Over het IJ

Nog meer talentvolle theatermakers

Thu, 20 Jul 2006 21:45:00 +0200

20 juli 2006 - Verslag door Moon Saris

Naast de reeks die collega Gigi Schuiten vorige week al besprak, stonden er nog meer jonge, talentvolle theatermakers in de containers op festival Over het IJ. En hoewel zij met het hete weer trouw doorspeelden, een paar keer per uur, hadden wij even een adempauze nodig om de tweede helft alsnog de revue te laten passeren. We hebben van ze genoten en rekenen erop dat dit initiatief volgend jaar weer een vervolg krijgt. Een thema is niet nodig, want daar hebben ze zich dit keer ook lang niet allemaal aan gehouden en daar heeft niemand iets van gemerkt.

Koekje erbij?: de gezelligste container
Gezelliger kon een container niet zijn dan die waarin Karin Nettens ‘Koekje erbij’ wordt gespeeld. Op je sokken de container in en hopla, het deeg wordt gekneed, de koekjes gebakken en vervolgens wordt het koekje met koffie weggespoeld.

Wat het wordt, bepaal je zelf

Tue, 18 Jul 2006 18:07:00 +0200

18 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De makers hebben tal van mogelijkheden ingebouwd. Ontdekkingsreizigers van nature zullen ze allemaal proberen, misschien zelfs tevergeefs zoeken naar meer en een gevarieerd mini-voorstellinkje aan elkaar presenteren. Minder avontuurlijke kinderen en volwassenen komen niet verder dan het laten bewegen van de achtergrond voor wat hun persoonlijke theaterstuk had moeten worden. Hopelijk zit er een ontdekkingsreiziger tegenover ze, zodat ze niet het deurtje uitgaan zonder alsnog alle mogelijkheden te hebben uitgebuit.

De Ratkatkast van de stichting Daad en Dimenzie is een combinatie van straattheater en installatiekunst. Hij doet een beroep op de creativiteit van het koppel dat de spannend uitziende kast, maatje garderobe-de-luxe, aan weerszijden betreedt en daar – tja, meer verraden ontneemt de mensen die zich graag laten verrassen alle plezier en dus kijken we niet verder naar binnen dan de foto hierboven al doet.

Wederzijdse ontdekkingstocht leidt tot krachtige interactie

Tue, 18 Jul 2006 15:15:00 +0200

18 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Wie zijn dat nou, die twee rare lui met noormannenkledij die hun hele boeltje midden tussen de bankjes op het Amsterdamse Mosveld planten? Zijn het Russen of komen ze toch uit Schotland? Dat rare gebouwtje van kunstgras en hout, dat zal hier toch niet serieus blijven staan? Of is het soms kunst; is er niet ergens in de buurt een festival gaande? “Komen jullie hier wonen?”, trekt een meisje van een jaar of elf de stoute schoenen aan.

Het is druk op het Mosveld, want de zaterdagse markt en het goede weer trekken veel volk. Net nadat de twee bewoners van de gekke iglo zich hebben geïnstalleerd, komen de eerste kleurrijke kinderen al – lekker Hollands – door de raampjes gluren. Sommige schoorvoetend, sommige brutaal. Een meisje van een jaar of zeven vindt die gehoornde meneer maar eng, maar een blonde kleuter kan geen genoeg krijgen van het spannende hutje en de mensen die erbij horen.

Over het IJ Festival 2006 groot succes

Mon, 17 Jul 2006 15:36:00 +0200

17 juli 2006 – Nieuws

Het 14e Over het IJ Festival in Amsterdam heeft meer dan 26.000 bezoekers getrokken. Gisteravond maakte de organisatie tijdens het eindfeest voor medewerkers en theatermakers de bezoekersaantallen bekend.

In totaal zijn er 21.190 toegangsbewijzen verkocht, bijna 7.200 meer dan vorig jaar. De gratis onderdelen zoals het muziekpodium, de kunstinstallaties en het straattheater trokken nog eens vijfduizend bezoekers.
“Ik ben blij, erg blij met dit resultaat”, aldus Lode van Piggelen, artistiek directeur van Festival Over het IJ. “Het was een erg spannend festival voor ons omdat we hebben gekozen voor een meer risicovolle programmering van veelal onbekende en beginnende theatermakers en voor kleinere, intiemere voorstellingen. Bovendien hebben we voor het eerst familievoorstellingen neergezet. Ik ging ervan uit dat we zeker het aantal bezoekers van vorig jaar zouden trekken maar deze cijfers overtreffen mijn stoutste verwachtingen.”
Van Piggelen laat weten de komende jaren door te willen gaan op de ingeslagen koers.

Superhelden schilderen hun huis ook

Sun, 16 Jul 2006 17:58:00 +0200

16 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

In de jarenlang volgehouden tv-serie Superman zagen we de held in zijn gewone gedaante geregeld een bijdrage leveren aan het huishouden – maar bijna altijd zette hij er zijn gaven bij in. Wat dat betreft is Gutsman, gecreëerd door Erik Kriek en gespeeld door het nieuwe danstheatergezelschap Link, pas echt een bikkel: hij doet z’n klussen zonder hulp van buitenaf en trekt er zijn pak niet eens bij uit.

Honderd procent nieuw is het idee vast niet, maar het is ontzettend spannend om op het podium het ontstaan van een echte superheld te zien. Bijna letterlijk, want Erik Kriek, de schepper van Gutsman en andere karakters speelt een grote rol in dit danstheaterstuk. Sterker: bijna het hele concept is uit zijn pen gevloeid, want in zijn comics spelen net als op de vloer naast Gutsman ook katmeisje Tigra en hijzelf mee.

Verheugend veel goede voorstellingen van beginnende theatermakers

Sat, 15 Jul 2006 20:07:00 +0200

15 juli 2006 - Verslag door Gigi Schuiten

Op het Amsterdamse festival Over het IJ laten beginnende en veelal pas afgestudeerde theatermakers zien wat ze in hun mars hebben in zelfgemaakte, korte voorstellingen. TheaterCentraal.nl bezocht zeven van deze miniproducties en ontdekte niet alleen dat het aanbod aangenaam divers is maar ook dat de kwaliteit in de zeecontainerstraat ‘Dromen van de toekomst’ verheugend hoog is. De groeiende rijen voor de kleine theaters en het enthousiasme van het publiek bevestigen eens te meer dat dit initiatief van Stichting Over het IJ niet alleen bestaansrecht heeft maar ook uitbreiding en navolging verdient. Tijd voor een wekelijkse theatermarkt dus op de zomerse NDSM-werf.

Minitheater om u tegen te zeggen
Het is klein, rond en het stuitert. ‘Rood’ van Thijs Bloothoofd gaat over een eigenzinnig, rood balletje en is minitheater om u tegen te zeggen.

Hij houdt het simpel en dat is precies wat deze voorstelling zo goed maakt. De jonge maker – voor de gelegenheid in een lichtgrijs pak gestoken – heeft zijn toeschouwers vanaf de eerste seconde in zijn greep en laat niet meer los. Hij verrast met zijn presentatie, de onverwachte wendingen en het uitbouwen van de spanningsboog. Zonder te vervallen in platte of voor de hand liggende humor, zet hij zijn publiek meesterlijk telkens net even op het verkeerde been. Top, en bijna te groot voor een minitheater.

Extra pont ingezet wegens grote toestroom Over het IJ

Sat, 15 Jul 2006 13:56:00 +0200

15 juli 2006 – Nieuws

Het GVB in Amsterdam zet sinds afgelopen donderdag extra boten in om de massaal toestromende festivalgangers vanaf het Centraal Station over te zetten naar de NDSM-werf waar festival Over het IJ in volle gang is. Pont 53 vaart tijdens de spitsuren niet om het half uur maar om het (hele) kwartier.

Dat er ook buiten die uren behoefte is aan meer vervoer over het water, werd gisteravond duidelijk bij aankomst van de middernachtelijke pont bij de werf. Een enorme rij wachtenden bezette de afmeerhalte dusdanig dat de aankomende passagiers zich slechts met grote moeite een weg door de kluwen mensen wisten te banen terwijl de menigte zich gelijktijdig naar voren drong om een plekje aan boord te bemachtigen.
In deze potentieel gevaarlijke situatie, slaagde de roerganger van de meer dan afgeladen pont er gedurende enige tijd niet in de laadklep te sluiten. Enkele festivalgangers voor wie geen plek meer aan boord was, weigerden die te verlaten. Uiteindelijk kwam de laadklep van het veer omhoog met de volhardende festivalbezoekers er nog op. Sommigen moesten daardoor – soms met fiets en al – haastig terugspringen op de kade, een enkeling tuimelde alsnog aan boord. Niemand raakte te water en voor zover bekend heeft zich geen persoonlijk letsel voorgedaan.

Pampa Lab betovert met sprookjesachtig avontuur

Fri, 14 Jul 2006 18:13:00 +0200

14 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

In vijf dagen een complete voorstelling maken lijkt een ondoenlijke taak en op z’n minst gekkenwerk. Voor Pampa Lab is het dé manier van werken. Het gezelschap bewijst op het Amsterdamse festival Over het IJ dat het onmogelijke mogelijk kan worden met zijn prachtige, sprookjesachtige avontuur op het museumschip van Greenpeace. Het lijkt op toverij en dat is het dan ook.

Voor deze magische theaterervaring mixte regisseur Frank Gunning de inspiratie, bevlogenheid en ideeën van jeugdige theatermakers met zijn eigen inzichten, kennis en creativiteit. Na vijf dagen slijpen, schaven en borrelen is het resultaat verbluffend. Er is een decor, er zijn kostuums, er is muziek, er is techniek, er is een verhaal en iedereen kent zijn rol.
Het inwendige van het schip heeft een complete metamorfose ondergaan en is nauwelijks nog te herkennen als het eerder zo sober aangeklede actieschip. Stikvol leuke details nodigt deze Sirius uit tot eindeloos dwalen en zwerven. Onderweg lopen de bezoekers de oude bemanning, die geen afscheid heeft kunnen nemen van het schip in ruste, tegen het lijf. Soms letterlijk, want bang om dichtbij te komen, zijn deze zeelui niet.

Monsterverbond doet het overtuigend

Thu, 13 Jul 2006 16:38:00 +0200

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Monsterverbond doet het al een tijdje op de NDMS-werf in Amsterdam. Deze keer niet in de hun als thuisbasis toegewezen loods maar in een trailer aan het IJ. En ze doen het overtuigend. In dit goedgeschreven stuk over filmacteurs, van wie de een het heeft gemaakt en de andere niet, valt het nodige te lachen en te genieten. Lichtverteerbare en smakelijke festivalkost met een mooie rol van aanstormend talent Klavertje Patijn.

Ze zou gemakkelijk het onderspit kunnen delven tegen de oudere, meer ervaren acteurs maar dat doet ze niet. Het talent van de jonge Klavertje Patijn laat zich nu eenmaal niet verloochenen. Net als in eerdere producties van het nieuwe en spraakmakende gezelschap De Vrienden van de Dansmuziek speelt ze een voornamelijk komische rol en dat doet ze met verve.
In ‘Trailer’ draait het om twee oudere acteurs die in hun beginjaren samen een gouden toekomst tegemoet leken te gaan. Maar het lot besliste anders en zo kan het gebeuren dat de voormalige boezemvrienden elkaar na jaren onverwacht opnieuw ontmoeten op een filmset. Bram heeft het gemaakt en is de steracteur met een eigen trailer, Erik heeft na een lange, onvrijwillige vakantie onder dwang van de uitkeringsinstantie tegen zijn zin een baantje als runner moeten accepteren. Maar hun ontmoeting is minder toevallig dan het lijkt en de bemoeienissen van een stagiaire en de producent lijden tot pijnlijke ontboezemingen en een dramatische ontknoping.

Staalkaart van veelzijdigheid is voortdurend leuk

Thu, 13 Jul 2006 14:33:00 +0200

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Ze hebben alle reden om te dromen van de toekomst, de drie pasafgestudeerde theatermakers die zich op het Amsterdamse festival Over het IJ in hun badkamercontainer terugtrekken om theater te maken dat alleen daar past. In deze korte, humoristische voorstelling nemen Greg Nottrot, Boris van Bommel en Floor Leene zichzelf en hun vak op de hak en laten daarbij en passant een staalkaart van hun potentie en veelzijdigheid als theatermakers zien.

In nauwelijks een kwartier zetten deze drie een gebalanceerd en evenwichtig stuk neer, dat bij vlagen hilarisch en voortdurend leuk is. In hun badkamertje, voorzien van douchegordijnen, een bad en een toilet trekken ze zich terug om even weg te zijn van alles en iedereen en vooral om aan de druk van het dagelijkse leven te ontsnappen.
Want druk hebben ze het gehad, vertelt Greg het publiek dat hij meer als welkome visite dan als toeschouwers lijkt te beschouwen. Die rechtstreekse benadering werkt prima in de kleine ruimte die de zeecontainer biedt en de vijftien toeschouwers durven vrijuit te ademen, te lachen en zelfs nu en dan commentaar te leveren.

‘Broeders’ smetteloos en stilistisch sterk

Thu, 13 Jul 2006 13:00:00 +0200

13 juli 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

Qua toneelbeeld is het misschien wel de sterkste voorstelling die te zien is op festival Over het IJ in Amsterdam. Doordacht, doorwrongen en diepgelaagd faalt deze nieuwste van regisseur Jetse Batelaan toch om iedereen te blijven boeien. ‘Broeders’ mag zich dan ook verheugen in zeer wisselende waardering. En bereikt daarmee vermoedelijk precies het door Batelaan beoogde effect.

Veel tekst is er niet in ‘Broeders’. Herhaling des te meer, al zijn er nuanceverschillen en is de herhaling binnen het stuk zeker functioneel te noemen. Het heeft wel iets weg van het format van het zo populaire ‘reality tv’ waarin weinig gebeurt maar dat mensen desondanks aan de buis gekluisterd houdt. Echt saai wordt het dan ook niet. Maar deze tamelijk vernieuwende vorm van theater is zeker niet geschikt voor iedereen.
In ‘Broeders’ draait het om hulpeloosheid. Misschien is het een beeld van een utopia waar iedereen die hulp nodig heeft, bij de hand genomen wordt. Of juist een aanklacht tegen een zorgstaat waarin dat juist minder en minder gebeurt. Of wie weet wordt de afhankelijkheid van de goegemeente wel bespot. ‘Broeders’ is herkenbaar voor iedereen maar door de afstandelijke opzet voor de een weinig en voor de ander juist uiterst confronterend.

Lyrisch buitengevoel ontaardt in geregisseerde wanorde

Thu, 13 Jul 2006 12:29:00 +0200

13 juli 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Hans Hof Ensemble heeft zijn nieuwste danstheatervoorstelling gemaakt voor Over het IJ Festival. Een chaotisch plattelandstafereel in een van de immense loodsen op de NDSM-werf. Met een eigenzinnig bewegingsidioom, een schat aan attributen en passievolle Duitse liederen trakteren twee heren de bezoekers op een buitenfeestje met zeer geestige uitspattingen.

Het is even lopen naar de tribune achter in de loods waar een aangenaam decor staat te wachten: buitenhuisje, plantenbakken, appelboom, gootsteentje buiten, tafeltje en stoeltjes op het terras. Samen met het geluid van tsjilpende vogeltjes is de associatie met rust en genot snel gelegd.
En dat is precies wat Klaus Jürgens en Peter Cseri nodig hebben. Ze keren de jachtige stad de rug toe en beproeven hun geluk in hun nieuwe volkstuintje. Hier storten zij zich al scheppend, schoffelend en gietend op de pure natuur. Ondanks hun grote verlangen naar dit rustieke leven, houdt de idyllische droom niet lang stand. Al snel blijkt dat hun stadse karakters niet zomaar in te passen zijn in het plattelandse leven. Gaandeweg gaan zij, gekleed in pantalon, blouse, stropdas en laarzen, niet alleen de natuur maar ook elkaar te lijf.

Gelukkig, een vrolijke toekomstvisie

Wed, 12 Jul 2006 13:53:00 +0200

12 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Niet alleen voor de kinderen dit keer, maar ook voor grote mensen maakte Theatergroep Max een voorstelling die boordevol zit met verrassingselementen en eye-openers. Dat ‘ook’ is waarschijnlijk een misvatting van het gezelschap: veel meer dan een jeugdvoorstelling is het twee uur durende ‘Paradiso, stad van de toekomst’ een voorstelling die (vastgelopen) volwassen weer wat speelsheid gunt. Als ze zich daar een beetje voor openstellen.

Als een rijtje serieuze stand-up comedians openen de in hippe outfits gestoken acteurs het bal. Stuk voor stuk schetsen ze hoe hun ideale wereld eruit ziet. Niet met bekende kreten als ‘vrede voor alle mensen’ en ‘niemand die in armoe leeft’ maar met grappige dingetjes als: dat je benen in lengte aanpasbaar zijn, dat je mensen even kunt stilzetten als je dat uitkomt, dat alles wat je ziet nieuw voor je is. In ronde twee geven ze zichzelf complimenten door te vertellen waar ze goed in zijn: lachen, iemand kritiek geven, zich kleden, ontmoetingen arrangeren; alles is goed, alles mag.

Domweg gelukkig in Amsterdam-Noord

Tue, 11 Jul 2006 17:41:00 +0200

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Normaal gesproken is het nogal ergerniswekkend als mensen die er niets mee te maken hebben, zich in woord en beeld mengen in een locatievoorstelling. Maar voor Blood for Roses en Andreas Bachmair is het juist een zegen. Deze spontane bijdragen versterken de weergave van de kleurrijkheid en de levendigheid van Amsterdam-Noord, die centraal staan in hun ‘De engel, de straat en het geluk’.

Eén ding is zeker: dat bleke meisje met dat veertigerjarenjurkje en dat microfoontje op haar hoofd hoort bij het spel. Ze is onze ‘reisleidster’ door een stukje geschiedenis van de wijk en de wereld van vandaag rondom het Mosveld en Gentiaanplein. Ze begeleidt op gepaste afstand de toeschouwers, die op een rijdende tribune door de straten worden gereden. En is bovendien de dromerige brengster van positieve impulsen naar de buurtbewoners, die dat meestal best goed kunnen gebruiken.

Frida, finally facing her Waterloo

Tue, 11 Jul 2006 14:44:00 +0200

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De uit bevriezing ontwaakte zangeres Frida wordt – nieuw – leven ingeblazen door de rauwe performer Annette Hildebrand, die het succes van de popster effectief van al zijn glans ontdoet. Haar ‘Born to live’ is een prachtig, pijnlijk portret van verlies en verval, vooral niet bedoeld voor die hard Abba-fans.

Ze werd geboren uit een rillingbezorgend experiment van de nazi’s, die via het Lebensborn-project het perfecte ras wilden creëren door hun beste soldaten te mixen met geschikte, kerngezonde vrouwen, en groeide samen met haar Noorse moeder op in een grauw, grijs instituut. Ze werd hergeboren uit een even huiveringwekkende proef van ene dokter Heinrich, die haar invroor om haar dertig jaar later weer te ontdooien, en wordt moederziel alleen wakker in een kil, koud ziekenhuis. Tussen haar twee geboortes door ontwikkelde ze zich tegen alle verwachtingen in tot een succesvol zangeres. De hoop bestaat dat dat vandaag weer lukt.

Schitterend schouwspel van gevarieerde vrachtjes

Tue, 11 Jul 2006 13:02:00 +0200

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Een zeecontainer is niet bepaald het meest poëtische object wat je kunt bedenken. Maar zie ’m als een reuzenkijkdoos en er gaat een schitterende wereld voor je open. De Dogtroep laat in ‘Cargo’ zien over meer dan voldoende fantastische én technische vermogens te beschikken om van grote stalen containers allemaal speciale eigen kosmosjes te maken. En al doende op hun eigen manier ruimte en tijd te herdefiniëren.

Wie eenmaal op de smalle, diepe tribune is geklommen, staat aan het begin van een reis waarin de ruimte wordt hergedefinieerd. Vooral die van het simpele gegeven container, een enorme schoenendoos die ongeveer twee keer zo lang is als hij hoog is. Kijk je in het begin van de voorstelling nog tegen de zijkanten van die reuzendozen aan, als je eenmaal op gang bent gekomen, mag je beginnen met binnengluren. Totdat je eerste centje, ofwel euro, op is en je verdergaat naar het werkje van de volgende creatieveling.

Potentiële talenten spelen vooral zichzelf in modern drama

Tue, 11 Jul 2006 11:31:00 +0200

11 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Het is ontzettend waardevol dat jonge mensen die totnogtoe weinig kansen hebben gehad, de gelegenheid krijgen helemaal los te gaan in het theater. En het is vreselijk fijn dat het publiek dat waardeert en zijn handen blauw klapt voor de hoe dan ook geweldige prestatie die de nieuwbakken acteurs neerzetten. Maar moet het zoals in ‘Leve ik!’ altijd weer gaan over de klotekanten van het bestaan, over de straat, de criminaliteit, de hoererij, het knokken; over het leven zoals ze dat toch al kennen?

Haal wat – bij voorkeur gekleurde en/of gestrande – kids van de straat, begeleid ze goed en laat ze stralen in een toneelstuk. Het is al een tijdje een stevige trend. Op zich een goede ontwikkeling, want de jongeren moeten daar onder meer projectmatig te werken, krijgen de kans samen met anderen iets neer te zetten met een duidelijk begin en een duidelijk eind en oogsten aan het eind van de rit als slagroom op de taart de expliciete complimenten van het team, familie en vrienden en zelfs volstrekt vreemden.

Komische verwikkelingen op een parkeerplaats

Mon, 10 Jul 2006 18:55:00 +0200

10 juli 2006 – Recensie door Bart Krull

Pistolen, gijzelingen, losgeld. Voor misdadigers de gewoonste zaak van de wereld. Maar toch kunnen zij niet alles de baas. De Heiploeg laat in 'Wat staan wij hier eigenlijk te grijnzen' twee onderwereldfiguren worstelen met … het gewone leven.

Als het publiek zich verzamelt op de IJ-helling van de NDSM-werf in Amsterdam voor de locatietheatervoorstelling 'Wat staan wij hier eigenlijk te grijnzen' heeft het een fantastisch uitzicht over het IJ. Boten varen voorbij in de avondschemer, met het Centraal Station op de achtergrond. Op de voorgrond twee lukraak geparkeerde auto's en een nerveuze man met een koffer. Verder niets.
Dit karige decor geeft de toeschouwer precies het verlaten gevoel dat hoort bij een parkeerplaats aan de rand van de stad, waar zich de meest onverwachte dingen kunnen afspelen. En dat gebeurt dan ook. Op de parkeerplaats ontmoeten twee onderwereldfiguren elkaar om een deal te sluiten: een gegijzelde vrouw (opgesloten in de kofferbak van een oude Mercedes) moet worden uitgewisseld tegen losgeld. Maar het loopt allemaal anders dan voorzien.

Pampa Lab

Mon, 10 Jul 2006 18:13:00 +0200

Hans Hof

Mon, 10 Jul 2006 18:10:00 +0200

Zeeuwse nachten II

Mon, 10 Jul 2006 18:05:00 +0200

Polly Maggoo

Mon, 10 Jul 2006 17:42:00 +0200

Over het IJ

Mon, 10 Jul 2006 17:11:00 +0200

Extra voorstellingen ‘Dreef’ tijdens Over het IJ

Mon, 10 Jul 2006 15:57:00 +0200

10 juli 2006 – Nieuws

Festival Over het IJ in Amsterdam heeft drie extra voorstellingen van ‘Dreef’ aangekondigd ter compensatie van de voorstellingen die op 6 en 7 juli wegens problemen rondom de locatie geen doorgang konden vinden. ‘Dreef’ heeft inmiddels een nieuwe locatie gevonden in de Noorder IJ-plas.

De extra voorstellingen vinden plaats op dinsdag 11 juli, donderdag 13 juli en vrijdag 14 juli om 15.00 uur. Kaarten zijn te reserveren en/of te koop op de website van Over het IJ.
Bezoekers van de voorstelling dienen zich uiterlijk twintig minuten voor aanvang van de voorstelling met hun fiets en in bezit van hun toegangsbewijzen te verzamelen op de daartoe aangewezen plek in het festivalhart op het NDSM-terrein, vanaf waar gezamenlijk naar de locatie vertrokken wordt. Ter plekke zijn fietsen beschikbaar voor degenen die met het openbaar vervoer of de auto naar het festival zijn gekomen.

Meer informatie: www.overhetij.nl
Lees ook de recensie

Het NDSM-terrein als sprookjespark

Sun, 09 Jul 2006 12:51:00 +0200

9 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

Een meisje, een oma en zelfs een wolf om verliefd op te worden. Een prachtig gebruik van de mogelijkheden die het NDSM-terrein biedt om te dienen als sprookjespark. Meer spanning en humor dan een mensenkind kan verdragen. En niet in de laatste plaats een welkome verbreding van de blik. Niets is wat het lijkt in het fantasierijke ‘Wat heb je grote ogen’ – of iedereen moest al hebben vermoed dat die kreet sloeg op Roodkapje.

Met een tot jaloezie stemmende kinderlijke fantasie hebben Elien van den Hoek en Kim Arntzen een verwonderingstocht door de wereld van de sprookjes bedacht en samengesteld voor kinderen van acht jaar en – veel - ouder. Roodkapje, de haar als gebruikelijk omringende oma, wolf en jager en het bekende verhaal over dit gezelschap vormen de kern ervan. Maar ze laten voldoende ruimte voor de mogelijke schaduw- en zonzijden van alles en iedereen en zelfs voor glimpen van andere sprookjes.

De ‘jeugd van tegenwoordig’ heeft van alles in huis

Sun, 09 Jul 2006 12:48:00 +0200

9 juli 2006 – Verslag door Moon Saris

De botsautovloer in het festivalhart van festival Over het IJ bood vrijdag- en zaterdagavond ruim baan aan de jeugd en het talent tijdens de verzamelvoorstelling ‘On the edge’. Een proeverijtje van dans en een tikje toneel.

Jongerentheater 020 bestaat opdat eigen makers, gastmakers en jongeren hun grenzen opzoeken in dans en theater. In de verzamelvoorstelling ‘On the edge’ zijn al deze groepen vertegenwoordigd en ze laten een mix van stijlen zien. Deze worden met verve ondersteund door het strakke draaiwerk van DJ Broky, die voor de gelegenheid niet alleen hippe deuntjes in z’n kist heeft, maar ook klassiek opdiept.
Met de vanzelfsprekendheid van een doorgewinterde pro kondigt Jandino Asporaat de acts aan. Kort, krachtig en met voortdurend enthousiasme – je durft niet niet te klappen nadat hij heeft gezegd dat iedereen recht heeft op een daverend applaus. En hij heeft gelijk: alle (jonge) makers die hier in een kwartiertje hun kunnen demonstreren, verdienen respect. Niet in de laatste plaats hijzelf.

Aan boord

Fri, 07 Jul 2006 17:42:00 +0200

7 juli 2006 – Weblog door Gigi Schuiten

Gisteren was ik voor het eerst op ‘De Sirius’, het voormalige Greenpeace-schip dat zijn oude dag op de NDSM-werf in Amsterdam slijt. Ik was op slag verliefd. En zo lijkt het de theatermakers die op dit schip onder leiding van Frank Gunning - regisseur en drijvende kracht achter locatietheatergroep Pampa Lab - aan een nieuwe voorstelling werken, ook te vergaan.

Eerder deze week werd ik door Frank uitgenodigd om dagelijks het voortgangsproces te verslaan. Pampa Lab maakt tijdens festival Over het IJ in vijf dagen een kakelverse voorstelling vanuit het niets en dat leek me op zijn minst interessant genoeg om een stukje over te schrijven. Wat ik niet had voorzien, is dat ik na mijn korte verblijf op het schip en onder de makers, het liefst al mijn andere verplichtingen op Over het IJ zou laten schieten om zelf aan te monsteren voor dit project. Want wat is het leuk!"

Nog een strop voor Over het IJ

Thu, 06 Jul 2006 14:43:00 +0200

6 juli 2006 – Nieuws

Ook de voorstelling ‘De Engel, de straat en het geluk’ van Blood for Roses en Andreas Bachmair die vanavond voor het eerst gespeeld wordt op festival Over het IJ in Amsterdam kampt met problemen. De rijdende tribune, een wezenlijk onderdeel van het stuk dat zich in de wijk afspeelt, is kapot.

De organisatie zoekt in alle hectiek van de laatste voorbereidingen voor het festival, dat vanavond begint, naarstig naar een oplossing. Daarbij wordt rekening gehouden met verschillende mogelijkheden, zoals een nieuwe tribune of andere, rijdende alternatieven. Omdat nog niet bekend is hoeveel publiekscapaciteit beschikbaar zal zijn, is de mogelijkheid om online kaarten te reserveren of te kopen tijdelijk niet beschikbaar.
Of de voorstelling vanavond doorgaat, is nog niet helemaal zeker maar de organisatie heeft er alle vertrouwen in dat het probleem op tijd zal worden opgelost, aldus de woordvoedster van Over het IJ.
De toegangsbewijzen voor 'De engel, de straat en het geluk' kunnen in dat geval bij de kassa op het festivalterrein worden gekocht.

Bagger en olie in vaarwater ‘Dreef’

Thu, 06 Jul 2006 14:11:00 +0200

6 juli 2006 – Nieuws

Door de ontdekking van olie en mogelijke bodemvervuiling in het IJ is de locatietheatervoorstelling ‘Dreef’ van Boukje Schweigman, die vanaf vandaag te zien zou zijn op het Amsterdamse festival Over het IJ tot nader bericht uitgesteld. Het is nog onduidelijk of ‘Dreef’ überhaupt te zien zal zijn, aldus een woordvoerder van productiehuis Bonte Hond uit Almere.

Na het opbouwen van de ronde, rode koepel die het hart van de voorstelling vormt, werd olie en bagger in het water ontdekt. De kans op bodemverontreiniging is dusdanig groot, dat het gezelschap voor de veiligheid van de duikende spelers heeft moeten besluiten naar een andere locatie uit te wijken. Bovendien levert het troebele water een probleem op voor de uitvoering van het stuk dat valt en staat bij helder water.
Gisteravond leek het er even op dat er al een andere plek was gevonden maar vandaag werd duidelijk dat de beoogde locatie zich in een natuurgebied bevindt en vooralsnog is er geen vergunning om ‘Dreef’ daar te spelen. Of die noodzakelijke toestemming kan worden verkregen, wordt momenteel onderzocht.
Ondertussen is de organisatie druk op zoek naar een alternatief maar vooralsnog is die niet gevonden en blijft het nog even onduidelijk of en wanneer ‘Dreef’ te zien zal zijn op Over het IJ.

Volksoperahuis trekt ten strijde met zeeheld

Thu, 06 Jul 2006 11:10:00 +0200

6 juli 2006 – Voorbeschouwing door Gigi Schuiten

Na weifelende volksheld Hans Brinker is het nu de beurt aan de daadkrachtige zeeheld Jan van Speijk om de hoofdrol te vertolken in het tweede deel van het drieluik ‘Zeeuwse nachten’ van het Volksoperahuis. TheaterCentraal.nl was eerder deze week bij een repetitie in een loods op de NDSM-werf en sprak aansluitend met artistiek leider Jef Hofmeister over de nieuwe voorstelling die vanavond voor het eerst te zien is op festival Over het IJ in Amsterdam.

“We hebben ons net als in het eerste deel laten inspireren door de geschiedenis van Nederland en dat afgezet tegen onze visie op Nederland anno nu”, vertelt Hofmeister. “Het begon indertijd allemaal met de moord op Theo van Gogh maar er is natuurlijk veel en veel meer mis in Nederland. Er is veel onbegrip tussen de verschillende culturele groepen die ons land bevolken en een van de dingen die we in deel II naar voren willen schuiven, is het feit dat een groot deel van onze zogenaamde allochtone medeburgers allang geen buitenlanders meer zijn maar Nederlanders; en niet alleen omdat ze hier zijn geboren.”
Ook deel II draait dus om de identiteit van Nederland en de vraag of en waarom iemand ergens thuis is. Het stuk kaart herkenbare maatschappelijke, sociale en politieke problemen aan en draagt de strijdvaardige ondertitel ‘Dan liever de lucht in’; de befaamde laatste woorden van Jan van Speijk.

“Over het IJ is voor iedereen”

Tue, 04 Jul 2006 12:21:00 +0200

4 juli 2006 – Interview door Gigi Schuiten

Het 14e Over het IJ festival in Amsterdam staat voor de deur. Op het NDSM-terrein in Noord zijn de voorbereidingen al in volle gang. Locaties worden opgebouwd en theatermakers zijn volop aan het repeteren. TheaterCentraal.nl sprak in de aanloop van het festival met artistiek directeur Lode van Piggelen. Begin vorig jaar nam hij de fakkel over van Cultuurfabriek.

“We worden vaak vergeleken met de grote festivals als Oerol en de Boulevard”, vertelt Van Piggelen, die zelf in dienst was van Cultuurfabriek voor hij zijn tanden in de organisatie van Over het IJ zette. “Maar qua budget en organisatie gaat dat niet op; we staan nog een beetje in de kinderschoenen. Uiteindelijk is het pas de tweede keer dat Stichting Over het IJ het festival organiseert en we zijn nog volop aan het groeien en ontwikkelen. Qua programmering kunnen we ons zeker al meten met een aantal grote festivals.”
Van donderdag 6 juli tot en met zondag 16 juli zijn er dertig theatervoorstellingen te zien op de oude scheepswerf in Amsterdam-Noord. Een aantal daarvan is geproduceerd door de Stichting Over het IJ in samenwerking met andere festivals zoals Oerol en de Karavaan en/of met productiehuizen zoals Bonte Hond uit Almere of het Gasthuis uit Amsterdam. “We hebben over en weer erg veel profijt van die bundeling van expertise. Toch blijft het met alle voorstellingen erg spannend hoe ze worden ontvangen. Deze keer lijken we een erg goede keuze gemaakt te hebben, want een aantal gezelschappen heeft al geweldige pers gekregen.
“Zo was ‘Jøsenfjord/Lampedusa’ van Polly Maggoo een enorme hit op Oerol”, vervolgt de artistiek directeur enthousiast. “Maar ook ‘Dreef’ van Boukje Schweigman en ‘Drive’ van Odd Enjinears kregen erg goede kritieken.”

Vakantiegevoel

Mon, 03 Jul 2006 17:06:00 +0200

3 juli 2006 – Weblog door Mathieu van den Berk

Je ergens op verheugen, zonder dat je weet waarop... Ik moest daar aan denken toen ik deze zomer zonder vakantieplannen zat. Ik verheugde me op het feit dat de zomer eraan zat te komen. Een zomer waarvan ik nog niet wist hoe die ingevuld zou gaan worden.

Vorige jaren ging ik onder andere naar Buitenkunst. Theater en vakantie vieren tegelijk. Leuk hoor, maar eigenlijk geen echte vakantie en ook niet echt werken. Ik was de hele dag bezig met theater, in de bossen en in de zon, wetende dat ik ook moest relaxen omdat het mijn vakantie was. Deze tweestrijd was ook aanwezig bij de anderen, waartussen overigens een erg groot niveauverschil bestond.
Volgende week zal ik ook zeker met vakantiegevoelens bij Pampa Lab aan het werk zijn. Niet in de bossen maar op een schip. Geen vakantiegangers maar allemaal theatermakers samen aan het werk om binnen 5 dagen een voorstelling uit het niets te maken. Geen vrijblijvendheid maar intensief onze creatieve theatermaakbreinen bij elkaar steken en in een hogedrukpan een overweldigend magisch theaterkooksel laten ontstaan. En daarna 20 keer het publiek laten proeven! Smullen van ingrediënten als muziek, dans en spel. Dezelfde disciplines als op mijn vakantie vorig jaar maar nu met hart en ziel. En daarna ga ik wel op een echte vakantie. Bijkomen van anderhalve week magie. Ik wens u nog een prettige voortzetting op dit weblog met veel onverwacht theater, wellicht dat u in uw vakantie even mee wilt varen op ons sprankelende schip?

Betoverend mooie samenzang in sprookje over lelijke heksen

Sun, 02 Jul 2006 16:15:00 +0200

2 juli 2006 – Recensie door Moon Saris

De talentvolle actrices Ilse Warringa en Lies Visschedijk vormen een gouden paar als de twee aan elkaar gekluisterde bejaarde zusters in TG Bloody Mary’s hilarische muzikale sprookje ‘Visnijd’. Als vanzelf, zo lijkt het, ontspruiten uit hun jonge lichamen de door Marije Gubbels geschapen kapotgebeukte cynica zonder gevoel in haar benen en de hopeloze romantica zonder licht in haar ogen. Ze botsen verrukkelijk, maar de samenzang van deze lelijke heksen is van een betoverend harmonieuze schoonheid.

De twee eenzame, bejaarde zielen Elfride en Mathilde zien hun oude dag in kannen en kruiken als op een dag een knappe jongeman aanspoelt op hun ‘onbewoonde’ eiland. Deze Robinson Crusoë van de lage landen geeft zich echter niet makkelijk gewonnen. Hij vecht zich al slijmend een weg terug naar het vaste land. Snel de zwakke plekken van de dames doorziend wakkert hij het stiekeme waakvlammetje in de cynische Elfride voorzichtigjes aan, terwijl hij het overduidelijk aanwezige passionele vuur van haar romantische zuster Mathilde eenvoudig doet oplaaien. Het end is even onvoorzien als happy – voor een beider partijen, althans.

Ja zeggen tegen je eigen impulsen en tegen die van een ander

Sat, 01 Jul 2006 09:57:00 +0200

1 juli 2006 – Weblog door Robin Berkelmans

De derde keer een Pampa Lab-voorstelling. En voor de tweede keer op festival Over het IJ. Leuk. Wat gaan we deze keer bestormen? Een schip, een oud schip van Greenpeace. En buiten de foto die ik gezien heb, weet ik niets van de voorstelling en ik weet dat niemand er iets van weet, ook niet de regisseur. En dat vind ik juist zo mooi aan Pampa Lab. We stappen allemaal geheel onwetend in een avontuur van tien dagen; vijf dagen om een volwaardige voorstelling te maken, vijf dagen om de voorstelling te spelen.

Zo’n korte tijd om iets te maken is een beperking, een beperking die wij heel goed weten te benutten. Als je het werkproces helder en compact houdt voor alle deelnemers, kan iedereen goed te werk gaan. Tijdens de eerste dag worden alle indrukken, impulsen, ideeen op één grote hoop gegooid en het hele team mag hieraan deelnemen. Gedurende de avond en de nacht wordt die massa aan informatie uitgefilterd tot een ruw concept, een ruwe verhaallijn.
En dan de rest van de dagen, kei- en keihard werken aan scènes. Van de ochtend tot de avond worden we doordrenkt met onze voorstelling. En om met een team van 20 tot 25 mensen op die manier aan een voorstelling te werken is voor mij eerder enerverend dan vermoeiend, ook al lig ik me op de vijfde dag totaal uitgeput voor te bereiden op de generale repetitie.

Over het IJ zoekt nog vrijwilligers

Fri, 30 Jun 2006 19:22:00 +0200

30 juni 2006 - Oproep

De organisatie van Over het IJ in Amsterdam is nog op zoek naar vrijwilligers die zin hebben om aanstaande maandag, dinsdag en woensdag mee te helpen met het opbouwen van het festival.

In ruil krijg je een T-shirt, kun je met korting eten en drinken en mag je gratis voorstellingen bezoeken mits ze niet zijn uitverkocht. Maar de ervaring leert dat er op festivals en ook bij Over het IJ meestal nog wel een plekje te vinden is voor een hardwerkende vrijwilliger. Meewerken op een festival is natuurlijk ook nog eens heel erg gezellig en misstaat bepaald niet op je CV!

Interesse? Stuur gauw een e-mail naar mireille@overhetij.nl.

Hordes grijze beesten

Wed, 28 Jun 2006 09:31:00 +0200

28 juni 2006 – Weblog door Joanne Mensert

"Probeer je alsjeblieft niet inhoudelijk voor te bereiden." Deze zin stond in één van de mailtjes die we de afgelopen tijd van Pampa Lab ontvingen. Goed. Dat voelt nogal tegenstrijdig: als iemand je vraagt om vooral níet aan olifanten te denken, dan vult je hoofd zich onmiddellijk met hordes van die grote grijze beesten.

Ik houd me dan ook stiekem niet aan deze opdracht, en doe een poging informatie te verzamelen over locatietheater-dramaturgie. Waar ik me straks als regie-assistente en dramaturge mee bezig ga houden op de ‘Sirius’ is wezenlijk anders dan wat ik tot nu toe heb gedaan, alleen al omdat de locatie zo’n bepalend ingrediënt van het creatieve proces zal zijn. Maar meer nog wordt het verschil tussen deze voorstelling en projecten waar ik tot nu toe bij betrokken ben geweest, bepaald door de tijdsdruk. Jammer genoeg hebben de zoektermen hogedruk-dramaturgie en snelkookpan-dramaturgie me nog geen bruikbare tips opgeleverd…

Schip Ahoy!

Sat, 24 Jun 2006 09:31:00 +0200

24 juni 2006 – Weblog door Mathieu van den Berk

Deze zomer doe ik voor het eerst mee met 'Pampa Lab bespeelt de Sirius', een locatietheatervoorstelling op het Over het IJ festival. Over deze voorstelling is nog zo goed als niks bekend. Maar op 12 juli is de première. Wat nu? Theatermaken!

Wij, als theatermakers laten ons dus inspireren door het schip, haar ruimtes, haar geluiden, hoe ze voelt, wat voor gevoel ze ons geeft. Haar geuren, haar kleuren en haar geheimen. Ik ben zeer benieuwd wat daaruit komt. Vast iets heel spannends. Ik heb veel ervaring in improvisatietheater dus deze snelle, intensieve manier van werken spreekt me erg aan. Op mijn opleiding aan de Amsterdamse theateracademie ben ik naast acteren ook vooral bezig met het maakproces.
Pampa Lab biedt me de mogelijkheid om mijn improvisatietalenten te combineren met het maken van een herhaalbaar stuk in een wel heel bijzondere omgeving. Tijdens de audities bij Pampa Lab was ik al erg onder de indruk van deze werkwijze.

Voortreffelijk acteerwerk in ‘Mobil’

Fri, 23 Jun 2006 12:47:00 +0200

23 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

In ‘Mobil’ zingt ieder van de drie karakters zijn of haar eigen liedje. Samenzang ontaardt in een stuitende kakofonie. Het is slechts een van de vele voorbeelden van de manier waarop Bram de Goeij, Daniel Koopmans en Gienke Deuten de botsende verlangens en verborgen angsten van een ouder echtbaar zichtbaar maken in hun erg vermakelijke en mooi geënsceneerde festivalvoorstelling.

Het begint met een tuffend miniatuurautootje dat over de dijk rijdt. In het midden van de vloer staan een benzinestation en een huis van hetzelfde formaat. In dit ogenschijnlijk vrij eenvoudige decor trekken Deuten en De Goeij in de loop van de voorstelling een flinke doos rekwisieten en techniek uit de kast en blijkt al snel dat alles wat zich in het groot afspeelt, ook in het klein wordt weergegeven en vise versa.
In het wat saaie en plichtmatige leven van het stel, doet aantrekkelijke automobilist De Goeij de gemoederen flink oplaaien. Plotseling is het leven in de stille polder niet meer zo vanzelfsprekend en gloort een nieuwe horizon.

De magische kracht van ‘Dreef’

Sun, 18 Jun 2006 15:45:00 +0200

18 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

‘Dreef’ van Boukje Schweigman is niet alleen een heel spannende en soms bijna poëtische locatietheatervoorstelling, hij past ook uitstekend binnen Oerols thema landverhuizers. Met deze bijzondere voorstelling op en in het water brengt ze met mime en beweging verschillende lagen en een diepte aan, die zelfs in hun woordeloosheid het filosofische lijken te raken.

Enerverend is ‘Dreef’ zeker. Het gegiebel en gelach van de twintig toeschouwers als reactie op de gebeurtenissen in de rode bol zijn eerder het gevolg van spanning – al bedreven opgewekt tijdens de tocht naar het watertheater – dan van komische noten in de voorstelling. Sterker, Schweigman heeft optimaal gebruik gemaakt van de mogelijkheden om het publiek met zichzelf te confronteren en laat hen vooral om zichzelf lachen. Toch maakt dat van ‘Dreef’ allesbehalve een stuk waarin de spot gedreven wordt. Integendeel, het lijkt alsof de regisseuse haar toeschouwers opnieuw bewust wil maken van ervaringen en sensaties die zo vanzelfsprekend zijn geworden, dat er nauwelijks meer bij stil wordt gestaan.

Onzichtbaar blijven om te leven

Sat, 17 Jun 2006 10:27:00 +0200

17 juni 2006 – Recensie door Gigi Schuiten

De donkere, dreigende lucht boven het wad breekt open, terwijl er zich meer en meer mensen op het fietspad verzamelen voor de eerste doorloop met publiek van Polly Maggoo. Berustend worden regenjassen en paraplu’s te voorschijn gehaald, dit is Oerolpubliek en dus wel wat gewend op het gebied van slecht weer en locatietheater. Voor de sfeer van ‘Jøsenfjord/Lampedusa’ maakt het ook niet uit: die is ontroerend en confronterend in welke weersomstandigheid dan ook.

Aangevoerd door kampbewaarders - in deze oefenversie nog niet in uniform – begeeft het gezelschap zich via het hoge duingras naar het wad. Daar vindt de kippenvel opwekkende, muzikale opening van de dubbele monologen op wel heel bijzondere instrumenten plaats, alvorens het gezelschap in twee groepen wordt verdeeld. De ene wordt verder het wad op geleid, dan andere wordt in een nabij gelegen kampement ondergebracht.
Waar het landschap een flauwe bocht maakt, is op het wad een groot, rond reddingsvlot aangespoeld. Een donkere man gehuld in een deken zit op de dikke, rubberen rand in de stromende regen. Midden in het vlot bespeelt een muzikant het interieur van een piano en ontlokt de snaren droevige klanken. Was het publiek eerder nog geneigd tot zacht fluisteren, bij dit beeld vervalt het in passende stilte, die de rest van de voorstelling alleen nog maar wordt onderbroken door schreeuwende zeemeeuwen en het kletteren van de regen.

‘Jøsenfjord/Lampedusa’, geen politiek pamflet

Thu, 15 Jun 2006 20:20:00 +0200

15 juni 2006 – Voorbeschouwing door Moon Saris

Zondag 11 juni 2006, het nieuws: ‘Op het Italiaanse eiland Lampedusa is vanmorgen een houten boot met vierhonderd Afrikaanse vluchtelingen aangekomen.’ Zaterdag 18 juni: op de Kleiplak aan de waddenkant van Terschelling ligt een opblaasbaar vlot met daarop enkele tientallen mensen. Reden: de première van de nieuwste muziektheatervoorstelling van Polly Maggoo, ‘Jøsenfjord/Lampedusa’, met als centraal thema de reis van bootvluchtelingen. Actueler kan het op Oerol nauwelijks worden.

Een paar dagen eerder. Niet ver van de jeugdherberg van Terschelling en vlakbij het Willem Barentszcollege staat een donkergroene legertent. Onder de flarden schaduw van de opgerolde zijkanten liggen een paar mensen even uit rusten van het harde werk in de felle zon.
Vanaf zaterdag doet de tent, gevuld met stapelbedden, dienst als deel van het vluchtelingenkamp op Lampedusa, waar een jonge kampbewaker zijn verhaal doet op de tonen van diverse instrumenten. En in het achtkantige vlot op het strandje deelt een bootvluchteling een dikke week lang zijn ervaringen met de bescheiden groepen toeschouwers, onder begeleiding van geluiden uit een piano-interieur.
Dat zijn de twee door een korte wandeling met elkaar verbonden speelplekken op Terschelling. Op andere festivals – de Karavaan in Noord-Holland-Noord en het Over ’t IJ-festival in Amsterdam – maken ze gebruik van andere vaartuigen en andere onderkomens voor het kampement. Maar de opbouw van het stuk zal hetzelfde zijn: binnen speelt de kampbewaarder, buiten de vluchteling.

We hebben een antenne om mensen intens te vermaken

Wed, 07 Jun 2006 11:32:00 +0200

7 juni 2006 – Voorbeschouwing door Jolanda Breur

Regisseuse en schrijfster Marije Gubbels grasduint voor ideeën graag in de alledaagse werkelijkheid. Zo was haar oma inspiratiebron voor de muzikale komedie ‘Visnijd’ die op 18 juni tijdens Oerol in première gaat. Deze veertig minuten durende voorstelling toont een van de vele, soms gekke manieren van mensen om te overleven.

“Ze zijn vreemd maar hebben godzijdank hun dromen en elkaar”. Marije spreekt met warmte over haar karakters, twee hoogbejaarde, gehandicapte zussen die tegen wil en dank tot elkaar zijn veroordeeld en hun saaie leven leiden in een afgelegen huisje aan zee. Zij hadden iets anders voor zichzelf gewenst en geven elkaar de schuld dat het niet zo is uitgepakt. Het alledaagse bestaan leuken ze op met hun vermogen tot ‘verbouquetreeksing’: een wanhopige manier om het verleden én grauwe heden een romantisch-erotisch tintje te geven.
Dat Marije gefascineerd is door werelden die mensen zelf creëren, bleek al uit haar succesvolle theatervoorstelling ‘Waarom vloog je van ons heen in je jetplane?’ van het afgelopen seizoen. In dit stuk vluchten vier vrouwen, uit onvermogen hun eigen leven vorm te geven, in een grenzeloze adoratie voor John Denver. Ook in ‘Visnijd’ focussen vrouwen zich met een absurde overgave op een manspersoon.

Langslopende daklozen waren jaloers op ons fijne huisje

Tue, 06 Jun 2006 08:00:00 +0200

6 juni 2006 — Festivalmaker

Carina de Wit en Guido Bevers waren jarenlang verbonden aan het straattheatergezelschap ‘Warner & consorten’. Vorig jaar sprongen ze samen in het diepe en vormden het duo Babok waarmee ze objecttheater in de openbare ruimte maken. Hun eerste project ‘Iglo’ was in november als pilot te zien tijdens het RISK-festival van het Amsterdamse Ostadetheater. ‘Iglo’ is nu af en daarmee trekt Babok tijdens Oerol vijf dagen over Terschelling.

Wat betekent theater voor jullie gezelschap en welke rol spelen jullie erin?
“Babok is een duo. We hebben een achtergrond als theatermaker (Carina) en beeldend kunstenaar (Guido). We willen ons echter geen van beiden tot één discipline beperken. Carina heeft zich altijd aangetrokken heeft gevoeld tot de beeldende kant van theater, meer dan de verhalende. Guido mist in de beeldende kunst vooral het contact met publiek. Met Babok richten we ons op (beeldend) objecttheater in de openbare ruimte. In tegenstelling tot het reguliere theateraanbod bestaan er in de openbare ruimte weinig tot geen theaterconventies. Dit maakt het mogelijk om afwijkende voorstellingsvormen uit te proberen, en nieuwe regels te definiëren voor de relatie tussen speler en publiek.”

Drive blinkt uit in rauwe technologie en poëtische zachtheid

Sun, 28 May 2006 14:54:00 +0200

28 mei 2006 – Recensie door Veerle Desmedt

Wielen, katrollen, buizen, wastrommels, drumvellen, pompjes en ga zo maar door. Odd Enjinears brengt afgedankt en vergeten materiaal met technische precisie en ingenieuze creativiteit weer tot leven. Vier spelers bevinden zich in een wonderlijke wereld van installaties en voertuigen: mechanisch, beeldend en muzikaal. Dit technische vernuft verweeft zich met elementen van menselijke schoonheid, waardoor de voorstelling zijn verdiepende karakter krijgt. Een mysterieuze voorstelling: rationele functionaliteit versus bezinning op het leven.

De bezitters van een ‘Drive’ toegangskaartje stappen gezamenlijk in een theater-touringbus om op weg te gaan naar het bedrijventerrein van de Cartesiusweg. Dat ‘Drive’ een populaire voorstelling is, getuigen de vele staanders in het gangpad. Bij een groot kaal gebouw zet de bus de bezoekers af. Na het wachten in een open kantine met knalwitte muren, is de lange donkere gang met waxinelichtjes die naar de zaal leidt een prettig contrast. Als bezoeker ervaar je al iets van de intimiteit en het mysterie dat in de voorstelling voortgezet zal worden.

Razend rappe oproep voor meer rust en bewustzijn

Tue, 23 May 2006 08:55:00 +0200

23 mei 2006 – Recensie door Moon Saris

Snel, sneller, snelst. We kennen allemaal de wereld van vandaag, waarin oppervlakkig materialisme, fast food en drukdrukdruk de boventoon voeren. Stijlicoon Vicky Vinex kent die als geen ander. Daphne de Bruin zet dit domme blondje met een tamelijk definitieve deadline lekker aangedikt neer in haar vrouwenreeks voor Growing up in public. Een filmisch gemonteerde, razend rappe oproep om het een beetje rustiger aan te doen en vooral ook: wat bewuster.

Dat je bij iedere fastfoodzaak van dezelfde keten over de hele wereld exact hetzelfde te eten krijgt, dat is nog eens belangrijk voor de moderne mens, in dit geval Vicky Vinex. Dat door het smelten van de poolkappen de aarde afkoelt en geheel besneeuwd zal raken, is voor haar geen enkel punt: “Dan koop ik toch gewoon een skipak van Yves Saint Laurent. En een zonnebril van Prada.” Dat een of andere voorzienigheid een beschermengel op deze – de onnadenkende mensheid vertegenwoordigende – blondbepruikte tante afstuurt om haar te behoeden voor een roemloze ondergang, ontgaat haar volkomen. Ze heeft namelijk een deadline…

Daphne de Bruin is Vicky Vinex

Sat, 20 May 2006 11:02:00 +0200

20 mei 2006 – Voorbeschouwing door Milena Skiczuk

Vicky Vinex heeft het helemaal gemaakt. Ze is hip en ‘glamorous’. Ze heeft haar eigen glossy magazine, waarop haar gestylede verschijning prijkt. Ze heeft een yuppenleven, haar auto is haar alles. Vicky is beroemd, ze schrijft een column, er is een Vicky-strip. Ze woont in een ordinaire Vinex-wijk. Maar nu is ze on tour. In ‘De Vicky Vinex Roadshow’, die morgen in première gaat tijdens Festival a/d Werf en daarna te zien is op diverse zomerfestivals, beleeft het nieuwe karakter van Growing up in Publics voorvrouw Daphne de Bruin een bijzondere reis tussen werkelijkheid en droom.

De werkelijkheid is zwetend de wekelijkse boodschappen per gammele fiets vervoeren, elke avond piepers en een blaadje sla wegwerken, in een gare joggingbroek saaie buikspieroefeningen doen in een muffe sportschool.
Maar de droom dringt onze versleten huiskamer binnen via film en reclame. Ranke slanke dames die stralend van de ene bijzondere gebeurtenis naar de volgende snellen. Ze lunchen en dineren buiten de deur en kunnen alles eten zonder aan te komen. Na hun dagelijkse training in een luxueuze sporthal met personal coach, scheuren ze in hun dure kar naar het volgende feestje.

Locatie zoekt theater

Tue, 09 May 2006 10:32:00 +0200

9 mei 2006 - Weblog door Frank Gunning

Overal liggen locaties verspreid die er om schreeuwen bespeeld te worden. In de natuur, langs de snelweg, in de stadskern, aan de rand van het dorp. Oude en nieuwe gebouwen, braakliggend terrein, landschap, waterweg, monument. Pampa Lab strijkt er graag neer. Pampa Lab maakt theater waar dat vaak niet mogelijk is.
Zo bespeelden we in 2004 de Amersfoortse sporthal De Koppel. Tussen het vertrek van de gebruikers en de sloop zat een week, waarin een avondvullende voorstelling werd gemaakt en gespeeld.
Inmiddels is onze eerste korte film ‘In here’ een feit, en dat smaakt naar meer. Maar eerst naar het Over het IJ Festival, voor onze tweede productie daar: ‘Pampa Lab bespeelt De Sirius’.
Aan de projecten van Pampa Lab werken telkens zo’n twintig kunstenaars mee uit verschillende disciplines. In het project op de Sirius wordt met een iets kleinere groep gewerkt. Naast een kern van ervaren mensen biedt Pampa Lab ruimte aan een grote groep jonge makers. Er wordt geen gebruik gemaakt van ideeën vooraf, bestaande teksten, bestaande beelden of muziek. De ideeën komen voort uit de locatie zelf: de meeste makers zien bij aankomst de locatie voor het eerst, en alles zal ter plekke moeten worden ontworpen, gecomponeerd, geschreven, gerepeteerd. In dit project hebben we daar precies zes dagen voor.
Van ons zijn dus geen bespiegelingen op het repetitieproces te verwachten. Ook inhoudelijk kunnen we nog niets over de voorstelling zeggen.
Hoe bereid je je voor op een voorstelling die zelfs in je hoofd nog niet bestaat?

‘Een waarzegster voorspelde dat ik op posters zou staan’

Sat, 22 Apr 2006 12:41:00 +0200

22 april 2006 – Koperen Kees

Greg Nottrot (23) zit in het laatste jaar van de theateropleiding van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (HKU) maar staat al vanaf zijn 12e op de planken. Vanavond speelt hij het tweede deel van zijn driedelige afstudeerproject ‘Half 1, 2, 3’, gebaseerd op de eenakter ‘Half 2’ van Arthur Schnitzler. Ieder volgend deel komt voort uit het voorgaande, waarmee hij als regisseur het thema voortgang een letterlijke plek in zijn voorstelling geeft. Het derde deel is op 5 en 6 mei te zien in Utrecht en een week later volgt dan de uiteindelijke voorstelling waarin ‘Half 1, Half 2 en Half 3’ als trilogie zijn opgenomen.

Wat betekent theater voor jou en welke rol speel je erin?
“De mogelijkheid om het leven te onderzoeken. En de balans vinden tussen animeren/recreëren en zo min mogelijk doen. Als acteur heb ik de drang om te willen vermaken, als regisseur de wil dat mensen het mooi vinden en leuk. Die drang en die wil zijn beide niet slecht maar theater wordt voor mij interessant als ik verder weet te komen dan die eerste behoeftes. Dat is waar ik nu mee bezig ben. Voorlopig doe ik dat als acteur/regisseur/theatermaker. Als ik aan het acteren ben, heb ik het verlangen om er van buiten af op te kunnen kijken. En als regisseur wil ik juist niets liever dan erin staan. Voorlopig ben ik erg dankbaar dat ik de ruimte krijg om beide kanten af te wisselen.”

Wat is de functie van theater in het algemeen en van jouw theater in het bijzonder?
“Theater is een aanleiding. Het geeft de mogelijkheid om je iets te laten beleven en die belevenissen met elkaar te delen. Dit laatste is vaak iets wat de theatermaker niet meer tot zijn verantwoordelijkheid vindt horen. Voor mijn theater is het gesprek tussen publiek en makers van belang. De communicatie moet twee kanten opgaan. Ik probeer continu vormen te vinden waarin ik het publiek een stem kan geven en waarin de acteur de ruimte om te blijven kan ontdekken. Elke voorstelling kent daarvoor zijn eigen vorm en mogelijkheden. Het gesprek na afloop in de foyer, in de kroeg of in de auto terug naar huis is allemaal onderdeel van mijn theater, denk ik nu.”

‘Mijn favoriete festival bestaat niet. Mijn ideale festival wel.’

Sat, 08 Apr 2006 08:00:00 +0200

8 april 2006 - Festivalmaker

Geert Jonkers is artistiek leider van theatergroep Odd Enjinears, die zich, zoals hij het zelf noemt, bedient van houtje-touwtje-techniek. Deze zomer zijn ze te zien met de voorstelling ‘Drive’, een muzikale en beeldende voorstelling op locatie. De première is op woensdag 24 mei tijdens Festival aan de Werf in Utrecht en ‘Drive’ zal ook te zien zijn op Oerol.

Wat betekent theater voor jullie gezelschap en welke rol (functie) spelen jullie erin?
“Theater is voor mij op een zo eenvoudig mogelijke manier en met zo simpel mogelijke middelen voor een zinnenprikkelende ervaring zorgen. Een ervaring die verder gaat dan de ratio kan bevatten. Ik wil mensen iets laten beleven wat niet perse eenduidig hoeft te zijn. Maar iets dat als beeld- of geluidservaring bij je blijft. Iets dat te dromen geeft. Ik wil mijn toeschouwers meenemen, in die zin werk ik verhalend, maar ik vind het minstens zo waardevol om ze te laten dwalen, dromen en wegmijmeren. Niet alles is logisch in de wereld, juist de onlogica is spannend. Voor mij heiligt het doel alle middelen behalve die van het gezonde verstand.”

Wat biedt het spelen op een festival jullie meer of minder in vergelijking tot zaalproducties?
“Met theater op locatie sluit je op voorhand een soort verbond met je publiek: je begeeft je allemaal in een situatie die je opzoekt, die ongewoon is. Hebben we kloteweer, dan worden we allemaal nat. Als het publiek blijft, dan spelen we door en wordt de interactie tussen speler en toeschouwer alleen maar sterker. Juist door op een ‘niet-theaterplek’ theater te maken ben je kwetsbaarder dan in een theaterhuis. Het stelt je in staat om je eigen regels te maken.
Een zaal of zwarte doos is saai, te gedefinieerd. De karakteristieken van een echte omgeving zijn vaak de meerwaarde van buitenvoorstellingen. Daarbij: als ik een stuk moet maken in een zwart hol zonder ramen word ik bleek en knorrig. Liever vloekend op de kou met een bevroren scheepsketting in de hand dan gaar gestoomd door een airco.”

Dreef

Fri, 17 Mar 2006 13:46:00 +0200

‘Ik timmer als Jozef wat aan een kribbe’

Sat, 24 Dec 2005 07:00:00 +0200

24 december 2005 – Koperen Kees

Kees Scholten is al jaren verbonden aan muziektheatergezelschap het Volksoperahuis. Hij is een even talentvol acteur als zanger. Onlangs schitterde hij nog als Fischerle in ‘Dr. Fischer & de 7e hemel’ en inmiddels is hij samen met het Volksoperahuis begonnen aan de try-outs voor de theaterversie van ‘Zeeuwse Nachten’, dat afgelopen zomer al even in een tent op het festival ‘Over het IJ’ te zien was. Kees is misschien wel de meest bescheiden en zeker een van de aardigste theatermakers die we kennen en daarom vinden we het des te fijner hij onze KerstKoperenKees wil zijn.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Het tot leven brengen van taal. Zingend of sprekend. Daar gaat het eigenlijk om. En dat is over het algemeen een hele bevalling. Of om in de kerstsfeer te blijven: van de onbevlekte ontvangenis van een idee en daarin het licht zien tot een goedlachse baby te geraken die niemand onberoerd laat.”

'Geld is geen probleem, dat is er niet'

Sun, 16 Oct 2005 16:37:00 +0200

15 oktober 2005 - Koperen Kees

Acteur, schrijver en regisseur Rogier Schippers (1962) speelt vaak zelf in de stukken die hij (mee)schrijft of regisseert. Hij draait dit seizoen de meest uiteenlopende projecten tegelijk. Hij staat momenteel in To be continued van United-C. Gaat op 8 november en in januari in première met producties van het Volksoperahuis. Doet in maart ‘Hunter’ met Productiehuis Brabant op het Cementfestival in Tilburg. Is in april te zien met ‘Gaudalupe Tapas&Tequila’s’ op het Lust for Life-festival in Eindhoven. Maakt deel uit van theatergezelschap Rap Eye (The Rapid Eye Movement). En had toch wonder boven wonder tijd over om ons ellenlange antwoorden te geven op onze vragen – maar het is beslist geen straf om die te lezen. Rogier Schippers in zijn element is de Koperen Kees van deze week.
Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Ik zie mezelf als ondernemer. Ik zit er vanochtend over te denken een intellectuele escortservice op te richten, waar mensen acteurs en actrices kunnen inhuren die iets van kunst weten om mee naar theater of exposities te gaan. Dat, of een club waar makers uit theater en andere kunstdisciplines op zeer korte termijn op de actualiteit kunnen reageren. Waar stand-ups en geëngageerde cabaretiers met al hun scherpte debatten kunnen leiden, met daarna een goede rockband. Maar dat de mensen eigenlijk komen omdat het restaurant zo goed is, waar ik dan in de keuken sta. Het zou me niks kunnen schelen. Ik was net zo lief kok geworden.
Liefst journalist, maar dat ben ik eigenlijk wel een beetje. Journalist van heden en verleden, ontslagen bij een fictieve krant omdat hij zo subjectief schreef en verdomme steeds zelf gebeurtenissen verzon.
Ik zou Arabisch willen leren, om ook in het Arabisch te schrijven. Waarom is dat geen standaard keuzevak op school? Maar dat ga ik allemaal niet doen, omdat ik tenslotte dit stukje moet schrijven.
Ik houd erg van schrijven, het is de artistieke bron, het vertrekpunt, het gedachtegoed. En het kost me weinig moeite. Een writersblock lijkt me een verademing. Het is wel erg eenzaam. Noodzakelijke en ongezonde eenzaamheid.
Ook daarom speel ik graag. De luxe van bijna alleen nog met vrienden te werken, die ik de hele dag mag zien. Dat is me meer waard geworden dan de ambitie om een groot acteur te worden. Ik doe alleen nog wat ik leuk en belangrijk vind en dat geeft me meer energie dan dat het me energie kost. Al werk ik er keihard voor en doe ik mijn stinkende best om kwaliteit te leveren. Dat het goed verzorgd is en dat het publiek zich welkom voelt. Je wordt er niet rijk mee, maar het zelf maken geeft een groot artistiek zelfbewustzijn, autonoom gevoel en kracht.
Regisseren doe ik als vriendendienst. Om het gedachtegoed van de schrijver of speler zo efficient mogelijk neer te zetten. Regie is iets voor grote conceptuele denkers, Guy Cassiers, Johan Simons. Dat ben ik helaas niet. Ik vind wel dat de positie van een regisseur schromelijk wordt overschat. Het zijn vooral bangerds die in de weg lopen.”

‘Mijn ouders vonden mij te saai’

Sat, 08 Oct 2005 16:49:00 +0200

Sanne den Hartogh studeerde in 2004 af aan de Toneelschool in Amsterdam en speelde onder andere bij het Noord Nederlands Toneel, Toneelgroep Amsterdam, productiehuis het Lab en Stip Producties. Momenteel vertolkt Sanne de rol van Abel in de voorstelling ‘Tot jij mij ziet’[/localurl] van Huis aan de Amstel. Nadat TheaterCentraal.nl vorige week zijn ‘broer’ aan het woord liet, is het nu tijd om Sanne dezelfde vragen te stellen.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Als werk dat mij ontzettend veel plezier geeft. En als een voorrecht omdat ik mensen op het toneel kan zetten die spannender en extremer zijn dan in het dagelijkse leven en waarin anderen zich – misschien juist daardoor – kunnen herkennen.”

Wat maakt je werk bevredigend – of niet?
“Je zet de schoonheid van mensen neer in de breedste zin van het woord. Dus zowel hun slechte als goede eigenschappen. En het is geweldig wanneer je achteraf van de toeschouwers hoort dat je ze echt geraakt hebt. Soms zit het me in de weg dat theater maar een klein draagvlak heeft. Ik heb het gevoel dat een voorstelling die je met hart en ziel gemaakt hebt toch aan zeggingskracht verliest als er niet een brede uitsnede van het publiek in de zaal zit maar vooral abonnementhouders. Hoe fantastisch het ook is dat zij er zijn en terug blijven komen.”

'Niet terug naar de oude Grieken'

Sat, 27 Aug 2005 19:29:00 +0200

Sinds het Volksoperahuis aan de start van dit millennium het levenslicht zag, schreven Jef Hofmeister en Kees Scholten negen volksopera’s over de Nederlandse cultuur: kleinschalig muziektheater voor een breed publiek. De volksopera is een genre waarbij de liederen – die acterend worden gezongen –, de vertelling en de muziek voor de theatrale illusie zorgen. De nieuwste Volksoperahuis-voorstelling ‘Zeeuwse nachten’ ging afgelopen juli tijdens festival ‘Over het IJ’ in Amsterdam in première en werd wederom een succes. Zakelijk leider Jef Hofmeister staat als onze eerste Koperen Kees even midden op het podium.

Hoe zou je zelf je werk omschrijven?
“Wat ik doe, is het initiëren, organiseren, componeren, schrijven en uitvoeren van nieuwe Nederlandse muziektheaterproducties.”

Wat maakt je werk bevredigend – of niet?
“Erg mooi vind ik de ontroering die onze voorstelling los kan maken bij het publiek en bij de mensen met wie je samen op het toneel staat. Waar ik het soms moeilijk mee heb, is het gevoel dat ik iedere keer opnieuw beoordeeld word en dat ik me iedere keer opnieuw moet bewijzen.”