Witches on speed
Jens van Daele

Bitch fight op het strand

18 juni 2007 - Recensie door Bart Krull

In ‘Witches on speed’ neemt choreograaf Jens van Daele zijn publiek mee naar een inferno waarin nog maar drie heksen zijn overgebleven. Dolgedraaid door de consumptiemaatschappij vliegen ze elkaar in de haren. Helaas zijn de heksen al zo ver heen dat ze afgezien van brute kracht en veel geschreeuw weinig andere middelen gebruiken om elkaar af te troeven.

Onder begeleiding van stevige dansmuziek komen drie vrouwen aanrennen vanuit de verte over het kale strand. Zij nemen ieder plaats op een paardenzadel dat voor een lantaarnpaal staat. Als de muziek verstomt, neemt een van de drie vrouwen het woord via een luidsprekertje bij haar mond.
Er volgt een lange en bizarre opsomming van daden, gedachten en wensen. Ze heeft Lego gevoerd aan baby’s zodat ze daarin stikten. Als ze met een iPod in haar anus op de bank zit, geeft dat haar het gevoel dat ze echt thuis is. Het publiek heeft het al snel door: het gaat hier om een hypermoderne, dolgedraaide, door en door cynische heks. Niet bepaald het type dat de hele dag soep maakt van salamandertenen.

In haar monoloog stelt zij de beide andere heksen voor die inmiddels ook in beweging zijn gekomen. Zij lijken keer op keer te sterven als ze na een korte, heftige beweging ter aarde storten alsof de stekker er bij hen uit wordt getrokken. Langzaam gaat dit patroon over in een onderling dansgevecht, dat bol staat van de kracht en de agressie. Het is een echte ‘bitch fight’ met veel geschreeuw en spierballenvertoon.
De locatie van het kale, uitgestrekte strand past goed bij de sfeer van een inferno die de voorstelling oproept. Naast enkele korte stukken van opzwepende muziek wordt ‘Witches on speed’ verder ondersteund met kale pianobegeleiding. Een telkens terugkerende, lage noot heeft een onheilspellend effect.
Alhoewel het punt al vrij snel gemaakt is dat het hier ‘slechte’ vrouwen gaat, werkt de opsomming van bizarre daden van de heks met microfoon af en toe erg komisch. Zo gaat ze niet meer naar verjaardagsfeestjes omdat ze steeds de onbedwingbare neiging heeft haar tepels in de taart te stoppen.
Deze lichte noot is hoognodig, want het gevecht wordt op termijn te eentonig door een gebrek aan afwisseling. Nu heeft de sprekende heks grotendeels de macht over de andere twee. Maar de momenten waarop de macht verschuift van de ene naar de andere heks zijn het meest interessant om te zien. Ook missen op den duur enkele zachtere bewegingen. Een heks kan haar slechte daden toch ook inkleden met bedwelmende en onontkoombare verleiding? Misschien dat heksen onder invloed van een andere drug een gevarieerdere voorstelling oplevert.

Gezien:
‘Witches on speed’, Stichting Jens van Daele.
17 juni 2007, Strand Kaap Hoorn, Terschelling, Oerol