Winterparade

Winterparade haalt oude koeien uit de sloot

Verslag door Marie-Paule Fritschy

“Als we leren met elkaar het verkeer te regelen, dan wordt het net zo gezellig en spannend als in New York.” Creatief directeur Terts Brinkhoff kan het niet laten te verwijzen naar het ‘New Island Festival’, dat afgelopen zomer plaatsvond in New York en mede door hem was samengesteld. Het ‘New Island Festival’ was een succes (meer dan 25.000 bezoekers), maar een vergelijking met de Amsterdamse Winterparade is onzin. Rondrijdende kerststalletjes hebben weinig tot niets gemeen met yellow cabs, en waarom het in de Gashouder perse net zo gezellig moet worden als op Governors Island is onduidelijk. De Winterparade is niets meer dan de naam doet vermoeden: korte, kwalitatief niet altijd even hoogwaardige, acts in kerststalletjes en heerlijke, sfeervol bereide, winterse kost uit de mobiele keuken van cateringwonder André Amaro.

Na een woord van welkom door creatief directeur Terst Brinkhoff wordt gezamenlijk de 55-armige kaarsenluchter ontstoken en gaat de Winterparade van start. Onder de kaarsenluchter wordt gegeten, gedronken en gedanst en daaromheen staan kerststalletjes waarin acts worden uitgevoerd. De meeste acts worden zo’n drie keer per avond gespeeld, zodat je als bezoeker zelf kunt bepalen hoeveel acts je bekijkt en in welke volgorde.
Traditiegetrouw maken makers parade, al vat de een dat wat artistieker op dan de ander. Claudia Christern van Opera Minora loopt simpelweg alle tafeltjes af en haalt eters over de streep met de mededeling dat ze “het bord gewoon mee mogen nemen”. Christern presenteert ‘Stand-up Opera’ een geslaagde show waarin publiek mag beslissen hoe de opera eruit komt te zien, “want als u mee mag doen, dan is het leuk”. Dat laten de bezoekers zich geen twee keer zeggen en dus vertolken een sopraan en een bariton even later een dwarse puber en een regelneef-die-zijn-heup-breekt, in een verpleegtehuis. Een pianist brengt bekende operaduetten ten gehore, uit onder meer ‘Carmen’, waarop de solisten ter plekke – heel knap – nieuwe teksten verzinnen.
Roos Hoogland, van Feikes Huis, hoeft haar stek niet te verlaten om publiek te trekken. Met handpop Ruk, een prins met een angstaanjagend vooruitwijkende kin, playbackt zij toepasselijk ‘Kiss’ van Prince. Wat je ziet is wat je krijgt: ‘Pluk en Ruk’ is een tot in detail uitgedachte poppentheateract over een prins en een prinsesje. Prinsesje Pluk woont op een vuilnisbelt in een opvallend schitterend, zilverglimmend jurkje, dat nog mooier wordt als blijkt dat ze er een vies, vlekkerig broekje onder draagt. Behalve met details speelt Hoogland ook met rijm. Pluk ontmoet prins Ruk, die ze gedurende de act al rijmend over probeert te halen tot doktertjespelen, en uiteraard ook een sprookjesachtige kus.
Publiekstrekker van de Winterparade is Helena 105, de koe van Jacob Rens. Helena 105 is een koe zoals een koe hoort te zijn: groot, gevlekt en mak als een lammetje. Als Rens met Helena 105 door de Gashouder kuiert heeft hij nog voor hij bij de stal terug is al genoeg aanhangers voor een volle zaal. In ‘New York!’ vertelt Rens hoeveel meer moeite het hem kostte om een koe op Governors Island te krijgen. Meer dan een promopraatje voor het ‘New Island Festival’ dat allang voorbij is, is ‘New York!’ niet. Gelukkig laat Helena 105 zich ondertussen gewillig aaien.
‘New York!’ is niet de enige tegenvaller. Rogier Schippers komt in ‘Het Ware Kerstverhaal’ niet verder dan een flauwe parodie op het kerstverhaal, met een zogenaamde “live bevalling” in Bethlehem Holiday Inn en een hoop geschreeuw over voetbal (?) en de komst van de Messias. Zijn geschreeuw overstemt verleidelijk saxofoonspel van Eefje Benning, hopelijk zijn de rollen volgend jaar omgedraaid. Ook de dames van Theatergroep Ponies schreeuwen veel gebakken lucht. In ‘Coach!’ zijn bezoekers getuige van een kerstdiner waarin actrices Lize van Olden en Anna Hermanns al hun grieven op tafel gooien. Borstvergroting, echtscheiding…
Bij de eetstalletjes van cateraar André Amaro is het beter toeven. Bezoekers hoeven er geen stap voor te verzetten want Amaro en zijn medewerkers rollen, met een eetstalletjes of op rolschaatsen, vanzelf op je af. Wie geen behoefte heeft aan oude koeien uit de sloot, of flauwiteiten in een kerststal: neem plaats onder de kaarsenluchter en geniet, op z’n Amsterdams, van de mobiele keuken van wondercateraar Amaro.

Gezien:
‘Winterparade’, Mobile Arts
16 december, Gashouder, Amsterdam
Meer informatie: www.winterparade.nl
Beeld:Bas Uterwijk