Club Calotte Special

Weinig Waits op Waits-avond – en da’s maar goed ook

17 februari 2006 – Verslag door Gigi Schuiten

Club Calotte, het maandelijkse muziekevenement van Theater Bellevue in Amsterdam, stond afgelopen maandag in het teken van zanger Tom Waits. Liefst vijfendertig bekende en minder bekende (theater)muzikanten stonden in deze speciale editie van het strak programmeerde ZAPP-podium van gastheer Arend Bouwmeester. Hoe vrij het thema geïnterpreteerd kon worden, bleek uit het opvallend lage gehalte Waitssongs. En dat was achteraf gezien waarschijnlijk maar goed ook want de enkeling die probeerde de grootmeester te imiteren, had dat veel en veel beter kunnen laten.

Tijdens zijn laatste optreden in Nederland zong Waits, tot hilariteit van velen, door een megafoon. “Daar kan ik mee scoren”, moet de presentator van Club Calotte Special gedacht hebben maar hij had er beter een microfoon bij kunnen nemen. Nu kost het hem moeite om zich verstaanbaar te maken in de bijna afgeladen grote zaal van het theater. Een zaal waar deze keer voor de gelegenheid een bar is geïmproviseerd en waar, in de traditie van Waits, niet alleen flink gedronken maar ook stevig gerookt wordt. Geen onderuitgezakt publiek op een tribune maar een staande en, naar gelang de kwaliteit van het optreden van de muzikanten, enthousiast meedeinende menigte.
Aan Thijs van der Poll de eer om Club Calotte Special te openen. Niet met liedjes van Tom Waits, nee de kunstenaar van projecten als het ‘Een huis vol stemmen’ en ‘Iemand / Niemand’ heeft Brecht uitgekozen om het publiek op het verkeerde been te zetten. Het ligt niet aan zijn prima stem noch aan zijn akoestische gitaarspel maar aan de zaal die nog lang niet op stoom is, dat de twee prachtige liedjes nogal lauw worden ontvangen.
Het publiekskwik stijgt voelbaar wanneer Jef Hofmeister met in zijn kielzog acteur en zanger Kees Scholten het podium opkomt. Met een ontwapenende grijns vertelt hij hoe hij bij het schrijven van het nummer een voetbalstadion in gedachten had en dat de zaal nu geacht wordt deze brullende menigte te vertegenwoordigen en mee te lalalala-en. Ook voor hen geen nummer van Waits maar een van hun eigen meeslepende levensliedjes. Het meezingen lukt, de sfeer zit erin.
Ernst van der Pasch weet te ontroeren met een sentimenteel nummer waarbij hij zichzelf begeleidt op piano en wat later die avond breekt het publiek de tent bijna af als hij met een lekker ondeugende kop een swingend nummer zingt.
Wie wat zingt en wanneer is met zoveel liedjes en muzikanten nauwelijks bij te houden. Het ene geweldige nummer gaat over in het andere, muzikanten treden af en aan en het publiek amuseert zich buitengewoon. Soms staat de zaal op zijn kop, soms is die gepast ingetogen. Opmerkelijk is dat telkens wanneer de in rode tuinbroek gestoken trompettist zijn instrument bespeelt, het publiek een energieboost lijkt te krijgen en niet meer stil kan staan.
Kees Scholten en Jef Hofmeister zorgen voor het meest indrukwekkende moment van de avond. Onversterkt, in het midden van de zaal op een kleine verhoging, zingt Scholten een droevig nummer waarbij zijn acteertalent zich niet verloochent. Het publiek is muisstil en zichtbaar ontroerd.
Maar helaas is niet alles even mooi of zelfs maar interessant. Het geschreeuw van Bob Fosko lijkt niet eens op zingen en Rood had beter niet kunnen proberen om Waits te imiteren toen hij Waltzing Mathilda zong. Hij raakt nergens aan de rauwe, zuivere kwetsbaarheid die zo kenmerkend is voor Waits. Dat Beppe Costa beter kan acteren en instrumenten kan bespelen dan zingen, wordt duidelijk in het ene nummer dat hij mag doen. Gelukkig maakt Arthur Ebeling een en ander weer helemaal goed.
Cees Geel schittert door afwezigheid en even lijkt Maarten van Roozendaal ook niet op te komen dagen. Maar tegen het einde stapt hij samen met Beatrice van der Poel, de enige dame in het gezelschap zoals ze zelf quasi verongelijkt nog even aanstipt, op het podium voor een duet. Van der Poel dirigeert de grande finale en dat had ze nou net niet hoeven doen. Hoewel het hoogst vermakelijk is om te zien hoe een podium vol mannen als brave hondjes hun pootjes in de lucht doen en naar de zwartgekouste pijpen van Van der Poel dansen, is het helemaal niet erg dat het laatste nummer het publiek goeddeels bespaard blijft doordat haar microfoon niet aanstaat. Rood als mislukte Waits-kloon hengelt onbescheiden de toegift naar zich toe, maar dan begint de zaal al leeg te lopen richting café de Smoeshaan waar veel bezoekers en muzikanten het onvermijdelijke de laatste ronde nog horen weerklinken.

Geweest: Club Calotte Special, 13 februari 2006, Theater Bellevue, Amsterdam