Tando
Dansgroep Krisztina de Châtel en Compagnie Salia nï Seydou

‘Tando’ kabbelt op magische tonen

28 juli 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

De altijd aanwezige vernieuwingsdrang van choreografe Krisztina de Châtel brengt haar dit keer letterlijk over de grens. Samen met het gezelschap Salia Nï Seydou uit Burkina Faso maakte ze de dansvoorstelling ‘Tando’, dat aarde betekent. Een ontmoeting tussen Europese en Afrikaanse wortels: een concept vol potentie, maar de uitwerking komt niet uit de verf. De samenkomst van twee culturen is er zeker maar ‘Tando’ blijft kabbelen en mist een duidelijke richting.

Op de premièreavond van ‘Tando’ is de Stadsschouwburg Amsterdam tot de balkons toe gevuld. Het toneelbeeld straalt rust uit: op de witte vloer staat een witte cirkelvormige verhoging: een podium op een podium. Daarboven hangt een immens grijsblauw gevlekt gevaarte dat door zijn ronde vorm de gelijkenis vertoont met de maan. De ochtend zal spoedig aanbreken en de kleuren op het podium veranderen mee met de momenten van de dag.
Een ontmoeting op het toneel tussen zes dansers van Dansgroep Krisztina de Châtel (drie vrouwen en drie mannen) en vier dansers van Compagnie Salia Nï Seydou (een vrouw en drie mannen). De opkomst van veel dansers is onconventioneel. Met behoorlijke vaart laten ze zichzelf op het podium smakken. Een directe lijfelijke confrontatie met de aarde. Dezelfde lijn wordt doorgetrokken in de rest van het stuk dat bol staat van indringend lichamelijk contact tussen de dansers.

‘Tando’ is een project van drie choreografen, Krisztina de Châtel, Salia Sanou en Seydou Boro, die elk een gelijk aandeel hebben in de productie. Het verbeeldt de interactie tussen twee culturen: een ingewikkelde dynamiek van verschillen en overeenkomsten. Soms uit zich dit in hardhandige confrontaties en fysieke machtsstrijd, maar voornamelijk laten de dansers zien dat ze elkaar ondersteunen en van elkaar leren. Groepschoreografieën, duetten en trio’s wisselen elkaar af. Hierin overheerst het onderzoeken, aftasten, en elkaar vinden. Dansers die spastisch van het cirkelvormige podium vallen worden opgevangen. In een groep voortbewegende dansers zakt er steeds een van hen onderuit, die in een collectieve deinende beweging weer omhoog geholpen wordt. In de vele duetten tasten de dansers elkaar letterlijk af: de een is geblinddoekt, de ander leidt, de een grijpt andermans arm, de ander grijpt zijn danscollega bij de nek. Vogelgeluiden en dierlijke bewegingen refereren naar West-Afrikaanse wortels.
De moderne dans wordt subtiel gemixt met de typische bewegingen die we kennen uit de Afrikaanse dans: stampende voeten, heupstoten en krachtige schouderbewegingen. De elementen zijn er maar het vuur brandt niet, de golven klotsen niet en de storm blijft uit. Het voelt alsof drie kapiteins op een schip teveel is. Het stuk heeft geen duidelijke opbouw, en vervalt in lichamelijke interacties die al snel geen prikkel meer geven aan de kijker. De zo kenmerkende meeslepende stijl van de Châtel blijft te verborgen. De symbolische inslag is fraai, maar de Châtels typische rechte lijnen en heldere constructies in tijd en ruimte hadden meer vaart en richting kunnen geven aan het stuk.
Verrassend is de getalenteerde musicus Dramane Diabaté, die zich gedurende de hele voorstelling uitleeft op verschillende (West-Afrikaanse) instrumenten. Als vast groepslid van Salia nï Seydou maakte hij eerder de muziek voor drie van hun voorstellingen. Hij voorziet ‘Tando’ van een variëteit aan geluiden en melodieën; van djembé drums tot esoterische donder, van intieme gitaargeluiden tot elektronische beats. Een magisch concert, maar hij krijgt de dansers niet mee naar zijn muzikale hoogte.

De voorstelling ‘Tando’ gaat 4 t/m 30 november 2006 op tournee in het hele land.
Kijk voor meer informatie op www.krisztinadechatel.nl.

Gezien:
’Tando’, Dansgroep Krisztina de Châtel en Compagnie Salia nï Seydou
7 juli 2006, Stadsschouwburg Amsterdam, Amsterdam