Giegels

Terrorisme

19 maart 2006 – Column door Gigi Schuiten

Zat ik vorige zondag in de pauze tussen twee matinees nog genietend van de voorjaarszon op het terras van café Stevens op de Nieuwmarkt; de afgelopen dagen kijk ik van achter mijn bureau weer aan tegen een akelig witte lucht. Ik eet mijn voorraadkast leeg om maar niet door de kou naar de supermarkt te hoeven en warm mijn handen zo om het uur onder de warme kraan om ze op toetsenbordtemperatuur te houden. In Villa Kakelbont, zoals ik het huis waar ik woon gekscherend noem, is het in deze maanden alleen ’s avonds echt behaaglijk en staat de collectieve verwarming overdag een paar graden te koud voor de stilzittende thuiswerkers. Ik heb het verschrikkelijk gehad met dit weer en deze aanhoudende kleurloosheid.
Mijn humeur heeft danig te lijden nu ik nog steeds geen sneeuwklokjes, krokussen of narcissen in de tuin zie en dagelijks vergeefs naar knoppen in de bomen speur. De vogels mopperen met me mee en alleen als de zon zich even laat zien, klinkt hun gekwetter en gezang vrolijk. De Indiaanse parkieten zijn het net als ik meer dan zat en wanneer ik naar hun gemorrel luister, verwacht ik dat ze ieder moment zullen besluiten om voorgoed hun biezen te pakken. En soms wil ik hetzelfde doen.

Dat is niet omdat ik, hoewel geboren in de winter, toch echt een zonnekind ben en pas tot leven kom als het boven de 18 graden is. En het is ook niet omdat ik me in huis altijd een beetje opgesloten voel en veel liever altijd buiten zou leven. Het is omdat ik me al drie dagen boos zit te maken en machteloos moet toezien hoe TheaterCentraal.nl wordt geterroriseerd.
Wie er achter de aanvallen van de zogenaamde spamrobot zit, is niet na te gaan. De kans is veel groter dat het een geautomatiseerd, onpersoonlijk offensief is dan dat iemand het echt op ons werk heeft voorzien. Maar toch krijg ik onbehagelijke kriebels telkens als er een lading e-mails in mijn postbus wordt gestort waaruit blijkt dat er opnieuw tientallen nodeloze reacties op de website zijn geplaatst.
Natuurlijk ben ik het volmondig eens met commentaren als ‘Very interesting and professional site!’, ‘This site is a lot of fun, very well designed’ en ‘Hi you have a nice homepage’. Maar inmiddels heb ik ruim 500 nonsensberichten die de echte reacties van de overzichten op site hebben verdrongen, handmatig moeten verwijderen. Het lijkt allemaal tamelijk onschadelijk en toegegeven, het is vooral lastig, vervelend en tijdrovend om ze weg te halen. Maar toch is daarmee de kous niet helemaal af.
Want hoewel dit script, want dat is het, geen effect heeft op onze - explosief stijgende, mag ik wel trots zeggen – bezoekersaantallen, heeft het wel degelijk effect op het verbruik van dataverkeer. Nu zijn deze aantallen nog prima te verhapstukken maar de ervaring op de supportforums leert, dat dit soort aanvallen vaak de voorbode zijn van nog meer en grotere bombardementen. Met soms uiteindelijk forse rekeningen van de provider voor het overschrijden van de afgesproken limieten en zelfs het uitvallen van de website ten gevolg.
Ik word daar niet vrolijk van. Ik zie er tegenop om de deur wat langer uit te gaan en wil eigenlijk voortdurend achter de computer blijven plakken om vooral maar in de gaten te houden wat die misselijke robotjes aan het doen zijn. Het maakt me verschrikkelijk boos dat er ergens iemand een dergelijk gemeen script op het internet heeft losgelaten dat nu zo aan het sollen is met onze tijd en ons werk. Alleen Moon en ik steken gemiddeld al zo’n zestig onbetaalde uren per week in de site. En dan heb ik het nog niet eens over het TC-team vol enthousiastelingen die ook allemaal een flink deel van hun vrije tijd investeren om het idealistische doel van TheaterCentraal.nl, een laagdrempelig, goedgeschreven, digitaal en interactief platform te bieden aan theaterliefhebbers, theatermakers en gezelschappen en het stimuleren van theaterbezoek in het algemeen, te verwezenlijken.
We doen dit natuurlijk vooral voor ons plezier, uit liefde voor het theater en het schrijverschap. Maar ook omdat we heel erg geloven in wat we doen, dat onze inspanningen een verschil maken en het theater, de makers en de liefhebbers ook echt ten goede komen. En dan is het als idealist wel even flink slikken om te ontdekken dat er mensen zijn, die achter hun PC dit soort schofterige programma’s bedenken en loslaten en daarmee niet alleen ons werk bemoeilijken maar het zelfs bedreigen. Vermoedelijk om geen enkele andere reden dan dat ze het kunnen. Dat maakt mijn wereld vandaag veel en veel grauwer, killer en kouder dan het winterse weer ooit zal kunnen doen.