Een frisse wind
Droog Brood

Ongemak centraal in vijfde Droog Brood

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (11) / open doekje (2) /applaus (15) /beleefd applausje (8) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (17)

Recensie door Cisly Burcksen

‘Een frisse wind’ is alweer de vijfde voorstelling van het cabaretduo Droog Brood. Opnieuw presenteren Bas Hoeflaak en Peter van de Witte een bonte verzameling absurdistische sketches, die vervreemding als het voornaamste doel lijken te hebben. Zonder enige boodschap of diepere lading leiden herkenbare situaties op kantoor of in de discotheek tot bizarre conversaties of ontwikkelingen.

Elke scène gaat uit van een ontmoeting, interactie tussen mensen. Dat het contact niet altijd vlekkeloos verloopt, spreekt voor zich. De twee heren van Droog Brood zijn meesters in het uit de context rukken van alledaagse, maar ook gevoelige onderwerpen en weten hier - schijnbaar moeiteloos - hilarische sketches van te maken. Deze draaien meestal om ongemak, fysiek dan wel communicatief. Het sobere, strakke decor, dat alleen uit een muurtje en drie wc-potten bestaat, vormt het ruimtelijke uitgangspunt voor elke scène. De blauwe verlichting geeft het geheel iets klinisch, alsof de ontmoetingen een soort wetenschappelijke experimenten zijn. Pijnlijke situaties worden daarbij niet geschuwd.
Neem nu de man die zijn beste vriend vraagt om een nier aan hem af te staan. In plaats van een vriendelijke, beargumenteerde afwijzing van het verzoek, gaat de beoogde donor helemaal uit zijn dak. Wat wil zijn vriend nog meer allemaal van hem hebben? Is het soms de grote Bas Hoeflaak Orgaanverdeelshow? De man vindt het een egoïstisch verzoek en bestempelt zijn maat acuut tot ‘vage kennis’. Minstens zo schrijnend en absurd komisch is de speech van de directeur wiens bedrijf een ramp heeft veroorzaakt. Omslachtig, met veel microfoongekraak en pauzes doet hij zijn verhaal, met als hoogtepunt zijn antwoord op de vraag of hij nog iets gaat doen voor de slachtoffers: “Grappig dat u dat vraagt. Nee, dat vinden we een beetje te duur.”
De voorstelling heeft vaart en lijkt als een achtbaan van de ene naar de andere sketch door te stoten. Helaas kent ‘Een frisse wind’ ook zijn zwakkere momenten. Het zwaktebod van de poep- en pieshumor weten Hoeflaak en Van de Witte dankzij hun mimekunsten nog sterk om te smeden tot een sterke sketch. Maar pas echt smakeloos zijn de verhandelingen over bakkersvrouwen en fietsenmaaksters die en passant nog wat extra ‘service’ willen leveren. De verhalen zijn flauw, langdradig en vallen uit de toon in het scala aan briljante sketches. Ze lijken ertussen gepropt om even makkelijk te kunnen scoren.
Gelukkig laat de slotscène een heel andere kant van het duo zien. Wanneer de heren, begeleid door een stemmig klassiek muziekje, opkomen met een lampenkap op hun hoofd en elkaar vervolgens liefdevol afsoppen, krijgt het publiek weer een heel andere kant van hen te zien. Een licht poëtische scène, die natuurlijk ook weer grappig en tegelijkertijd vervreemdend is. Dit alles maakt ‘Een frisse wind’ een veelzijdig, verrassend programma, dat met de vertrouwde dosis absurdisme ook weer een echte Droog Brood is.

Gezien:
‘Een frisse wind’, Droog Brood
20 november, Theater Bellevue, Amsterdam (première)
Voor achtergrondinformatie: www.theaterwiki.nl
De speellijst is te vinden op: www.droogbrood.nl
Foto: Bob Bronshof