Kooiboys
Vis-à-vis

Visueel spektakel in stille komedie rond boerenzonen

2 september 2006 – Recensie door Lieke Jordens

Speciaal voor de opening van het nieuwe theaterseizoen heeft theatergroep Vis-à-vis haar kamp opgeslagen naast de stadsschouwburg in Eindhoven. In een enorme tent speelt het gezelschap zijn voorstelling ‘Kooiboys’, over twee onbeholpen boerenzoons die proberen te ontsnappen aan de sleur van het dagelijkse boerenbestaan. Voor wie op zoek is naar diepgang en hoogdravende dialogen is het stuk minder geschikt, maar voor liefhebbers van de slapstick is ‘Kooiboys’ er een om niet te missen.

Al jaren staat Vis-à-vis bekend om zijn zomerse spektakelstukken. En spektakel is er ook deze keer in overvloed. In een tent die is omgetoverd tot boerenerf speelt het verhaal van de twee broers die op zoek zijn naar een nieuw leven zich af. Het decor is schitterend en tot in de puntjes uitgewerkt. Voederbakken, koebellen, leren huiden, stutbalken; aan alles is gedacht.
De boerenbroers komen van de regen in de drup en raken zo in allerlei nare situaties verzeild, waar ze zich dan weer op de meest onconventionele manieren uit weten te redden. Met de grootst mogelijke moeite pogen de broers de illusie van een goed lopend boerenbedrijf in stand te houden voor hun zojuist uit de dood herrezen vader. Als dan ook nog hun zus Jet met haar vriend Wesley terugkeert uit Amerika, is de chaos helemaal compleet.
‘Kooiboys’ past helemaal in de traditie van de stille komedie; grootse gebaren, acteurs met een krachtige gezichtsexpressie en een ondergeschikte rol voor de tekst. Minpunt hierbij is wel dat op de schaarse momenten dat er wordt gesproken, de tekst vaak onverstaanbaar is. Omdat het stuk visueel helder genoeg is, had tekst misschien beter helemaal achterwege kunnen blijven.
De toevoeging van een live-muzikant op het podium is daarentegen wel een goede zet. Dyzack weet ‘Kooiboys’ met zijn snerpende gitaargeluid en dreunende basklanken de benodigde pit en energie te geven. Door de precieze timing van geluidseffecten worden de handelingen nog eens extra uitvergroot en over-the-top; precies wat een slapstick nodig heeft. Zo nu en dan dalen de grappen wel tot het niveau van poep- en pieshumor, maar hier lijkt het overgrote deel van het publiek geen moeite mee te hebben.
Vis-à-vis sluit geheel in stijl af met een uitbarsting van special effects. De sloopkogels vliegen de spelers om de oren terwijl de stutpalen het een voor een begeven en alle waterleidingen als fonteinen openspuiten. ‘Kooiboys’ kent geen diepgaand verhaal, de personages blijven eendimensionaal, maar voor de liefhebbers van fysiek vermaak à la Charlie Chaplin en Laurel & Hardy is het een echte ‘must see’.

Gezien:
‘Kooiboys’ door Vis-à-vis,
30 augustus 2006, Stadsschouwburg Eindhoven