Kim Zonneveld

Zonneveld: "Theatermaken is ultiem communiceren"

Kim Zonneveld (26-08-79) maakt deel uit van theatergroep PlayBack, waarmee ze langs zalen en scholen toert met de interactieve voorstelling HIT. Bovendien is ze regisseur van Johannes Speelt, het jongerengezelschap van de . Daar maakte ze onder meer de voorstelling ‘Eerste liefde’, die binnenkort in reprise gaat binnen de Serie Nieuwe Theatermakers. Bovendien maakt ze met Johannes Speelt twee nieuwe voorstellingen, ‘Suzy Q’ en ‘Bonnie en Clyde’, die op 6, 7 en 8 januari in de Bossche Verkadefabriek staan.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik ben een theatermaker die op verschillende manieren verhalen vertelt. Ik probeer mensen te raken door ze dicht op de huid te zitten en ze vervolgens een bevrijdende ervaring te geven.
Met theatergroep PlayBack proberen we verhalen te vertellen die dicht bij de realiteit staan. Deze kunnen voor een deel op waarheid berusten. Wij zoeken naar manieren om deze verhalen theatraal te maken. We gaan met onze voorstellingen naar locaties toe waar deze verhalen zich afspelen en proberen na afloop of vooraf met het publiek in discussie te gaan over de inhoud. Het komt ook vaak voor dat het publiek deel mag nemen aan de voorstelling. Niet als acteur maar als zichzelf, met zijn eigen mening. Wij maken voornamelijk theater op aanvraag. Als er instellingen zijn die zaken bespreekbaar willen maken, helpen wij door hun verhaal op de planken te zetten. Verder komen er binnen PlayBack steeds meer ideeën om maatschappelijke en filosofische zaken zelf bespreekbaar te maken.
Binnen theatergroep PlayBack verbind ik me persoonlijk met mijn publiek, ik ben onder de mensen  en ik doe  inspiratie op. Deze inspiratie gebruik ik om voorstellingen te maken in de theaters. Dan kan het publiek naar mijn verhalen luisteren, en hoop ik dat ik ze kan raken.
Naast de vaste dingen voor PlayBack en de Wetten van Kepler verbind ik me soms freelance aan projecten of zet zelf projecten op. Zo heb ik me als speler verbonden aan de kindervoorstelling ‘Oink’ van het Lab en als maker en speler maakte ik de voorstelling ‘C’est ca, oui c’est ca’ bij de Wetten van Kepler.”

Wat maakt je werk bevredigend - of niet?
“Het is bevredigend om je eigen ideeën en gedachten als materiaal te mogen gebruiken. Zonder baas en zelfstandig en vrij te mogen werken en hiervoor waardering te krijgen. Mijn zoektocht binnen het theater vind ik boeiend, breed en onuitputtelijk. Ik probeer voortdurend in ontwikkeling te zijn.
Ik vind het wel moeilijk om altijd geduldig te zijn of het mogelijk is ideeën en concepten te verwezenlijken.”

Waar put je inspiratie uit?
“Ik haal inspiratie uit krant en tv. Maar het meest word ik aan het denken gezet door gesprekken met mensen. Met vreemden of bekenden, op straat, in de trein, op reis, met vrienden in de kroeg en binnen mijn werk word ik door mensen geïnspireerd.”

Heb je een muze en wat betekent hij/zij voor je?
“Ik ken niet iemand die mij op alle mogelijke manieren zou inspireren.”

Wat is het naarste dat je ooit in je werk is overkomen?
“Ik vind het heel vervelend als mensen hun afspraken niet nakomen.”

Wat is het leukste dat je ooit in je werk is overkomen?
“Ik vind het heel bijzonder als ik in de zaal naar mijn eigen voorstelling kijk, samen met het publiek, en ik merk dat keuzes van mij in de voorstelling ze raken. Ik vind dit een ultieme manier van communiceren.”

Wat wil je als je ‘later groot bent’ zeker nog doen?
“Ik wil ooit nog een voorstelling maken die over de hele wereld mag spelen. Verder zou ik ooit nog graag een boekje schrijven met mijn opvattingen en ideeën over het theater. Ik hou van grote dromen, deze houden mij op de been.”

| | 19-11-2005 | 0 reacties | reageer