Galapagos
Abattoir Fermé

Horrortheater op de grens van het aanvaardbare

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (3) /applaus (1) /beleefd applausje (10) / geen applaus (11) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Judith Blankenberg

Abattoir Fermé bestaat 10 jaar. Het Mechelse collectief viert haar jubileum met een tournee van ‘Galapagos’, naar eigen zeggen één van de sleutelproducties uit het oeuvre. Voor wie meer van Abattoir Fermé gezien heeft, weet dat de voorstelling garant zal staan voor een avond die balanceert op de grens van schoonheid en gruwel. ‘Galapagos’ stelt niet teleur en houdt het publiek in de greep met sterke beelden en uitgebreide verhandelingen.

Ook in deze voorstelling eisen de acteurs veel van zichzelf. Het begint met een man die aan zijn benen op zijn kop hangt en als een pendule heen en weer slingert. Als hij bijna stil hangt, krijgt hij weer een zwiep. Dit is nog maar een begin van een tocht die langs een onguur hotel, de evolutietheorie en sm-seks leidt. De speelstijl van Tine Van den Wyngaert en Pepijn Caudron is uiterst precies. Ze spelen diverse dubbelrollen, waarbij niet alle personages even duidelijk zijn. Ze kunnen vooral op het niveau van associaties aan elkaar gekoppeld worden. De trefzekerheid van de acteurs zorgt ervoor dat het associatievermogen van het publiek wordt aangewakkerd en op scherp blijft staan tot het einde van de voorstelling.
Abattoir Fermé zoekt in haar voorstellingen naar een eigen dramaturgie, waarin ze filmische kenmerken verweven met het fysieke aspect van theater. De betoverende beelden intrigeren door het oproepen van betekenissen die aan het denken zetten. Deze sleutelproductie toont hoe Abattoir Fermé dit bereikt met een voorstelling, waarin ook tekst een belangrijke rol heeft. Het decor daarentegen is zeer sober: toneelgordijnen, een antieke schilderijlijst en een tandartsbed zijn voldoende om lugubere plekken en situaties op te roepen. Voeg daaraan een strakke muziekcompilatie toe en de elementen waarmee Abattoir Fermé een eigen universum schept waarin alles mogelijk is, zijn compleet.
Het spel is één van de belangrijkste krachten in ‘Galapagos’. De acteurs deinzen voor niets terug: ze steken een pingpongballetje in hun gat en een vinger in de keel. Ze dreigen daarmee over de grens van het aanvaardbare te gaan, want ging theater niet over de illusie? Hoewel Abattoir Fermé graag choqueert, zijn de fysieke uitputtingsslagen van de acteurs ook inhoudelijk nodig. Het roept de vraag op of deze figuren wel nageslacht zouden moeten voortbrengen. In deze voorstelling wordt een apocalyptische wereld geschetst waarin de evolutie en voortplanting aan de orde wordt gesteld. Het is lastig om precies vat te krijgen op de boodschap, maar de combinatie van een fascinerende speelstijl met een belangwekkende thematiek geeft genoeg stof om over na te denken.

Gezien:
Galapagos, Abattoir Fermé
18 november 2009, Rotterdamse Schouwburg, Rotterdam
Voor achtergrondinformatie: www.theaterwiki.nl en www.abattoirferme.be
Foto: Stef Lernous