van Marnix van Sint-Aldegonde geschreven Wilhelmus in te zetten. De optochtachtige vorm waarin ‘Boven water’ is gegoten leent zich goed als luchtige introductie op een avond vol voorstellingen over keerpunten in de geschiedenis van Holland.
Lees verder >>>

La grande bouffe
Toneelgroep Amsterdam & NT Gent

De dodelijke schoonheid van de vraatzucht

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (2) /applaus (0) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Celia Noordegraaf

Wat beweegt vier mannen om zich in een villa terug te trekken en zich vol te vreten tot de dood erop volgt? Die vraag is niet aan de orde in ‘La grande bouffe’. De vier hebben een bijzondere doodswens en zijn er trots op die met elkaar te kunnen delen. Twee vrouwen, de één begripvol, de andere vol afkeuring, reconstrueren hun laatste dagen in een winterse villa. Uiteraard kan de voorstelling niet zonder boeren, winden, poep en seks, maar die zijn eigenlijk slechts bijzaak. Wat overheerst is de eenzame wanhoop van mensen die elkaar nodig hebben om samen te dood te gaan.

Elsie de Brauw, die in het stuk juffrouw Elisa speelt, en Chris Nietvelt, die alle overige vrouwenrollen voor haar rekening neemt, openen ‘La grande bouffe’ met een reconstructie. Eén voor één worden de vier mannen voorgesteld, die afscheid nemen van hun geliefden voor een weekend met onbekende bestemming. Door deze kunstgreep duurt het even voor het verhaal je naar de keel grijpt. Simons zou Simons echter niet zijn, als hij geen manier had gevonden om je toch met één klap letterlijk het verhaal in te sleuren.
Lees verder >>>

SPACES 2 Und keine Hand. Zeit, Mörderin, alterslose
SPACES, Andreas Hutter en Monty i.s.m. Troubleyn/Laboratorium

Vermoorde tijd als voer voor de elite

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (3) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Ronald Glasbergen

Monty in Antwerpen liet onlangs SPACES 2 Und keine Hand. Zeit, Mörderin, alterslose van Andreas Hutter zien. Voer voor de elite zou je kunnen zeggen, want een makkelijk te duiden voorstelling is het niet. Maar wie er de moeite voor neemt, wordt beloond. Regisseur Hutter gaat in SPACES 2, aan de hand van twee teksten van toneelschrijver Heiner Müller, op verkenning in het grensgebied van beeldende kunst, literatuur en theater.

In Traumtext, vertelt Heiner Müller over een man die met zijn tweejarige dochtertje door een betonnen labyrint dwaalt. Onder hem is water, hij loopt op wankele loopplanken. Er is geen uitweg. Müller schrijft de tekst kort voor zijn dood in 1995. De tweede tekst, Brief an Mitko Gotscheff schreef Müller in 1983 als reactie op de uitvoering van zijn stuk Philoktetes. Het is een brief waarin Heiner Müller uitgebreid ingaat op de context van het stuk, vol verwijzingen naar Brecht, naar het politiek cultureel klimaat in de wereld van 1983 en van toespelingen op de mens en zijn vrijheid.
Lees verder >>>

Piet Paaltjens
Hummelinck Stuurman Theaterbureau

Koning van de zwarte humor

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (0) /applaus (3) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Celia Noordegraaf

Jarenlang ontbrak het op geen enkele literatuurlijst. Wellicht omdat het zo lekker dun was, maar toch ook vanwege de onnavolgbare zwarte humor. Piet Paaltjens voert met ‘Snikken en grimlachjes’ (1867) het peleton aan van klassieke dichters die met humor hun levensleed bestrijden. Han Römer regisseerde een boeiende muziektheatervoorstelling over dominee François Haverschmidt en zijn alter ego Piet Paaltjens met Porgy Franssen als Haverschmidt en Daniël Samkalden als Paaltjens.

Wie kent het niet? Het gedicht over de zelfmoordenaar, die zich opknoopt aan een boom in het bos. In het voorjaar glijdt een schoen af van het met wormen en maden doorboorde lichaam bovenop een vrijend paartje ‘ wier lust om te kussen vervolgens snel is geblust’. Componist en performer Theo Nijland zette de gedichten op muziek, waardoor ze opeens verrassend linken aan de traditie van het Leidse studentencabaret en zeer actueel klinken. Nijland zingt en speelt zelf mee in de voorstelling samen met acteur Porgy Franssen, cabaratier Daniël Samkalden en de bariton Maarten Koningsberger.
Lees verder >>>

Het huis van de stilte
Onafhankelijk Toneel

Turks coming-of-age drama

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Judith Blankenberg

De voltallige cast van ‘Het huis van de stilte’ huppelt op vrolijke gitaarmuziek het podium op en af, terwijl Bert Luppes in het kort de voorgeschiedenis en stamboom voorleest van de familie van Fatma. Opgewektheid spreekt uit de felgekleurde kleding en de gekke passen. Grootmoeder Fatma maant tot rust en terwijl de muziek stopt, verdwijnt iedereen van het toneel. Ze roept haar bediende Recep gespeeld door Bert Luppes en het verhaal gaat van start.

Een zuiplap, een communist, een dwerg, een idealist en een demente bejaarde zijn enkele figuren in ‘Het huis van de stilte.’ Als de kleinkinderen van Fatma in de zomer bij haar komen logeren om de hitte en drukte van de stad te ontvluchten, ontstaat een clash tussen traditie en vernieuwing, oud en jong, communisme en nationalistische idealisten en tussen oost en west. De jongelingen uit de stad zijn gewend aan westerse invloeden. Metin, gespeeld door Tom Struyf, wil niets liever dan naar Amerika als hij zijn middelbare schooldiploma heeft. Lizzy Timmers heeft in de rol van Nilgün communistische sympathieën opgedaan en Mustafa Duygulu is als Faruk hevig aan de drank. Marlies Heuer speelt grootmoeder Fatma, die vasthoud aan eeuwenoude tradities en al in geen zeventig jaar verhuisd is. Deze figuren worden aangevuld door enkele dorpsbewoners die geheel andere gedachten over het leven hebben. Bij elkaar geven ze een fraai beeld van de moeilijkheden waarmee Turken zich geconfronteerd zien.
Lees verder >>>

Innenschau
Jakop Ahlbom

Stijlvolle nachtmerrie vol special effects

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (2) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Cisly Burcksen

Als kind wilde Jakop Ahlbom goochelaar worden. Het liep echter anders en hij volgde de mimeopleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Toch heeft hij onderhand zijn handelsmerk gemaakt van het gebruik van goocheltrucs en illusies in zijn voorstellingen. Na het mooie en spannende ‘De Architect’ van vorig seizoen en zijn doorbraak met het komische ‘Vielfalt’ is ‘Innenschau’ opnieuw een voorstelling waarbij special effects niet worden geschuwd. Dit levert opnieuw een prachtige voorstelling op.

In zijn nieuwe voorstelling ‘Innenschau’ neemt de Zweedse theatermaker Jakop Ahlbom de toeschouwer mee naar het onderbewuste. De sfeer is grimmig, maar tegelijk aangenaam dromerig.
De scènes zijn fragmentarisch gemonteerd in een stroom van muziek, dans en mooie beelden. Ze dragen niet echt bij aan een verhaallijn, maar lijken puur te zijn ingezet om een sfeer weer te geven. Het is een associatieve stroom, waarbij in ieder geval niets is wat het lijkt.
Lees verder >>>

Prinsesje Arabella
Lange Mannen
5+

Pret voor twee in Prinsesje Arabella

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Prinsesje Arabella wil een olifant voor haar verjaardag. Prinsesje Arabella krijgt een olifant voor haar verjaardag. Maar een paleis is geen thuis voor een olifant en dus moet Arabella de olifant terugbrengen naar zijn natuurlijke omgeving. In de vijfplusvoorstelling ‘Prinsesje Arabella’ geeft Tg. Lange Mannen het publiek twee dingen mee: kinderen kunnen niet alles krijgen wat hun hartjes begeren en jeugdtheatermakers zijn veelzijdige mensen.

Prinsesje Arabella, gespeeld door Joy Wielkens, stampvoet, commandeert en krijst. De reden ligt voor de hand: haar ouders, rollen die Gustav Borreman en Margien van Doesen spelen, hebben geen tijd voor haar. Geld is er wel en dus kan Arabella het zo gek niet bedenken of ze krijgt het. Voor haar verjaardag wil ze, en krijgt ze, een olifant. Als ze even fanatiek stampvoet, commandeert en krijst tegen de olifant als tegen haar ouders begint de boodschap van het stuk te dagen: kinderen kunnen niet alles krijgen wat hun hartjes begeren.
Lees verder >>>

Onkel Wanja
Deutsche Theater

Innemende Onkel Wanja in een doos van leem

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Ronald Glasbergen

Het is vol in de Rode Zaal van De Singel. Van Antwerpen zelf maar ook uit Brussel, Amsterdam en Reims is het publiek toegestroomd om deze Oom Wanja te zien. Het stuk is al duizend maal gespeeld maar trok in regie van Jürgen Gosch bij het Deutsche Theater opnieuw diepe rimpels in de toneelvijver. Gosch, geruchtmakend om zijn harde kale ensceneringen, won er samen met setdesigner Schütz de Toneelprijs van Berlijn mee. Drie spelers uit dezelfde uitvoering werden verkozen tot acteur (gedeeld) en actrice van het jaar.

Geen coulissen zijn er in deze opstelling, geen achterwand of doek. Het podium wordt gevuld door hoge ondiepe doos met de enige open zijde naar het publiek gekeerd. De doos is van leem en heeft een brede rand die scherp afsteekt tegen de zwarte achtergrond. Aan het begin van de voorstelling gaan de spelers er aan de voorzijde binnen. Het is de enige weg naar het speelvlak. Er zijn geen andere openingen, ook de boven en onderzijde van de doos zijn van dezelfde gele aarde gemaakt. Zij die spelen, lopen naar het midden of zitten tegen de achterwand, de rest van de spelersgroep leunt tegen de zijkant van de doos en kijkt toe of heeft het hoofd naar de wand gewend. Ze staan buitenspel, maar blijven in dezelfde ruimte aanwezig.
Lees verder >>>

Branden
Ro Theater

Brandend actuele voorstelling over belang van herkomst

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Judith Blankenberg

De voorstelling ‘Branden’ van het Ro Theater staat met één been in het heden en één been in het verleden. Dit verleden is te belangrijk om te vergeten zo ervaren Jeanne en Simon. Voor ze hun moeder kunnen begraven met alle eer en plichtplegingen die haar toekomen, moeten ze op zoek naar hun dood gewaande vader en nooit gekende broer. Deze zoektocht staat centraal in de poëtische voorstelling over de verschrikkingen van oorlog.

Het doet af en toe aan als een Griekse tragedie: de cyclus van haat en oorlog moet verbroken worden en de jongste generatie moet verlost worden van het noodlot. De herkomst van Jeanne en Simon drukt een belangrijk stempel op hun Westerse hoogopgeleide leven. De laatste jaren van haar leven sprak hun moeder niet meer en Jeanne en Simon voelen zich verwaarloosd. Simon heeft in eerste instantie dan ook absoluut geen zin de laatste wensen van hun moeder na te leven. Maar Jeanne begint aan een reis die haar in het land van herkomst brengt en begrip oplevert voor haar moeder.
De voorstelling wordt gespeeld door een gemengde cast van Ro acteurs, gastacteurs en Rotterdamse vrouwen. Ze komen uit alle windstreken van de wereld en nemen hun eigen ervaringen mee. Het laat een mooie staalkaart zien van de Rotterdamse samenleving. Alize Zandwijk neemt met recht de vrijheid om deze acteurs neer te zetten zonder gepsychologiseerde of realistische personages. Vaders, moeders, broers, zussen worden ongeacht de leeftijd van de acteurs of hun fysieke uiterlijk overtuigend gespeeld. Fania Sorel krijgt alle ruimte om als moeder Nawal vele emoties over het voetlicht te brengen. Goele Derick is gedoseerd hilarisch en zorgt samen met een zich steeds transformerende Yahya Gaier voor een komische noot.
Lees verder >>>

Stand up
Het Zuidelijk Toneel

Theater wint krachtmeting met comedy

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Celia Noordegraaf

In ‘Stand up’ bereiden zes mannen die een cursus stand-up comedy gedaan hebben, zich voor op een talentenjacht. Terwijl de zenuwen door hun lijf gieren, lopen ze zich warm door elkaar flink af te zeiken. De voorstelling is een boeiende mix tussen theater en stand up comedy. De wereld achter en óp het podium. In beide draait het om wie je bent en waar je werkelijk voor staat met soms een verrassende uitkomst. Schlemielige kantoorklerk Kees blijkt een authentiek talent, maar geen stand-up-comedian.

Eén voor één komen ze binnenvallen, de zes mannen die de afgelopen tijd hard aan hun comedytalent gewerkt hebben. Eén voor één verlaten ze aan het eind van de voorstelling weer het toneel. In tussentijd hebben we ze een beetje leren kennen: de winnaars het minst, de ‘verliezers’ het best. Freddie Martens, een mooie rol van John Buijsman, is op en top de leraar. Altijd bezig het beste uit zijn pupillen halen, nu zijn carrière als succesvol komiek voorbij is.
Lees verder >>>

De Opportunist
Het Volk

Humor en ernst strijden om boventoon in De Opportunist

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Ronald Glasbergen

In 1942, tijdens de Duitse bezetting, van Nederland, weet toneelspeler en overtuigd NSB-er Jan C. de Vos jr. met de oprichting van het Noord-Nederlandsch Toneel de helft van het jaarlijkse Nederlandse subsidiebudget in de wacht te slepen. Maar aan geld en oorlog komt een einde. Na de oorlog krijgen Jan C. de Vos en zijn vrouw Willy Dunselman een spelverbod opgelegd. In De Opportunist, blikken ze vanuit Berlijnse ballingschap terug op hun carrière.

Het is mooi materiaal voor het kleine gezelschap Het Volk. Al is het maar als milde vorm van zelfspot. Want naast alle verschillen tussen het eigentijdse gezelschap Het Volk en het Noord-Nederlandsch Toneel in 1943, zijn er ook nogal wat overeenkomsten. Beide gezelschappen hebben Haarlem als thuisbasis, in allebei spelen familiebanden een rol en zowel Het Volk als het Noord-Nederlandsch Toneel willen op basis van de eigen Nederlandse taal producties brengen voor het volk. Met ironie, humor en vernuft cirkelt Het Volk rond zijn onderwerp. De acteurs doen dat in de toneeltaal van die tijd een halve eeuw geleden. Het is een taal vol van plechtige en nu komisch aandoende zegswijzen. Het plot van regisseur en bedenker Michael Helmerhorst, vergroot die afstand nog. En die afstand is nodig. Want de zwakte van De Opportunist is dat het met alle grappen wel eens te kolderiek wordt. Het laat op die momenten het onderscheid tussen het Haarlemse van nu en het Noord-Nederlandsche van toen vervagen. En dat is jammer want De Opportunist heeft naast het droste-effect van Noord-Hollandse gezelschappen van toen en nu nog wel wat meer te bieden.
Lees verder >>>

Fraulein Else
Theatercompagnie

Katja Herbers overtuigt

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Geen subsidie, wel een nieuwe voorstelling. “Fraulein Else”, een novelle van de Oostenrijkse schrijver Arthur Schnitzler, gaat over een jong meisje opgezadeld met een dilemma: wel of niet uit de kleren gaan om haar vader financieel te redden? Een interessante keuze van de Theatercompagnie, die zelf nog steeds op de uitkomst wacht van de rechtszaak over hun subsidieaanvraag bij het Nederlands Fonds voor de Podiumkunsten (NFPK+). Met een combinatie van onschuldige blikken, een prachtfiguurtje en neurotische overpeinzingen overtuigt actrice Katja Herbers, geregisseerd door Theu Boermans, het publiek van de ernst van de zaak.

“Daag Paul”, zwaait Else, gespeeld door Katja Herbers, haar (onzichtbare) tegenstander gedag. Ze strooit onschuldige blikken de zaal in en koketteert met haar prachtfiguurtje in een wulps tennisrokje. Maar ondertussen: “Paul is ook geen matador.” Om de crème de la crème waartussen Else zich bevindt te benadrukken heeft Herbers zich een bekakt accent aangemeten. Het klinkt onnatuurlijk uit de mond van een actrice die vast verbonden is aan het Vlaamse gezelschap NTGent, maar alla, alles went.
Lees verder >>>

Nachtevening
LOD & ZEVEN

Evocatie van het ondenkbare

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Nachtevening’ begint waar tragedies over Medea meestal eindigen. Jason en Medea ontmoeten elkaar nadat Medea hun kinderen heeft vermoord. In een korte, intieme voorstelling roept regisseur Inne Goris het ondenkbare op en laat zij spelers Lieve Meeussen en Jorge Jauregui Allue het onzegbare verbeelden. De expressiviteit van hun bewegingsspel van aantrekken en afstoten wordt versterkt door een achtkoppig koor en muziek van Eavesdropper.

In de grote zaal is een besloten, vierkant gebouwd. Een antiek amfitheater, enkele rijen hoog, met beneden in het midden een vierkant. Daarop ligt een man, in elkaar gekropen en afgewend van de vrouw die op de rand van het vierkant zit. In het schemerdonker achter het publiek rondom het koor, dat ijle zangen zingt. Het zijn Jason en Medea.
Langzaam zoekt Medea toenadering tot Jason, heel langzaam. Lieve Meeussen weet daarbij een maximum aan aarzeling en expressie in haar lichaam te leggen. Op het moment dat zij hem aanraakt, springt Jason op.
Lees verder >>>

Shaffy voor kinderen
Stella Den Haag

Brave Shaffy vooral leuk voor ouders

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (3) /applaus (5) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Cisly Burcksen

Sinds Ramses Shaffy afgelopen december overleed, staat zijn werk ineens weer volop in de belangstelling. Stella Den Haag was echter al lange tijd bezig met de voorbereidingen voor ‘Shaffy voor kinderen’. Het resultaat is een liefdesverhaal van twee Amsterdamse meeuwen, gelardeerd met Shaffy’s liederen. Een leuke insteek, maar echte passie ontbreekt.

Gezeten op een enorme lantaarnpaal vertelt Mia Dolores het tragische verhaal van haar geliefde Fernandez. In een storm vloog ze tegen hem op en meteen was het raak. Helaas dacht Fernandez dat ze niet verder wilde gaan dan wat baltsgedrag en is hij bij haar weggevlogen. Nu wil ze hem terug, hem vertellen hoeveel ze van hem houdt, hem uitleggen dat ze toen niet durfde, maar nog steeds dolgraag wil! Tot overmaat van ramp wordt Fernandez vastgehouden door Sam, de jongen met de rode krullen. Zal Mia Dolores in staat zijn haar minnaar te bevrijden uit zijn gevangenschap?
Lees verder >>>

Truckstop
Het Toneel Speelt

Dunne scheidslijn tussen gek en goed

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Annelies Omvlee

Een moeder en dochter die een klein truckersrestaurant runnen. Dromen, beloftes, angste, alledaagse dilemma’s waar een ieder mee te kampen heeft. Realistische situaties die een aangrijpende wending nemen: dat is waar Truckstop van Het Toneel Speelt over gaat.


Twee vrouwen aan het roer: regisseuse Carine Crutzen en schrijfster Lot Vekemans. Vrouwen betekent vaak: emoties. En dat is zeker het geval in deze voorstelling. Moeder en Katalijne zijn de uitbaters van restaurant Truckstop. Ze leven in hun eigen kleine, afgeschermde wereld en zijn daar tevreden mee. Totdat Remco ten tonele verschijnt, de zoon van Van Schijndel “die nu in die beesten zit, jeweetwel, struisvogels”. Katalijne wordt op slag verliefd en moeder ziet haar dochter veranderen. Ook het feit dat er 300 meter verderop een beter, moderner en luxer restaurant is geopend, doet de financiële en emotionele situatie geen goed.
Lees verder >>>

Zomertrilogie
Toneelgroep Amsterdam

Zomerse oppepper in winterdip

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (3) /applaus (2) /beleefd applausje (8) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Celia Noordegraaf

Natuurlijk mogen de buren niet merken, dat je geen stuiver meer te makken hebt. Dus ga je op vakantie, draag je de laatste mode en probeer je zo lang mogelijk op de pof te leven. Ooit zullen de kansen keren en tot die tijd hou je de schone schijn op. In 1761 schreef Carlo Goldoni een lichtvoetige komedie over het luchthartige gedrag van zijn tijdgenoten. Drie eeuwen later blijkt er niets veranderd. Hartje winter maakte regisseur Ivo van Hove een sprankelende bewerking van deze Italiaanse zomerzotheid.

Hoofdrolspeelster Karina Smulders domineert als een ware meesteres de harten van haar minnaars, haar vader én dat van zichzelf. Op weergaloze wijze windt ze iedereen om haar vinger, haar vader incluis. Behalve haar jaloerse buurmeisje natuurlijk, Vittoria, de zus van haar verloofde Leonardo. In een ogenschijnlijk onschuldig, net iets te kort lichtblauw jurkje dartelt Giacinta over het toneel en waakt ze ervoor haar onafhankelijkheid te verliezen. Totdat …. ze valt voor Guglielmo, een aantrekkelijke jongeman gespeeld door Barry Atsma.
Lees verder >>>

Of Wittgenstein
De Tijd

Gewaagde monoloog Lucas Vandervost

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (5) /beleefd applausje (1) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Marjolein Wegman

“Het was geen oppervlakkige dwaasheid, maar de grondigste waartoe ik in staat ben”, verontschuldigt Lucas Vandervost zich na een idiote dans met ezelsoren op zijn hoofd. Zijn monoloog in ‘Of Wittgenstein’ staat in het teken van taal en de manier waarop we ons daarin uitdrukken. Om de reikwijdte van taal te schetsen wijkt Vandervost uit naar een Chinees gedicht, symbolen, emotie, poëzie en moderne literatuur. Kunnen we iets zeggen dat niet in woorden kan worden uitgedrukt? Wat Vandervost zelf wil zeggen wordt gedurende het toneelstuk niet helemaal duidelijk.

Op het toneel staat een rood paneel, rode lampen en een veld met klaprozen. Zijn de rozen werkelijk rood, of zijn zij zo gekleurd door de rode lampen? Van deze vraag wordt men zich steeds meer bewust naarmate het stuk vordert. Wanneer iemand opgroeit in een kamer waar alleen rood licht door de ramen valt, dan hoort het rode licht bij de essentie van zijn leven. Hij oordeelt en begrijpt de wereld om hem heen zonder te weten dat de wereld niet echt de kleur bevat die hij ziet. Om over de wereld te praten, moeten we eerst de dingen in de wereld benoemen. Buiten de taal om kunnen we dus niet over de wereld denken, vond Wittgenstein. Maar wanneer we over taal zelf spreken, zoals in deze voorstelling, hoe kunnen we dan iets zinnigs zeggen als we ook al denken in dezelfde taal? Daarover was Wittgenstein duidelijk: “Wat gezegd kan worden, kan duidelijk gezegd worden; en van dat waarover niet kan worden gesproken, moet men zwijgen.”
Lees verder >>>

Adams Appels
Olympique Dramatique

Adams Appels neemt zichzelf op de hak

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (0) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Judith Blankenberg

Olympique Dramatique ging voor de bewerking van de Deense film Adams Æbler een samenwerking aan met LOD-componist Dominique Pauwels. De gitzwarte komedie veranderde in een musical en van de ontroerende personages bleef weinig meer over dan eendimensionale karikaturen. Het imago van musical als oppervlakkig kunstvorm wordt met deze voorstelling helaas bevestigd.

Ivan gelooft niet in Goed en Kwaad. Hij gelooft alleen in Goed. Hij vangt ex-gedetineerden op voor hun re-integratieprogramma en wil niet zien dat dit programma allesbehalve effectief is. Als neonazi Adam bij hem komt, moedigt hij Adam aan voor de appelboom te zorgen om een appeltaart te kunnen bakken. Adam maakt kennis met een bonte verzameling personages die geen van alle hun oude zonden hebben afgezworen en vrolijk door gaan met drinken en overvallen.
Lees verder >>>

Ganzenbord
Beumer & Drost
8+

Kleurrijk vormgegeven lief en leed in Beumer & Drosts Ganzenbord

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (3) / open doekje (2) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (4).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Het eerste ganzenbordspel dook op in de vijftiende eeuw. Het spel kent inmiddels vele bordspelvariaties en een levende versie. Beumer & Drost is op het lumineuze idee gekomen om er een kleurrijke familievoorstelling over te maken. Een voorstelling op een podiumgroot ganzenbord én in sprookjesachtige filmpjes. Met ‘Ganzenbord’ laat Beumer & Drost zien het bordspel van binnen en buiten te hebben begrepen.

In de rol van bejaard echtpaar halen acteurs Peter Drost en Manon Nieuwenboer for all times sake het ganzenbord tevoorschijn. Een goed getimed, grandioos changement onthult een podiumgroot ganzenbord. Het echtpaar is teruggegaan in de tijd, om precies te zijn naar het moment waarop ze elkaar voor het eerst ontmoeten én hun eerste spelletje ganzenbord spelen.
Lees verder >>>