Wat nu weer
Wim T. Schippers

Hilarisch absurdisme in nieuwste van Wim T. Schippers

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (8) /applaus (1) /beleefd applausje (4) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Cisly Burcksen

Na het succes van ‘Wuivend Graan’ is schrijver, tv-maker en beeldend kunstenaar Wim T. Schippers terug met een nieuwe theatervoorstelling. In ‘Wat nu weer’ zijn ‘Wuivend Graan’-acteurs Titus Muizelaar en Kees Hulst opnieuw te zien in een regie van Titus Tiel Groenestege. Deze keer krijgen ze gezelschap van de jonge Mareille Labohm, die de nodige spanning weet op te wekken. ‘Wat nu weer’ is een hilarische verzameling losse scènes, waarin herkenbaarheid en absurditeit de boventoon voeren.

Wat kun je verwachten van een voorstelling met zo’n titel? En wat kun je er als recensent over schrijven? Het nieuwe theaterstuk van Wim T. Schippers is namelijk vooral absurd. En grappig, dat zonder meer. Die combinatie levert een buitengewoon vermakelijke avond op. Het gaat helemaal nergens over en toch kent de voorstelling geniale momenten. De losse scènes, die op het eerste gezicht niet echt een draadje met elkaar hebben, bevatten heerlijk humoristische dialogen. Dankzij de timing en acteerkwaliteiten van de spelers is het ook echt grappig. Hoewel het absurdisme van Schippers hier en daar wat melig dreigt te worden, houden de heren en dame het publiek scherp.
Het begint met een sketch waarin de toeschouwer niet alleen op absurditeit wordt getracteerd, maar ook op een rijk taalgebruik. Een man zit eenzaam aan een tafeltje in een restaurant. Ondertussen klinkt ‘niets-aan-de-hand-muzak’. Na eindeloos lang wachten op zijn eten is de man het zo zat dat hij bij de ober buitenissige delicatessen als ‘gegaarde nuchtere kalfshersenspinsels’ en ‘gevulde hondenkop, afgemaakt met een stuk touw’ te bestellen. De desinteresse van de ober, in combinatie met het absurdisme, doet denken aan de film ‘Ober!’ van Alex van Warmerdam.
Elke scène speelt zich af op een andere locatie. Op één karakter na, komen de personages niet terug in de verschillende sketches. De combinatie van de twee oudere, harrewarrende heren en de jonge actrice Mareille Labohm is verrassend. De oeverloze discussies krijgen daardoor een interessante spanning. Dat levert sterke scènes op, bijvoorbeeld waarin Kees Hulst de communicatiestudente die hem even komt waarschuwen voor geluidsoverlast, op alle mogelijke manieren op bezoek probeert te houden. Maar of hij haar nu een breezer aanbiedt of dreigt de politie te bellen, ze blijft totaal onbereikbaar voor hem. Ook mooi is de scène waarin Labohm komt auditeren met het liedje ‘Wat een lul’. Best een swingend lied, mooi gezongen en grappig van de lulligheid. Het meisje krijgt hierin een mooie, cynische rol terwijl de heren maar wat flauwe grappen maken en zichzelf nogal geweldig vinden.
Een element dat in elke sketch terugkomt, is het extreem doortrekken van het alledaagse. Onverwachte reacties op normale, voor iedereen begrijpelijke uitdrukkingen zorgen tevens voor de nodige hilariteit. Het lukt de spelers om de meest bizarre gesprekswendingen tot de gewoonste zaak van de wereld doen lijken. “Heeft u haast? U boft maar! Ik heb geen haast. Niet iedereen kan alles hebben…” Ook kan de toeschouwer genieten van woordgrapjes als ‘feministisch golvende vrouwen’. De verschillende soorten humor worden gecombineerd in een sketch waarin uitsluitend onbegrijpelijke taal gesproken wordt. Niet echt een noviteit en bijvoorbeeld al eens door Hans Teeuwen gedaan, maar door de sterke uitvoering blijft het grappig. Een ander – helaas minder sterk uitgewerkt – element is het spelen met tegenstellingen, bijvoorbeeld in de scène waarin een gevierd pianist een banaal appeltje eet en het klokhuis wegkeilt.
De kracht van de voorstelling schuilt in die combinatie van alledaags en bizar. De karakters en situaties in ‘Wat nu weer’ zijn stuk voor stuk herkenbaar en alles krijgt een absurdistische draai. De voorstelling kent geen doorlopend verhaal en al helemaal geen moraal of diepere lading. De sketches zijn los, schijnbaar intuïtief met elkaar verbonden. De drie acteurs geven precies wat nodig is om de teksten van Wim T. Schippers grappig te laten zijn.

Gezien:
‘Wat nu weer’, Wim T. Schippers
17 april 2009. LAKtheater, Leiden
Voor meer informatie en speellijst, zie www.watnuweer.com