TheaterCentraal.nl - Podium voor iedereen die van theater houdt 2009-04-22T14:06:19+02:00 Gigi http://www.theatercentraal.nl/weblog/festivals.php administrator@theatercentraal.nl tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal Pivot Copyright (c) 2009, Authors of Festival Centraal 2009-02-01T12:15:00+02:00 2009-02-01T12:15:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3150

Retificatie In tegenstelling tot wat presentator Constant Meijers in de uitzending van 3 februari jl. aankondigt, is er geen sprake van dat Radiather in een andere verschijningsvorm doorgaat. Wel wordt er gezocht naar financiële middelen om in de toekomst een doorstart met het populaire radioprogramma van TheaterCentraal.nl te kunnen maken. Klik hier voor meer informatie over de beëindiging van Radiather en de plannen voor de toekomst. In de uitzending van dinsdag 3 februari schuiven Ingrid Wolff, artistiek leider van festival 2 Turven Hoog dat aankomend weekend plaats vindt in Schouwburg Almere, Peter Lanting, directeur van Bureau Vanaf 2 en journalist Anita Twaalfhoven aan tafel bij presentator Constant Meijers om te praten over de zin en noodzaak van theater voor de allerkleinsten. De livemuziek wordt verzorgd door Ageeth de Haan, die muziektheater voor peuters en kleuters maakt. Montage: Marc Schaaps Uitzending bijwonen Radiather wordt live uitgezonden vanaf de 4e verdieping in de Centrale Bibliotheek op het Oosterdokseiland in Amsterdam. Publiek is daarbij van harte welkom, en kan gedurende de hele uitzending vrij in- en uitlopen. U vindt ons aan de raamzijde aan de voorkant van het gebouw in de openbare leeszaal. ...

Administrator 2009-01-27T11:19:00+02:00 2009-01-27T11:19:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3149

In de uitzending van dinsdag 27 januari schuift Berith Danse, artistiek leider van de Theatre Embassay aan tafel bij presentator Constant Meijers. Danse is vorige week teruggekomen uit Peru waar ze een project heeft lopen. Uitzending bijwonen Radiather wordt live uitgezonden vanaf de 4e verdieping in de Centrale Bibliotheek op het Oosterdokseiland in Amsterdam. Publiek is daarbij van harte welkom, en kan gedurende de hele uitzending vrij in- en uitlopen. U vindt ons aan de raamzijde aan de voorkant van het gebouw in de openbare leeszaal. ...

Administrator 2009-01-19T11:44:00+02:00 2009-01-19T11:44:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3143

In de uitzending van dinsdag 20 januari schuift regisseur Jaap Spijkers aan tafel bij presentator Constant Meijers. ...

Administrator 2009-01-12T10:30:00+02:00 2009-01-12T10:30:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3138

In de uitzending van dinsdag 13 januari praat presentator Gert-Jan Stam met castingdirecteur Hans Kemna. Constant Meijers vertelt over zijn theateravonturen en de live muziek is van singer-songwriter Joy Catsburg. ...

Administrator 2009-01-05T09:32:00+02:00 2009-01-05T09:32:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3136

In de uitzending van dinsdag 6 januari praat presentator Constant Meijers met regisseur Alexandra Broeder. Haar voorstelling Wie weet overleeft de begeerte gaat ’s avonds in première in theater Bellevue in Amsterdam. Verder bellen we in de rubriek De Maker in het Echt met acteur Sanne den Hartogh. Hij is vanaf 6 januari te zien in het stuk Wat het lichaam niet vergeet van toneelgroep Oostpool in Arnhem. Ben Hurkmans verzorgt de eerste column van 2009 en de live muziek is van Yaso Romero Fernandez. ...

Administrator 2008-12-27T09:16:00+02:00 2008-12-27T09:16:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3132

Radiather, radio over theater en theater over radio, zendt op dinsdag 30 december een extra lange, drie uur durende Oud en Nieuw(s) Special uit. Het feestelijke programma vol interviews, rubrieken, columns en muziek wordt gepresenteerd door Constant Meijers en Gert-Jan Stam en live uitgezonden vanuit de Centrale Bibliotheek in Amsterdam. 14.00 - 15.00 uur 15.00 - 16.00 uur 16.00 - 17.00 uur ...

Administrator 2008-12-22T13:37:00+02:00 2008-12-22T13:37:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3130

In de uitzending van dinsdag 23 december schuift Helmert Woudenberg aan tafel bij presentator Constant Meijers. ...

Administrator 2008-12-14T08:38:00+02:00 2008-12-14T08:38:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3125

In de uitzending van dinsdag 16 december schuift Henk Schoute aan tafel bij presentator Gert-Jan Stam. ...

Administrator 2008-12-04T13:58:00+02:00 2008-12-04T13:58:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3116

In de uitzending van dinsdag 9 december schuift Hetty Heyting aan tafel bij presentator Gert-Jan Stam. Op 12 december gaat haar vierde muzikale cabaretsolo Gewoon Lekker in Schouwburg de Meerse in Hoofddorp in première. ...

Administrator 2008-12-01T13:43:00+02:00 2008-12-01T13:43:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3112

In de uitzending van dinsdag 2 december schuift Oscar Kocken, columnist, programmeur en dramaturg, aan tafel bij presentator Gert-Jan Stam. Aanleiding is zijn toneelstuk De Waardin dat vanaf vrijdag 5 december in de theaters te zien is en waarmee Kocken debuteert als toneelschrijver. ...

Administrator 2008-11-27T08:29:00+02:00 2008-11-27T08:29:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3109

Verslag door Janneke Robers Theatermakers Jetse Batelaan en Lotte van den Berg hebben een nogal dubieuze verhouding met tekst. “We zijn beide mensen die graag praten en veel beweren, en toch, of misschien juist daarom, zijn de personages die we opvoeren veelal zwijgend aanwezig,” aldus Van den Berg. Samen zijn ze de inspirators van de nieuwe ‘Frascati sessie’. Ze onderzochten enkele weken met een aantal collega’s de werking van taal. Het resulteerde in de eindpresentatie ‘Het gesprek: op zoek naar een nieuwe visie op taal.’ Op een A-4tjes staat geschreven: “Vandaag zijn we stil”. Een beeldscherm toont mensen die de theaterzaal van het Frascati WG binnenkomen. Ze doen hun jassen uit, pakken een kop koffie en gaan zitten. Lange tijd gebeurt er niets. Toch is de neiging onderling te communiceren groot. De één pakt pen en papier erbij, de ander zijn mobiel. Grappig is het moment waarop iemand tegen een kopje tikt en zijn collega een microfoon onder de neus duwt. Wat doe je dan als praten niet mag? ...

Janneke 2008-11-25T09:35:00+02:00 2008-11-25T09:35:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3099

In de uitzending van dinsdag 25 november schuift choreograaf Nanine Linning aan tafel bij presentator Constant Meijers. ...

Administrator 2008-11-18T09:37:00+02:00 2008-11-18T09:37:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3094

In de uitzending van dinsdag 18 november schuift Marjorie Boston, artistiek leider van MC aan tafel bij presentator Constant Meijers. ...

Administrator 2008-11-10T08:34:00+02:00 2008-11-10T08:34:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3088

In de uitzending van dinsdag 11 november schuift toneelschrijver Jeroen van den Berg aan tafel bij presentator Gert-Jan Stam. ...

Administrator 2008-10-30T08:00:00+02:00 2008-10-30T08:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3080

Op 5 september 2008 overleed toneelvernieuwer, theatermaker, filosoof en beeldend kunstenaar Ritsaert ten Cate op zeventigjarige leeftijd. Als bevlogen initiator en kritisch stimulator liet hij een onuitwisbare indruk achter op de (inter)nationale kunstwereld. Door Loek Zonneveld Geheugenverlies leidt niet zelden tot grove vormen van versimpeling. Binnen simplistische denkkaders was Ritsaert ten Cate van de allereerste tot de allerlaatste plaats ‘die man van Mickery’, grootgrutter en meesterimporteur van theatrale halve garen, gastheer van een eindeloze reeks dak- en thuislozen uit het toneelspectrum van Los Angeles tot Tokyo. Een typische vertegenwoordiger van de jaren zestig en zeventig die bij zijn leeftijdgenoten het kijken naar en het denken over theater heeft beïnvloed en omgebogen. Nadat hij Mickery in 1991 had opgeblazen stichtte hij de opleiding DasArts, voor aspirant podiumkunstenaars die hun aspirantenstatus net dachten te zijn ontgroeid. Na de spreekwoordelijke seven year itch vertrok hij om als jong en veelbelovend beeldend kunstenaar van tegen de zestig te gaan studeren aan MoMA-New York en de Rijksacademie in Amsterdam. Hij exposeerde en had een eigen galerie/studio die hij Touch Time doopte. Zijn hele actieve leven bleef hij met voordrachten, essays en ingezonden brieven een pain in the ass van beleidsmakers in de (podium)kunsten. Tot zover een denkbaar lemma over Ritsaert ten Cate in de nog niet geschreven mini-encyclopedie Bluff Your Way In Dutch Theatre. Ritsaert ten Cate was een man die vele levens leidde. Het intrigerende, of liever: het wonderschone, was dat die levens niet achter elkaar verdwenen maar in elkaar opgingen, als overvloeiers, waarvan de schoonheid ligt in die luttele seconden waarin het ene beeld en het andere in elkaar bestaan, in wat net nog was en in wat straks gaat komen. Het zou een metafoor kunnen zijn voor Ten Cates bestaan: een nieuw krachtenveld verschijnt al terwijl het vorige nog volop werkzaam is. Allebei niet dwingend maar dringend aanwezig, niet vechtend voor een plek op de eerste rij maar zoekend naar een noodzaak. Hij was daarin begiftigd met een onverzettelijke koppigheid, doordrenkt met de alomtegenwoordige overlevingshumor waarmee hij iedere nieuwe minister of staatssecretaris voor de kunsten en al hun ambtenaren keer op keer verblufte en pareerde. Als in de afgelopen halve eeuw iemand binnen het ijdele kunstenaarsuniversum opereerde naar het adagium van Annie M.G. Schmidt (‘zeur niet!’) dan was het Ritsaert ten Cate. Heel veel mensen danken juist aan hem hun moed en doorzettingsvermogen; vaak zonder het in de gaten te hebben gehad, want hij gaf die kracht bijna losjes uit de pols door, onnadrukkelijk, als een tedere Aufforderung zum Tanz. ...

Administrator 2008-10-29T10:13:00+02:00 2008-10-29T10:13:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3078

In de uitzending van dinsdag 4 november schuiven Peter Faber en Marjolein Teepen aan tafel bij presentator Gert-Jan Stam. Aanleiding voor het dubbelinterview is de musical Man van La Mancha waarin Faber Don Quichot speelt en Teepen de rol van Dulcinea invult. De musical Man van La Mancha is vanaf 6 december te zien en gaat op 21 december in première in de Schouwburg in Amstelveen. Meer informatie en de speellijst zijn te vinden op www.manvanlamancha.nl ...

Administrator 2008-10-28T08:59:00+02:00 2008-10-28T08:59:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3075

...

Administrator 2008-10-20T09:49:00+02:00 2008-10-20T09:49:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3068

...

Administrator 2008-10-13T12:48:00+02:00 2008-10-13T12:48:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3062

...

Administrator 2008-10-13T12:36:00+02:00 2008-10-13T12:36:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3061

Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan hebben er samen al aardig wat theaterkilometers op zitten. Afgestudeerd aan de mimeopleiding in 1997, behaalden ze al vrij snel succes met hun genummerde Bambie-voorstellingen. Op 31 oktober gaat Bambie 13 in première, een voorstelling over melancholie en keuzes. Het stuk heeft hetzelfde Bambiegehalte als zijn twaalf voorgangers, maar vormt ook het begin van een nieuwe periode. Door Erica Smits Voor trouwe Bambiefans zal het wel even wennen zijn als ze naar Bambie 13 gaan kijken. Na vijf minuten valt ze misschien op dat de ene helft van het Bambie-duo, Jochem Stavenuiter, wel op het podium te zien is, maar Paul van der Laan, de andere helft, niet. Ook na tien minuten is Van der Laan in geen velden of wegen te bekennen. Na vijftien minuten zal menig toeschouwer, misschien een beetje angstig, zich afvragen of hij nog wel komt. Maar nee, in Bambie 13, de nieuwe voorstelling van Bambie, verschijnt hij niet. Na twaalf voorstellingen samen maken én spelen, doorbreken Stavenuiter en Van der Laan dat patroon. ...

Administrator 2008-09-29T12:00:00+02:00 2008-09-29T12:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3053

...

Administrator 2008-09-28T10:32:00+02:00 2008-09-28T10:32:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3051

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Janneke Robers Ooit wel eens naar de lantarens in de Sint Antoniusbreestraat gekeken? Of naar die op de Nieuwe Uilenburgerstraat? Zes bezoekers rijden tijdens ‘Hartstocht’ in een geblindeerd Volkswagen busje door Amsterdam. Via een spiegel op schoot en met een koptelefoon op hun hoofd kijken ze door het opendak naar boven. Theatermakers Dries Verhoeven en Roos van Geffen geven hen met deze rijdende installatie letterlijk een nieuwe blik op de stad. De route begint op de Nieuwmarkt. In de spiegel is een grijze lucht te zien met hier en daar de contouren van een wolkje. Rijdend glijden aan beide zijkanten de reflecties van daken en bovenverdiepingen van huizen voorbij. Stenen trapgevels, houten lijstgevels, klok- en halsgevels, Amsterdam grossiert erin. Op een balkonnetje leunt iemand over zijn balustrade. Dwars door het beeld hangt een snoer met een lantaren eraan. Om de paar meter komt er één voorbij. ‘Hartstocht’ vraagt op een andere manier naar de stad te kijken. Het werkt. Details, zoals een paar gele herfstblaadjes in een overwegend groen bladerdak, vallen ineens op. Tegelijkertijd ontstaat een geheel nieuwe werkelijkheid. ...

Janneke 2008-09-28T10:11:00+02:00 2008-09-28T10:11:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3049

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (4) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Janneke Robers Dogtroep neemt na 33 jaar theater waardig afscheid van zijn publiek. Bovenop de Amsterdamse Coentunnel speelt het zijn laatste voorstelling. Waterexplosies, draaiende cementmolens en racende voertuigen; ‘To be to not be’ is spectaculair locatietheater pur sang. Dogtroep koos de betoncentrale aan het IJ als decor. Een gele kraan, een betonwagen, een grote silo en een berg stenen verwijzen naar de dagelijkse werkzaamheden van de fabriek. Nu, na sluitingstijd, is echter alle bedrijvigheid verdwenen. Het aanmeren van een veerpont wekt deze verstilde omgeving weer tot leven. Dogtroepers scheuren met diverse voertuigen van dek. Een klein rood autootje schuift met zijn bumper een container het water in. Met luid kabaal dendert het stalen gevaarte van de kade. Gelijktijdig speelt een bont uitgedoste fanfare uit de maat, gaat iemand met grof geweld de snaren van een piano te lijf en slepen de spelers in rap tempo allerlei decorstukken van de boot. Er heerst chaos op de eerst zo lege zandvlakte, en het publiek komt ogen en oren te kort. ...

Janneke 2008-09-23T11:26:00+02:00 2008-09-23T11:26:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3055

...

Administrator 2008-09-17T10:18:00+02:00 2008-09-17T10:18:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3041

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Judith Blankenberg Tijdens de Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg wordt belangwekkend internationaal theater naar Nederland gehaald. Ook het Vlaams/Nederlandse Wunderbaum speelt er haar jongste voorstelling, die gemaakt en gespeeld werd in diverse steden langs de Zwarte Zee. Plaats van handeling is een kroeg in Odessa. Perspectief: twee supporters van Manchester United, die goedkoop komen zuipen en neuken met bloedgeile Oost-Europese dames. Eenvoud is de belangrijkste troef bij Beer Tourist’. In een hippe Rotterdamse club, met glaasjes wodka voor alle toeschouwers en vier vlaggen spelen Walter Bart en Mattijs Jansen met grote overtuiging twee supporters van Manchester United. De introductie van foto’s genomen door Jan Dirk van der Burg tijdens de reis van Wunderbaum langs de Zwarte Zee geeft de situatie goed weer: drinkende supporters tussen de plaatselijk bevolking, op feestjes, op markten en op straat. In een krap uur worden vervolgens alle discussiepunten die elke Oost-Europeaan in de kroeg met een West-Europeaan bespreekt, behandeld. Onder de vlag van Manchester United worden de bloedgeile en knappe Oekraïense vrouwen en de oerlelijke mannen besproken. Het nationalisme van de supporters komt tot uitdrukking onder de vlag van het Vereningd Koninkrijk. Democratie wordt in de UK niet ondermijnd door verregaande corruptie van de overheid of de politie en Engelsen weten tenminste hoe ze moeten drinken. Bovendien is drinken in Oekraïne zo goedkoop dat de bewoners er niet eens voor hoeven te werken en ze dus ook niet werken. Uiteraard wordt ook de toetreding tot de Europese Unie besproken en ook hier komt de bijbehorende vlag tevoorschijn. Door het perspectief van bierdrinkende supporters te kiezen, kunnen Bart en Jansen ongenuanceerde opmerkingen maken, die precies de vinger op de zere plek leggen. Hoe moet het met hun loodgietersbaantje als ook goedkope Oekraïense krachten in navolging van de Polen in Engeland komen werken? ...

Judith 2008-09-16T14:00:00+02:00 2008-09-16T14:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3031

...

Administrator 2008-09-08T17:44:00+02:00 2008-09-08T17:44:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3029

...

Administrator 2008-09-08T17:35:00+02:00 2008-09-08T17:35:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.3028

Behalve een nieuwe generatie jonge makers, dringt nu ook een nieuwe generatie programmeurs door tot de theaterhuizen. Een van die jonge enthousiastelingen is Marijn Lems, die na een aantal afgebroken studies zijn plaats vond in theater De NWE Vorst in Tilburg. Door Oscar Kocken Hoeveel mislukte studies heeft een mens nodig om te ontdekken dat zijn hart bij theater ligt? Marijn Lems (1979) had voldoende aan drie onvoltooide opleidingen en besloot na zijn laatste afgebroken poging bij Algemene Cultuurwetenschappen nu eindelijk eens zijn droom waar te maken. Een tijdlang was hij bestuursvoorzitter van het Tilburgse Universiteitstheater De Koffer, hij schreef recensies en beschouwingen voor de websites 8Weekly en Ik Hou Van Theater, maar vond het uiteindelijk hoog tijd worden om dit alles een meer professionele draai te geven. Hij klopte aan bij een oude bekende bij Plaza Futura, informeerde op de bonnefooi naar de mogelijkheden om daar enige ervaring op te doen en kon vervolgens al snel als stagiair in de leer bij de theater- en filmprogrammeurs. Amper een half jaar later viel zijn oog op een vacature bij Theater de Vorst in Tilburg. Na de ingrijpende verbouwing zocht men daar een nieuwe programmeur en Lems besefte dat hij deze kans niet mocht laten schieten. Ogenblikkelijk klom hij in de pen, hij werd uitgenodigd en bleek precies te passen in het gezochte profiel. Vanaf september 2007 was hij waar hij wilde zijn: hij kon fulltime aan de slag in het theater. Zoals dat gaat in die wereld, had zijn voorganger natuurlijk al flink vooruit gewerkt. Dat gaf de kersverse programmeur ruimschoots de gelegenheid een jaar lang op zijn gemak rond te kijken. Hij maakte zich de visie van het theater eigen, zette het hier en daar wat naar zijn hand en ging vooral heel erg veel zien. Avond aan avond was hij op pad, tot hij aan het eind van het seizoen een mooie balans kon opmaken: ruim tweehonderd voorstellingen had hij bezocht. Een verwaarloosd sociaal leven was het resultaat, maar tegelijkertijd had hij ook donders goed voor ogen wat hij in zijn theater wilde laten zien. En wat vooral niet. Lems: ‘Natuurlijk zag ik als recensent al ontzettend veel, maar nu ging ik met heel andere ogen kijken. Bovendien kon ik me niet meer beperken tot wat toevallig in het theater om de hoek speelde, maar moest ik zelf de hort op. Dat dwong mij een duidelijker selectie te maken in wat ik wilde zien, wat er meteen ook voor zorgde dat mijn smaak zich steeds duidelijker kristalliseerde. Ik kwam tot de slotsom dat het theater dat ik wil laten zien moet gaan over de wereld van nu, het moet iets vertellen wat de mensen nog niet weten en die nieuwe inzichten bovendien op een intuïtieve manier laten bezinken. Het moet niet al te letterlijk worden, daarvoor organiseer ik wel een of ander debat. Wat ik bovendien erg belangrijk vind is dat ik voorstellingen programmeer die de kunst zelf een stapje verder brengen. De makers moeten een poging doen nieuwe methodes te ontwikkelen, nieuwe middelen te benutten en een nieuwe taal te spreken.’ ...

Administrator 2008-08-10T11:00:00+02:00 2008-08-10T11:00:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2971

Administrator 2008-08-10T10:45:00+02:00 2008-08-10T10:45:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2964

Administrator 2008-08-10T10:30:00+02:00 2008-08-10T10:30:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2957

Administrator 2008-08-07T12:04:00+02:00 2008-08-07T12:04:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2955

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (0) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Celia Noordegraaf Een groepje mensen vindt van zichzelf dat ze op een geweldig leuk feest zijn. Ze hebben het verschrikkelijk met elkaar en met zichzelf getroffen, vinden ze. In ‘Party Time’ van Harold Pinter praten mensen op weergaloze wijze langs elkaar heen. Niemand ontstijgt aan de gruwelijke oppervlakkigheid van de gesprekken. De toeschouwer blijft met een ongemakkelijk gevoel zitten. Een hels lawaai doet pijn aan je trommelvliezen. Je oren willen niets liever dan dat gierende gezaag ophoudt. Op het toneel een chaos van steigers, dozen en omgekeerde tafels. Niet bepaald een gezellige locatie voor een feestje. Maar het is dan ook oorlog buiten. Pinter schreef dit stuk vlak na de Irakoorlog. De groep mensen die in ‘Party Time’ bijeen is, houdt zich daar echter absoluut niet mee bezig. Het groepje mensen amuseert zich ogenschijnlijk prima. Ze praten over ditjes en datjes, waar vrijwel niets bij zit wat de moeite van het onthouden waard is. Ze praten nauwelijks met elkaar, maar vooral tegen de zaal. Alsof ook wij bezoekers van het feestje zijn. Om de haverklap barst iemand uit in een speech, vooral om zichzelf te horen praten of om te vertellen wat een ontzettend leuk feestje het toch is. De gesprekken gaan vooral over de nieuwe club, waar het zo ongelooflijk goed toeven is. ...

Celia 2008-08-07T12:01:00+02:00 2008-08-07T12:01:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2954

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (0) /applaus (4) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Celia Noordegraaf Tijdens Theater aan Zee, dat van 31 juli t/m 9 augustus plaats vindt in Oostende, zijn er vanaf het station dagelijks theatrale wandelingen door de stad georganiseerd, getiteld Nomaden. Het publiek wordt meegenomen naar drie vaak verrassende locaties, waar korte voorstellingen te zien zijn van jonge theatermakers. Voorstellingen van hoog niveau door de makers zelf geschreven en gespeeld. Nomaden 1 begint in de gymzaal van een klassieke school in de binnenstad. Roos van Vlaenderen laat in ‘Misschien helpt een hobby …’ een veelzijdig acteertalent zien. Het klassieke verhaal van een saai meisje dat zich voorbereidt op een afspraak die uiteindelijk niet komt, wordt op verfrissende wijze gebracht. Begin en eind sluiten op boeiende wijze op elkaar aan. Kleding, mimiek, decor, monoloog: alles klopt in deze eindexamenvoorstelling van de toneelacademie in Maastricht. ‘Vocht’ gespeeld door Edith Goddeeris en Marie-Ange Gillis gaat over twee zussen van 28 en 33, die na een familiedrama samen in het ouderlijk huis zijn blijven wonen. Neurotisch het – vele – tafelzilver poetsend, houden de zussen elkaar in de tang. De jongste zuster tracht zich te ontworstelen, maar slaagt daar niet in. Langzaam wordt het gruwelijke familiegeheim onthuld. Knap en indringend gespeeld. ...

Celia 2008-07-21T12:30:00+02:00 2008-07-21T12:30:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2947

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (10) / open doekje (2) /applaus (1) /beleefd applausje (3) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Janneke Robers “Wees niet bang” zegt het kleine dametje voor de ingang van de bus naar ‘Candyland’. Toch hangt er een onheilspellend sfeertje. Twee blonde meisjes met prachtige ebbenhouten gezichtjes maar zonder glimlach haken hun ogen in die van de bezoekers. De staar wordt eindeloos lang aangehouden. De opa’s en oma’s die naar hun acterende kleinkinderen komen kijken, weten zich geen raad met deze dwingelanden. Theatermaakster Alexandra Broeder zet met haar bloedserieuze kinderen een bijzonder landschap neer waarin machtsverhouding centraal staat. Na een korte busrit en een wandeling door een desolaat industrieterrein staat in de verte ineens een klein jongetje op. Achter een bergje zand is nu ook een meisjeshoofdje te zien. 12 kinderen tussen de acht en twaalf jaar verschijnen her en der in het veld. Intimiderend lopen ze richting het publiek en gaan in een cirkel om hen heen staan. Ze hebben groezelige kleding aan, maar met een element van welopgevoedheid. Een keurig kraagje of een vies, maar mooi kanten bloesje en witte veters in de grijs geworden gympjes. Dat ze nimmer lachen maakt hun personagetjes onpeilbaar en angstaanjagend. Op deze verlaten plek hebben de kinderen hun eigen speelwereld gecreëerd. De entree hiervan wordt gemarkeerd door een bord met grote rode letters ‘Candyland’, maar een snoepjesparadijs is het niet. Tussen de half aangelegde asfaltwegen, bermen met metershoog onkruid en kale vlakten heeft een zandstorm huis gehouden. Alle honden, katten en volwassen zijn verdwenen. Alles wat was, is niet meer en wat nog gaat komen onduidelijk. ...

Janneke 2008-07-21T12:24:00+02:00 2008-07-21T12:24:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2946

Verslag door Janneke Robers Ieder jaar herrijst er tijdens het Over het IJ festival een klein stalen dorp op het NDSM terrein in Amsterdam Noord. In vijftien zeecontainers presenteren jonge theatermakers, schrijvers, vormgevers, acteurs en dansers kleine minivoorstellingen. Alleen het speeloppervlak (15m2) en de tijdsduur (maximaal een kwartier) zijn bepaald. Verder zijn de makers vrij te doen en laten wat ze willen. Het levert een divers palet aan voorstellingen op. TheaterCentraal zag er vier; ‘Beat’, ‘Gruweldingen denken’, ‘Slot’ en ‘Welkom als u wilt’ Beat Aan een tafel zitten twee vrouwen. De regels van het spel zijn als volgt: eerst een brainstorm, dan een opsomming van de belangrijkste punten en daarna een improvisatievoorstelling aan de hand van de besproken onderwerpen. Het thema is ‘De geregelde vrijheid’. Wat komt er het eerst bij je op wanneer je daaraan denkt? Jolika noemt haar te losse opvoeding waar ze graag wat meer structuur in had willen hebben en haar wandeling naar Santiago de Compostella –vakantie gevoel met structuur door de vastgestelde route-. Alma heeft het over haar lijstje met nationaliteiten van jongens waar ze mee naar bed is geweest. “Achteraf gezien niet zo goed gekozen.” Wat in eerste instantie improvisatie en leuk gebabbel lijkt, blijkt tot in de minuscule details ingestudeerd. Na een tijdje vallen de ingestudeerde eh’s van beide dames precies te gelijk en ontstaat een muzikaal spokenword optreden. De vrijheid zit in de onderwerpen – vakantie, seks, opvoeding-, de geregeldheid in de structuur en het ritme van de tekst. Het staccato slaan, stompen en stampen met handen en voeten op hun beider lichamen geeft het tempo aan aan. Humoristisch met een snelle, maar uiterst secure choreografie en een goede timing in de opbouw van hun spanningsboog. (Concept en spel: Jolika Sudermann en Alma Søderberg) ...

Janneke 2008-07-16T12:06:00+02:00 2008-07-16T12:06:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2945

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (3) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Janneke Robers Achteroverliggend in grote zitzakken is alleen de top van een zandduin te zien. Daarboven blauwe lucht en een langzaam zakkende zon. Ergens zingt een vogeltje. Ineens wordt deze heerlijke rust ruw verstoord. Bovenop de berg schreeuwt een jongen het uit van de pijn. Zijn ingewanden komen naar buiten en bloed vermengt zich met zand. Hij sterft in de armen van een meisje. Hanna Jansen zet sterk in met dit heftige begin van ‘Deadline/Rewind’. Helaas blijkt het een ballon die stilletjes leegloopt. De zandduin bevindt zich ergens in Afghanistan. Oorlogsjournalist Bo heeft documentairemaakster Luk overgehaald samen met hem daar “de gewone man” te filmen. Wat in eerste instantie idealisme lijkt, blijkt in werkelijkheid sensatiezucht en wellicht dé manier om een Pulitzer prijs binnen te halen. De man die brood haalt en het jongetje dat voetbalt tussen de brokstukken van de oorlog komen niet aan het woord. Hun film draait uiteindelijk, net als bij alle andere journalisten, om een interview met één van de gewelddadigste terroristen van het land. Ook Luk is niet geheel barmhartig in de situatie. Zij valt als een blok voor de charmes van “haar” Bazooka Bo en hoopt op het opbloeien van zijn liefde in deze ruige omgeving. Schrijver Rogier Schippers besloot het stuk van achter naar voren te vertellen. De voorstelling begint met de dood van Bo en laat vervolgens zien hoe het zover heeft kunnen komen. De heftigheid van de eerste scène grijpt aan. De daaropvolgende scènes hangt de vraag waarom Bo stierf in de lucht, maar zodra dit duidelijk is – de afspraak met de terrorist verliep niet naar verwachting - verslapt de spanning. De opgeroepen hoge verwachtingen van het begin worden nergens ingelost. ...

Janneke 2008-07-16T11:53:00+02:00 2008-07-16T11:53:00+02:00 tag:theatercentraalnl,2009:FestivalCentraal.2944

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (1) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Judith Blankenberg Stel je hebt een auto-ongeluk gehad. Stel je bent tegen een boom gereden en je auto is totall los. Stel je bent dood. Hoe en door wie wordt je dan herdacht? Met deze veronderstellingen en vragen is Convoi Exceptionnel aan de slag gegaan in de voorstelling ‘Iets met paradijs.’ Met filosofische vragen brengen de acteurs de toeschouwers naar hun eigen begrafenis. Om daar een familiedrama te laten ontspinnen en persoonlijke vetes uit te kunnen praten. Iedereen gaat dood en alles is vergankelijk lijkt de voorstelling te willen zeggen. Maar daarnaast is de voorstelling vooral een schreeuw om liefde. Een welkom onthaal met champagne. Marcel, Eran en Fem zetten de situatie voor de toeschouwers even uiteen. Je bent dus dood, die champagne kan wel weer weg. Marcel je schoonvader legt uit dat hij, Indra (Fem) je geliefde en Wolf (Eran) je zoon, om je dood treuren en hij nodigt je uit op je begrafenis. Deze vindt plaats in een loods: een groot wit tapijt hangt schuin de lucht in en daaruit is een soort strijkplank omhoog gekomen waar de acteurs achter kunnen zitten en waarop hun glaasje (van ijs) en cakejes staan. Deze vormgeving maakt direct twee dingen duidelijk. Het verblindende wit verwijst naar een soort hiernamaals, een leven na de dood. Het schuin opstaande tapijt verbeeld een worsteling. Wolf/Eran probeert meerdere malen naar de top te komen, rennend en krabbelend. Tot het hem aan het eind van de voorstelling lukt en er wordt afgesloten met de woorden: Stel je bent jij en dat ben je altijd al geweest. ...

Judith