LEX
NTGent/Lod

Het scheppingsverhaal als theatraal kunstwerk

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (1) /applaus (3) /beleefd applausje (5) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Lex’ is een performance, waarover je eigenlijk zo weinig mogelijk zou moeten vertellen. Zo onvoorbereid mogelijk de beelden en geluiden ondergaan, en daarbij je eigen associaties maken. Beweging, poëzie, muziek, licht en vooral het duister creëren een soort oerervaring. Acteur Kristof van Boven schetst een eenzame God in de oertijd, voordat Hij de mensen schiep.

Kristof van Boven (1981) volgde de acteursopleiding aan de toneelschool in Arnhem. In ‘Lex’ is hij echter meer danser dan toneelspeler. Op een grotendeels in het donker gehuld podiuml laat hij onder een geheimzinnige, zijwaartse belichting de meest fascinerende bewegingen zien: zijn lichaam is daarbij als een sculptuur. Aan het begin van het stuk maakt een mensfiguur zich los van een blank hoofd op de vloer en beweegt hij zich als een roofdier over het toneel. Zijn zwart geschilderde gezicht gaat schuil achter een masker. Het spel met het masker en zijn zwarte gezicht in de duistere zaal onder een schijnwerperachtige belichting heeft een intrigerend effect.
Rechtsachter op het toneel zit een zwijgende figuur in een zwak schemerlicht, wiens zilveren instrument een klein beetje oplicht. Het is Roel Smedts, die in de loop van het stuk op zijn trombone speelt. Een instrument, dat goed aansluit bij de eenzaamheid die de danser verbeeldt. Lupus solitarius. De eenzaamheid van de wolf.
De Engelse teksten die door de danser uitgesproken worden, worden in het Nederlands vertaald op de achterwand geprojecteerd. Het zijn korte, poëtische teksten en de lichtbundel die de letters vormt, snijdt fraai door de duisternis. Ik ben wie ik ben, staat er. ‘Ik ben Amon’,zingt de jonge man, die inmiddels rechtop is gaan staan. Op dat moment lijkt hij op een priester, die zich gereedmaakt voor een offerritueel vlak voor zonsopgang.
De teksten van Peter Verhelst bevatten tal van verwijzingen naar bijbelse en andere teksten. Van Boven is God, Alexander de Grote, Caesar… Het rijm en de herhalingen geven ze een ritueel karakter. Componist Dominique Pauwels maakte er prachtige melodiën bij gezongen door een koor. Licht, woord, verwijzing vallen samen in een mooie scène, waarbij Van Boven op een ladder is gaan staan en zijn hoofd door drie letters wordt omkranst als een stralenkrans, of als een doornenkroon.
‘Lex’ is een bijzondere verbeelding van het scheppingsverhaal. God heeft nog niet ‘Er zij licht’ gezegd, maar al wel de mens geschapen door wie hij zich laat overweldigen in een poging zijn eeuwige eenzaamheid te verbreken.

Gezien:
‘Lex’, 8 augustus 2008, Festival Boulevard, Verkadefabriek, ’s-Hertogenbosch.
De speellijst is te vinden op www.festivalboulevard.nl
Foto: Kurt van der Elst