Amora
Het Zuidelijk Toneel

Amora: bruisend hart van Theaterfestival HartsTocht

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Ivy Harkes

Een voorstelling in de openlucht, op een plein, midden in de stad. Een voorstelling over het verlies van een dierbare en de impact daarvan op een hele gemeenschap. Een voorstelling over oorlog en de dood, maar niet al te zwaarmoedig, want vol met humor. En over liefde en sex, met een knipoog. Een prachtig verhaal ondersteund door de geluiden van de stad en het ondergaan van de zon.

Een groep soldaten komt na lange tijd thuis met verlof. Ze worden opgewacht door de groep vrouwen die achter zijn gebleven in de kleine gemeenschap van het dorp. Maar niet iedereen keert terug. Leander, de zoon van generaal Hektor (Paul R. Kooij) en Iona (Raymonde de Kuyper), is omgekomen in de oorlog. De Kuyper is in haar element als rouwende, woedende en wanhopige moeder die worstelt met het verlies van haar zoon. Ook Kooij weet zijn personage sterk neer te zetten. Hij slingert tussen zijn rol als rouwende vader en die van generaal. Beste vriend Fabio (Justus van Dillen) heeft veel moeite met zijn verdriet om het verlies van zijn vriend. Daarnaast heeft hij zelf een zwaar trauma overgehouden aan de vreselijke dingen die hij heeft meegemaakt in de oorlog. Dit alles werpt een grote schaduw over het geluk tussen hem en zijn verloofde (Saar Vandenberghe), die op haar beurt juist letterlijk met haar hoofd in de wolken zit.
Lees verder >>>

Don Q (at your service)
Theater het Amsterdamse Bos

Windmolengevecht met managers

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (13) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (27)

Recensie door Celia Noordegraaf

“De enige emotie die ik voel in het theater, is ongerijmde woede, haat, en opluchting als het allemaal weer voorbij is. Dus toen ik gevraagd werd dit stuk te schrijven, heb ik daar wel even over moeten nadenken”, aldus schrijver Joris de Bruin, in de lange monoloog waarmee ‘Don Q’ opent. Op gegeven moment wordt hij op hardhandige wijze afgevoerd, waarna de voorstelling ‘echt’ begint en we het stuk zien dat hij heeft geschreven. Of is het stuk misschien van een van die andere schrijvers die in ‘Hotel Geuldal’ verblijven?

In een afgelegen hotel probeert Joris de Bruin, gespeeld door Ad Knippels, zijn writer’s block te doorbreken. Helaas wil het niet zo vlotten met zijn opdracht een stuk over Don Quichot te schrijven. Hoteleigenaar Frank, een prachtige rol van Aat Ceelen, blijkt zo zijn eigen ideeën over de bedrijfsvoering van een hotel te hebben en daarbij is de klant niet altijd koning. Gastregisseur Jeroen van den Berg schreef voor het Amsterdamse Bostheater een vermakelijke tragikomedie, waarbij de werkelijke Don Quichot slechts een reminiscentie is. Alhoewel …. met zijn uitgesproken ideeën over het reilen en zeilen van zijn hotel heeft hoteleigenaar Frank veel weg van een moderne Don Quichot. In zijn rol als trouwe nachtportier komt Dimme Treurniet qua loyaliteit dicht in de buurt van Sancho Panza evenals de vrolijke, niet zo slimme receptioniste Myrna, aanstekelijk gespeeld door Heike Wisse.
Lees verder >>>

Ksztalt
Toneelgroep Oostpool

Het onvermogen om zonder bril iets te zien

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (3) /applaus (8) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0)

Recensie door Celia Noordegraaf

“Vijf mensen op zoek naar hoe het zou zijn om zonder opgelegde patronen te leven” is de bril die Toneelgroep Oostpool het publiek meegeeft om naar de voorstelling te kijken. Het krijgt een mix van theater, literatuur, slapstick, tekst en poppentheater te zien met als rode draad het werk van de Poolse schrijver Witold Gombrowicz (190401969). “Geen touw aan vast te knopen”, oordeelt een toeschouwer na afloop. Maar wel een voorstelling waarbij je je geen seconde verveelt.

De kunstkritiek krijgt een stevige veeg uit de pan in de voorstelling. Deze gemankeerde schrijvers van de derde rang zouden zich van elk oordeel over de kunst moeten onthouden. Hoogstens kunnen zij verslag doen van hun eigen ervaringen in confrontatie met het kunstwerk, aldus de acteurs in ‘Kzstalt’. Bij deze dan: wat heb ik ervaren, wat heb ik gezien?
Allereerst de behoefte om flink over de schreef te gaan en in de overdrijving met veel humor de draak te steken met van alles en nog wat. Dat begint al in één van de eerste scènes, wanneer de maagdelijke Maria haar geliefde uitnodigt om gezellig samen aan een bod te knagen. Een zwerver heeft een steen naar haar geworpen en daarmee een oerdrift in haar wakker geroepen. Lard Adrian, Ali Ben Horsting, Maria Kraakman, Stefan Rokebrand, Erik Whien leven zich in de voorstelling heerlijk uit in spel, verkleedpartijen en muziek.
Lees verder >>>

Master en Margarita
Tryater en De Kift

In de liefde is alles geoorloofd

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (8)

Recensie door Celia Noordegraaf

‘Master & Margarita’ is een Faust-achtige vertelling, waarbij dit keer niet een man zijn ziel aan de duivel verkoopt, maar een vrouw. Margarita hoopt hiermee haar minnaar, een schrijver, terug te krijgen die in het gekkengesticht is beland. Regisseur Ira Judkovskaja bewerkte Boelgakov’s succesvolle roman tot een bont, variété-achtig spektakel. Het publiek komt ogen en ook oren tekort vooral door de geslaagde samenwerking met fanfarepunkband De Kift.

Op de meest oostelijke punt van het eiland is vlak tegen de duinen een bont openluchttheater opgebouwd. Toneelgezelschap Tryater en fanfarepunkband hebben kosten noch moeite gespaard bij het maken van het decor, de kostuums, de rekwisieten en de muziekinstrumenten. De verschillende lagen in het decor, de neonverlichting en ook de samenwerking theatergroep en muziekband zijn op zich niet zeer bijzonder, maar regisseur Ira Judkovskaja weet de voorstelling geleidelijk aan een eigen karakter te geven, vooral door de absurdistische elementen in het geheel. De schrijver op wie de getrouwde Margarita verliefd is, bevindt zich in het gekkengesticht samen met een aantal andere gekken die uit het – communistische - systeem gevallen zijn. Na een aantal vernietigende recensies gelooft hij niet meer in zijn werk en in Margarita’s liefde voor hem. De duivel – een mooie rol van Jan Arendz – biedt Margarita de kans haar minnaar terug te krijgen, als zij de koningin op zijn feest wil zijn. Aldus gereconstrueerd een helder verhaal, maar in de uitvoering doorspekt en verluchtigd met diverse absurdistische scènes en verhaallijntjes.
Lees verder >>>

We hope you, or why there are no butterflies in winter
João Evangelista

Opgemerkte realiteit

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (3) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Celia Noordegraaf

Het is niet waarschijnlijk dat theatermaker João Evangelista het werk van C. Buddingh’ en K. Schippers kent, maar mogelijk wel dat van Eugene Ionesco, Kurt Schwitters of Marcel Duchamp. Wat al deze kunstenaars gemeen hebben, is dat zij hun publiek uitnodigen op een nieuwe manier naar de werkelijkheid te kijken. Ook João Evangelista en Yen Yi-Tzu nemen de toeschouwer mee op een reis door de alledaagse werkelijkheid. De cliché-taal en cliché-gebaren van de typische reisleider die zij daarbij hanteren, werken ironisch en prikkelend. Huis aan de Werf en zijn omgeving zijn nadien nooit meer hetzelfde.

‘Als dit Ierland was, zou ik beter kijken’, luidt een bekend gedicht van C.Buddingh’. Iedereen loopt zijn dagelijks omgeving zonder nog echt te kijken voorbij, terwijl daarin vaak zoveel poëzie te vinden is. Buddingh’ en Schippers bundel ‘128 vel schrijfpapier’ uit 1967 begint met een gedicht, waarin de dichter ontdekt dat het deksel van een middelgroot potje marmite precies past op een klein potje heinz sandwich spread. ‘Natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd/of het sandwich spread-dekseltje/ook op het marmite-potje paste/en jawel hoor: het paste eveneens’ . De start van de performance van João Evangelista en Yen Yi-Tzu doet onmiddellijk aan dit type dadaïstische teksten denken. Halve zinnen, abstracte gebaren, this resembles this …, we wonder …, hoe lang gaat dit nog door, vraag je je al snel af.
Lees verder >>>

Janken en schietenIlay den Boer

Het persoonlijke is politiek

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (0) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Celia Noordegraaf

De Nederlands-Israëlische theatermaker Ilay de Boer neemt in zijn zesdelige voorstellingenreeks ‘Het Beloofde land’ zijn eigen familiegeschiedenis als voorstelling op een afgelegen braakliggend terrein waar geen enkele verbeeldingskracht voor nodig is om die in de Gauitgangspunt. In het tweede deel ‘ Janken en schieten’ is dat het levensverhaal van zijn oma, die als zestienjarig meisje in 1943 uit Litouwen vluchtte en uiteindelijk in 1948 Israël bereikte. Festival aan de Werf brengt de reprise van dezezastrook te herscheppen.

Wat opvalt in de voorstelling die Ilay de Boer maakte naar aanleiding van het levensverhaal van zijn oma, is de enorme vitaliteit en levenslust. Meteen aan het begin van de voorstelling al, wanneer het publiek wordt uitgenodigd om in de bus te stappen, begroet hij met een enorme passie zijn vriendin die aan komt fietsen. Jacobien Elffers geeft samen met Ilay de Boer vorm aan de voorstelling.
Lees verder >>>

Adem
Roos van Geffen

Back to basics in body language

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (15) / open doekje (8) /applaus (7) /beleefd applausje (1) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Celia Noordegraaf

Voor haar nieuwste werk heeft Huis a/d Werf-theatermaker Roos van Geffen als locatie een grote fabriekshal gekozen aan de Cartesiusweg. In deze grote ruimte onderzoeken vijf acteurs/performers de basiselementen van de body language: aankijken, lichaamsafstand, lachen en ademen. Mede door het decor- en lichtontwerp van Theun Mosk heeft de voorstelling meer beeldende dan theatrale kracht.

Vijf mensen nemen positie in in de ruimte. Minutieus langzaam veranderen zij van houding, waarbij slechts af en toe iets van interactie lijkt te ontstaan. Elkaar aankijken, naar elkaar toe bewegen, en dan weer niet. De toeschouwer is geneigd betekenis te zien in de beweging. Twee jonge mensen die elk dezelfde richting uitgaan, suggereert iets van gelijkgezindheid, een toekomstige ontmoeting? Regisseur Roos van Geffen stelt het geduld van de toeschouwer in deze performance behoorlijk op de proef door de traagheid van de beweging en de monotonie van het geluid. Meest spannend is het licht dat schaduwen werpt en van kleur verandert, waardoor regelmatig een mooi beeld ontstaat.
Lees verder >>>

Actie Teddy
Zie!Duif

Humoristische massabespeling met Actie!Duif

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (11) / open doekje (11) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (10) of gooien met rotte tomaten (12)

Recensie door Marjolein Wegman

De performance van Actie!Duif gaat over engagement. Wat is er voor nodig om een massa enthousiast te krijgen? Met enkel inhoudelijke argumenten zal men moeilijk een massa weten te enthousiasmeren. “Taal moet aansteken. Ze is geen doel of middel, maar een lont, een lont aan het vuur” is het credo van de acht dames van Actie!Duif . Zelf hebben zij zich de verschillende middelen tot publieksmanipulatie in ieder geval succesvol eigen gemaakt. Of men zich er nu bewust van is of niet, na een uur bespeeld te worden door deze acht charmante dames zingt zelfs de meest verstokte conservatist met hart en ziel een revolutionair strijdlied mee.

“Je mag overal gaan zitten. Behalve daar, daar zit Michel.’ In het kleine zaaltje van het Ostade Theater in Amsterdam wijzen acht Vlaamse dames het publiek hun plaats. Onder de stoel ligt een verkiezingsformulier en een revolutionair strijdlied uit Latijns-Amerika dat een nog onwetend publiek aan het eind van de voorstelling in volle overtuiging mee zal zingen. In canon.
Lees verder >>>

Surprise!
Slapelozen

Een ontregelende verrassing

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (7) /applaus (5) /beleefd applausje (6) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Winfried van Wijnen

Papieren feesthoedjes, veel gegiechel en een vrolijke spanning in de foyer van het Ostadetheater bij aanvang van de voorstelling Surprise! Het nieuwste stuk van stadsdeelgezelschap Slapelozen voor het Amsterdam Fringe Festival is een kleine gebeurtenis waarin je, zo zeggen ze, even meedoet in het leven van de ander. De vraag is, doe je dat ook?

Een gebeurtenis is het zeker. Terwijl het publiek her en der aan tafeltjes en bar verspreid zit loopt Victor Mentink de mensen langs om zichzelf voor te stellen en papieren hoedjes uit de delen. De bedoeling is dat het publiek meegaat om een verrassingsfeest te geven voor het pasverloofde stel Micha Hulshof en Joyce Timmerman. Onder begeleiding van Maartje Ghijssen wordt het publiek meegenomen naar een ‘geheime locatie.’ Eenmaal aangekomen ontvouwt zich de verrassing. En het maakt zijn naam waar.
Lees verder >>>

&&&&& & &&&
Antoine Defoort & Halory Groeger

Typfouten in legendarisch toekomstconcert

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (8) /applaus (4) /beleefd applausje (14) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Annelies Omvlee

Eh, muziekmakende planten? En hoe überhaupt die titel uit te spreken? De aankondiging van de voorstelling van het Franse duo Defoort en Groeger creëert hooggespannen verwachtingen.

Het is een soort tweeluik. Maar dan een tweeluik waarvan de delen op hetzelfde moment plaatsvinden. De ene helft van de ruimte is een interactieve expositie, met vreemde krantenknipsels, kartonnen dozen en een futuristische test waarbij grote bladeren dienst doen als knoppen. Aan de andere kant speelt zich de voorstelling doorlopend af. Het is een grote vicieuze cirkel, waarbij de toeschouwer mag kiezen wat hij of zij wil zien.
Antoine Defoort en Halory Groeger zijn twee mensen in de toekomst, en schetsen hoe de wereld er over een x aantal jaren uitziet. Bill Gates die maar blijft leven en in 2096 met de finale editie van Windows komt: Windows Human Edition. Op te vatten als een aanklacht tegen de digitalisering en het inhumane dat daarbij komt kijken. Het gesprek met de roboteenheid 22961 is hilarisch. Hij valt niet op iemand van hetzelfde geslacht, maar op een mens, en heeft daarom zichzelf laten ombouwen tot man van vlees en bloed. Zo ook het “metalconcert” dat in plaats van een gitaar, een toetsenbord als instrument heeft en in plaats van zang, een Worddocument uitbraakt.
Lees verder >>>

Mamadeern
Leen Braspenning

In de greep van het noodlot

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (49) / open doekje (47) /applaus (25) /beleefd applausje (46) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (15)

Recensie door Celia Noordegraaf

In ‘Mamadeern’ zijn de rollen omgedraaid. De zeventienjarige Dina zorgt voor haar moeder in plaats van andersom. Alles doet ze eraan om haar moeder uit het leven te laten stappen, waar zij langzaam aan kapot gaat. Het is wrang om te zien hoe het noodlot ook haar langzaam in zijn greep krijgt. ‘Mamadeern’ is een krachtig, indringend spel over liefde en onschuld, macht en onmacht.

Dina’s moeder is een hoer. Ook al wordt ze steeds weer in elkaar geslagen, ermee stoppen kan ze niet. De zeventienjarige Dina probeert haar thuis te houden, maar zonder resultaat. In een aantal korte scènes wordt de situatie van moeder en dochter geschetst. Ze leiden een armoedig bestaan in een Vlaamse volksbuurt, waar een aantal huurders rond één trap nauw samenleeft. Er heerst een breekbaar evenwicht, waar goed voor elkaar gezorgd wordt zolang iedereen zich aan de regels houdt. De buurt is echter ook een verstikkende gevangenis, waaruit nauwelijks te ontsnappen valt. Want eenmaal een hoer, altijd een hoer. En ook een hoerendochter moet haar plaats kennen.
Lees verder >>>

Alfa
Hotel Witlox, Drieons en Stella Den Haag

‘Alfa’: krachtige meeslepende monoloog

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (8) /applaus (7) /beleefd applausje (4) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (10)

Recensie door Maaike Glerum

‘Alfa’, een voorstelling van Hotel Witlox in coproductie met Drieons en Stella Den Haag, vertelt het verhaal van een jonge soldaat die wil deserteren. De monoloog, naar ‘Het boek Alfa’ van de Vlaamse schrijver Ivo Michiels, beleefde onlangs haar première op het festival Boulevard in Den Bosch. De experimentele roman uit 1963 is doeltreffend bewerkt tot een meeslepend duet voor stem en vleugel.

Met zijn handen rustend op zijn bovenbenen en zijn blik naar beneden gericht, kijkt de jongeman strak voor zich uit. Oskar lijkt net zo levenloos als de stenen Christusbeeldjes in de glazen kubus waar hij bovenop zit. Om hem heen staan nog meer van die kubussen op de houten vloer, allemaal met inhoud. Zand en schelpen, zwarte aarde, lege weckflessen, legerdekens, crucifixen, jute zakken, kleurige kunstbloemen. Verwijzingen naar het verleden waaraan Oskar wil ontsnappen. Onbewegelijk zit hij daar, een soldaat op wacht. Hij praat tegen zijn lief An, naar wie hij toe wil en met wie hij in beweging wil komen. Weg van het leger en zijn eigen geschiedenis waarin hij al vaker wilde vluchten maar niets deed. Opnieuw beginnen, ver van de plattelandsgemeente waar hij opgroeide met de strenge leefregels van de kerk en zijn ouders, de pesterijen van medescholieren en de gewelddadige dorpsslager Schram. Maar op deserteren staat de doodstraf.
Lees verder >>>

WHO cycle
United-C

Naaktstudies van United-C: kleine stukjes kunst

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (23) / open doekje (10) /applaus (7) /beleefd applausje (5) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (5)

Recensie door Ivy Harkes

Het Eindhovense gezelschap United-C toont in drie prachtige solo’s en een adembenemend slotstuk de resultaten van zijn studie naar het vrouwelijk lichaam. De jonge danseressen bewegen geheel naakt over het podium, zonder schaamte, soms ingetogen, soms uitbundig. In ‘WHO cycle’ toont regisseur Maarten van der Put geen naakt om te shockeren of om een statement te maken, maar om de pracht en puurheid van het lichaam te tonen.

In het half duister start een jonge ballerina (Hilde Elbers) met de eerste solo. Langzaam wordt het licht feller en daarmee wordt haar lichaam duidelijker voor het publiek. Door haar bewegingen is de anatomie van haar lichaam uiterst precies te zien. Gedurende de dans verandert ze van een ballerina in een dierlijk wezen. Ze beweegt zich lenig en sierlijk over het podium, soms langzaam en zacht, dan weer snel en wild.
De danseres in solo twee (Marleen Kleinstapel) beweegt zich tergend langzaam en ingetogen over het podium. Met kleine subtiele bewegingen en onduidelijke handelingen weet ze de aandacht van het publiek te vangen.
Lees verder >>>