Eloge du Poil
Compagnie B.A.L.
Festivals: Oerol

Pratende dierenschedels en sierlijke choreografieën

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Maaike Glerum

In een loods in Halfweg op Terschelling West is het publiek te gast in het domein van een bijzondere dame. Het Franse gezelschap Compagnie B.A.L. brengt met ‘Eloge du Poil’ van een poëtisch ogende mix van sierlijke choreografieën en surrealistische taferelen. Een voorstelling als een chocolaatje waarvan de bitterzoete smaak nog lang op je tong achterblijft.

In haar witte jurk cirkelt een jonge vrouw over het houten podium. Behendig klemt ze de daarop uitgestrooide schelpen tussen haar tenen en brengt haar been via haar rug omhoog. Met een sierlijke boog laat ze de schelpen in een grote bak vallen die op haar hoofd balanceert. Haar gratie, lenigheid en tengere gestalte passen perfect bij een beeldschone danseres die zo uit een sprookje van 1001 nacht. Maar met deze vrouw is iets vreemds aan de hand: ze heeft een baard.
Vanaf haar tienerjaren, toen haar gezichtsbeharing voor het eerst begon te groeien, is deze bebaarde dame een graag geziene attractie op jaarmarkten. In ‘Eloge du Poil’ (‘Ode aan de behaardheid’) is het publiek te gast in haar domein. De voorstelling begint vrolijk, bijna variété-achtig. De dame imponeert de zaal met een messenwerpact, slingert lachend een autoband in het rond en verleidt haar publiek met sambaballen. Als een volleerd poppenspeelster brengt ze de schedels van een ram en een das tot leven. Uit de gesprekken die ze met haar dode vrienden voert, blijkt dat ze zich bij hen onder gelijkgestemde zielen voelt. In de wereld van de levenden ziet men haar slechts als uitzondering op de regel, iemand die nergens bijhoort. Aanvankelijk koketteert de bebaarde dame met deze status. Ze roept de vrouwen in het publiek zelfs op om hun baard te laten staan. Maar gaandeweg blijkt steeds duidelijker hoezeer ze verlangt naar verlossing. Terwijl ze met perfecte beheersing een eierdooier over haar lichaam laat dwalen (“Een geschenk aan het ongeboren wezen dat voor één keer het leven mag zien waaraan het ontsnapt”) maakt ze zich op voor haar definitieve verdwijntruc.
Dat dit verhaal over een redelijk zonderling personage niet ongeloofwaardig wordt, dankt ‘Eloge du Poil’ vooral aan het vakmanschap van actrice en tekstschrijver Jeanne Mordoj. Ze vertolkt haar personage ontwapenend en zichtbaar met liefde en weet van de bebaarde vrouw een echt mens te maken, die je het liefst in je armen zou willen sluiten. Toch word je je in de loop van de voorstelling steeds meer bewust van de rol die jou als toeschouwer is toebedeeld. Aanvankelijk voel je je blij vereerd dat je in het domein van de bebaarde dame mag toetreden. Maar naarmate de scènes steeds surrealistischer worden – met als hoogtepunt een koor van dierenschedels dat op volle sterke een requiem vertolkt - besef je dat je in feite geen haar beter bent dan het jaarmarktpubliek. De spanning die dit bewustzijn oproept, maakt dat het verhaal van de bebaarde vrouw je niet loslaat. Deze voorstelling is als een chocolaatje, waarvan de bitterzoete smaak nog lang op je tong achterblijft.

‘Eloge du Poil’ van Compagnie B.A.L.
Gezien: 19 juni 2009, Loods Smit & De Boer, Halfweg (Terschelling West).
Speellijst: www.oerol.nl