Koperen Kees

“Wat ik op dat moment spontaan presteer, kan eigenlijk alleen in tekenfilms”

17 februari 2007 – Koperen Kees

Theatermaker Jan van den Berg (1961) is artistiek leider van Theater Adhoc, dat voorstellingen maakt over onzichtbare wetenschap. Over actuele ontwikkelingen in de natuurwetenschappen die niet meer met het blote oog te zien zijn. Ontwikkelingen die een grote invloed hebben op ons doen en laten. Zijn nieuwste voorstelling heet ‘Het Mysterie van Majorana’ en gaat over de tijdens een bootreis van Palermo naar Napels in 1938 verdwenen 31-jarige Italiaanse natuurkundige Ettore Majorana. De muziektheatervoorstelling in samenwerking met Cora Schmeiser en Harjo Neutkens gaat op vrijdag 23 februari in première in de Schouwburg van Arnhem. Vandaag beantwoordt Jan de vragen in de Koperen Kees.

Wat betekent theater voor jou en welke rol speel je erin?
“Theater is voor mij een kunstvorm om mijn documentair onderzoek te verbeelden. Samen met beeldend kunstenaar Hannie van den Bergh vorm ik Theater Adhoc en aangezien we een kleine instelling zijn, doen we zo’n beetje alles wat er bij het vak van theatermaken komt kijken; het schrijven en spelen van de voorstellingen, de acquisitie, het bijhouden van de financiën, de post en zo meer.”

Wat is de functie van theater in het algemeen en van jouw theater in het bijzonder?
“De functie van ‘theater in het algemeen’ is voor mij, het op een niet-alledaagse en niet-voor de hand liggende wijze nadenken over- en verbeelden van niet-alledaagse en niet-voor de hand liggende zaken. Theater Adhoc probeert dat in bijzonderheid te doen door voorstellingen te maken over ‘onzichtbare dimensies’; over wetenschappelijk onderzoek waar de meeste van ons nauwelijks of geen zicht op hebben. Letterlijk niet, omdat het zich op onzichtbare plekken afspeelt en figuurlijk niet, omdat het ons verstand te boven gaat. De voorstellingen hebben het karakter van een live-documentaire waarin we op persoonlijke, theatrale, wijze ‘verslag doen van ons onderzoek’; van onze fysieke én mentale ontdekkingsreizen. Per project gaan we daarbij een creatieve dialoog aan met inspirerende collega’s uit een andere kunstdiscipline (beeldende kunst, muziek, dans, film). Onze methode is gestoeld op persoonlijke ontmoetingen: kijken, luisteren, vragen, doorvragen, nog eens kijken, wat blijven rondhangen en in gesprek gaan met ‘onderzoekers’ … ter plekke … 1500 meter diep in een berg in Japan (bij de neutrinodetector van Kamioka), 100 meter diep onder de Jura bij Genève (bij de deeltjesversneller van Cern), in een nanolaboratorium in de atoomschuilkelder in Nijmegen of in een studeerkamer op het Science Park in Amsterdam. Met als doel, het antwoord te vinden op kinderlijke vragen als: Is hetgeen we met onze ogen zien dus niet het einde van de wereld? Zijn er nog andere werelden? Welke?
Lees verder >>>

Ruud van Bree

“Als startende maker richt ik mij op de liefde”

14 februari 2007 – Koperen Kees

In het Eindhovense Plaza Futura wordt op 15, 16 en 17 februari onder de naam ‘De Proeverij’ de werkplaats drie dagen lang ingericht als ontmoetingsplek tussen jonge makers en hun publiek. Onder het genot van een hapje en een drankje wordt het publiek uitgenodigd om hardop mee te denken over de eerste pennenstreken van een aantal jonge theatermakers. Daarnaast zullen ze reeds gevestigde makers en choreografen als sparringpartners ontmoeten. TheaterCentraal.nl laat in de aanloop naar ‘De Proeverij’ in de Koperen Kees een aantal van deze jonge theatermakers aan het woord. Vandaag beantwoordt Ruud van Bree (1979) de vragen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Als autonoom professioneel maker ben ik nog onervaren. Op dit moment ben ik bezig ideeën te ontwikkelen. Deze ideeën zet ik om in teksten die als vertrekpunt dienen voor de voorstellingen die ik wil gaan maken. Ik streef naar een theater dat gelaagd en transparant is. Ik houd van makers die een nieuwe werkelijkheid creëren waardoor je anders kijkt naar de dagelijkse werkelijkheid. Poëzie, absurdisme, surrealisme zijn voor mij termen die daar bij horen. Daarbij heb ik geen sprookjeswereld voor ogen. Binnen de nieuwe werkelijkheid krijg je als publiek soms een vleugje dagelijkse werkelijkheid mee. Dit kan politiek of maatschappelijk zijn. Op die manier wil ik gelaagdheid creëren. In deze gelaagdheid mag het publiek zwemmen maar niet verdrinken. De voorstelling moet transparant en open genoeg blijven om in mee te kunnen. Ik wil ze bij de hand nemen. Soms met de hele hand, een andere keer met een vinger maar ik wil ze niet omarmen.
Als startende maker richt ik mij op de liefde. De liefde waartoe wij allen een wanhopige poging doen hem te vangen, te begrijpen en vorm te geven.”

Lees verder >>>

Jochen Stechmann

"Ik wil iets doen zodat mensen niet meer geïnteresseerd zijn in nostalgische, klassieke balletten"

13 februari 2007 – Koperen Kees

In het Eindhovense Plaza Futura wordt op 15, 16 en 17 februari onder de naam ‘De Proeverij’ de werkplaats drie dagen lang ingericht als ontmoetingsplek tussen jonge makers en hun publiek. Onder het genot van een hapje en een drankje wordt het publiek uitgenodigd om hardop mee te denken over de eerste pennenstreken van een aantal jonge theatermakers. Daarnaast zullen ze reeds gevestigde makers en choreografen als sparringpartners ontmoeten. TheaterCentraal.nl laat in de aanloop naar ‘De Proeverij’ in de Koperen Kees een aantal van deze jonge theatermakers aan het woord. Vandaag beantwoordt Jochen Stechmann (1973) de vragen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Moeilijk om van een afstand naar mijn eigen werk te kijken. Wat ik zie, is dat de beweging altijd in het centrum staat. De vraag is wat het lichaam beweegt. Dan komen er meestal nog andere elementen bij: tekst, beeld, muziek, die ook integraal in de voorstellingen staan. Qua onderwerpen zie ik dat het gaat over mensen die met de omstandigheden van hun leven worstelen. Proberen uit te vinden hoe hun identiteit wordt bepaald – van binnen en van buiten. En proberen daar een balans in te vinden. Ik ben een vrouw – maar wat is dat? Mijn lichaam verlangt naar dit – wat maakt dat van mij? Ik ben bang voor sociaal contact – hoe vind ik een manier om toch pleasant in het leven te staan? En dat ze waarde aan hun rare trekjes, hun neuroses hechten. Vandaar ook de naam ‘Traum-A’: Je eigen trauma te transformeren, zodat er een gerealiseerde droom uit komt (“ein Traum”). Waar ik trots op ben, is een bepaalde integriteit in mijn werk. Dat te zien is dat de dingen uit een diepe innerlijke behoefte ontstaan. Dat het niet gaat over mooi zijn. Ook een bepaalde kaalheid en knulligheid zitten eigenlijk in de dingen die ik gemaakt heb. Dat kale is wel met opzet. Het knullige gebeurt steeds weer vanzelf, eigenlijk zal ik dingen vaak wel graag gelikt willen maken, om mijn ego te strelen. Maar van buiten bekeken, vind ik de knulligheid wel charmant.”

Lees verder >>>

Powerboat

“Na 13 vuilniszakken stront was het festival een warm bad”

12 februari 2007 – Koperen Kees

In het Eindhovense Plaza Futura wordt op 15, 16 en 17 februari onder de naam ‘De Proeverij’ de werkplaats drie dagen lang ingericht als ontmoetingsplek tussen jonge makers en hun publiek. Onder het genot van een hapje en een drankje wordt het publiek uitgenodigd om hardop mee te denken over de eerste pennenstreken van een aantal jonge theatermakers. Daarnaast zullen ze reeds gevestigde makers en choreografen als sparringpartners ontmoeten. TheaterCentraal.nl laat in de aanloop naar ‘De Proeverij’ in de Koperen Kees een aantal van deze jonge theatermakers aan het woord. Vandaag beantwoorden Fokka Deelen (1972) en Bas Kortmann (1973) van theatercollectief Powerboat de vragen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Powerboat zoekt naar - of onderzoekt - ‘oervormen’. Dat zijn eerste en eerlijke reacties van toeschouwers op vragen, situaties en acties, met als doel opnieuw en keer op keer weer verwonderd te raken, en onbevangenheid te voelen. Wij maken in de voorstellingen een kunstmatige omgeving, om alle kunstmatigheden weg te nemen. Ons Powerboat-team vindt het niet goed dat het publiek slechts aan de zijlijn of vanaf de tribune toe kijkt. Volgens ons moet het publiek er midden in staan. Zo ontwikkelen we met Powerboat een eigen interactieve theatervorm met een nieuwe theatertaal. We maken voorstellingen op het snijpunt van beeldende kunst, performance en theater.”

Lees verder >>>

Thomas Boer

“Ik wil in ieder geval één keer autonoom een stuk schrijven”

11 februari 2007 – Koperen Kees

In het Eindhovense Plaza Futura wordt op 15, 16 en 17 februari onder de naam ‘De Proeverij’ de werkplaats drie dagen lang ingericht als ontmoetingsplek tussen jonge makers en hun publiek. Onder het genot van een hapje en een drankje wordt het publiek uitgenodigd om hardop mee te denken over de eerste pennenstreken van een aantal jonge theatermakers. Daarnaast zullen ze reeds gevestigde makers en choreografen als sparringpartners ontmoeten. TheaterCentraal.nl laat in de aanloop naar ‘De Proeverij’ in de Koperen Kees een aantal van deze jonge theatermakers aan het woord. Vandaag beantwoordt Thomas Boer (1976) de vragen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Het gaat in mijn voorstellingen haast altijd over dromen, verlangens en ambities van mensen en hoe de realiteit van alledag die in de weg staat. Maar evenzozeer het omgekeerde: over de realiteit van alledag en hoe dromen, verlangens en ambities mensen in de weg staan. Dit spanningsveld is een fascinerende vat vol schizofrene tegenstrijdigheden en onbeantwoorde vragen.
Ik hou van transparant spel waarbij de acteur sturing geeft aan de verbeelding van het publiek, maar hierin nooit dwingend is. De acteurs en hun personages zijn tevens vaak vertellers. Ze denken, filosoferen, bevragen zichzelf en elkaar hardop. Dat er theater wordt gemaakt, mag altijd worden gezien. Ik doe expres niet mijn best om te verbloemen dat we doen alsof. Theater is per definitie doen alsof en ik denk dat het publiek van tegenwoordig zich niet meer zo makkelijk voor de gek laat houden. Ik geloof stellig dat wanneer het publiek zich niet meer hoeft bezig te houden met de vraag of iets geloofwaardig is, er pas ruimte komt voor een waarachtige beleving in het daar en dan.”

Lees verder >>>