Levin Sketch
BAFF

Smaakvolle hilariteit in Levin Sketch

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (11) / open doekje (6) /applaus (8) /beleefd applausje (1) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (26)

Recensie door Mayke Klomp

De voorstelling ‘Levin Sketch’ bestaat, zoals de naam al zegt, uit sketches uit het werk van de Israëlische theaterauteur Hanoch Levin. De anekdotische scènes over banale situaties met onbeduidende dialogen geven een humoristische kijk op de menselijke onwetendheid en verlorenheid.

Een man belt zijn ex van dertig jaar geleden op; of ze zich hem nog kan herinneren. Het gesprek staat op een band en de acteurs playbacken. De dialoog is eigenlijk niet eens zo ongeloofwaardig, maar de ontwapenende mimiek van Jef Hoogmartens zorgt gelijk voor een komische sfeer. Het publiek lacht, maar ondertussen wordt de man wel afgewezen door zijn oude liefde die zegt hem al lang vergeten te zijn. De tragiek onder de briljant gespeelde hilariteit is de rode draad door deze voorstelling.
Een vijftiental sketches volgen elkaar op, en stuk voor stuk staan ze als een huis. Sommige zijn leuker dan anderen maar ze zijn allemaal goed geschreven, absurd, tragikomisch en hysterisch gespeeld. Rilke Eyckermans steekt een filosofische monoloog af over haar ongeboren kind Brunootje. Ze vraagt zich af wanneer ze het Brunootje kan noemen, en wanneer de respectievelijke benamingen embryootje, lijkje, kadavertje, skeletje en celletje toch gepaster zijn.
Onder de schijnbare onbenulligheid van haar gedachtegang gaat een existentiële vraag naar het menselijke bestaan schuil. Veel soortgelijke vraagstukken worden zo ongemerkt aangesneden in ‘Levin Sketch’. Zo wordt de moederloosheid van het volwassen bestaan in de geïndividualiseerde samenleving bevraagd in een sketch over de service in een hotel. Het belang van bewonderen en bewonderd worden laten ze zien in een sketch over een man die jaloers is op andermans relatie. Ook de diepste menselijke angsten en fetisjistische droomwensen komen aan bod in sketches over een verkeerde aansluiting van het darmkanaal aan de plasbuis, het moeten trouwen met een tandloze oude weduwe uit Calcutta, en het krijgen van een reuze hotdog van een verkoper die daarna transformeert in Caroline van Monaco.
Ook al is het meeste wat gezegd wordt grote onzin, bijvoorbeeld dat de aarde plat is of dat “drollen leiden tot velden van angst”, het wordt allemaal zo levendig en beeldend verteld dat je niet anders kunt dan erin meegaan. Want hoe weten we echt zeker dat onze ingewanden niet uit ons lijf kunnen vallen, dat Australië echt bestaat aan de andere kant van de wereld, en wat er gebeurt met Brunootje als hij ophoudt te bestaan? De mens valt ten prooi aan onwetendheid zo gauw ze de keuze maakt voor een goddeloze wereld. Hier wordt op een ludieke manier naar verwezen.
Het decor en de kostuums zijn strak en smaakvol in zwart en wit. De onderste meter van de zwarte achterwand is van glas met daarachter een spiegel. Op een gegeven moment gaan de acteurs erachter staan, kleden zich uit en nemen een douche. Het publiek ziet alleen vier paar benen. Aan de buitenkant hangt ook een douchekop en af en toe gaat deze plotseling aan. Ook vallen er opeens pingpongballetjes uit het plafond naar beneden. Deze theatrale effecten hebben geen meerwaarde, maar als Hoogmartens dan cynisch en nat van de douche opmerkt: “Wat is daar de meerwaarde van?” is het een bevestiging van de droge humor in deze voorstelling.
Hoogmartens, Eyckermans, Ina Geerts, Michaël Pas en de Bulgaarse regisseur Galin Stoev leveren en heerlijke voorstelling af. Vooral Hoogmartens steelt de show. Zijn oud vrouwtje uit Calcutta doet de helft van de zaal nabulderen, nog nadat de acteurs hun applaus in ontvangst hebben genomen.

Gezien:
‘Levin Sketch’, BAFF
7 mei, BAFFbis, Antwerpen
Voor achtergrondinformatie: www.theaterwiki.nl
De speellijst is te vinden op: www.baff.be