Actie Teddy
Zie!Duif

Humoristische massabespeling met Actie!Duif

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (8) of gooien met rotte tomaten (8)

Recensie door Marjolein Wegman

De performance van Actie!Duif gaat over engagement. Wat is er voor nodig om een massa enthousiast te krijgen? Met enkel inhoudelijke argumenten zal men moeilijk een massa weten te enthousiasmeren. “Taal moet aansteken. Ze is geen doel of middel, maar een lont, een lont aan het vuur” is het credo van de acht dames van Actie!Duif . Zelf hebben zij zich de verschillende middelen tot publieksmanipulatie in ieder geval succesvol eigen gemaakt. Of men zich er nu bewust van is of niet, na een uur bespeeld te worden door deze acht charmante dames zingt zelfs de meest verstokte conservatist met hart en ziel een revolutionair strijdlied mee.

“Je mag overal gaan zitten. Behalve daar, daar zit Michel.’ In het kleine zaaltje van het Ostade Theater in Amsterdam wijzen acht Vlaamse dames het publiek hun plaats. Onder de stoel ligt een verkiezingsformulier en een revolutionair strijdlied uit Latijns-Amerika dat een nog onwetend publiek aan het eind van de voorstelling in volle overtuiging mee zal zingen. In canon.
Lees verder >>>

Surprise!
Slapelozen

Een ontregelende verrassing

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Winfried van Wijnen

Papieren feesthoedjes, veel gegiechel en een vrolijke spanning in de foyer van het Ostadetheater bij aanvang van de voorstelling Surprise! Het nieuwste stuk van stadsdeelgezelschap Slapelozen voor het Amsterdam Fringe Festival is een kleine gebeurtenis waarin je, zo zeggen ze, even meedoet in het leven van de ander. De vraag is, doe je dat ook?

Een gebeurtenis is het zeker. Terwijl het publiek her en der aan tafeltjes en bar verspreid zit loopt Victor Mentink de mensen langs om zichzelf voor te stellen en papieren hoedjes uit de delen. De bedoeling is dat het publiek meegaat om een verrassingsfeest te geven voor het pasverloofde stel Micha Hulshof en Joyce Timmerman. Onder begeleiding van Maartje Ghijssen wordt het publiek meegenomen naar een ‘geheime locatie.’ Eenmaal aangekomen ontvouwt zich de verrassing. En het maakt zijn naam waar.
Lees verder >>>

&&&&& & &&&
Antoine Defoort & Halory Groeger

Typfouten in legendarisch toekomstconcert

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (5) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Annelies Omvlee

Eh, muziekmakende planten? En hoe überhaupt die titel uit te spreken? De aankondiging van de voorstelling van het Franse duo Defoort en Groeger creëert hooggespannen verwachtingen.

Het is een soort tweeluik. Maar dan een tweeluik waarvan de delen op hetzelfde moment plaatsvinden. De ene helft van de ruimte is een interactieve expositie, met vreemde krantenknipsels, kartonnen dozen en een futuristische test waarbij grote bladeren dienst doen als knoppen. Aan de andere kant speelt zich de voorstelling doorlopend af. Het is een grote vicieuze cirkel, waarbij de toeschouwer mag kiezen wat hij of zij wil zien.
Antoine Defoort en Halory Groeger zijn twee mensen in de toekomst, en schetsen hoe de wereld er over een x aantal jaren uitziet. Bill Gates die maar blijft leven en in 2096 met de finale editie van Windows komt: Windows Human Edition. Op te vatten als een aanklacht tegen de digitalisering en het inhumane dat daarbij komt kijken. Het gesprek met de roboteenheid 22961 is hilarisch. Hij valt niet op iemand van hetzelfde geslacht, maar op een mens, en heeft daarom zichzelf laten ombouwen tot man van vlees en bloed. Zo ook het “metalconcert” dat in plaats van een gitaar, een toetsenbord als instrument heeft en in plaats van zang, een Worddocument uitbraakt.
Lees verder >>>

Mamadeern
Leen Braspenning

In de greep van het noodlot

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (47) / open doekje (44) /applaus (22) /beleefd applausje (44) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (6)

Recensie door Celia Noordegraaf

In ‘Mamadeern’ zijn de rollen omgedraaid. De zeventienjarige Dina zorgt voor haar moeder in plaats van andersom. Alles doet ze eraan om haar moeder uit het leven te laten stappen, waar zij langzaam aan kapot gaat. Het is wrang om te zien hoe het noodlot ook haar langzaam in zijn greep krijgt. ‘Mamadeern’ is een krachtig, indringend spel over liefde en onschuld, macht en onmacht.

Dina’s moeder is een hoer. Ook al wordt ze steeds weer in elkaar geslagen, ermee stoppen kan ze niet. De zeventienjarige Dina probeert haar thuis te houden, maar zonder resultaat. In een aantal korte scènes wordt de situatie van moeder en dochter geschetst. Ze leiden een armoedig bestaan in een Vlaamse volksbuurt, waar een aantal huurders rond één trap nauw samenleeft. Er heerst een breekbaar evenwicht, waar goed voor elkaar gezorgd wordt zolang iedereen zich aan de regels houdt. De buurt is echter ook een verstikkende gevangenis, waaruit nauwelijks te ontsnappen valt. Want eenmaal een hoer, altijd een hoer. En ook een hoerendochter moet haar plaats kennen.
Lees verder >>>

Alfa
Hotel Witlox, Drieons en Stella Den Haag

‘Alfa’: krachtige meeslepende monoloog

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (7) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (4)

Recensie door Maaike Glerum

‘Alfa’, een voorstelling van Hotel Witlox in coproductie met Drieons en Stella Den Haag, vertelt het verhaal van een jonge soldaat die wil deserteren. De monoloog, naar ‘Het boek Alfa’ van de Vlaamse schrijver Ivo Michiels, beleefde onlangs haar première op het festival Boulevard in Den Bosch. De experimentele roman uit 1963 is doeltreffend bewerkt tot een meeslepend duet voor stem en vleugel.

Met zijn handen rustend op zijn bovenbenen en zijn blik naar beneden gericht, kijkt de jongeman strak voor zich uit. Oskar lijkt net zo levenloos als de stenen Christusbeeldjes in de glazen kubus waar hij bovenop zit. Om hem heen staan nog meer van die kubussen op de houten vloer, allemaal met inhoud. Zand en schelpen, zwarte aarde, lege weckflessen, legerdekens, crucifixen, jute zakken, kleurige kunstbloemen. Verwijzingen naar het verleden waaraan Oskar wil ontsnappen. Onbewegelijk zit hij daar, een soldaat op wacht. Hij praat tegen zijn lief An, naar wie hij toe wil en met wie hij in beweging wil komen. Weg van het leger en zijn eigen geschiedenis waarin hij al vaker wilde vluchten maar niets deed. Opnieuw beginnen, ver van de plattelandsgemeente waar hij opgroeide met de strenge leefregels van de kerk en zijn ouders, de pesterijen van medescholieren en de gewelddadige dorpsslager Schram. Maar op deserteren staat de doodstraf.
Lees verder >>>

WHO cycle
United-C

Naaktstudies van United-C: kleine stukjes kunst

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (11) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (5) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Ivy Harkes

Het Eindhovense gezelschap United-C toont in drie prachtige solo’s en een adembenemend slotstuk de resultaten van zijn studie naar het vrouwelijk lichaam. De jonge danseressen bewegen geheel naakt over het podium, zonder schaamte, soms ingetogen, soms uitbundig. In ‘WHO cycle’ toont regisseur Maarten van der Put geen naakt om te shockeren of om een statement te maken, maar om de pracht en puurheid van het lichaam te tonen.

In het half duister start een jonge ballerina (Hilde Elbers) met de eerste solo. Langzaam wordt het licht feller en daarmee wordt haar lichaam duidelijker voor het publiek. Door haar bewegingen is de anatomie van haar lichaam uiterst precies te zien. Gedurende de dans verandert ze van een ballerina in een dierlijk wezen. Ze beweegt zich lenig en sierlijk over het podium, soms langzaam en zacht, dan weer snel en wild.
De danseres in solo twee (Marleen Kleinstapel) beweegt zich tergend langzaam en ingetogen over het podium. Met kleine subtiele bewegingen en onduidelijke handelingen weet ze de aandacht van het publiek te vangen.
Lees verder >>>

Apenverdriet
Compagnie Cecilia/Het Paleis

Heftige afterparty van twee vrouwen

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (10) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (5) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Celia Noordegraaf

Spannend bewegingstheater en gepassioneerde teksten zijn de belangrijkste ingrediënten van ’Apenverdriet’. In circa anderhalf uur worden de levens opgeroepen van een jonge en een oudere vrouw die elkaar ontmoeten na afloop van een feest. Ze botsen, maar vinden ook tederheid bij elkaar. Ontstaan uit improvisatie blijft ‘Apenverdriet’ enigszins fragmentarisch, maar biedt het wel een boeiende confrontatie tussen twee sterke vrouwen.

Een jonge ineengedoken vrouw, ontvouwt zich langzamerhand en ontlaadt zich in een woeste, stampende dans. Een oudere vrouw, in de kamer naast haar, maakt dezelfde bewegingen. Veel minder lenig, veel voorzichtiger, maar onmiskenbaar veelal dezelfde bewegingen. Hun ontmoeting is een confrontatie en een omhelzing. En eigenlijk is in die beweging het hele verhaal verteld. Wat overigens niet wil zeggen, dat het stuk daarna geen zin meer heeft. Integendeel, de teksten en vooral het prachtige spel van de actrices geven verdieping en kleur aan het in de opening geschetste gevoel.
Lees verder >>>

Ashes
Les ballets C de la B

Spectaculaire opening Theaterfestival Boulevard met ‘Ashes’

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (5) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Ivy Harkes

De 25e editie van Theaterfestival Boulevard is afgelopen zaterdag officieel geopend met de Nederlandse première van de voorstelling ‘Ashes’ van regisseur Koen Augustijnen van het Vlaamse Les ballets C de la B. Een veelzijdige, spectaculaire voorstelling waarbij het publiek ogen te kort komt.

‘Ashes’ is een echte Les ballets C de la B voorstelling. Verschillende disciplines, stijlen en culturen worden samengebracht en zorgen voor een nieuwe, unieke vorm van theater. Het podium is gevuld met een groep van acht dansers met verschillende culturele en dansachtergronden. Er speelt een live muziekensemble met cello, viool, luit, accordeon en marimba en er zijn twee operazangers, een sopraan en een altus, aanwezig op het podium. Het decor, ontworpen door Jean Bernard Koeman is groots en biedt voldoende ruimte voor de acrobatische capriolen van de dansers. De setting is een stad met op de voorgrond een plein en op de achtergrond gebouwen.
Lees verder >>>

Ketwoeman
No Can Doe

Eeuwenoude strijd tussen goed en kwaad vanuit kattenperspectief

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (4) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Annelies Omvlee

Zijn alle katten niet stiekem superhelden? Het is heel geloofwaardig. Dat soepele lijf, snelle bewegingen en die allesomvattende charme doet verwachten dat ze er een tweede leven op nahouden als iedereen ligt te slapen. Zo ook Ketwoeman, een uit de kluiten gewassen katje met bontmantel.

In de DC Comics is het personage van Catwoman altijd ondergeschikt geweest aan haar fladderende, mannelijke tegenspeler Batman. In de verfilmingen bevindt zich een erotische ondertoon tussen hun gesprekken. Ook No Can Doe speelt met dit gegeven. Ketwoeman heeft de brui gegeven aan haar carrière als redster van het universum en zit tegenwoordig bij twee nietsvermoedende baasjes te sippen over haar stukgelopen relatie met Batman. Als de buurpoes Blackie wordt meegenomen door de oh zo gruwelijke dierenasielauto, krijgt ze het zwaar te moede. Blijft ze lekker thuis van de kattenbrokjes snoepen of legt ze toch haar halsbandje terzijde?
Lees verder >>>

Sakuru Zenzen (Het kersenbloesemfront)
EAST74

Oosterse filosofie in mangapakjes

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (2) /applaus (10) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (2)

Recensie door Annelies Omvlee

“Dames en heren, wij presenteren u de donkerste, duisterste krochten van de menselijke ziel! Komt en zie Sakuru ZenZen!” Kennelijk zijn veel mensen dan wel op zoek naar hun eigen duistere krochten, dan wel nieuwsgierig naar die van anderen. De voorstelling van EAST74 is continu uitverkocht. Of zal het komen door de kortgerokte dames die verleidelijk bij de entree staan?

Een wit, verrijdbaar scherm wordt aan de kant geschoven. Bám. Een rockliedje knalt uit de speakers, korte rokjes, kniekousen, een knalroze en een knalblauwe pruik, twee gitaren en uiteraard twee dames in de rokjes. Sakura Zenzen is begonnen. De plannen van EAST74 zijn om tenttechnische redenen gewijzigd. Nadat ze vorig jaar met ‘Celluloid Fever: The Godess’ het Paradepubliek omver bliezen wilden ze dit jaar verder gaan met deel twee van het geplande drieluik: ‘Celluloid Fever: The Freak’. Nu hebben ze echter hun toevlucht moeten zoeken tot éen gruwelijk Japans sprookje’.
Lees verder >>>

De Broekneus
John Buijsman, Keimpe de Jong e.a.

Puberale humor over piemels en kutten

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (7)

Recensie door Annelies Omvlee

Het is weer zover. De Parade is op eindstation Amsterdam neergestreken. Roseetjes vliegen met tientallen over de toonbank en heel Bekend Nederland paradeert rond in het Martin Luther King park. Dit festival wordt door menigeen tegenwoordig als ‘echt zo’n Oud-Zuid dingetje’ getypeerd. Niettemin is het een broedplaats voor veel nieuw talent.

Echter ook oudgedienden passeren de revue. Zo ook John Buijsman met zijn voorstelling ‘De Broekneus’. Deze telg van de Rotterdamse Buijsman-familie is bij het grote publiek bekend als de sul uit de Gamma-reclames. Met deze Paradevoorstelling bewerkt hij samen met componist Keimpe de Jong een gedicht van Peer Wittenbols. De kracht van Wittenbols zit hem zoals altijd in de eenvoud en herkenbaarheid van het onderwerp. In dit geval verhaalt hij van de fysieke onvermogen van Jan Piert Joris Vanderneuk. Het is mei, heerlijk weer en iedereen is geil. Echter, Vanderneuk kan vanwege de angst dat zijn vrouw vreemdgaat met de overbuurmaan zijn plassertje niet meer overeind krijgen. Hij krijgt hulp uit de meeste vreemde hoeken: een tandenloze oude hoer en een kapelaan staan hem fysiek bij in deze zware tijden.
Lees verder >>>

Mr. Hands
Area 51

Japanse dans in animatieland

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (5) /applaus (4) /beleefd applausje (7) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (1)

Recensie door Annelies Omvlee

Lopend over De Parade struikelen de bezoekers over de mensen die voorstellingen promoten. In het geval van ‘Mr. Hands’ al te letterlijk. Een bestuurbare hand rijdt als een malloot onder tafels en tussen benen door. Er kan in ieder geval geen onduidelijkheid over bestaan wie of wat de hoofdrol speelt in deze moderne dansvoorstelling van Area 51.

Area 51 is geen nieuwkomer op de Parade. Vorig jaar stonden ze er met ‘After Dark’. Ook dit jaar houdt componist en animatiekunstenaar David Middendorp vast aan een soortgelijk concept. Een solodanser (dit keer een man), een animatie en live-muziek met strijkers. De hoofdrol is weggelegd voor een levensgrote hand. Een hand die Japanse danser Yutaka Nakata bespeelt en dirigeert. Op het moment dat Mr. Hands een deur tekent en die opent, begint de voorstelling pas echt. Nakata’s soepele lijf beweegt zich al naar gelang de wensen van de hand.
Lees verder >>>

Dranck
The Sadists

Heerlijke vunzigheid in jongenskamertjes

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (1) /applaus (3) /beleefd applausje (4) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (3)

Recensie door Annelies Omvlee

Een titel als “Dranck” spreekt natuurlijk tot ieders verbeelding. Neem daarbij het uithangbord van een levensgrote Jack Daniels fles en je begrijpt waarom Paradetent 2 tot de nok toe gevuld is. The Sadists weet als enige op deze maandagavond alle voorstellingen uit te verkopen. Over alle stadia van liefdesverdriet en daarbij horend drankgebruik.

The Sadists is een van die theatergezelschappen (bestaande uit Erik van der Horst, Kasper Schellinghout en Victor Griffioen) die bij moederkloek Orkater de kans krijgt om zich te bewijzen. Vorig jaar stonden zij met ‘Alabama Chrome’ op de Parade, dit jaar winnen ze het publiek voor zich als drie eeuwig dronken mannen ‘die hun gebroken hart aan stukken lijmen’.
Decor van een vuil stapelbed voor drie personen, een muur van bierkratten, lege flessen en her een der een muziekinstrument. Drie studentikoze mannen reciteren bij het licht van een kaars een Duitstalig lied. Dan barst het los. Dronken als ze zijn tollen ze met hun laatste krachten in bed. De halve drankvoorraad wordt over elkaar heen gekotst, oh wee als je in het laagste bed ligt. Dan de volgende ochtend. Eentje wil het vagevuur ontvluchten en besluit tot een nuchter, sober en vooral puur leven: ‘ik ga aan pure dingen denken, zoals, eh, witte sneeuw.’ Weet hij stand te houden tegen zijn volhardende ‘medeboeven’, of grijpt hij toch nog voor de allerallerallerlaatste keer naar de fles?
Lees verder >>>