Donkey God en het Bonussacrament
Bloeiende Maagden

Moderne religie is emotietoneel

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (8)

Recensie door Celia Noordegraaf

Voor Theaterfestival Boulevard ontwikkelden de Bloeiende Maagden een special edition van hun nieuwe voorstelling ‘Donkey God en het Bonussacrament’. Een passender locatie dan de voormalige St. Josephkerk in ’s-Hertogenbosch is niet denkbaar voor deze hoogmis, waarin diverse elementen van moderne religiositeit op vermakelijke wijze zijn gemixt. Voorgangers mej. Wender en mej. Bosua weten het publiek goed mee te krijgen in hun missie voor liefde en vergeving.

Het neogotische kerkgebouw is een perfecte entourage voor de nieuwe voorstelling van de Bloeiende Maagden. De stemmen van het koortje en de orgelmuziek klinken zoet en de belichting is buitengewoon sfeervol. De stijlvolle entree van de beide dames in de volgepakte kerk is een lust voor oog. Cabaretduo De Bloeiende Maagden, bestaande uit Ingrid Wender en Minou Bosua, ontwikkelt zich steeds meer in de richting van toneel. Voor ‘Donkey God en het Bonussacrament’ kozen ze voor de strakke structuur van een kerkdienst, compleet met passiespelen, absolutie, preek, collecte en de overige santenkraam.
Het is opvallend hoe religie de theatermakers van dit moment lijkt bezig te houden. Op Over het IJ werd onder andere een voorstelling over Mrs. God gepresenteerd, NT-Gent/LOD laten in Den Bosch een voorstelling over de God uit het scheppingsverhaal zien en nu dus de Bloeiende Maagden met ‘Donkey God’. Wellicht een verwijzing naar de Ezel Gods, het beroemde gedicht waarvoor Gerard Reve voor het gerecht gedaagd werd? Uit het gedicht spreekt een roerende liefde voor God, maar het christelijke volksdeel was not amused dat God met een ezel vergeleken werd.

Datzelfde volksdeel zal waarschijnlijk ook not amused zijn met het optreden van Wenders en Bosuo. Want er wordt nogal de draak gestoken met de religieuze rituelen. Zo gedenkt voorganger Bosuo „de mensen die er vandaag niet bij kunnen zijn”, ligt op elke stoel een stenciltje met de liturgie en zwaaien de dames kwistig met een wc-borstel rituele waterdruppels rond.
Onder alle dwaasheid schuilt echter een serieuze, ‘echte’ boodschap. We moeten de ongenoegens die in ons schuilen niet binnenhouden, want dat is de bron van geweld in de wereld. De dienst is ervoor om alles eruit te gooien, bijvoorbeeld in een vloeklied, en alle schaamte af te werpen om te kunnen gaan voor wat je het liefste wilt. Een zeer moderne new-age-achtige boodschap. Wenders en Bosua betrekken regelmatig het publiek bij hun optreden. Zo mag een heel stel mensen zijn liefste wens komen toelichten. Eén van hen steekt er met kop en schouders boven uit. „De mensen moeten niet zo zeuren”, zegt ze. „Het leven is een feest, waar je van moet genieten.” Een stormachtig applaus is haar deel, wanneer zes mannen haar rolstoel weer van het podium dragen. De interactie met het publiek is één van de sterke punten van de voorstelling. Het publiek mag zingen, schrijven, roepen, stemmen en het doet dat met graagte. Het gospelkoortje houdt de stemming er daarbij goed in.
Ook al is de humor nooit ver weg – de Bloeiende Maagden weten toch een kern te raken. Emotietoneel dat appelleert aan moderne gevoelens van religiositeit. Was religie niet de bakermat van het moderne toneel?

Gezien:
‘Donkey God en het Bonussacrament’, 11 augustus 2008, Festival Boulevard, Orangerie, ‘s-Hertogenbosch.
De speellijst is te vinden op www.festivalboulevard.nl of www.harrykies.nl
Foto: Maasja Ooms