Depressie
Teatro en De Achterbankgeneratie

Depressies met een creatieve knipoog

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (6) / open doekje (5) /applaus (7) /beleefd applausje (2) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Teatro en De Achterbankgeneratie staan niet voor het eerst op rondreizend festival De Parade. Anders dan anders is wel dat zij de handen ineen hebben geslagen. Het resultaat wijkt af van het jolige Paradeaanbod. In ‘DEPRESSIE’ dragen de spelers T-shirts met teksten als „kut parade” en „dit is voor niemand leuk”. Onomwonden staan zij stil bij ongemakken die doorsnee Paradeartiesten liever wegwuiven. Niettemin blijft lachen, gieren en brullen mogelijk – mits je over flinke dosis relativeringsvermogen beschikt…

Wie de Werkteatertent betreedt, wordt meteen op de proef gesteld. „Wat is een depressie?”, vragen de makers aan de zaal. Het antwoord dat dit bijvoorbeeld een laag drukgebied kan zijn, kan de goedkeuring van de artiesten wegdragen. Creatief showen Teatro en De Achterbankgeneratie verschillende fasen van neerslachtigheid. Rick Paul van Mulligen die daartoe het begrip “depressie” definieert, joelen de andere spelers uit. Evenmin is het de bedoeling om het publiek deelgenoot te maken van de kanshebbers op de stemmingsstoornis. ‘Depressie’ mag niet op een lezing gaan lijken en daarom gooit Jan Groenteman het gauw over een muzikale boeg. Ontspannen begeleidt hij, gekleed in een onderbroek en gestreepte sokken, de spelers met vrolijke composities van uitstekende kwaliteit. Ontmoedigende teksten klinken hierdoor een stuk minder somber en vaak zelfs komisch.

‘Depressie’ komt wat traag op gang maar krijgt gaandeweg meer vaart. T-shirts worden uitgetrokken en onthullen nieuwe exemplaren. In een steeds rapper tempo passeren de kreten “mijn leven is harder dan jouw lul”, “een brok ellende” en “ik kan niet zingen” de revue. Met diezelfde vaart lanceren de spelers ook mondeling slogans waar je geheid down van wordt. Een paar voorbeelden: “Een kapper die permanent gesloten is”, “een geheim vertellen in een kamer met kliklaminaat” of “door Joran uit de sloot worden gehaald”. Als ze het niet met een vette knipoog zouden brengen, zou je acuut je levenslust verliezen! Hetzelfde geldt voor de schrijnende scène waarin Kirsten Mulder voor schut staat in een roodgestippeld bikinitopje met daarin twee joekels van… bloemkolen. De mannen verergeren dit tafereel door de ene na de andere belediging op haar af te vuren, zoals „hoort dat stro bij dat hoedje?”, over Mulders blonde lokken. Jeugdtrauma gegarandeerd als je zoiets in de puberteit naar je hoofd geslingerd zou krijgen. Gelukkig wordt Mulder na afloop van de scène flink geknuffeld en blijken de spelers ook te weten waar ze blij van worden: “Een stokbrood in de oven”, “een schoon bed” of een man met het voorstel: „Lieve schat, zullen we een rode jas van Gaastra gaan kopen?” Wie ooit nog in een depressie beland weet, dankzij Teatro en De Achterbankgeneratie, wat hem te doen staat.

Gezien:
‘Depressie, Teatro en De Achterbankgeneratie
1 augustus, De Parade, Amsterdam
Meer informatie: www.deparade.nl