De geheime tuin
M-Lab productie
7+

‘De geheime tuin’ betovert ook in M-Lab

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een:
staande ovatie (8) / open doekje (5) /applaus (12) /beleefd applausje (4) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (5).

Recensie door Marie-Paule Fritschy

Voor liefhebbers van Frances Hodgson Burnetts klassieker ‘De geheime tuin’ is het even schrikken: M-Lab heeft de tekst grondig vernederlandst. Hoofdpersoon Mary heet Marie en verhuist niet van India naar Engeland, maar van Indië naar Nederland. Het is niet van invloed op de magische aantrekkingskracht van de geheime tuin. Daarin bloeien, ook in M-Labs Nederlandse musicalversie, zelfs de grootste pessimisten op.

Frances Hodgson Burnett (1849-1924) schreef ‘De geheime tuin’ in 1911. De klassieker boeit en ontroert jong en oud al bijna een eeuw. Het in 2007 opgerichte M-Lab is een laboratorium dat jonge muziektheatertalenten, uit in dit geval de ‘De geheime tuin’, produceert en een podium biedt. De toeters en bellen die megamusicalproducties kenmerken ontbreken in M-Lab producties. Daarin staat het verhaal centraal.
Het is daarom even schrikken als blijkt dat Eva K. Mathijssen, schrijfster van het script en de liedteksten, het verhaal volledig heeft vernederlandst. Ineens heet hoofdpersoon Mary Marie en komt ze na het overlijden van haar ouders niet bij haar oom op een Engels landgoed te wonen, maar in Den Haag. Het is niet haar ayah in India die haar heeft leren tellen, maar haar baboe in Indië. Was het nodig om het verhaal te vernederlandsen? Nee. Maar erg is het ook niet, want naamsveranderingen doen geen afbreuk aan de essentie: het opbloeien in de geheime tuin.
Als de voorstelling begint klaagt Marie, gespeeld door Karin Bos, over haar nieuwe onderkomen, het deprimerend donkere huis van haar oom met misschien wel honderd kamers en een enorme tuin. Marie vindt niets en niemand aardig, al maken Bos’ jonge, lenteblije uitstraling en heldere stem dat moeilijk om te geloven… Gelukkig is die zure fase snel voorbij als Marie kennis maakt met de half-Indische Budi. Budi, vertolkt door spring-in-’t-veld David Hardenberg, leert haar dat je op bloten voeten met de dieren kunt praten. En zo komt het dat een roodborstje Marie de weg wijst naar de geheime tuin.
Bij slecht weer – en dat is het nogal eens in Nederland – blijft Marie binnen. Ook in huis valt het nodige te ontdekken. Want waar komt dat gehuil vandaan? Dankzij een viertal verrijdbare schuifdeuren is het net of Marie voortdurend langs nieuwe deuren loopt. Een mooie vondst, en doordat het zo donker is nog spannend ook. Zeker als het portret van Lelie, haar tante, tot leven lijkt te komen en Marie de weg wijst naar Corneel. Corneel, krachtig gespeeld door Jeroen Voorhorst, is Maries even oude neefje. Een ziekelijk jongetje, dat nog nooit zijn bed uit is geweest en ervan is overtuigd dat hij doodgaat. Marie, dankzij de geheime tuin inmiddels aardig opgebloeid, verklaart Corneel voor gek en dwingt hem naar buiten.
Langzaam maar zeker wordt het lichter op toneel. En met de lente in aantocht is er ineens ook kleur te ontwaren. Evenals megamusicals kent ook ‘De geheime tuin’ een finale: de complete cast brengt, in de geheime tuin, een ode aan de lente. Enorme, openklappende waaiers verrijken de geheime tuin met alle kleuren van de regenboog. Er wordt een slotlied gezongen. Hoge noten worden niet door iedereen zuiver gehaald, maar de lekker in het gehoor liggende melodietjes, gecomponeerd door niemand minder dan Paul de Munnik, maken de muziek over het geheel genomen zeker musicalwaardig. Tel daar de magische aantrekkingskracht van de geheime tuin bij op en de reden voor een bezoekje aan M-Lab is zonneklaar.

Gezien:
‘De geheime tuin’, M-Lab productie, 7+
12 december, M-Lab, Amsterdam
Meer informatie: www.m-lab.nl
Beeld: Bob Bronshoff