Man van la Mancha
Opus One

Prachtige levensles in een Spaans jasje

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (5) /applaus (5) /beleefd applausje (6) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Marjolein Theunissen

De musical 'Man van la Mancha' is met recht een triomf voor het gezelschap Opus One. Peter Faber, die met deze productie zijn vijftigjarig toneeljubileum viert, en Marjolein Teepen schitteren als Don Quichot en Aldonza. Door de gelaagdheid van het stuk waarin een verhaal binnen een verhaal wordt verteld – en waarbij Faber ook de rol van schrijver Miquel de Cervantes op zich neemt – laat regisseur Aike Dirkzwager zien dat het genre musical wel degelijk diepgang kan hebben en ver voorbij glitter en glamour getrokken kan worden.

Uit een van de zijingangen van het gemoedelijke theater strompelt Miquel de Cervantes (Peter Faber) de auteur van 'De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha’ (1605), de zaal binnen. Hij wordt gevolgd door zijn knecht, Sancho Panza (Frans Schraven), die ter ondersteuning van het intro zachtjes op een grote trom slaat. Wanneer het scharlakenrode gordijn opent, wordt het multifunctionele decor zichtbaar, dat gedurende de ruim twee uur durende voorstelling meer ruimtes zal vertegenwoordigen dan alleen de gevangenis waar het verhaal begint.
Miguel de Cervantes wordt samen met zijn knecht in een cel geworpen wegens belastingfraude en moet in de gevangenis wachten tot hij voor de Bloedraad, de Inquisitie, moet verschijnen. Hun medegevangenen eisen echter een schijnproces, met als inzet al zijn bezittingen inclusief het manuscript over Don Quichote, dat nog niet af is. Cervantes stemt toe, mits hij zich mag verdedigen. Dat doet hij door het verhaal te vertellen van de zotte edelman die windmolens voor reuzen, en de prostituee Aldonza voor zijn geliefde Dulcinea (Marjolein Teepen) aanziet.
Teepen, ex-finaliste in het tvprogramma ‘Op zoek naar Evita’, zet een overtuigende Aldonza neer. Het meisje van lichte zeden is wars van liefde, maar gaandeweg maakt ze een karakterontwikkeling door. Op het sterfbed van de Spaanse edelman beseft ze de boodschap achter de vastberadenheid van Don Quichot om de wereld te zien zoals hij kan zijn, in plaats van hoe hij is. Haar opvliegende temperament zorgt in de zang voor een verlies aan articulatie en dus verstaanbaarheid. Maar het tedere figuurtje dat uiteindelijk de muur om zich heen lijkt te hebben afgebroken maakt een hoop goed.
De rol van Sancho Panza is Frans Schraven op het lijf geschreven. Zijn opgewekte pasjes en stemgeluid doen denken aan Tom Poes uit ‘De Trullenhoedster’ en zijn komische intervallen toveren bij elke toeschouwer een glimlach op het gezicht. Samen met Don Quichot is het een prachtig stel, dat overtuigt door de passie die in het spel en de muziek doorklinkt. Faber zingt met een warme, breekbare stem, die veel wegheeft van Ramses Shaffy. Meer nog dan van Jacques Brel, op wiens intieme vertolking van l’Homme de la Mancha (1968) deze voorstelling werd geïnspireerd.
De oorspronkelijk Amerikaanse musical uit 1965 van Dale Wasserman is door regisseur Aike Dirkzwager in een nieuw jasje gestoken. Een heerlijk Spaans jasje, door de warme klanken van de Spaanse gitaar, de fluit, de accordeon en percussie. De muzikanten, verkleed als gevangenen, spelen diverse rollen met hun instrumenten in de hand. Vooral de pastoor (Milan van Weelden) en de kapper (John Jacobs) zetten op hilarische wijze hun karakters neer. De gouverneur van de gevangenis (Simon Zwiers), die ook de goedschikse herbergier speelt, blinkt uit in zijn nuchtere grappen. Zij worden aangestuurd door Paul van Utrecht, die ook de rol van Dr. Carrasco voor zijn rekening neemt.
Coot van Doesburgh is verantwoordelijk voor de vertaling van de tekst en verdient daarvoor een pluim. De meest passionele, gedreven boodschappen komen over de lippen van alle acteurs, maar bij Don Quichot in het bijzonder. ‘Schoonheid zit in het oog van de toeschouwer’, zegt hij. En dat is waar, want hoe je ook kijkt naar 'Man van la Mancha', het blijft een prachtig stuk.

Gezien:
‘ Man van La Mancha’, Opus One
1-3-2009, Theater Gooiland, Hilversum
Voor achtergrondinformatie: www.theaterwiki.nl
De speellijst is te vinden op: www.manvanlamancha.nl
Foto: Roy Beusker