Mug Inn
Mug met de gouden tand

Razendsnelle scan van de actualiteit met veel humor

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (12) / open doekje (6) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (13).

Recensie door Celia Noordegraaf
Een representatieve doorsnee van de bevolking vormen ze niet, de stamgasten van buurtcafé ‘Mug Inn’. Maar ze slagen er wel in alle thema’s van dit moment op een humoristische en indringende manier de revue te laten passeren. De vier acteurs in deze eigentijdse comedy steken met alles en iedereen de draak, inclusief zichzelf. De nieuwe wervelende lunchvoorstelling van theatergezelschap Mugmetdegoudentand is een echte aanrader.

Aan het begin van de voorstelling worden de personages die een rol spelen in ‘Mug Inn’ aan het publiek voorgesteld. De Turkse horeca-ondernemer Ergun, een meesterlijke rol van Marcel Musters, is eigenaar van het café. Hij is het toonbeeld van een geïntegreerde allochtoon, al kun je aan zijn accent nog wel heel goed horen waar hij vandaan komt. De gasten zijn: Diederik, een wat oudere homo die vroeger heel knap geweest is, maar nu moet betalen voor de liefde; Bertie, iets jonger en ook homo met weinig interesse in politiek; en Jo, een alleenstaande bijstandsmoeder met twee puberzonen. De toeschouwers krijgen te horen, dat het de bedoeling is een tv-serie van de voorstelling te maken, mìts het publiek positief reageert uiteraard, want kijkcijfers zijn tegenwoordig alles.

In het café worden grappen gemaakt en wordt fel gediscussieerd over van alles en nog wat. Michiel van Erp zet met zijn personage Diederik een overtuigend reactionair type neer, wiens anti-islamitische grappen de grenzen van Erguns tolerantie raken. De toneelillusie wordt regelmatig op scherp gezet wat ook voor een humoristisch effect zorgt. Zo doorbreekt Bertie als Frank Houtappels de toneelwerkelijkheid door uit zijn rol te stappen en zijn medespelers aan te spreken op de manier waarop ze hun rol invullen. Hij betrekt daar ook het publiek bij: “Dan kunt u meteen even zeggen of u dit geloofwaardig vindt, want we willen heel graag weten wat scoort en wat niet. Vanwege de eventuele kijkcijfers”. Waarop Jo vuur spuugt, omdat ze niet mee wil gaan in een mogelijke verplatting om de kijkcijfers. Het grappige is, dat de personages ook als ze ‘zichzelf’ spelen heel consequent vanuit een bepaald karakter reageren, waardoor een humoristisch spel met verschillende werkelijkheden ontstaat. Zo vraagt Jo op een gegeven moment verontwaardigd aan Michiel of hij wel eens bij haar personage thuis geweest is, als hij in haar ogen te weinig besef van de werkelijkheid vertoont.
De tekst van de voorstelling is van Joan Nederlof, die in de voorstelling Jo speelt. Zij heeft een stuk geschreven vol rake uitspraken en met veel ironie. Het decor, ontworpen door X en L, bevat tal van kleine details die de sfeer van een bruin café helemaal treffen, zoals de ansichten bij de bar, het tapijtje op de grond en het grote voetbalscherm tegen de wand. Ergun drinkt uiteraard cola, en Diederik een whisky. Het stuk heeft veel vaart en zit vol verwijzingen naar de actualiteit waardoor de toeschouwer zich geen moment verveelt. Een bezoek aan deze lunchvoorstelling is ideaal om even afstand te nemen van alle novembermaandhectiek en het eigen leven ironisch te beschouwen.

Gezien:
‘Mug Inn’, Mugmetdegoudentand
12 november 2006, Theater Bellevue in Amsterdam.
Foto: Ben van Duin