Flangs plak
Jens van Daele

Dance-up-comedy: pittige dans en flauwe humor

21 juni 2006 – Recensie door Moon Saris

De jonge choreograaf Jens Van Daele maakt langzaam maar zeker naam in zijn eigen vakgebied. Maar hij wil graag meer, en dus begaf hij zich voor het Oerol-festival op een nieuw pad. ‘Flangs plak’ werd een beeldende danstheatervoorstelling met de voor Van Daele gebruikelijke fysieke dans in combinatie met behoorlijk absurdistisch spel. Zeer vermakelijk om naar te kijken, maar het mist hier en daar een beetje verband en nuance.

Van Daele hield zich vrij letterlijk aan Oerols thema van dit jaar, Landverhuizers. De broers Guido en Gino Pollemans wonen – hoe gek dat ook klinkt met zo’n naam – in het zuiden van de V.S. en vertrekken naar om het even waar, omdat ze genoeg hebben van het conservatisme en de culinaire laagstandjes in hun thuisland. Ze gaan op pad met de motor en komen – hoe vreemd dat ook lijkt – op Terschelling weer boven.
Of zijn ze nou nog niet vertrokken als de voorstelling begint en maken ze eerst in Amerika nog het een en ander mee voor ze de oversteek wagen? Waar was de ene broer toen de andere hem kwijt was? Wie zijn toch die twee meisjes die steeds weer opduiken? En hoe loopt het eigenlijk precies af?
Misschien missen we het een en ander doordat de gure zeewind een deel van het geluid met zich meesleurt, zelfs ondanks een megafoon en stevige stemmen die behoorlijk schreeuwen. Maar de kans is groot dat het verhaal niet op alle punten even helder is doordat de scènes elkaar niet helemaal logisch opvolgen. Wat niet wegneemt dat de scènes op zich vrijwel allemaal goed te verteren zijn. Er zitten een paar heerlijk absurde momenten in die soms ultraflauw Kamagurkaans aandoen. Het vragenvuur richting twee verder ongeïntroduceerde dames en het belletje van mams naar haar jongens zijn bijvoorbeeld ronduit grappig. Wel jammer: op één gevoelige passage met de twee meisjes na is het tamelijk gemakkelijke branie.

Maar gelukkig speelt de dans ook in dit cabareteske toneelstukje-met-dans een prominente rol – dat is toch echt de grote kracht van de Vlaamse schepper van ‘Flangs plak’. De dansscènes, waarin dan de twee dames dan een man-vrouwpaar en op een enkel moment zelfs twee paren rondbuitelen over het strand, variëren van een abstracte westerndans via een naar tango neigend duet tot een op oosterse vechtkunst gebaseerde bewegingensequentie. De muziekkeus lijkt wellicht wild, maar past er prima bij, zowel de Westvlaamse rap als een zoet thema uit een film als Nick Cave. Het geeft te denken: kende het toneel in deze voorstelling maar net zo veel nuance als de dans en de muziek.
Het beeld van de voorstelling is prettig, het gigantische toneel is op een slimme manier beperkt. Een grote motor-met-complete-inboedel en een stuk of wat koffers bepalen de achterlijn en bieden bovendien een doorkijkje naar de spannende zomeravondlucht boven een zwartblauwe zee. Een meter of vijftien daarvoor zijn de zitplaatsen, net als de decorstukken, dwars op de vloedlijn neergezet. In al z’n weidsheid is zo een intieme setting gecreëerd.
‘Flangs plak’ is een aardige eerste poging van een choreograaf op weg naar beeldend danstheater. Maar hopelijk komt hij volgende keer net iets verder dan deze dance-up-comedy; pittige dans afgewisseld met flauwe humor. En zo niet, dan kan hij altijd nog terugvallen op zijn grote talent: dans maken.

Foto’s: Moon Saris en René den Engelsman

Gezien:
Jens van Daele met Flangs Plak
19 juni 2006, Oerol-festival, bij Heartbreak Hotel, Oosterend, Terschelling