TheaterCentraal.nl - Podium voor iedereen die van theater houdt 2006-06-28T16:15:41+02:00 Gigi http://www.theatercentraal.nl/weblog/achtergrond.php administrator@theatercentraal.nl tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden Pivot Copyright (c) 2006, Authors of Inkijk - interviews, verslagen, reportages, opinies en achtergronden 2006-06-27T10:43:00+02:00 2006-06-27T10:43:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.1147

27 juni 2006 – Verslag door Veerle Desmedt Op initiatief van Dansplan 20/20 kwamen choreografen, dansers en collega’s uit het dansveld op 16 juni voor de derde keer samen om te praten over de toekomst van de dans. In deze laatste open bijeenkomst draaide het gesprek om het thema ‘het voeden van creativiteit.’ Het Amsterdamse Muziekgebouw aan het IJ waar Dansplan 20/20 deze keer plaats vindt, biedt genoeg stimulans om gedurende een middag over ‘creativiteit’ te praten. Het thema wordt op twee niveaus benaderd. De eerste is de rol die aan faciliteiten kan worden toegekend en de tweede focust op de inhoudelijke bronnen die kunstenaars aanboren om hun creativiteit te voeden. Rol van Duitse overheid op cultuur Madeline Ritter, directeur van Tanzplan Deutschland, is uitgenodigd om te vertellen over een groots dansproject dat zij heeft geïnitieerd. Ook licht ze toe hoe de Duitse overheid op infrastructureel niveau een impuls wil geven aan de Duitse dans. In Duitsland is er wel een minister van cultuur, maar geen Ministerie van Cultuur. Veel culturele zaken worden per regio geregeld. De Duitse overheid heeft zijn budget voor culturele projecten voor onafhankelijke kunstenaars en producenten gebundeld binnen de German Federal Cultural Foundation.

Veerle 2006-06-08T08:00:00+02:00 2006-06-08T08:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.1062

8 juni 2006 - Verslag door Moon Saris De stad van een heel andere kant leren kennen en tegelijk een klein stukje van alle cultuurvormen die ze kent opsnuiven; dat is de jaarlijkse stadswandeling van L’Avventura in een zin. Maar we hebben wat meer woorden dan dat nodig om de editie die afgelopen Pinksterweekend in kunststad Tilburg werd gewandeld goed in beeld te brengen – én plaatjes. Stad 7 kende een grote variatie aan cultuur met een grote en een kleine c: van een ‘preek’ van de stadsdichter via een kriebelsbezorgend koor tot een straatnaambordpaaldans. Timing is cruciaal als je met drie groepen een half uur na elkaar start; voor je het weet lopen ze elkaar in de weg. Dus begint de tweede groep heel netjes net na half negen aan onze eerste Stad 7-belevenis van vanavond: Rodney Kasandikromo, een breakdancer die vanuit een schitterende grote boom op het pleintje bij startpunt Jeugdclub Heuka een smaakvolle dans met sinaasappels opvoert. Mooie stijl, flexibele bewegingen, fijn om naar te kijken. Veel tijd om na te genieten is er niet, want agendapunt 2 wacht. Tsjipke Deuzeman is onze gids in het H. Lidwina-klooster, waar anno nu geen nonnen of paters maar Polen met een Duits paspoort wonen. In de keuken krijgen we een hapje van de Poolse variant van zuurkoolschotel: bigosh. En in de kapel zien we een film van Vincent Vriens over het leven in het klooster, waarna Demian Geerlings en Leon van Egmond in een decor van borrelglazen en -flessen een aangrijpend en prachtig tweestemmig melancholisch lied zingen en spelen over ver van huis zijn.

Moon 2006-05-24T12:21:00+02:00 2006-05-24T12:21:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.1003

Administrator 2006-05-19T09:15:00+02:00 2006-05-19T09:15:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.982

19 mei 2006 - Verslag door Moon Saris Het Brabantse gezelschap United-C heeft een prachtig scala jonge en innovatieve makers van theater, beeldende kunst en muziek uit de regio bij elkaar gebracht in een indrukkenrijke ‘kunstenkermis’. Nog tot en met aanstaande zondag staat het industriële Klokgebouw vlak naast het Eindhovense station Beukenlaan in het teken van het gevarieerde festivalletje ‘Lust for Life’. Meteen door de plastic toegangsdeuren is duidelijk: dit is ooit een fabrieksgebouw geweest, maar nu spelen zich hier heel andere dingen af. Op het voormalige Philips-complex in de wijk Strijp is de laatste jaren een kunstenaarsenclave ontstaan; in de gangen zijn diverse ateliers gevestigd. Een mooie plek voor de creatieven achter United-C en hun collega’s om zich aan het publiek te presenteren.

Moon 2006-05-18T09:35:00+02:00 2006-05-18T09:35:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.975

18 mei 2006 - Verslag door Moon Saris Een kleine maar fijne start had het nieuwe multiculti festival Lite Side, dat afgelopen lang weekend plaatshad in het Amsterdamse Rozentheater. De aangekondigde ‘Oriental underground in Europe’ bleek een erg grootse omschrijving voor dit vierdaagse multidisciplinaire festival. Maar het was wel een feest om autochtone en allochtone Nederlanders eens samen te zien genieten van dezelfde hedendaagse cabaret-, toneel- en dansvoorstellingen. Het bescheiden Rozentheater was van donderdag tot en met zondag steeds minstens gezellig vol met wisselende groepen toeschouwers. Het waarschijnlijk meest spraakmakende en spectaculaire programmaonderdeel vond direct na de opening plaats, namelijk de eenmalige happening ‘Uittegratie’, ontworpen door de kunstenaar Aziz Bekkaoui, kortaf Aziz. Van Lonsdale-burka’s naar een verbroedering tussen een Marokkaan en een skinhead, van de 4tuoze matrozen met een ode aan Marokkaanse meisjes naar een liefdesliedje van een highheeled dragqueen. Van prachtige geboeide dans naar een tv-programma over spontane bekeringen tot het marokkanisme. Alle symboliek en tragiek van wat er met moslims in de wereld en in ons land gebeurt, kwam aan bod. Van Guantanamo Bay tot Frans Bauer. Soms expliciet en soms met een dubbele bodem. Tot alles weer tot rust kwam met een prachtig verteld verhaal bij kaarslicht.

Moon 2006-05-16T10:51:00+02:00 2006-05-16T10:51:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.967

16 mei 2006 – Verslag door Veerle Desmedt Choreografen, programmeurs, artistiek leiders, dansers en andere geïnteresseerden in de danskunst ontmoetten elkaar op 9 mei voor de tweede open bijeenkomst van Dansplan 20/20. Dit keer in de prettige ambiance van het Korzo Theater in Den Haag waar het thema ‘publiek’ centraal stond. Nog steeds is het doel om vanuit het dansveld te komen met een visie op wat vanuit artistieke behoefte nodig is voor het scheppen van een gezonde dansecologie in Nederland. Dat de eerste open bijeenkomst op 31 maart 2006 in het Theater Instituut Nederland (TIN) in Amsterdam goed bevallen is, getuigen de vele bekende gezichten die zich ook weer in het Korzo Theater laten zien. Passend op het thema ‘publiek’ mag iedereen plaatsnemen op de tribune van de theaterzaal. Theatermaakster Peggy Olislaegers, de moderator van de avond, heet iedereen van harte welkom en nodigt de eerste gastspreker uit op de theatervloer. Vaste riedels Leo Spreksel, artistiek directeur van Korzo bijt het spits af door zijn visie te geven op de eerste stelling: ‘Dans als stem in het maatschappelijke debat: noodzaak of utopie?’ Al in zijn eerste zin weerlegt Spreksel de stelling. In het uitspreken van de wens om dans een stem te geven in het maatschappelijke debat ligt volgens hem de vrees besloten dat dans ook irrelevant zou kunnen zijn. Met zijn poëtische uitspraak: “Dans liegt als zij spreekt en is waar als zij zwijgt”, verwoordt Spreksel zijn visie dat al het mooie in de danskunst zelf besloten ligt.Klik hier voor een printversie

Veerle 2006-05-12T08:12:00+02:00 2006-05-12T08:12:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.958

12 mei 2006 - Verslag door Moon Saris Nijverdal stond afgelopen weekend volledig in het teken van straattheater tijdens de derde editie van ‘Buitenkans’. Op iedere straathoek in het centrum stond een act, verdeeld over twee dagen samen een stuk of veertig. Gelauwerde professionals lieten er zij aan zij met semi-profs en amateurs hun nieuwe voorstellingen zien. Niet alleen aan het publiek, maar ook programmeurs en een heuse jury kwamen af op deze zonovergoten talentenjacht. Een testfestival, zo zou je Buitenkans kunnen noemen. Want je kunt je nieuwe show laten zien aan de buren, je familie en je vrienden, maar de proof of the pudding wordt toch echt geleverd door het doorsnee publiek. Dat al dan niet geniet en je dat duidelijk genoeg laat merken door te blijven staan of juist weg te lopen. Door zuinigjes te lachen, te klappen of juist door uit z’n dak te gaan.

Moon 2006-04-03T12:40:00+02:00 2006-04-03T12:40:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.825

3 april 2006 – Verslag door Veerle Desmedt In mei 2004 werd ter ere van het tienjarig bestaan van Danswerkplaats Amsterdam een conferentie gehouden. Veel bezoekers lieten zich negatief uit over het Nederlandse dansklimaat. Als reactie hebben een aantal sleutelfiguren uit de danswereld een stuurgroep opgericht en het ambitieuze Dansplan 20/20 opgesteld. Doel is om vanuit het dansveld te komen met een visie op wat vanuit artistieke behoefte nodig is voor het scheppen van een gezonde dansecologie in pakweg het jaar 2020. Op 31 maart 2006 kwam de dansgemeenschap bij elkaar om te praten over idealen, visies en verlangens van dansmakers voor de nabije en de verre toekomst. Het Theater Instituut Nederland (TIN) stroomt vol met choreografen, dansers, programmeurs, beleidsmakers, festivaldirecteuren en anderen die in de danssector werken. Een vrij uniek moment want het komt niet vaak voor dat ‘het dansveld’ in grote getale samenkomt. Iedereen wordt via de statige trappen van TIN naar boven geleid om plaats te nemen in de zaal. Chris Keulemans, journalist, schrijver en voormalig directeur van De Balie, opent de bijeenkomst. Als kritische buitenstaander en expert in het doorvragen en destilleren van essentiële informatie leidt hij de middag in goede banen. Hij introduceert de leden van de stuurgroep: Annemieke Keurentjes (Holland Festival), Jerry Remkes (Anouk van Dijk dc), Leontien Wiering (Nederlandse Dansdagen), Moniek de Zeeuw (Collectieve Danspromotie) en Simon Dove (Springdance) zijn aanwezig. Emio Greco en Pieter Scholten (Emio Greco/PC) zijn op tournee in Italië en kunnen er niet bij zijn. Net zoals Ted Brandsen (Het Nationale Ballet) die bij een repetitie aanwezig moet zijn.

Veerle 2006-03-17T13:45:00+02:00 2006-03-17T13:45:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.512

Administrator 2006-03-17T11:20:00+02:00 2006-03-17T11:20:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.731

17 maart 2006 - Interview door Moon Saris Regisseur/acteur Jef Van gestel werkt op dit moment met een aantal andere makers aan de voorstelling ‘Bananen als ontbijt’ voor het Veemtheater in Amsterdam. In 2004 won de toen 23-jarige Vlaamse regisseur de Ton Lutz-prijsvoor de zeer goed ontvangen afstudeervoorstelling ‘Tuttefrut’. Vorig jaar maakte hij voor het Huis van Bourgondië het ultraschattige ‘Chocorammekes met boto’, dat pas een paar keer te zien was – en nu godzijdank een herkansing krijgt op Festival Cement in Tilburg. Een prettig gesprek met een kleine Vlaamse man van bijna 25 ‘midden in een denkproces’. Een theatermaker met een brede scope die zich nog niet wil laten vastpinnen, maar die al wel zijn rode draadje heeft gevonden: het kweken van begrip, zelfs voor dingen die soms moeilijk te begrijpen zijn. Wat wil je bereiken? “Ik geloof niet dat ik al de ultieme keuze op theatergebied heb gemaakt, maar ik vind het erg fijn om iets heel kleins toch heel grotesk neer te zetten en daar mensen mee te raken. In ‘Chocorammekes met boto’ bijvoorbeeld gebeurt van alles, maar de mooiste scène is toch als de vrouw haar nagels zit te vijlen en ze haar ‘gevangene’ net los heeft gemaakt – heel klein, maar ook heel veelzeggend.” Dat is toch al herkenbaar in de voorstellingen die onder jouw regie tot stand zijn gekomen. “Vast staat dat ik van heel veel soorten theater hou, maar ik wil ze niet allemaal gaan maken. Ik ben bijvoorbeeld qua maken niet zo’n liefhebber van heel actueel theater, theater dat lijkt op een krantenbericht. Ik hou van oprecht, van klein, van een tikje absurd. Ik vind het fijn om iets te vervormen zodat het iets luchtigs krijgt, soepel wordt, makkelijk is om naar te kijken, maar toch inhoud heeft. Zo ga ik van het kleine naar het universele. En daarmee is het dan toch vaak weer actueel, maar op een andere manier.”

Moon 2006-03-14T10:02:00+02:00 2006-03-14T10:02:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.713

14 maart 2006 – Interview door Moon Saris De voorstelling waarmee Joop Keesmaat afscheid neemt van zijn ‘familie’ bij het ro theater en van het toneel in algemene zin, is ‘Hersenschimmen’, naar een bestseller van J. Bernlef. Ligt de fascinatie van regisseur Guy Cassiers – die ook afscheid neemt van het ro – voor dit verhaal vooral in het abstractere thema van het bewustzijn, Keesmaat vindt zichzelf voornamelijk terug in de rode draad van het verhaal, de Alzheimer van hoofdpersoon Maarten Klein. Een gesprekje over het grote vergeten en de dood. “Ik heb het boek ooit gelezen omdat het in mijn persoonlijke leven heel dichtbij kwam”, vertelt Joop Keesmaat. “Mijn moeder heeft zestien jaar in een psychiatrische inrichting voor ouderen gewoond omdat ze depressief was. Ze woonde op een afdeling vol met demente bejaarden. Omdat ik er jarenlang vaak kwam, zag ik het vernietigende proces van dementie zich voor mijn ogen in die mensen voltrekken.” Het zette hem opnieuw aan het denken over het leven en de dood, iets waar hij zich al op 20-jarige leeftijd zeer actief mee bezighield. “Ik had toen al een verklaring op zak van de AVVL, de vereniging voor vrijwillige lijkverbranding. Het was toen nog niet zo maar gedaan als je gecremeerd wilde worden. Maar dat wilde ik wel. Ik geloofde toen al niet bepaald in een leven na de dood. Maar ik weet niet of het dan beter is om begraven te worden of gecremeerd… Dat intrigeert me trouwens wel, wat er na de dood gebeurt met een lijk onder de grond. Maar dat is een ander verhaal.”

Moon 2006-03-12T08:00:00+02:00 2006-03-12T08:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.703

12 maart 2006 - Interview door Moon Saris De jonge regisseur Olivier Provily (35) staat aan de vooravond van de première van zijn derde John Fosse-voorstelling, ‘De nacht zingt zijn eigen lied’. Als een van de weinigen in Nederland zet hij deze taaltechnisch sterke Noorse toneelschrijver op de planken, vooral omdat hij zo vreselijk goed bij zijn eigen manier van werken past. Een gesprek over intimiteit, geldingsdrang en tijdgeest. Waarom Fosse? “Fosses werk gaat heel erg over mensen. Over gevoel, over intimiteit. Over wat er goed en fout kan gaan binnen intermenselijke relaties. Hij is er enorm goed in om subtiel duidelijk te maken wat er tussen mensen speelt, tussen de woorden, tussen de regels, tussen dat wat gezegd wordt door. Het is heel begrijpelijk, heel eenvoudig, heel talig, maar tegelijk spreekt dat wat niet gezegd wordt het meest. Door hem te spelen, hoop ik deze fantastische auteur een plaats te geven in het Nederlandse theaterlandschap.” Wat voor type regisseur ben je? “Ik regisseer heel erg dicht op de acteurs, ben heel erg met hun spel bezig. Om het in een later stadium weer los te kunnen laten, dat wel. Ik wil met mijn regie niet alleen het licht en het geluid bepalen, maar ook altijd iets afdwingen bij de spelers. Mijn streven is dat de gevoeligheid voelbaar wordt, bij de acteurs, en dus bij de toeschouwers. Wat ik wil bereiken is intimiteit en kwetsbaarheid, zo veel mogelijk in het hier en nu spelen.” Algemene mening is dat dit kan in de kleine zaal, waar je ‘De nacht zingt zijn eigen lied’ speelt, maar niet in de grote. “Ik beweer en realiseer het tegendeel. Belangrijk is dat mijn acteurs niet te technisch spelen, dat ze niet ‘gewoon hun dingetje doen’. Ik geef ze mee: speel nooit op safe, zelfs al is het dan altijd eng om op het toneel te staan. Je hebt natuurlijk leidraden en zekerheden nodig, maar de kracht van een voorstelling zit in de onmiddellijkheid ervan. Ik kijk en luister in mijn werk heel veel. Ik zoek een goede balans tussen het echte regisseren – zeggen hoe ik denk dat het moet, aanwijzingen geven – en loslaten, het proces gewoon laten gaan. Het is mijn taak een zoektocht in gang te zetten waarin iedereen participeert. Alleen zo kan er iets moois ontstaan.”

Moon 2006-03-08T09:39:00+02:00 2006-03-08T09:39:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.695

8 maart 2006 - Verslag door Moon Saris Het gebeurt niet iedere dag dat je als dansliefhebber een repetitie kan bijwonen van een voorstelling die pas twee weken later in première gaat. Een voorstelling bovendien van een nieuwe choreograaf aan het Introdans-front, de rijzende ster Patrick de Bana. Niet voor niets was het ontzettend druk afgelopen zaterdag tijdens het open huis van het Arnhemse dansgezelschap, waar de bezoekers natuurlijk ook naartoe kwamen voor een doe-mee-les of simpelweg een kijkje achter schermen. De kindervoorstelling ‘Stamping sounds’, die vorige week in première ging, en het programma ‘Different dimensions’, dat over twee weken voor het eerst op de planken wordt gezet, bieden Introdans mooie aanleidingen om de open dag mee in te vullen. De allerkleinsten, de tieners en de grote mensen werken verspreid over de dag in aparte groepen met ‘juffrouw Nina’ aan een korte dans. Deze is gebaseerd op de eerste choreografie uit het kinderprogramma, ‘Stamping ground’ van Jiri Kylián en door Nina zelf “gisteren in de huiskamer bedacht”. Ze doen dat in het Studiotheater, een klein donker zaaltje in de kelder van het doolhofpand van Introdans aan de Vijfzinnenstraat, vlakbij het station. Een groot deel van de groepen, elke enkele tientallen met telkens circa drie van het mannelijk geslacht, heeft balletkleren en balletschoenen aan en staat waarschijnlijk niet voor het eerst danspasjes te doen in opdracht. Dat blijkt ook uit hoe serieus, braaf en precies zelfs de kleinsten de voorbeelden volgen. Desondanks knap van zowel de deelnemers als van Nina dat elke groep het niet al te eenvoudige dansje vrijwel allemaal in drie kwartier goed tussen de oren heeft. Leuk ook hoe ze allemaal hun eigen pasjes mogen bedenken op de klanken van hun eigen naam en aan den lijve ondervinden hoe moeilijk improvisatie is.

Moon 2006-03-02T09:26:00+02:00 2006-03-02T09:26:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.672

2 maart 2006 - Interview door Moon Saris 43 jaar geleden stapte Joop Keesmaat voor het eerst op de planken voor Toneelgroep Theater in Arnhem. Na afloop van de aanstaande toer van ‘Hersenschimmen’ met het ro theater, waarin hij hoofdpersoon Maarten Klein een gezicht geeft, stapt hij eraf. TheaterCentraal.nl maakte een portret van een bescheiden maar uitgesproken en openhartige man in de luwte die zichzelf liever omschrijft als vakman en medewerker dan als kunstenaar met een roeping. Met dat vakmanschap is hij onder collega’s inmiddels toch een beetje opgevallen; hij werd tot zijn grote schrik vorig jaar zelfs genomineerd voor een Louis d’Or. Bij het grote publiek is Joop Keesmaat ondanks zijn tientallen rollen niet bekend. Of het moet zijn als de architect die door een beroerte wordt getroffen in het filmpje van de Hartstichting. Maar die bekendheid of erkenning boeit hem nauwelijks. Zijn grootste verlangen is dat hij vanaf deze zomer iedere ochtend opnieuw kan bepalen waar hij die dag zin in heeft en dat dan ook gewoon kan gaan doen. “Het is helemaal niet raar als mensen me niet kennen”, antwoordt de 63-jarige Joop Keesmaat minzaam glimlachend op de vraag of het hem wat doet dat zijn naam voornamelijk vraagtekens op gezichten tovert. “Zelfs de meeste vakgenoten zullen me niet herkennen als ik ze ontmoet, en ook dat verbaast me niets.” “Van mijn 43 werkzame jaren heb ik hooguit de helft in het gewone toneel doorgebracht. De rest zat ik voornamelijk bij het politiek geëngageerde theater, dat een enorme anti-houding had tegen het bourgeois theater – de rest, zeg maar. Dat gevoel was trouwens wederzijds, wij waren voor de rest van de toneelwereld niet zo interessant. Ons soort theater had in de ogen van het repertoiretoneel artistiek niet veel om het lijf.” “We speelden natuurlijk weinig in echte theaters, onze voorstellingen draaiden meer op politieke bijeenkomsten. Ik heb in die tijd m’n nette, met spraaklessen getrainde Nederlands een beetje losgelaten. Want we speelden veel voor gewone mensen en de werklui uit Gimmert (het Brabantse Gemert, red.) konden niet zo veel met die tong-r van mij”, lacht hij bij de herinnering aan die roerige tijden in het zuiden des lands.

Moon 2006-02-17T14:43:00+02:00 2006-02-17T14:43:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.601

17 februari 2006 – Interview door Gigi Schuiten Ralph Sigmond is met zijn 38 jaar de oudste deelnemer die ooit aan het Leids Cabaret Festival heeft meegedaan. Net als Willemijn Smeets en Samba Schutte wist hij gisteravond een plaats in finale te bemachtigen. Vandaag zit hij gewoon op zijn werk, een uitzendbaan voor de overheid als ‘placeboambtenaar’ zoals hij het zelf noemt, en gaf ons daar het allereerste interview in zijn leven. In tegenstelling tot de meeste andere kandidaten heeft Ralph geen theateropleiding. “Ik wilde altijd al aan het toneel. Maar ik werd telkens maar afgewezen bij audities. De toneelschool wilde me niet hebben. Toen ontdekte ik cabaret. Ik heb tot vier keer toe auditie gedaan voor Cameretten en kreeg steeds weer zo’n gemeen juryrapportje. Uiteindelijk is het me gelukt om in 2000 een rol als figurant te krijgen bij Toneelgroep Amsterdam. En een tijd later heb ik samen met de drie heren van Brokstukken in een productie van de Bloeiende Maagden gestaan. Brokstukken stond trouwens vorig jaar hier in de finale en dit jaar hebben twee van hen, Arjan Smit en Korneel Evers, me geholpen met mijn programma.” Afgelopen maandag stond Ralph in de voorrondes van het Leids Cabaret Festival voor het eerst in zijn eentje op het podium voor een publiek. “Mijn programma gaat over een werkzoekende die een legeflessenmuseum heeft. Iedere lege fles staat voor een herinnering en zo neem ik het leven eens lekker onder de loep.” Dat hij nu de finale heeft bereikt is voor hem een droom die is uitgekomen. “Dat klinkt pathetisch, ik weet het. Maar het is wel waar! Het is geweldig dat ik zover ben gekomen. Er is een last van me afgevallen en om eerlijk te zijn, zal het me nu een beetje een zorg zijn hoe het afloopt. Natuurlijk is het leuk om de finale te winnen. Voor de eer en zo. Maar waar het echt om draait, dat is al binnen. Ik mag de tournee doen samen met Samba, Willemijn en Rogier, dat is de pianist van Willemijn. Het klikt hartstikke goed tussen ons en die tour, nou dat wordt een groot feest, dat weet ik nu al.”

Administrator 2006-02-17T09:00:00+02:00 2006-02-17T09:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.594

17 februari 2006 – Verslag door Gigi Schuiten Club Calotte, het maandelijkse muziekevenement van Theater Bellevue in Amsterdam, stond afgelopen maandag in het teken van zanger Tom Waits. Liefst vijfendertig bekende en minder bekende (theater)muzikanten stonden in deze speciale editie van het strak programmeerde ZAPP-podium van gastheer Arend Bouwmeester. Hoe vrij het thema geïnterpreteerd kon worden, bleek uit het opvallend lage gehalte Waitssongs. En dat was achteraf gezien waarschijnlijk maar goed ook want de enkeling die probeerde de grootmeester te imiteren, had dat veel en veel beter kunnen laten. Tijdens zijn laatste optreden in Nederland zong Waits, tot hilariteit van velen, door een megafoon. “Daar kan ik mee scoren”, moet de presentator van Club Calotte Special gedacht hebben maar hij had er beter een microfoon bij kunnen nemen. Nu kost het hem moeite om zich verstaanbaar te maken in de bijna afgeladen grote zaal van het theater. Een zaal waar deze keer voor de gelegenheid een bar is geïmproviseerd en waar, in de traditie van Waits, niet alleen flink gedronken maar ook stevig gerookt wordt. Geen onderuitgezakt publiek op een tribune maar een staande en, naar gelang de kwaliteit van het optreden van de muzikanten, enthousiast meedeinende menigte.

Administrator 2006-02-16T09:52:00+02:00 2006-02-16T09:52:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.592

16 februari 2006 – Interview door Moon Saris Willemijn Smeets (29) is met haar programma ‘Sirenenzang’ door naar de halve finale van het Leids Cabaret Festival en geniet van elke stap die ze zet deze dagen. Hoe groot haar kansen op de eindzege zijn, kan ze precies zeggen: “Gisteren was het nog een op acht en nu is het een op vijf.” Na vanavond is het een op drie – of helemaal niks. Maar daar wil ze nu nog niet over doordenken. Ze wil er eerst helemaal voor gaan. En er vooral van genieten. “Het is geweldig. Zo’n bijzondere ervaring. Het Leids Cabaret Festival is erg goed georganiseerd, de spelers worden helemaal in de watten gelegd zodat ze zich kunnen focussen op hun voorstelling. En de sfeer is super, ook met de anderen, heerlijk. O ja, en het spelen zelf. Hallo! In de Leidse Schouwburg! En of dat een te gekke ervaring is, in zo’n grote zaal spelen, met zo veel publiek.”

Moon 2006-02-10T10:15:00+02:00 2006-02-10T10:15:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.556

10 februari 2006 – Interview door Gigi Schuiten Lebbis & Jansen, André Manuel, Sanne Wallis de Vries, Najib Amhali, Sara Kroos en Javier Guzman; ze wonnen allemaal het Leids Cabaret Festival en dat heeft ze geen windeieren gelegd. Maandag start de 28ste editie van het concours. Acht aanstormende, komische talenten staan te trappelen om in de voetsporen van hun illustere voorgangers te treden en TheaterCentraal.nl interviewt een aantal van hen. Het spits wordt afgebeten door Soula Notos, al eerder te gast in de Koperen Kees. Soula studeerde vorig jaar af als theatermaker aan de Theaterkade in Amsterdam. Het was de tweede keer dat ze een studie volgde; eerder deed ze de opleiding ‘Psychologie & Vrouwenstudies’ aan de Universiteit van Utrecht. Over die toch wat merkwaardige combinatie zegt ze: “Aan die eerste studie heb ik juist nu, als stand-up comedian, heel erg veel. Ik wil niet alleen maar grappig zijn maar ook inhoudelijk iets te melden hebben. Vanuit mijn Griekse achtergrond houd ik me al heel lang bezig met onderwerpen als integratie en emigratie. Zowel als beleidsmedewerker als freelance journalist heb ik veel over die onderwerpen geschreven. Dit is een andere, veel directere en eigenlijk ook veel leukere manier om mensen te confronteren met de problematiek rondom integratie.” Het was de eerste keer dat Soula zich opwierp als kandidaat voor het Leids Cabaret Festival. “Ik heb een videoband ingestuurd met een stuk van mijn programma en werd uitgenodigd om auditie te komen doen. Ik geloof dat er iets van zestig aanmeldingen voor de audities waren. Daarvan zijn achttien mensen, onder wie ik, uitgenodigd voor de audities. En nu mag ik door naar de voorrondes!”

Administrator 2006-01-19T07:30:00+02:00 2006-01-19T07:30:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.427

19 januari 2006 – Verslag door Moon Saris Het Beursgebouw in Eindhoven was de afgelopen dagen het walhalla voor programmeurs van evenementen en festivals en andere liefhebbers van theatraal vermaak. In vele tientallen stands presenteerden zich tijdens de jaarlijkse Artiesten- en Evenementenbeurs voornamelijk artiesten en hun vertegenwoordigers, maar ook leveranciers van bijvoorbeeld special effects, veiligheidsvoorzieningen, eenmansbubbelbaden en wat al niet meer.

Moon 2006-01-13T18:00:00+02:00 2006-01-13T18:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.397

13 januari 2006 – Verslag door Gigi Schuiten Woensdagavond werd bij het Theater Instituut Nederland (TIN) in Amsterdam de ‘Nieuwe Kleren van de Keizer Trofee’ uitgereikt. Deze nieuwe prijs is door Ger Thijs in het leven geroepen voor een goed ontvangen voorstelling die eigenlijk slecht is. Het bleek vooral een onzintrofee die stoelt op niets dan ‘s mans persoonlijke opinie over ‘Proust 4: De kant van Marcel’ van regisseur Guy Cassiers en het ro theater. Geen oorkonde, bokaal of geldbedrag was er voor regisseur Cassiers, die de twijfelachtige eer genoot om de eerste ‘Nieuwe Kleren van de Keizer Trofee’ in ontvangst te mogen nemen. Geen andere genomineerden, geen jury. Slechts een juryrapport in de vorm van het artikel ‘Speel, verdomme, speel’ van schrijver, regisseur en acteur Ger Thijs, dat in september in de TM verscheen. Dit artikel, waarin hij niet alleen uithaalt naar de regie van Cassiers maar ook naar de theatercritici, was de aanleiding voor het debat onder leiding van Constant Meijers, de hoofdredacteur van TM.

Administrator 2005-12-26T07:00:00+02:00 2005-12-26T07:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2006:Inkijk-interviewsverslagenreportagesopiniesenachtergronden.292

26 december 2005 - Verslag door Moon Saris Tiener zijn was nooit makkelijk. Maar in deze rommelige, verwarde tijd is het waarschijnlijk extra moeilijk. Toch heeft de jongere van vandaag ook iets vóór op die van tien, dertig of vijftig jaar geleden. Hij leeft namelijk in de tijd waarin het jeugd- en jongerentheater een steeds belangrijkere rol gaat spelen. En kan dus profiteren van een ontzettend leuke en leerzame manier om moeilijke onderwerpen en vervelende issues bespreekbaar te maken en te tackelen. TheaterCentraal.nl beleefde samen met een groep leerlingen van het ROC Eindhoven, afdeling helpend welzijn, de voorstelling HIT van PlayBack. Een verslag.

Moon