Ruud van Bree

“Als startende maker richt ik mij op de liefde”

14 februari 2007 – Koperen Kees

In het Eindhovense Plaza Futura wordt op 15, 16 en 17 februari onder de naam ‘De Proeverij’ de werkplaats drie dagen lang ingericht als ontmoetingsplek tussen jonge makers en hun publiek. Onder het genot van een hapje en een drankje wordt het publiek uitgenodigd om hardop mee te denken over de eerste pennenstreken van een aantal jonge theatermakers. Daarnaast zullen ze reeds gevestigde makers en choreografen als sparringpartners ontmoeten. TheaterCentraal.nl laat in de aanloop naar ‘De Proeverij’ in de Koperen Kees een aantal van deze jonge theatermakers aan het woord. Vandaag beantwoordt Ruud van Bree (1979) de vragen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Als autonoom professioneel maker ben ik nog onervaren. Op dit moment ben ik bezig ideeën te ontwikkelen. Deze ideeën zet ik om in teksten die als vertrekpunt dienen voor de voorstellingen die ik wil gaan maken. Ik streef naar een theater dat gelaagd en transparant is. Ik houd van makers die een nieuwe werkelijkheid creëren waardoor je anders kijkt naar de dagelijkse werkelijkheid. Poëzie, absurdisme, surrealisme zijn voor mij termen die daar bij horen. Daarbij heb ik geen sprookjeswereld voor ogen. Binnen de nieuwe werkelijkheid krijg je als publiek soms een vleugje dagelijkse werkelijkheid mee. Dit kan politiek of maatschappelijk zijn. Op die manier wil ik gelaagdheid creëren. In deze gelaagdheid mag het publiek zwemmen maar niet verdrinken. De voorstelling moet transparant en open genoeg blijven om in mee te kunnen. Ik wil ze bij de hand nemen. Soms met de hele hand, een andere keer met een vinger maar ik wil ze niet omarmen.
Als startende maker richt ik mij op de liefde. De liefde waartoe wij allen een wanhopige poging doen hem te vangen, te begrijpen en vorm te geven.”


Wat maakt je werk bevredigend - of niet?
“In de kern is dat het maken zelf. Het moment of de momenten dat je geconcentreerd bezig bent dat met wat je wilt vertellen vorm te geven. De tweede trap is de overdracht. De communicatie met het publiek. Dat je op een vormgegeven persoonlijke manier met een groep, veelal onbekende, mensen mag communiceren. De derde trap is volgens mij de bevestiging, op wat voor manier dan ook. Mensen die er iets over willen weten, vragen stellen, geïntrigeerd zijn. Mensen die ontroerd zijn. Een goede recensie. Een klein compliment. Of een constructief kritiekpunt waar je een volgende keer weer wat aan hebt.”

Waar put je inspiratie uit?
“Mijn eerste inspiratie bestaat meestal uit beeld of geluid. Een film. Het Hollandse landschap dat ik zie vanuit de trein. Een beweging van iemand. Een foto. Een lucht. Een droombeeld. Muziek is ook vaak een motor. Bijvoorbeeld de sfeer van een muziekstuk. De tekst van een liedje. Een goeie beat. Het is eigenlijk een vrij open/abstracte inspiratie. Mijn tweede inspiratie bestaat meestal uit informatie. Politieke of maatschappelijke debatten. Een gesprek tussen mensen. Een interview of een essay. Uit mijn reactie op wat ik zie en hoor, ontstaan ideeën.”

Heb je een muze en wat betekent hij/zij voor je?
“Nee, ik heb geen muze. Er zijn wel een hele hoop mensen die mij inspireren. Enkele daarvan zijn: Bernlef. Kubrick. Magritte. David Lynch. Todd Solondz. Margaret Atwood. Alex van Warmerdam.Guy Cassiers.William Shakespeare. Gerrit Komrij. Massive Attack. Marrilion. King Crimson. Phish. Mr. Bungle. Miles Davis. Beethoven. En zo zijn er nog velen meer. Er is wel een gemeenschappelijke deler te vinden tussen deze mensen. Allemaal raken zij mij op een gevoels- en rationeelniveau. Naast deze ‘galerij der groten’ is er natuurlijk ook nog ‘de privé galerij der groten’. Zij maken deel uit van wie ik ben en zijn dus onbewust eigenlijk nog veel belangrijker.”

Wat is het naarste dat je ooit in je werk is overkomen?
“Het naarste dat ik ben tegengekomen is ‘de blokkade’. Als de titel van een hele nare slechte horrorfilm. Als om wat voor reden dan ook (en dat kunnen er veel zijn) er stilstand optreed dan word ik gek. Ik heb het dan niet over een black-outje of een moment van het even niet meer weten, maar over het moment dat er geen weg meer is, niet vooruit, niet achteruit niet naar links, niet naar rechts. Die blokkades zijn te pijnlijk. Dat wil ik niet meer meemaken.”

Wat is je leukste dat je ooit in je werk is overkomen?
“Het leukste vind ik een symbiose tussen publiek en voorstelling. Zelden gebeurt het, maar als het gebeurt, is het magisch. Het maakt mij dan niet uit of ik maker ben, of acteur, of publiek. Als die ervaring er is, dat je allemaal in dezelfde ‘bel’ zit, dan hoeft er niet veel meer gesproken te worden. Ja, misschien een dag of dagen erna, of een jaar, of nog later. Maar op dat moment is de communicatie zo helder geweest dat je niet meer hoeft te praten, wat je ook van de voorstelling of van de inhoud van de voorstelling vind. Allemaal samen en toch ieder voor zich.”

Wat wil je als je ‘later groot bent’ zeker nog doen?
“Een grote wens van mij is om een speelfilm te maken. Ik zou graag het boek ‘Oryx and Crake’ van Margaret Atwood verfilmen.”