Airport kids
Lola Arias & Stefan Kaegi

Jonge levens worden beïnvloed in ‘Airport Kids’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Mayke Klomp

Veel kinderen groeien niet op in een stabiele omgeving. Als hun ouders verhuizen reizen ze automatisch mee. Ze komen in aanraking met nieuwe talen en culturen, en staan bekend om hun mateloze aanpassingvermogen. Dit zijn ‘Airport Kids’. Lola Arias en Stafan Kaegi plukten een aantal van deze jonge wereldburgers uit hun onnatuurlijke habitat en tonen ons een glimp van hun korte grenzenloze levens.

Negen kinderen tussen de 7 en 14 jaar veroveren het podium. Ze zijn uit alle windstreken afkomstig. Nu wonen ze in het Zwitserse Lausanne, maar ze hebben allemaal al in minstens twee andere landen gewoond. Er zijn kinderen van expats die een internationale school bezoeken, maar ook kinderen die zijn gevlucht of geadopteerd. Het feit dat ze in het kader van een internationale theatertour nu de Antwerpse Singel aandoen is op zich al een bewijs van hun grote flexibiliteit. Als zichzelf staan ze op de bühne, maar schikken zich toch in de kaderende regie van Kaegi en Arias. Het resultaat is een innemend spel tussen fictionalisering en werkelijkheid, tussen kinderlijke speelsheid en het raamwerk van de theatermakers.
Stefan Kaegi is een van de oprichters van Rimini Protokoll. Dit gezelschap staat bekend om zijn samenwerking met amateurspelers die ‘specialist’ zijn in het onderwerp van de voorstelling. Zo probeert Kaegi de werkelijkheid op het podium te brengen. Ook in ‘Airport Kids’ zijn de spelers tegelijk het onderwerp. Alle kindjes vertellen hun verhaal. De vroegwijze Kristina uit Rusland trotseert het leven met haar tennisracket, de enthousiaste Julien is cynisch over de toekomst van de Chinezen op de wereld, en de kleine Canadese Juliette is vastbesloten een beroemde concertvioliste te worden, net als haar moeder. Rondom de verhalen, die door Arias gespekt zijn met lichtpoëtische zinsneden, wordt een betekenisvolle enscenering gebouwd. Iedereen heeft een gezellig eigen plekje in een kleine container, in wat eruitziet als een transportloods. Dit impliceert een kil en eenzaam lot. Toch lijkt dit een projectie van de toeschouwer op de situatie van deze kinderen, want zijzelf schijnen er geen problemen mee te hebben. Ze weten niet beter dan dat dit hun leven is en zijn geborgen in hun afzonderlijke kamertjes. Ieder op hun eigen manier vertellen ze de geschiedenis van hun ouders en hun natie, zonder daar het fijne van te weten. Deze geschiedenis is nog maar een schaduw van hun identiteit. In hun werkelijkheid wordt de oorlog in Angola in een adem genoemd met een klein viooltje uit Wenen. Deze onschuldige samensmelting van geschiedenis geeft een positief beeld van hoe verschillende culturen probleemloos samen zouden kunnen leven.
Het meest opzienbarende van deze voorstelling is hoe de kinderen erin slagen een overtuigende acteerprestatie neer te zetten zonder dat ze vergeten zichzelf te blijven. Het zijn geen kindacteurs maar echte kinderen die genieten van de apenkooi die de theatermakers voor hen hebben uitgezet. Ze zijn ook nog eens getalenteerde musici. De stoere rocknummers die worden gespeeld vloeien moeiteloos voort uit hun creatieve spel, hebben een volwassen sound en zijn indrukwekkend strak uitgevoerd. Liedjes zoals de ‘International School Song’ zijn bovendien rechtstreeks uit hun leven gegrepen wat het heel echt maakt. Ook in de afzonderlijke monologen gooien de ‘kids’ hun persoonlijkheid in de strijd.
Er zijn vele onderzoeken gedaan naar de levenspaden van de ‘Airport Kids’ of ‘Derde-Cultuur-Kinderen.’ Zo hebben ze vaker internationale carrières, hechten ze veel waarde aan familie en hebben ze meer kans op een depressie. Maar deze negen kinderen zal het nog allemaal worst wezen. Ze zijn waar ze zijn, hebben elkaar en de kans om meer van de wereld te zien dan een gemiddeld mens in een heel leven. In deze voorstelling tonen en beïnvloeden Arias en Kaegi een werkelijkheid, want ook wanneer de tournee al is afgelopen gaan de verhalen door.

Gezien:

‘Airport Kids’, Lola Arias & Stefan Kaegi
Datum, theater, plaats
Voor achtergrondinformatie: www.theaterwiki.nl
De speellijst is te vinden op: www.desingel.be
Foto: Mario Del Curto