Theaternieuws | Recensies | Voorbeschouwingen | Interviews | TM Online | Radiather 2010-03-11T13:47:07+01:00 Gigi http://www.theatercentraal.nl/weblog/index.php administrator@theatercentraal.nl tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl Pivot Copyright (c) 2010, Authors of TheaterCentraal.nl 2010-03-11T13:46:00+01:00 2010-03-11T13:46:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3583

Nieuws door Celia Noordergraaf Van 16 tot en met 21 maart 2010 staat ’s-Hertogenbosch in het teken van Festival Cement. Op verschillende plaatsen worden meer dan 20 dans- en theatervoorstellingen gepresenteerd door overwegend jonge, zuidelijke theatermakers. Hart van het festival is de Verkadefabriek. Doel van het festival dat alweer voor de elfde keer gehouden wordt, is een podium te bieden aan talentvolle, nog onbekende makers. Tijdens het festival wordt voor de derde keer de Doraphte Stimuleringsprijs uitgereikt. De winnaar mag zijn plan uitvoeren en in 2011 presenteren. Sinds drie jaar reikt Festival Cement de Dioraphte Stimuleringsprijs uit. Uit de ruim honderdvijftig inzendingen zijn dit jaar acht jonge makers gekozen, die woensdag 17 maart en donderdag 18 maart hun concepten voor publiek en jury presenteren. Na afloop wordt de winnaar bekend gemaakt, die zijn plan ook daadwerkelijk mag uitvoeren. De prijs is één van de manieren waarop het festival jonge, nog onbekende makers een podium wil bieden. Dat het werkt, blijkt uit het succes van de winnaars van voorgaande jaren die zich inmiddels een behoorlijke positie verworven hebben. ...

Administrator 2010-03-11T13:44:00+01:00 2010-03-11T13:44:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3582

Verslag door Celia Noordergraaf Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag (8 maart) werden in de Stadsschouwburg Utrecht twee theatervoorstellingen gespeeld, waarin de levens van vrouwen centraal staan. Zowel ‘1000 grootmoeders’ als ‘ Eet me’ bestaat uit een mix van monologen, waarbij ‘Eet me’ theatraal gezien het meest verrassend is. ‘1000 grootmoeders’ dat op 1 maart tijdens Women Inc in première ging, gaat over grootmoeders, moeders en dochters. Sterke vrouwen, die zich onder andere door te studeren proberen te ontworstelen aan de achtergestelde situatie waarin ze verkeren. De voorstelling bestaat uit een groot aantal citaten voorgelezen door de actrices Elsje de Wijn, Funda Müjde en Aisa Winter. Uit de kantoorachtige omgeving vol archiefdozen, mappen en een oude overheadprojecten, komen teksten te voorschijn, die verhalen over het gevecht dat vrouwen in alle tijden hebben moeten leveren. Krachtige, herkenbare teksten zijn het. Roerend bijvoorbeeld is de tekst van een vrouw, die in Turkije een slimme, krachtige vrouw was met veel aanzien. Overgeplant in Nederland is ze niemand meer, ze begrijpt de taal niet en leren lezen en schrijven is een brug te ver. Regisseur Fenneke Wekker slaagt er goed in om de problemen waar vrouwen mee worstelen, neer te zetten. Fijntjes laat ze zien, dat ook daarin trends een rol spelen. Ging het vroeger vaak om wat anderen van je vinden, tegenwoordig draait het vooral om persoonlijk geluk. De drie actrices brengen de teksten met verve, maar veel meer dan een theatrale collage wordt het niet. ...

Administrator 2010-03-11T13:34:00+01:00 2010-03-11T13:34:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3581

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Annelies Omvlee Hoe moet je je gedragen in een wereld die je niet begrijpt? Die jou niet begrijpt? Waarin je je eenzaam voelt, ook temidden van anderen? De vier dansers in wowwowwonders in me laten zien hoe het is als je leeft in een universum waarin menselijke controle een illusie is. De voorstelling van anoukvandijk dc zijn veelal sober, met een melancholisch tintje, ietwat duister maar hebben vaak een licht en grappig einde. Gebaseerd op het werk van de Britse schilder Nik Christensen is wowwowwonders daarop geen uitzondering. Christensen werk kenmerkt zich door groteske, schimmige figuren die verdwaasd in een zwart-wit wereld rondlopen. Veelal uitgedost als ezels met een emmer als snuit, proberen de wezens in zijn schilderijen het onvermijdelijke en onomkeerbare te representeren. Van Dijk herkende zichzelf en haar werk hierin en samen togen ze aan het werk om een nieuwe dansvoorstelling op de planken te brengen. Van Dijk haal haar beste paarden van stal, twee dames en twee heren. ...

Administrator 2010-03-11T13:33:00+01:00 2010-03-11T13:33:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3580

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0). Recensie door Marie-Paule Fritschy Een voorstelling over de geschiedenis van Holland. Zelfs voor Toneelgroep De Appel, met het multifunctionele Appeltheater ter beschikking, is het een prestigieus project. ‘Tuin van Holland’ toont acht voorstellingen over het verleden, heden en de toekomst van Holland. Per avond kunnen er vijf voorstellingen bekeken worden, het publiek kiest zelf welke historische keerpunten het wel en niet gaat bekijken. Regisseur Aus Greidanus degradeert de geschiedenis daarmee tot een keus van de kijker. Maar wat een toeschouwer ook kiest, het oog komt niets tekort: vormgevers Guus van Geffen (decor) en Annelies de Ridder (kostuum) brengen de Hollandse schoonheid in elke voorstelling in beeld. ‘Boven water’ “I think I found Holland”. Aan regisseur en acteur Aus Greidanus de eer om, in de rol van duiker, Holland te vinden. ‘Tuin van Holland’ begint met een toekomstbeeld: Holland is onder de zeespiegel verdwenen en wordt ontdekt door een duiker. De ontdekking gaat gepaard met een vraag: wat is Holland? In ‘Boven water’ legt Toneelgroep de Appel het antwoord in de monden van iconen uit de geschiedenis. Majoor Bosschardt, al fietsend neergezet door Geert de Jong, verkondigt hoe het allemaal begon “de geschiedenis begon met God”. Anne Frank, gespeeld door Marguerite de Brauw, vraagt zich af of ze wel bij de Nederlandse geschiedenis hoort, want hoewel haar dagboek Nederlandse literatuur is bezat ze nooit de Nederlandse nationaliteit… Vertederend is hoe de iconen, die allemaal in verschillende tijden hebben geleefd, het voor elkaar opnemen in ‘Boven water’. Willem van Oranje, vertolkt door Job Emens, juicht voor Sjoukje Dijkstra, gespeeld door Isabella Chapel. Een allochtoon zorgt voor een kritische noot, door op te staan in de zaal en te schreeuwen dat tulpen uit Turkije komen, maar dat weerhoudt het Appelensemble er niet van om vrolijk het door Fransman Filips van Marnix van Sint-Aldegonde geschreven Wilhelmus in te zetten. De optochtachtige vorm waarin ‘Boven water’ is gegoten leent zich goed als luchtige introductie op een avond vol voorstellingen over keerpunten in de geschiedenis van Holland. ...

Administrator 2010-03-02T12:20:00+01:00 2010-03-02T12:20:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3579

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (2) /applaus (0) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Celia Noordegraaf Wat beweegt vier mannen om zich in een villa terug te trekken en zich vol te vreten tot de dood erop volgt? Die vraag is niet aan de orde in ‘La grande bouffe’. De vier hebben een bijzondere doodswens en zijn er trots op die met elkaar te kunnen delen. Twee vrouwen, de één begripvol, de andere vol afkeuring, reconstrueren hun laatste dagen in een winterse villa. Uiteraard kan de voorstelling niet zonder boeren, winden, poep en seks, maar die zijn eigenlijk slechts bijzaak. Wat overheerst is de eenzame wanhoop van mensen die elkaar nodig hebben om samen te dood te gaan. Elsie de Brauw, die in het stuk juffrouw Elisa speelt, en Chris Nietvelt, die alle overige vrouwenrollen voor haar rekening neemt, openen ‘La grande bouffe’ met een reconstructie. Eén voor één worden de vier mannen voorgesteld, die afscheid nemen van hun geliefden voor een weekend met onbekende bestemming. Door deze kunstgreep duurt het even voor het verhaal je naar de keel grijpt. Simons zou Simons echter niet zijn, als hij geen manier had gevonden om je toch met één klap letterlijk het verhaal in te sleuren. ...

Administrator 2010-03-02T12:15:00+01:00 2010-03-02T12:15:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3577

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (3) /applaus (0) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Ronald Glasbergen Monty in Antwerpen liet onlangs SPACES 2 Und keine Hand. Zeit, Mörderin, alterslose van Andreas Hutter zien. Voer voor de elite zou je kunnen zeggen, want een makkelijk te duiden voorstelling is het niet. Maar wie er de moeite voor neemt, wordt beloond. Regisseur Hutter gaat in SPACES 2, aan de hand van twee teksten van toneelschrijver Heiner Müller, op verkenning in het grensgebied van beeldende kunst, literatuur en theater. In Traumtext, vertelt Heiner Müller over een man die met zijn tweejarige dochtertje door een betonnen labyrint dwaalt. Onder hem is water, hij loopt op wankele loopplanken. Er is geen uitweg. Müller schrijft de tekst kort voor zijn dood in 1995. De tweede tekst, Brief an Mitko Gotscheff schreef Müller in 1983 als reactie op de uitvoering van zijn stuk Philoktetes. Het is een brief waarin Heiner Müller uitgebreid ingaat op de context van het stuk, vol verwijzingen naar Brecht, naar het politiek cultureel klimaat in de wereld van 1983 en van toespelingen op de mens en zijn vrijheid. ...

Administrator 2010-03-02T12:09:00+01:00 2010-03-02T12:09:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3578

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (0) /applaus (3) /beleefd applausje (0) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Celia Noordegraaf Jarenlang ontbrak het op geen enkele literatuurlijst. Wellicht omdat het zo lekker dun was, maar toch ook vanwege de onnavolgbare zwarte humor. Piet Paaltjens voert met ‘Snikken en grimlachjes’ (1867) het peleton aan van klassieke dichters die met humor hun levensleed bestrijden. Han Römer regisseerde een boeiende muziektheatervoorstelling over dominee François Haverschmidt en zijn alter ego Piet Paaltjens met Porgy Franssen als Haverschmidt en Daniël Samkalden als Paaltjens. Wie kent het niet? Het gedicht over de zelfmoordenaar, die zich opknoopt aan een boom in het bos. In het voorjaar glijdt een schoen af van het met wormen en maden doorboorde lichaam bovenop een vrijend paartje ‘ wier lust om te kussen vervolgens snel is geblust’. Componist en performer Theo Nijland zette de gedichten op muziek, waardoor ze opeens verrassend linken aan de traditie van het Leidse studentencabaret en zeer actueel klinken. Nijland zingt en speelt zelf mee in de voorstelling samen met acteur Porgy Franssen, cabaratier Daniël Samkalden en de bariton Maarten Koningsberger. ...

Administrator 2010-03-02T12:02:00+01:00 2010-03-02T12:02:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3576

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Judith Blankenberg De voltallige cast van ‘Het huis van de stilte’ huppelt op vrolijke gitaarmuziek het podium op en af, terwijl Bert Luppes in het kort de voorgeschiedenis en stamboom voorleest van de familie van Fatma. Opgewektheid spreekt uit de felgekleurde kleding en de gekke passen. Grootmoeder Fatma maant tot rust en terwijl de muziek stopt, verdwijnt iedereen van het toneel. Ze roept haar bediende Recep gespeeld door Bert Luppes en het verhaal gaat van start. Een zuiplap, een communist, een dwerg, een idealist en een demente bejaarde zijn enkele figuren in ‘Het huis van de stilte.’ Als de kleinkinderen van Fatma in de zomer bij haar komen logeren om de hitte en drukte van de stad te ontvluchten, ontstaat een clash tussen traditie en vernieuwing, oud en jong, communisme en nationalistische idealisten en tussen oost en west. De jongelingen uit de stad zijn gewend aan westerse invloeden. Metin, gespeeld door Tom Struyf, wil niets liever dan naar Amerika als hij zijn middelbare schooldiploma heeft. Lizzy Timmers heeft in de rol van Nilgün communistische sympathieën opgedaan en Mustafa Duygulu is als Faruk hevig aan de drank. Marlies Heuer speelt grootmoeder Fatma, die vasthoud aan eeuwenoude tradities en al in geen zeventig jaar verhuisd is. Deze figuren worden aangevuld door enkele dorpsbewoners die geheel andere gedachten over het leven hebben. Bij elkaar geven ze een fraai beeld van de moeilijkheden waarmee Turken zich geconfronteerd zien. ...

Administrator 2010-03-02T11:57:00+01:00 2010-03-02T11:57:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3575

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (2) /applaus (0) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Cisly Burcksen Als kind wilde Jakop Ahlbom goochelaar worden. Het liep echter anders en hij volgde de mimeopleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Toch heeft hij onderhand zijn handelsmerk gemaakt van het gebruik van goocheltrucs en illusies in zijn voorstellingen. Na het mooie en spannende ‘De Architect’ van vorig seizoen en zijn doorbraak met het komische ‘Vielfalt’ is ‘Innenschau’ opnieuw een voorstelling waarbij special effects niet worden geschuwd. Dit levert opnieuw een prachtige voorstelling op. In zijn nieuwe voorstelling ‘Innenschau’ neemt de Zweedse theatermaker Jakop Ahlbom de toeschouwer mee naar het onderbewuste. De sfeer is grimmig, maar tegelijk aangenaam dromerig. De scènes zijn fragmentarisch gemonteerd in een stroom van muziek, dans en mooie beelden. Ze dragen niet echt bij aan een verhaallijn, maar lijken puur te zijn ingezet om een sfeer weer te geven. Het is een associatieve stroom, waarbij in ieder geval niets is wat het lijkt. ...

Administrator 2010-02-19T12:27:00+01:00 2010-02-19T12:27:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3574

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (1) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Marie-Paule Fritschy Prinsesje Arabella wil een olifant voor haar verjaardag. Prinsesje Arabella krijgt een olifant voor haar verjaardag. Maar een paleis is geen thuis voor een olifant en dus moet Arabella de olifant terugbrengen naar zijn natuurlijke omgeving. In de vijfplusvoorstelling ‘Prinsesje Arabella’ geeft Tg. Lange Mannen het publiek twee dingen mee: kinderen kunnen niet alles krijgen wat hun hartjes begeren en jeugdtheatermakers zijn veelzijdige mensen. Prinsesje Arabella, gespeeld door Joy Wielkens, stampvoet, commandeert en krijst. De reden ligt voor de hand: haar ouders, rollen die Gustav Borreman en Margien van Doesen spelen, hebben geen tijd voor haar. Geld is er wel en dus kan Arabella het zo gek niet bedenken of ze krijgt het. Voor haar verjaardag wil ze, en krijgt ze, een olifant. Als ze even fanatiek stampvoet, commandeert en krijst tegen de olifant als tegen haar ouders begint de boodschap van het stuk te dagen: kinderen kunnen niet alles krijgen wat hun hartjes begeren. ...

Administrator 2010-02-17T09:14:00+01:00 2010-02-17T09:14:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3573

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1) Recensie door Ronald Glasbergen Het is vol in de Rode Zaal van De Singel. Van Antwerpen zelf maar ook uit Brussel, Amsterdam en Reims is het publiek toegestroomd om deze Oom Wanja te zien. Het stuk is al duizend maal gespeeld maar trok in regie van Jürgen Gosch bij het Deutsche Theater opnieuw diepe rimpels in de toneelvijver. Gosch, geruchtmakend om zijn harde kale ensceneringen, won er samen met setdesigner Schütz de Toneelprijs van Berlijn mee. Drie spelers uit dezelfde uitvoering werden verkozen tot acteur (gedeeld) en actrice van het jaar. Geen coulissen zijn er in deze opstelling, geen achterwand of doek. Het podium wordt gevuld door hoge ondiepe doos met de enige open zijde naar het publiek gekeerd. De doos is van leem en heeft een brede rand die scherp afsteekt tegen de zwarte achtergrond. Aan het begin van de voorstelling gaan de spelers er aan de voorzijde binnen. Het is de enige weg naar het speelvlak. Er zijn geen andere openingen, ook de boven en onderzijde van de doos zijn van dezelfde gele aarde gemaakt. Zij die spelen, lopen naar het midden of zitten tegen de achterwand, de rest van de spelersgroep leunt tegen de zijkant van de doos en kijkt toe of heeft het hoofd naar de wand gewend. Ze staan buitenspel, maar blijven in dezelfde ruimte aanwezig. ...

Administrator 2010-02-16T09:12:00+01:00 2010-02-16T09:12:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3572

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Judith Blankenberg De voorstelling ‘Branden’ van het Ro Theater staat met één been in het heden en één been in het verleden. Dit verleden is te belangrijk om te vergeten zo ervaren Jeanne en Simon. Voor ze hun moeder kunnen begraven met alle eer en plichtplegingen die haar toekomen, moeten ze op zoek naar hun dood gewaande vader en nooit gekende broer. Deze zoektocht staat centraal in de poëtische voorstelling over de verschrikkingen van oorlog. Het doet af en toe aan als een Griekse tragedie: de cyclus van haat en oorlog moet verbroken worden en de jongste generatie moet verlost worden van het noodlot. De herkomst van Jeanne en Simon drukt een belangrijk stempel op hun Westerse hoogopgeleide leven. De laatste jaren van haar leven sprak hun moeder niet meer en Jeanne en Simon voelen zich verwaarloosd. Simon heeft in eerste instantie dan ook absoluut geen zin de laatste wensen van hun moeder na te leven. Maar Jeanne begint aan een reis die haar in het land van herkomst brengt en begrip oplevert voor haar moeder. De voorstelling wordt gespeeld door een gemengde cast van Ro acteurs, gastacteurs en Rotterdamse vrouwen. Ze komen uit alle windstreken van de wereld en nemen hun eigen ervaringen mee. Het laat een mooie staalkaart zien van de Rotterdamse samenleving. Alize Zandwijk neemt met recht de vrijheid om deze acteurs neer te zetten zonder gepsychologiseerde of realistische personages. Vaders, moeders, broers, zussen worden ongeacht de leeftijd van de acteurs of hun fysieke uiterlijk overtuigend gespeeld. Fania Sorel krijgt alle ruimte om als moeder Nawal vele emoties over het voetlicht te brengen. Goele Derick is gedoseerd hilarisch en zorgt samen met een zich steeds transformerende Yahya Gaier voor een komische noot. ...

Administrator 2010-02-16T09:06:00+01:00 2010-02-16T09:06:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3571

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (1) Recensie door Celia Noordegraaf In ‘Stand up’ bereiden zes mannen die een cursus stand-up comedy gedaan hebben, zich voor op een talentenjacht. Terwijl de zenuwen door hun lijf gieren, lopen ze zich warm door elkaar flink af te zeiken. De voorstelling is een boeiende mix tussen theater en stand up comedy. De wereld achter en óp het podium. In beide draait het om wie je bent en waar je werkelijk voor staat met soms een verrassende uitkomst. Schlemielige kantoorklerk Kees blijkt een authentiek talent, maar geen stand-up-comedian. Eén voor één komen ze binnenvallen, de zes mannen die de afgelopen tijd hard aan hun comedytalent gewerkt hebben. Eén voor één verlaten ze aan het eind van de voorstelling weer het toneel. In tussentijd hebben we ze een beetje leren kennen: de winnaars het minst, de ‘verliezers’ het best. Freddie Martens, een mooie rol van John Buijsman, is op en top de leraar. Altijd bezig het beste uit zijn pupillen halen, nu zijn carrière als succesvol komiek voorbij is. ...

Administrator 2010-02-16T09:03:00+01:00 2010-02-16T09:03:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3570

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (1) Recensie door Ronald Glasbergen In 1942, tijdens de Duitse bezetting, van Nederland, weet toneelspeler en overtuigd NSB-er Jan C. de Vos jr. met de oprichting van het Noord-Nederlandsch Toneel de helft van het jaarlijkse Nederlandse subsidiebudget in de wacht te slepen. Maar aan geld en oorlog komt een einde. Na de oorlog krijgen Jan C. de Vos en zijn vrouw Willy Dunselman een spelverbod opgelegd. In De Opportunist, blikken ze vanuit Berlijnse ballingschap terug op hun carrière. Het is mooi materiaal voor het kleine gezelschap Het Volk. Al is het maar als milde vorm van zelfspot. Want naast alle verschillen tussen het eigentijdse gezelschap Het Volk en het Noord-Nederlandsch Toneel in 1943, zijn er ook nogal wat overeenkomsten. Beide gezelschappen hebben Haarlem als thuisbasis, in allebei spelen familiebanden een rol en zowel Het Volk als het Noord-Nederlandsch Toneel willen op basis van de eigen Nederlandse taal producties brengen voor het volk. Met ironie, humor en vernuft cirkelt Het Volk rond zijn onderwerp. De acteurs doen dat in de toneeltaal van die tijd een halve eeuw geleden. Het is een taal vol van plechtige en nu komisch aandoende zegswijzen. Het plot van regisseur en bedenker Michael Helmerhorst, vergroot die afstand nog. En die afstand is nodig. Want de zwakte van De Opportunist is dat het met alle grappen wel eens te kolderiek wordt. Het laat op die momenten het onderscheid tussen het Haarlemse van nu en het Noord-Nederlandsche van toen vervagen. En dat is jammer want De Opportunist heeft naast het droste-effect van Noord-Hollandse gezelschappen van toen en nu nog wel wat meer te bieden. ...

Administrator 2010-02-16T09:01:00+01:00 2010-02-16T09:01:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3569

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Marie-Paule Fritschy Geen subsidie, wel een nieuwe voorstelling. “Fraulein Else”, een novelle van de Oostenrijkse schrijver Arthur Schnitzler, gaat over een jong meisje opgezadeld met een dilemma: wel of niet uit de kleren gaan om haar vader financieel te redden? Een interessante keuze van de Theatercompagnie, die zelf nog steeds op de uitkomst wacht van de rechtszaak over hun subsidieaanvraag bij het Nederlands Fonds voor de Podiumkunsten (NFPK+). Met een combinatie van onschuldige blikken, een prachtfiguurtje en neurotische overpeinzingen overtuigt actrice Katja Herbers, geregisseerd door Theu Boermans, het publiek van de ernst van de zaak. “Daag Paul”, zwaait Else, gespeeld door Katja Herbers, haar (onzichtbare) tegenstander gedag. Ze strooit onschuldige blikken de zaal in en koketteert met haar prachtfiguurtje in een wulps tennisrokje. Maar ondertussen: “Paul is ook geen matador.” Om de crème de la crème waartussen Else zich bevindt te benadrukken heeft Herbers zich een bekakt accent aangemeten. Het klinkt onnatuurlijk uit de mond van een actrice die vast verbonden is aan het Vlaamse gezelschap NTGent, maar alla, alles went. ...

Administrator 2010-02-03T13:08:00+01:00 2010-02-03T13:08:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3568

Nieuws door de redactie In de internationale theaterdocumentaire The Cloud plaatst Space het publiek 50 jaar vooruit in de toekomst om terug te kijken op het jaar 2010. Het gezelschap doorbreekt met deze interactieve tijdreis waarin de werkelijkheid via fictie wordt blootgelegd, niet alleen de vierde maar ook de vijfde wand. The Cloud gaat op donderdag 25 februari in première in De Brakke Grond in Amsterdam en is daarna te zien in Duitsland, Hongarije en België. Space vangt deze docufictie over 2010 met een variëteit aan vertelmiddelen. Het is een hoorspel in de openbare ruimte, een realityshow en een soap, aangevuld met livemuziek (door o.a. de Chinese operazangeres Li Yang) en een collage van videofragmenten van interviews. Voor dit project heeft Space een aantal bekende, internationale denkers gevraagd te reageren op het toekomstbeeld van The Cloud. De stem van The Cloud wordt vertolkt door Viviane de Muynck. ...

Administrator 2010-01-29T12:58:00+01:00 2010-01-29T12:58:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3567

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Celia Noordegraaf ‘Nachtevening’ begint waar tragedies over Medea meestal eindigen. Jason en Medea ontmoeten elkaar nadat Medea hun kinderen heeft vermoord. In een korte, intieme voorstelling roept regisseur Inne Goris het ondenkbare op en laat zij spelers Lieve Meeussen en Jorge Jauregui Allue het onzegbare verbeelden. De expressiviteit van hun bewegingsspel van aantrekken en afstoten wordt versterkt door een achtkoppig koor en muziek van Eavesdropper. In de grote zaal is een besloten, vierkant gebouwd. Een antiek amfitheater, enkele rijen hoog, met beneden in het midden een vierkant. Daarop ligt een man, in elkaar gekropen en afgewend van de vrouw die op de rand van het vierkant zit. In het schemerdonker achter het publiek rondom het koor, dat ijle zangen zingt. Het zijn Jason en Medea. Langzaam zoekt Medea toenadering tot Jason, heel langzaam. Lieve Meeussen weet daarbij een maximum aan aarzeling en expressie in haar lichaam te leggen. Op het moment dat zij hem aanraakt, springt Jason op. ...

Administrator 2010-01-29T12:52:00+01:00 2010-01-29T12:52:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3566

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (3) /applaus (5) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Cisly Burcksen Sinds Ramses Shaffy afgelopen december overleed, staat zijn werk ineens weer volop in de belangstelling. Stella Den Haag was echter al lange tijd bezig met de voorbereidingen voor ‘Shaffy voor kinderen’. Het resultaat is een liefdesverhaal van twee Amsterdamse meeuwen, gelardeerd met Shaffy’s liederen. Een leuke insteek, maar echte passie ontbreekt. Gezeten op een enorme lantaarnpaal vertelt Mia Dolores het tragische verhaal van haar geliefde Fernandez. In een storm vloog ze tegen hem op en meteen was het raak. Helaas dacht Fernandez dat ze niet verder wilde gaan dan wat baltsgedrag en is hij bij haar weggevlogen. Nu wil ze hem terug, hem vertellen hoeveel ze van hem houdt, hem uitleggen dat ze toen niet durfde, maar nog steeds dolgraag wil! Tot overmaat van ramp wordt Fernandez vastgehouden door Sam, de jongen met de rode krullen. Zal Mia Dolores in staat zijn haar minnaar te bevrijden uit zijn gevangenschap? ...

Administrator 2010-01-29T12:48:00+01:00 2010-01-29T12:48:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3565

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Annelies Omvlee Een moeder en dochter die een klein truckersrestaurant runnen. Dromen, beloftes, angste, alledaagse dilemma’s waar een ieder mee te kampen heeft. Realistische situaties die een aangrijpende wending nemen: dat is waar Truckstop van Het Toneel Speelt over gaat. Twee vrouwen aan het roer: regisseuse Carine Crutzen en schrijfster Lot Vekemans. Vrouwen betekent vaak: emoties. En dat is zeker het geval in deze voorstelling. Moeder en Katalijne zijn de uitbaters van restaurant Truckstop. Ze leven in hun eigen kleine, afgeschermde wereld en zijn daar tevreden mee. Totdat Remco ten tonele verschijnt, de zoon van Van Schijndel “die nu in die beesten zit, jeweetwel, struisvogels”. Katalijne wordt op slag verliefd en moeder ziet haar dochter veranderen. Ook het feit dat er 300 meter verderop een beter, moderner en luxer restaurant is geopend, doet de financiële en emotionele situatie geen goed. ...

Administrator 2010-01-19T11:44:00+01:00 2010-01-19T11:44:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3564

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (3) /applaus (2) /beleefd applausje (8) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Celia Noordegraaf Natuurlijk mogen de buren niet merken, dat je geen stuiver meer te makken hebt. Dus ga je op vakantie, draag je de laatste mode en probeer je zo lang mogelijk op de pof te leven. Ooit zullen de kansen keren en tot die tijd hou je de schone schijn op. In 1761 schreef Carlo Goldoni een lichtvoetige komedie over het luchthartige gedrag van zijn tijdgenoten. Drie eeuwen later blijkt er niets veranderd. Hartje winter maakte regisseur Ivo van Hove een sprankelende bewerking van deze Italiaanse zomerzotheid. Hoofdrolspeelster Karina Smulders domineert als een ware meesteres de harten van haar minnaars, haar vader én dat van zichzelf. Op weergaloze wijze windt ze iedereen om haar vinger, haar vader incluis. Behalve haar jaloerse buurmeisje natuurlijk, Vittoria, de zus van haar verloofde Leonardo. In een ogenschijnlijk onschuldig, net iets te kort lichtblauw jurkje dartelt Giacinta over het toneel en waakt ze ervoor haar onafhankelijkheid te verliezen. Totdat …. ze valt voor Guglielmo, een aantrekkelijke jongeman gespeeld door Barry Atsma. ...

Administrator 2010-01-18T09:13:00+01:00 2010-01-18T09:13:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3563

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (5) /beleefd applausje (1) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (1) Recensie door Marjolein Wegman “Het was geen oppervlakkige dwaasheid, maar de grondigste waartoe ik in staat ben”, verontschuldigt Lucas Vandervost zich na een idiote dans met ezelsoren op zijn hoofd. Zijn monoloog in ‘Of Wittgenstein’ staat in het teken van taal en de manier waarop we ons daarin uitdrukken. Om de reikwijdte van taal te schetsen wijkt Vandervost uit naar een Chinees gedicht, symbolen, emotie, poëzie en moderne literatuur. Kunnen we iets zeggen dat niet in woorden kan worden uitgedrukt? Wat Vandervost zelf wil zeggen wordt gedurende het toneelstuk niet helemaal duidelijk. Op het toneel staat een rood paneel, rode lampen en een veld met klaprozen. Zijn de rozen werkelijk rood, of zijn zij zo gekleurd door de rode lampen? Van deze vraag wordt men zich steeds meer bewust naarmate het stuk vordert. Wanneer iemand opgroeit in een kamer waar alleen rood licht door de ramen valt, dan hoort het rode licht bij de essentie van zijn leven. Hij oordeelt en begrijpt de wereld om hem heen zonder te weten dat de wereld niet echt de kleur bevat die hij ziet. Om over de wereld te praten, moeten we eerst de dingen in de wereld benoemen. Buiten de taal om kunnen we dus niet over de wereld denken, vond Wittgenstein. Maar wanneer we over taal zelf spreken, zoals in deze voorstelling, hoe kunnen we dan iets zinnigs zeggen als we ook al denken in dezelfde taal? Daarover was Wittgenstein duidelijk: “Wat gezegd kan worden, kan duidelijk gezegd worden; en van dat waarover niet kan worden gesproken, moet men zwijgen.” ...

Administrator 2010-01-18T09:07:00+01:00 2010-01-18T09:07:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3562

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (0) /applaus (1) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Judith Blankenberg Olympique Dramatique ging voor de bewerking van de Deense film Adams Æbler een samenwerking aan met LOD-componist Dominique Pauwels. De gitzwarte komedie veranderde in een musical en van de ontroerende personages bleef weinig meer over dan eendimensionale karikaturen. Het imago van musical als oppervlakkig kunstvorm wordt met deze voorstelling helaas bevestigd. Ivan gelooft niet in Goed en Kwaad. Hij gelooft alleen in Goed. Hij vangt ex-gedetineerden op voor hun re-integratieprogramma en wil niet zien dat dit programma allesbehalve effectief is. Als neonazi Adam bij hem komt, moedigt hij Adam aan voor de appelboom te zorgen om een appeltaart te kunnen bakken. Adam maakt kennis met een bonte verzameling personages die geen van alle hun oude zonden hebben afgezworen en vrolijk door gaan met drinken en overvallen. ...

Administrator 2010-01-18T08:55:00+01:00 2010-01-18T08:55:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3561

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (2) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (4). Recensie door Marie-Paule Fritschy Het eerste ganzenbordspel dook op in de vijftiende eeuw. Het spel kent inmiddels vele bordspelvariaties en een levende versie. Beumer & Drost is op het lumineuze idee gekomen om er een kleurrijke familievoorstelling over te maken. Een voorstelling op een podiumgroot ganzenbord én in sprookjesachtige filmpjes. Met ‘Ganzenbord’ laat Beumer & Drost zien het bordspel van binnen en buiten te hebben begrepen. In de rol van bejaard echtpaar halen acteurs Peter Drost en Manon Nieuwenboer for all times sake het ganzenbord tevoorschijn. Een goed getimed, grandioos changement onthult een podiumgroot ganzenbord. Het echtpaar is teruggegaan in de tijd, om precies te zijn naar het moment waarop ze elkaar voor het eerst ontmoeten én hun eerste spelletje ganzenbord spelen. ...

Administrator 2009-12-31T13:29:00+01:00 2009-12-31T13:29:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3560

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (1) Recensie door Ronald Glasbergen Vlak na het formele einde van de twintigste eeuw publiceert de Tsjechisch-Franse schrijver Patrik Ourednik zijn `Europeana: een zeer korte geschiedenis van de twintigste eeuw’. Op dit boek baseert het Antwerpse Zuidpool haar nieuwe voorstelling `Opus XX’. Zuidpool doet haar naam eer aan met deze productie en begeeft zich op nauwelijks ontgonnen gebied. `Opus XX’ kent geen dramatische ontwikkeling in klassieke zin, geen personages, er is alleen een vertelster. In haar verhaal vervult de eeuw zelf de hoofdrol. Stalin, Adolf en Eisenhouwer ontbreken daarin evenals alle andere persoonsnamen die meest als bakens boven de kaart van de geschiedenis uitsteken; er zijn hier alleen anekdotes, statistieken en elkaar tegensprekend gedachtegoed, in een litanie bij elkaar gebracht. De Lebensraum-plannen van nazi-Duitsland, de grootse projecten van de Sovjets, de banlieues en ruilverkaveling, staan naast de slachtoffers van de wereldoorlogen. En als alle Duitse slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog achter elkaar gelegd worden zou dat een lijkenketting van 3010 kilometer lengte opleveren. Voor Ourednik is de twintigste eeuw de periode van de optimalisering van de geografische ruimte. Maar tijd om alles te laten bezinken worden vertelster noch publiek gegeven want alweer een nieuw onderwerp dient zich aan. De tekst springt voor- en achteruit in de tijd. ...

Administrator 2009-12-31T13:26:00+01:00 2009-12-31T13:26:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3559

Verslag door Marie-Paule Fritschy “Als we leren met elkaar het verkeer te regelen, dan wordt het net zo gezellig en spannend als in New York.” Creatief directeur Terts Brinkhoff kan het niet laten te verwijzen naar het ‘New Island Festival’, dat afgelopen zomer plaatsvond in New York en mede door hem was samengesteld. Het ‘New Island Festival’ was een succes (meer dan 25.000 bezoekers), maar een vergelijking met de Amsterdamse Winterparade is onzin. Rondrijdende kerststalletjes hebben weinig tot niets gemeen met yellow cabs, en waarom het in de Gashouder perse net zo gezellig moet worden als op Governors Island is onduidelijk. De Winterparade is niets meer dan de naam doet vermoeden: korte, kwalitatief niet altijd even hoogwaardige, acts in kerststalletjes en heerlijke, sfeervol bereide, winterse kost uit de mobiele keuken van cateringwonder André Amaro. Na een woord van welkom door creatief directeur Terst Brinkhoff wordt gezamenlijk de 55-armige kaarsenluchter ontstoken en gaat de Winterparade van start. Onder de kaarsenluchter wordt gegeten, gedronken en gedanst en daaromheen staan kerststalletjes waarin acts worden uitgevoerd. De meeste acts worden zo’n drie keer per avond gespeeld, zodat je als bezoeker zelf kunt bepalen hoeveel acts je bekijkt en in welke volgorde. Traditiegetrouw maken makers parade, al vat de een dat wat artistieker op dan de ander. Claudia Christern van Opera Minora loopt simpelweg alle tafeltjes af en haalt eters over de streep met de mededeling dat ze “het bord gewoon mee mogen nemen”. Christern presenteert ‘Stand-up Opera’ een geslaagde show waarin publiek mag beslissen hoe de opera eruit komt te zien, “want als u mee mag doen, dan is het leuk”. Dat laten de bezoekers zich geen twee keer zeggen en dus vertolken een sopraan en een bariton even later een dwarse puber en een regelneef-die-zijn-heup-breekt, in een verpleegtehuis. Een pianist brengt bekende operaduetten ten gehore, uit onder meer ‘Carmen’, waarop de solisten ter plekke – heel knap – nieuwe teksten verzinnen. ...

Administrator 2009-12-17T14:22:00+01:00 2009-12-17T14:22:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3558

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Mayke Klomp Als vrijgevochten kunstenaar met anti-kapitalistische idealen en wrok tegen hier en daar opkomende rechtse regeringen is het moeilijk om optimistisch in het leven te blijven staan. De schrijver/theatermakers Jacob Wren en Pieter De Buysser proberen deze ‘weltschmerz’ te vertalen in een gebalanceerde denkoefening over de kracht van een optimistische wereldbeschouwing. ‘An Anthology of Optimism’ is een zoektocht naar wat optimisme kan betekenen in de 21e eeuw. In functie van hun onderzoek stuurden ze een brief aan schrijvers, kunstenaars, denkers, wetenschappers, politici en zakenlui van over de hele wereld met de vraag hierop te reageren met een bijdrage die vertelt over wat volgens hen een antwoord kan zijn op deze vraag. Het resultaat is een collectie van teksten, foto’s, objecten, schilderijen, films en muziekstukken. Wren en De Buysser gebruiken dit materiaal om het concept van kritisch optimisme van verschillende kanten te belichten. ...

Administrator 2009-12-17T14:17:00+01:00 2009-12-17T14:17:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3557

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (1) /applaus (5) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (16) Recensie door Judith Blankenberg In het dorp zijn de weldadige bronnen en het badhuis de belangrijkste bron van inkomen. De bron is echter vervuild en een gevaar voor de volksgezondheid. Als deze conclusie wordt getrokken is het toch niet anders dan een plicht om te waarschuwen en de vervuiling te stoppen? Zo niet in ‘Vijand van het volk’ van de Noorse schrijver Ibsen. Meer dan honderd jaar geleden schreef hij een toneelstuk, dat vandaag de dag niet anders dan actueel te noemen is. Toneelgroep Maastricht brengt dit maatschappijkritisch drama in een hedendaagse setting. Zoon Reinier Demeijer tokkelt ontspannen wat op zijn gitaar en journalist Freek den Hartogh pingelt wat mee op piano. Iedereen is nog vriendschappelijk en eensgezind. Er ontstaat pas wat onrust als tante, mevrouw de burgemeester Mara van Vlijmen verschijnt. Ze wil niet mee-eten, geen cocktail, kortom niet deelnemen aan de gezelligheid in het huis van haar broer, Olaf Malmberg, de wetenschapper. Een muzikaal intermezzo waaraan alle acteurs deelnemen wuift de spanning weer weg. Totdat het vermoeden van de wetenschapper door een onafhankelijk onderzoek wordt bevestigd en het bronwater vervuild blijkt. ...

Administrator 2009-12-17T14:11:00+01:00 2009-12-17T14:11:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3556

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (2) /applaus (9) /beleefd applausje (1) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (4). Recensie door Marie-Paule Fritschy Voor liefhebbers van Frances Hodgson Burnetts klassieker ‘De geheime tuin’ is het even schrikken: M-Lab heeft de tekst grondig vernederlandst. Hoofdpersoon Mary heet Marie en verhuist niet van India naar Engeland, maar van Indië naar Nederland. Het is niet van invloed op de magische aantrekkingskracht van de geheime tuin. Daarin bloeien, ook in M-Labs Nederlandse musicalversie, zelfs de grootste pessimisten op. Frances Hodgson Burnett (1849-1924) schreef ‘De geheime tuin’ in 1911. De klassieker boeit en ontroert jong en oud al bijna een eeuw. Het in 2007 opgerichte M-Lab is een laboratorium dat jonge muziektheatertalenten, uit in dit geval de ‘De geheime tuin’, produceert en een podium biedt. De toeters en bellen die megamusicalproducties kenmerken ontbreken in M-Lab producties. Daarin staat het verhaal centraal. ...

Administrator 2009-12-17T14:07:00+01:00 2009-12-17T14:07:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3555

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (4) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Mayke Klomp Irakees theatermaker Hazim Kamaledin maakt een artistieke vertaalslag. Het menselijke drama van het bloederige bewind van Saddam Hoessein is niet te overzien, maar kan worden gekaderd door het te stellen in een historisch en een alledaags perspectief. Een zoektocht naar geruststelling in oude verhalen en een behulpzame buurvrouw. ‘By the rivers of Babylon… ye-eah, we wept…’ klinkt gedempt door speakers terwijl toeschouwers zich bedeesd een weg banen door de gangen en kelders van de Antwerpse Monty. De dochters van Babylon hebben in de geschiedenis veel bloed vergoten zien worden en zoute tranen gelaten. Een deel van het publiek bevindt zich plots in een afgesloten ruimte. Een tombe? In het midden staat een kist. Uit een andere ruimte klinkt gezang en rondom deinzen tientallen koptelefoons aan draden op de muziek. Met de hoofdtelefoons op focust de aandacht op de kist. Alleen geritsel en een ademhaling. De wereld om je heen verdwijnt. De toeschouwer wordt meegenomen in het verhaal van de in verpakkingsmateriaal verborgen vrouw die in je oor fluistert. Ze is een museumstuk dat zelf zorgt voor de audioguide. ...

Administrator 2009-12-07T12:41:00+01:00 2009-12-07T12:41:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3554

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (1) /applaus (2) /beleefd applausje (6) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Ronald Glasbergen De uitgangspunten voor deze nieuwe `Woyzeck’ zijn even verleidelijk als de voorstelling zelf. De enscenering is van Robert Wilson maker van theaterstukken zoals de cyclus `The CIVIL warS’, de songs zijn van Tom Waits en Kathleen Brennan en het stuk wordt gespeeld door de acteurs van een vooraanstaand Duits theatergezelschap. De getalenteerde jonge regisseur Jorinde Dröse, maakt er haar debuut mee in Berlijn. Met zoveel grote namen lijkt er weinig mis te kunnen gaan in deze muzikale enscenering van Georg Büchner’s beroemde toneelstuk. Maar loert juist niet daardoor het gevaar van een gemakzuchtige en behaagzieke pastiche in alle hoeken van het podium? Te meer daar het stuk in Wilson’s enscenering jaren geleden, weliswaar in andere regie en door een ander gezelschap, ook al in Berlijn furore maakte. En wie zingt Waits’ zonder de karakteristieke stem van Tom Waits zelf? In een Commedia dell’arte achtige opening doet een jaarmarkt omroeper gespeeld door Markus Graf met rauwe stem kond van de staat van zijn van de mens:`Zie hier het kunstwerk, ’t gaat rechtop, heeft vest en broek,`t heeft een sabel! De mens is soldaat; het is nog niet veel, t’is nog de onderste trede van de menselijk soort’. Achter het doek klinkt muziek, ervoor zingt Graf de Waits-song `Misery Is the River of the World’. De toon is gezet: de stem en de houding van Markus Graf zijn Büchner en Waits waardig. Het doek gaat op en er verschijnt een diep, als amfitheater gevormd toneel waar de acteurs letterlijk op- en afduiken. Het podium is hier een arena waar de Woyzeck’s van deze wereld voor de beesten worden geworpen. ...

Administrator 2009-12-07T12:35:00+01:00 2009-12-07T12:35:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3553

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (1) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Judith Blankenberg Niet voor het eerst bewerkte Guy Cassiers een roman tot theater. De gelauwerde Proust-cyclus en de voorstelling ‘Hersenschimmen’ zijn slechts twee voorbeelden. ‘Onder de vulkaan’ staat in dezelfde lijn. Het is ideeëntheater waarbij de innerlijke wereld van de hoofdpersoon verbeeld wordt door middel van videoprojecties. Dat Cassiers meester is in het gebruik van projecties mag duidelijk zijn. ‘Onder de vulkaan’ lijkt slechts een vingeroefening, die gebrek heeft aan emotionele diepgang. ‘Onder de vulkaan’ van Malcolm Lowry bezit allerlei elementen die de roman interessant maken voor het oeuvre van Guy Cassiers: wereldproblematiek (de Tweede Wereldoorlog staat op uitbarsten), een hoofdpersoon wiens perspectief vertroebeld is (in dit geval door een drankverslaving) en personages die zich in een kunstwereld begeven (de jeugdvriend van de hoofdpersoon is filmregisseur en de vrouw filmactrice). Het levert Cassiers de mogelijkheid om nieuwe visuele technieken te ontwikkelen. In deze voorstelling werkt hij met diepte en ook fragmentatie maakt een groot deel uit van de enscenering. Technisch is het zeer interessant, maar het ondersteunt het verhaal niet genoeg. De opnames die hij speciaal voor de voorstelling in Mexico maakte, zijn vaak slechts illustratief en de sfeer is niet vervreemdend, wat zou passen bij de gemoedstoestand van de hoofdpersoon. ...

Administrator 2009-11-30T11:45:00+01:00 2009-11-30T11:45:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3552

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (2) /applaus (7) /beleefd applausje (4) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (9) Recensie door Cisly Burcksen ‘Een frisse wind’ is alweer de vijfde voorstelling van het cabaretduo Droog Brood. Opnieuw presenteren Bas Hoeflaak en Peter van de Witte een bonte verzameling absurdistische sketches, die vervreemding als het voornaamste doel lijken te hebben. Zonder enige boodschap of diepere lading leiden herkenbare situaties op kantoor of in de discotheek tot bizarre conversaties of ontwikkelingen. Elke scène gaat uit van een ontmoeting, interactie tussen mensen. Dat het contact niet altijd vlekkeloos verloopt, spreekt voor zich. De twee heren van Droog Brood zijn meesters in het uit de context rukken van alledaagse, maar ook gevoelige onderwerpen en weten hier - schijnbaar moeiteloos - hilarische sketches van te maken. Deze draaien meestal om ongemak, fysiek dan wel communicatief. Het sobere, strakke decor, dat alleen uit een muurtje en drie wc-potten bestaat, vormt het ruimtelijke uitgangspunt voor elke scène. De blauwe verlichting geeft het geheel iets klinisch, alsof de ontmoetingen een soort wetenschappelijke experimenten zijn. Pijnlijke situaties worden daarbij niet geschuwd. ...

Administrator 2009-11-30T11:40:00+01:00 2009-11-30T11:40:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3551

Verslag door Marie-Paule Fritschy Theaterlegende Willem Nijholt zijgt neer op de ligstoel. “Oeroeg was mijn vriend.” Nijholt besluit de slotmiddag van Nederland Leest, waarin Hella S. Haasses ‘Oeroeg’ centraal stond, met een theatrale voordracht van de romantekst. Een bijzondere voordracht, aangezien Nijholt al jaren niet meer op de bühne heeft gestaan. Voor ‘Oeroeg’ maakt hij een uitzondering. Terecht, want Nijholt – zelf ook opgegroeid in Nederlands-Indië – vertolkt de tekst als was zijn eigen levensverhaal. Willem Nijholt (1934) groeit op in Nederlands-Indië en verhuist na de Tweede Wereldoorlog naar Nederland. Daar wordt hij aangenomen op de Amsterdamse Toneelschool en groeit hij uit tot succesvol acteur. Na Toneelgroep Amsterdams ‘Perfect Wedding’, in seizoen 2007-2008, zet hij een punt achter zijn toneelcarrière. Voor de slotmiddag van het door de CPNB georganiseerde Nederland Leest maakt hij een eenmalige comeback. “Oeroeg was mijn vriend.” Alleen al uit de korte pauze die Nijholt na deze beginzin inlast blijkt zijn vakmanschap. Ook zonder naar de inhoud te luisteren weet publiek wanneer er iets belangrijks komt. Stiltes, handgebaren, stemverheffingen, Nijholt gebruikt elke ‘acteertruc’ op het juiste moment en boeit daardoor van zin één af aan. ...

Administrator 2009-11-30T11:37:00+01:00 2009-11-30T11:37:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3550

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (2) /applaus (1) /beleefd applausje (3) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Judith Blankenberg Abattoir Fermé bestaat 10 jaar. Het Mechelse collectief viert haar jubileum met een tournee van ‘Galapagos’, naar eigen zeggen één van de sleutelproducties uit het oeuvre. Voor wie meer van Abattoir Fermé gezien heeft, weet dat de voorstelling garant zal staan voor een avond die balanceert op de grens van schoonheid en gruwel. ‘Galapagos’ stelt niet teleur en houdt het publiek in de greep met sterke beelden en uitgebreide verhandelingen. Ook in deze voorstelling eisen de acteurs veel van zichzelf. Het begint met een man die aan zijn benen op zijn kop hangt en als een pendule heen en weer slingert. Als hij bijna stil hangt, krijgt hij weer een zwiep. Dit is nog maar een begin van een tocht die langs een onguur hotel, de evolutietheorie en sm-seks leidt. De speelstijl van Tine Van den Wyngaert en Pepijn Caudron is uiterst precies. Ze spelen diverse dubbelrollen, waarbij niet alle personages even duidelijk zijn. Ze kunnen vooral op het niveau van associaties aan elkaar gekoppeld worden. De trefzekerheid van de acteurs zorgt ervoor dat het associatievermogen van het publiek wordt aangewakkerd en op scherp blijft staan tot het einde van de voorstelling. ...

Administrator 2009-11-22T08:00:00+01:00 2009-11-22T08:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3549

Door Gert Jan Stam In Belgrado, Servië, vond afgelopen september voor de 43ste keer het Belgrade International Theatre Festival plaats, beter bekend als Bitef. Het festival stelt zich al sinds zijn oprichting ten doel de allerlaatste ontwikkelingen uit de internationale theaterwereld te presenteren aan een internationaal publiek. Zo was er dit jaar de Europese première van “Blue Dragon”, het nieuwste stuk van de canadees Robert Lepage en waren er naast vooruitstrevende Servische producties ook voorstellingen te zien van Rimini Protokol en het Nederlandse Hotel Modern. Toneelschrijver Gert-Jan Stam was te gast op het Bitef en sprak met Anja Susja. Zij is de directrice van het Little Theatre “Duško Radović” in Belgrado en doet sinds 2006 samen met artistiek leider Jovan Cirilov de programmering van het Bitef. GJ: In 2006 vroeg de Gemeenteraad van Belgrado aan Jovan Cirilov, een van de oprichters en artistiek leider van Bitef, of hij met zijn bijna tachtig jaar misschien iemand erbij wilde om hem te helpen. Het verhaal gaat dat hij meteen jouw naam noemde, klopt dat? AS: Ja, dat is inderdaad zijn versie. [lacht] GJ: En wat is jouw versie? AS: Nou, ik heb jaren lang als theaterdirecteur gewerkt. In 2002 kreeg ik de leiding over het Little Theatre “Duško Radović”. Ik kende Jovan al heel lang en ik vermoed dat mijn ideeën over theater erg in de buurt komen van de zijne. Ik heb een jaar ervaring met internationale theaterprogrammering voor het Zomer Festival in Belgrado. Dit festival heeft me waarschijnlijk ook gepromoot. Zo ben ik hier gekomen. Maar mijn Bitef verhaal is wat mij betreft begonnen op het moment dat ik voor de eerste keer werd uitgenodigd om het festival te bezoeken. GJ: Hoe is je samenwerking met Jovan Cirilov? AS: Hij is echt fantastisch. Het voelt soms alsof hij meer energie heeft dan ik, ook al ben ik half zo oud als hij is. Hij is echt een levende legende van het Servische theater maar hij blijft bescheiden. Het is onvoorstelbaar hoe hij openstaat voor nieuwe dingen die waar ook ter wereld gebeuren. Ondanks zijn leeftijd, die vrij uitzonderlijk is in de theaterwereld, is hij spiritueel gezien een van de jongste mensen die ik ooit heb ontmoet. Hij is heel nieuwsgierig, niet pretentieus en zal nooit zijn ideeën over wat dan ook aan wie dan ook proberen op te leggen. En hij is helemaal niet snobistisch. Hij kan de ene dag naar het Nationale Toneel gaan en de volgende dag naar een amateur-productie in een klein Servisch stadje. Alleen maar om op de hoogte te blijven van wat er gebeurt. Dat is echt bewonderenswaardig Door met hem samen te werken ben ik ruimdenkender geworden en heb ik geleerd om toleranter en flexibeler om te gaan met uiteenlopende zaken.. ...

Administrator 2009-11-21T07:00:00+01:00 2009-11-21T07:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3548

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (3) / geen applaus (9) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Winfried van Wijnen Wat gebeurt er wanneer je in een tijd van swingerfeesten in vinexwijken, breezersletjes en orgastische shampooreclames een schandaalstuk uit 1900 op de planken zet? Voor een antwoord zo’n vraag kun je nu terecht bij Reigen van de Oostenrijkse schrijver Arthur Schnitzler en de nieuwste productie van het gezelschap Dood Paard dat deze week in het Frascati zijn première beleefde. Wat er tenminste niet gebeurt is publiek schandaal maar het behaaglijke karakter ervan geeft deze kluchtige zedenschets juist zijn wrange bijsmaak. Reigen ad lib zoals de productie volledig heet is opgebouwd als een erotische schakelketting waar in tien scènes tien personages het bed met elkaar delen. Zo opent het met een prostituee en een soldaat en is het in de volgende scène de soldaat en een kamermeisje die de daad onderhandelen en afsluiten. Op een podium van matrassen verleiden de personages elkaar, wanneer het uiteindelijk tot de daad komt gaan de lichten uit en wordt er een barrage van pornobeelden geprojecteerd op de vitrage die de twee geliefden van de andere acteurs scheidt. Dit levert nog een vermakelijk moment op als het bij één van de personages niet helemaal naar verwachting wilt gaan. Lezen de acteurs in de coulissen eerst nog braaf hun script, ze worden naarmate het stuk vordert steeds actiever in de interactie tussen de geliefden op het podium. De toejuichingen en de grapjes zijn de stemmen vanuit het publieke domein die onverschillig staan tegenover moraliteit. De ‘ad lib’ achter Reigen zijn dan ook niet alleen de komische spontaniteiten van de acteurs. Het is ook de doe wat je wilt houding van een maatschappij die afkeuring als pedant beschouwt. ...

Administrator 2009-11-20T07:00:00+01:00 2009-11-20T07:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3546

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (4) /applaus (3) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Judith Blankenberg Nobelprijswinnares Elfride Jelinek schreef een tekst over de huidige kredietcrisis. Meermaals gelauwerd regisseur Johan Simons zag er een belangwekkend toneelstuk in, waarin de domheid en het gevaar van het kapitalisme aan de kaak worden gesteld. De voorstelling blijft echter op afstand en de waarschuwing is niet voelbaar. Het gebrek aan inleving speelt zowel de acteurs als de tekst parten. Geld verdwijnt in een oogwenk, maar je kunt het ook vanuit het niets maken. Twee goocheltrucs van Servé Hermans laten in een notendop zien, hoe het bankwezen heden ten dage werkt. De rest van de voorstelling ‘Underground’ is slechts een uitwerking van dit principe. In een lange tirade parodiëren de acteurs het systeem van hebzucht en de manier waarop de banken daarop inspelen. In deze versie is het zo klaar als een klontje dat geen van de klanten profijt heeft van de rentes en de beloften die gedaan worden. De enigen die erbij winnen zijn de bankdirecteuren zelf. De tekst van Elfride Jelinek toont aan dat consumenten er met open ogen in trappen. Het is een lesje retorica die de toeschouwers medeplichtig maakt. ...

Administrator 2009-11-19T08:49:00+01:00 2009-11-19T08:49:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3547

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (6) Recensie door Celia Noordegraaf De kracht van toneelklassiekers is, dat de thematiek van alle tijden is. In de slimme koopman Lopachin valt moeiteloos een hedendaagse projectontwikkelaar te herkennen. Zijn wereldbeeld komt absoluut niet overeen met dat van de charmante, maar volstrekt onzakelijke aristocratische dame Ljoebow. Liever offert zij alles op, dan haar landgoed te corrumperen door er zomerhuisjes op te laten bouwen. De familie feest aan de rand van de financiële afgrond, crisis of niet. Regisseur Erik Vos slaagt erin de vele tegenstellingen in Tsjechov’s ‘De Kersentuin’ schitterend naar voren te laten komen met prachtige hoofdrollen van Stefan de Walle als Lopachin en Betty Schuurman als Ljoebow en sterke bijrollen voor alle andere acteurs. Het toneel in de Koninklijke Schouwburg is voor de gelegenheid verlengd. Rij 4 is nu rij 1, wat voor enige amusante verwarring zorgt bij het zoeken van de juiste plaats. Dicht op de huid komt het spel van de acteurs. Bijvoorbeeld in de scène waarin de oude bediende Firs, een prachtige rol van Wim Meeuwisse, bij een nachtelijk vuur samen met gouvernante Charlotta (Bien de Moor) terugblikt op hun beider ongelukkige levensgeschiedenis. Hij heeft nog meegemaakt, dat de lijfeigenen werden vrijgemaakt. De ramp noemt hij dat, want een ander bestaan dan zijn meester te dienen kent hij niet. ...

Administrator 2009-11-19T08:38:00+01:00 2009-11-19T08:38:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3545

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (1) /applaus (5) /beleefd applausje (3) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Ronald Glasbergen ‘Wachten op Godot’ van toneelgroep Oostpool wringt. De regisseur en acteurs lijken voorbij te gaan aan de bitterheid die past bij de tragi-komische personages die Samuel Beckett geschapen heeft. Maar schijn bedriegt hier. Met een lichtere vorm doen de acteurs op een andere manier recht aan de absurditeit van het stuk en de eeuw waarin het geschreven is, en geven het een actuele context. “Ik schrijf over die dingen waar de rest van de kunst over zwijgt”, zei schrijver Samuel Beckett in een van zijn schaarse beschouwelijkheden over zijn eigen werk. Zijn ‘Wachten op Godot’ werd in 1953 voor het eerst opgevoerd. Evenals nu, diende toneel in die tijd meestal omstandigheden of personages en liefst beiden te hebben, die zich ontwikkelen. Weinig daarvan vinden we terug bij `Wachten op Godot’. Twee zwervers Vladimir en Estragon hier gespeeld door Stefan Rokebrand en Sanne den Hartogh, wachten op een zekere Godot. Ze kennen hem van horen zeggen en weten, zo blijkt uit hun gesprekken, niet precies waarom ze op hem wachten. Ze praten in korte zinnen vooral over datgene wat ze niet weten en dat wat ze vergeten zijn. Voortdurend zijn er misverstanden. Al snel wordt duidelijk dat het wachten op Godot in het verlengde ligt van hun bestaan en dat wachten als afgeleide van afwachten al vele jaren hun voornaamste bezigheid is. ...

Administrator 2009-11-19T08:31:00+01:00 2009-11-19T08:31:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3544

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (9) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (7) Recensie door Mark Duijnstee De opera ‘Salome’ van Richard Strauss werd bij De Nederlandse Opera voor het laatst in 2002 gespeeld in de veel geprezen regie van Harry Kupfer. Nu is het de beurt aan zijn landgenoot Peter Konwitschny, die zeven jaar na die prachtige productie het Nederlandse publiek probeert te choqueren met een pornografisch enscenering van ‘Salome’. Met ‘Salome’ overschreed Richard Strauss (1864 – 1949) de grenzen van de burgerlijke fatsoenswereld van zijn tijd. Hij schilderde in de opera de overdadige en onverhulde erotiek en de perverse en schaamteloze wellust van de Romeinse keizers rond het begin van de jaartelling. Toch zag Strauss de prinses Salome niet als een exotisch slangenmeisje, maar als een Oosterse prinses met eenvoudige en nobele gebaren, die geen afschuw of ontzetting teweeg bracht. Na de schokerende wereldpremière van 1905 in Dresden veroverde ‘Salome’ alle muziektheaters ter wereld en was de naam van Richard Strauss als operacomponist voor altijd gevestigd. ...

Administrator 2009-11-19T08:25:00+01:00 2009-11-19T08:25:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3543

Verslag door Cisly Burcksen Het Amsterdams Historisch Museum staat in het teken van de sixties, met een tentoonstelling over Ruigoord, een op handen zijnde tentoonstelling over de Maagdenhuisbezetting en last but not least, de tentoonstelling ‘Theater na Tomaat’, over de hedendaagse podiumkunst sinds de Aktie Tomaat. Wat hebben de betrokkenen hiervan geleerd en hoe is het verder gegaan met het Nederlandse theater? Het is tot en met 7 februari 2010 op de tentoonstelling te zien. “Je bent geen kunstenaar als je iets staat te brengen waar je niet achter staat,” roept een actievoerder opgewonden. De serene rust van de museumzaal wordt verstoord door heftige reacties van tomaatgooiers, toneelspelers en bestuurders uit de jaren zestig. Het startschot van de hedendaagse theatergeschiedenis - de Aktie Tomaat - wordt zo van verschillende kanten belicht. Het hoe en waarom deze schreeuw om democratisering wordt helder uitgelegd, met toegankelijke teksten, geluidsfragmenten en beeldmateriaal. Op statische foto’s is te zien waartegen de jonge garde ageerde: steracteurs met oubollige kostuums, declamerend in repertoirestukken. Verder is de gehele zaalwand bedekt met ‘krantenpapier’, waarin hier en daar wat oud theaternieuws te lezen valt. ...

Administrator 2009-11-19T08:18:00+01:00 2009-11-19T08:18:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3542

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (2). Recensie door Cisly Burcksen Hoe ga je om met een dementerende moeder? En wat als je zelf dan nog maar een vijftienjarige puber bent? In de voorstelling ‘Eleonora’ van mimetheatergroep Bambie - momenteel in reprise - vertelt Jochem Stavenuiter het bijzondere verhaal van zijn moeder Eleonora, die een ernstige hersenbeschadiging opliep bij een hersenbloeding. Het resultaat is een geweldig knappe voorstelling, die ontroert zonder sentimenteel te worden. De speelvloer staat vol met stoelen in alle soorten en maten. Stavenuiter maakt er groepjes van en schetst de verschillende locaties die ze voorstellen. De drie plaatsen van handeling zijn Jochems huis, het tehuis waar moeder Eleonora woont en een psychiatrisch ziekenhuis waar zij voor twee weken naartoe moet. Stavenuiter laveert tussen de drie groepen stoelen en neemt alle personages voor zijn rekening. Die sobere uitbeelding zorgt ervoor dat het aangrijpende verhaal geen emotionele kitsch wordt. ...

Administrator 2009-11-11T12:26:00+01:00 2009-11-11T12:26:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3541

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (2) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Celia Noordegraaf Het toneel is een grote, zwarte, lege doos. Opeens gaat de buitendeur open en rent Orlando naar binnen. Hij/zij bootst het geluid van de wind na. Dan barst een kakafonie van geluiden los en stormen de andere acteurs binnen. Een fascinerend begin van de theaterbewerking van Virginia Woolf’s roman ‘Orlando’. Het boek is een meta-kunstwerk waarin allerlei reflecties over literatuur zijn ingebouwd. Op dezelfde manier is de toneelbewerking een meta-kunstwerk over toneel. Fascinerend en knap gedaan, maar wel behoorlijk cerebraal. ‘Orlando’ van Virginia Woolf is een als biografie vermomde fantasie over een Engelse edelman die eeuwenlang voortleeft en ondertussen van geslacht verandert. Orlando’s levensgeschiedenis wordt door de biograaf regelmatig onderbroken door allerlei bespiegelingen over het schrijven en de dichtkunst. Bij Woolf lijkt het verhaal vooral een voertuig voor haar overtuigingen. Ook in de theaterbewerking is de biograaf nadrukkelijk aanwezig. Hij wordt gespeeld door Kirsten Mulder, die tevens de rol van Sasja vertolkt, de Russische prinses waarop Orlando verliefd is. De biograaf grijpt regelmatig in in de gebeurtenissen, maar ook de andere acteurs verliezen zich regelmatig in allerlei vormen van metacommunicatie. Joep van der Geest en Bram van der Heijden vertolken diverse bijrollen, zoals die van secretaris van Orlando, dichter Nick Greene tegen wie Orlando erg opziet en Shelmerdine, haar latere echtgenote. Hun interventies zijn erudiet, literair, vaak erg geestig, maar ook bizar evenals de levensloop van Orlando, de centrale figuur waar alles om draait. ...

Administrator 2009-11-11T12:22:00+01:00 2009-11-11T12:22:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3540

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (0) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (11). Recensie door Marie-Paule Fritschy Alle ogen zijn op soloacteur René Groothof gericht als hij een ouderwets, rood koffertje opent. Met de inhoud, grote schoenen, een vergiet en een “dikke rode kokkerd van een neus”, vertelt hij het tragikomische levensverhaal van een vader/clown in de oorlog. Gekken bekken trekken zonder voorbij te gaan aan de serieuze boodschap van schrijver Michel Quint. Daar blinkt Groothof in uit in de jeugdvoorstelling ‘De tuinen van de herinnering’. Quint schreef het boek voor volwassenen, maar BEER muziektheaterproducties bewijst dat het verhaal ook geschikt is als voorstelling voor negenplussers. Quints tekst is kort en leesbaar, het is niet verwonderlijk dat Groothof stukken letterlijk overneemt. “We reden in een Dyna Panhard, een lange kanariegele roestbak met een ronde voorkant en skaibekleding van imitatiezebra. Een echte clownswagen.” ...

Administrator 2009-11-11T12:15:00+01:00 2009-11-11T12:15:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3539

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Ivy Harkes Het Tilburgse dansgezelschap T.r.a.s.h. levert tijdens de preview van het in 2010 nieuw te starten festival antARTica, wederom een boeiende voorstelling af. ‘Zofía’ is een echte T.r.a.s.h. voorstelling, waarbij de rauwe, explosieve dans samenvloeit met tekst, muziek en decor. Met ‘Zofía’ laat T.r.a.s.h. tevens zien gegroeid te zijn. De titel van de voorstelling ‘Zofía’ verwijst naar de laatste van de vijf ijsheiligen, de ‘Koude Sofie’, maar ook naar Sofia, de hoofdstad van Bulgarije. De voorstelling speelt zich dan ook af in Oost-Europa in een grauwe, trieste buitenwijk van een stad. De karakters die de dansers van T.r.a.s.h. neerzetten in deze voorstelling zijn stuk voor stuk uitvergrote waanzinnige karakters die zowel dramatisch als komisch zijn. Tekst en ook zang heeft in deze voorstelling een nog grotere rol gekregen en de karakters hebben hierdoor meer body gekregen dan in eerdere voorstellingen van T.r.a.s.h. De dans is nog steeds rauw en explosief, maar er is ook steeds meer ruimte voor zachte kanten. En met name de klassieke muziek, met invloeden uit India, Afrika, Rusland en Bulgarije, voorziet de voorstelling van een mooi randje. Het zangtrio van bariton, alt en sopraan (João Paixão, Inbal Hever en Michal Bitan) zijn dan ook van groot belang ter ondersteuning van de zeven dansers die de ongelukkige kant van de samenleving laten zien. ...

Administrator 2009-11-11T12:13:00+01:00 2009-11-11T12:13:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3538

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Judith Blankenberg Zou de omgeving waarin Cathy, Patrick en Heathcliff opgroeien zijn weerslag hebben op hun karakters? Emily Brontë, de schrijfster van ‘Woeste Hoogten’, plaatst hen in een onherbergzaam gebied waar het altijd waait. In de enscenering van dit boek staan twee ventilatoren aan weerszijden van het toneel, zodat op woeste hoogtepunten ook het publiek de wind en pluizen om zich heen voelt waaien. Dit vraagt van de spelers een onuitputtelijke energie, die ze niet allemaal op kunnen brengen. De natuur waarin een tragische liefdesgeschiedenis plaats vindt, is één van de belangrijkste elementen in de roman van Brontë. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in de toneelbewerking veel aandacht wordt besteed aan de ruimte. Het geluidsdecor ontworpen door Florentijn Boddendijk en Remco de Jong, laat afwisselend vogels en huilende wind horen. De speelvloer bestaat uit houten plateaus van verschillende hoogtes. Het decor van Michiel Van Cauwelaert ontbeert schoonheid, maar is wel doeltreffend. Het meest van alles reflecteert echter de ongebreidelde energie van Alejandra Theus de onvoorspelbare natuur. Theus speelt de bokkige Cathy, die alles en iedereen manipuleert met haar buien. Wanneer haar vader een vondeling mee naar huis neemt, herkent ze in hem een zielsverwant. Heathcliff nestelt zich diep in haar, maar ze trouwt met zijn tegenpool: een bedachtzame, verfijnde man. Ze hoopt hen allebei bij zich te houden. Heathcliff voelt zich verstoten en besluit wraak te nemen. ...

Administrator 2009-11-04T10:31:00+01:00 2009-11-04T10:31:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3537

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (0) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Mark Duijnstee Donizetti's ‘L'Elisir d'Amore’ is één van de hoogtepunten uit het komische operarepertoire. De Nederlandse Opera brengt deze opera als vierde productie van dit seizoen en net als de vorige drie is deze productie een al bestaande enscenering. De huidige bezetting kan niet tippen aan de zangers van de originele DNO uitvoering in 2001. De Italiaanse componist Gaetano Donizetti (1797 – 1848) was een harde werker. Hij componeerde zo’n 70 opera’s en ‘L’Elisir d’Amore’ uit 1832 was één van zijn eerste, grote successen. Het verhaal gaat over de oprechte en naïeve Nemorino die verliefd is op de kokketterende Adina. Zij legt het echter aan met de sergeant Belcore om Nemorino jaloers te maken. Na vele grappige wendingen met behulp van een nep liefdesdrank is er uiteindelijk een happy end. ...

Administrator 2009-10-31T08:00:00+01:00 2009-10-31T08:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3536

Interview door Gert Jan Stam In Belgrado, Servië, vond afgelopen september voor de 43ste keer het Belgrade International Theatre Festival plaats, beter bekend als Bitef. Het festival stelt zich al sinds zijn oprichting ten doel de allerlaatste ontwikkelingen uit de internationale theaterwereld te presenteren aan een internationaal publiek. Zo was er dit jaar de Europese première van “Blue Dragon”, het nieuwste stuk van de canadees Robert Lepage en waren er naast vooruitstrevende Servische producties ook voorstellingen te zien van Rimini Protokol en het Nederlandse Hotel Modern. Toneelschrijver Gert-Jan Stam was te gast op het Bitef en sprak met een van de oprichters, Jovan Cirilov. Deze bijna tachtigjarige theatergrootheid wist het festival de afgelopen decennia ondanks wisselende regimes, oorlogen en politieke sancties, met een ongekende wendbaarheid op het hoogste niveau te houden. GS: Hoe is het Bitef 43 jaar geleden ontstaan? JC: Dan moet ik op de eerste plaats zeggen dat ik één van de twee oprichters ben. De andere is Mira Trailovic, die ook de initiatiefneemster was van Atelier 212. Een avant-garde theater in Belgrado, dat in 1954 als o peningsvoorstelling “Wachten op Godot” bracht. Dat stuk was indertijd verboden in bijna alle Oost-Europese landen behalve Polen. In voormalig Joegoslavië werd het opgevoerd, ondanks protesten van bepaalde politici die vonden dat het inging tegen het officiële optimisme van het sociaalrealisme. Joegoslavië was in die tijd een land dat relatief makkelijk te bezoeken was voor mensen uit de andere Oostbloklanden, die over het algemeen nooit een visum konden krijgen om naar het westen te reizen. Voor westerlingen was het op een vergelijkbare manier een makkelijk toegankelijke plek om in aanraking te komen met de cultuur uit landen van achter het IJzeren Gordijn. En dan kwamen er ook nog de mensen uit de “Derde Wereld”, zoals de landen die niet bij de NAVO of het Warschaupact waren aangesloten werden genoemd. Dus voormalig Joegoslavië was eigenlijk een soort kruispunt. Vanuit die situatie ontstond het idee om een internationaal theater festival in Belgrado te organiseren waar we mensen van over de hele wereld wilden informeren over de laatste ontwikkelingen in het theater. Aldus vond in 1967 de eerste editie van Bitef plaats. ...

Administrator 2009-10-30T15:59:00+01:00 2009-10-30T15:59:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3535

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (3) /applaus (4) /beleefd applausje (2) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (6) Recensie door Judith Blankenberg Marcel Osterop schreef voor zijn Toneelgroep Cargo de tekst ‘Gemaakt om te vergeten’ over de vergankelijkheid van het bestaan. Vijf figuren worstelen met hun leven in de hoop iets te betekenen zoor zichzelf en hun omgeving. De voorstelling is een uitvergroting van het echte leven met hier en daar rake observaties en emoties. Ondanks de grappen en grollen laten de makers iets achter om nog lang stil van te zijn. De grote afwezige in de voorstelling is een anorexiapatiënte, vriendin van Naut, Berine, Folkert en Hennie. Op haar verjaardag organiseert Naut een diner voor de vier vrienden, om hun zieke vriendin te herdenken. Dit uitgangspunt is op zich al ongelukkig genoeg. Maar tot overmaat van ramp begint Naut ook volledig aan zichzelf te twijfelen. Heike Wisse speelt deze vrouw die overal een probleem van maakt en bevestiging zoekt bij alles en iedereen. Tegenover haar staat Janneke Remmers die van haar Berine een onvermoeibare vrouw maakt die altijd voor iedereen klaar staat. Ze blijft alle andere personages met liefde en begrip benaderen, maar ondertussen vergeet ze zichzelf. De excentriekeling en geinponem Folkert vrolijkt de boel op met genante liedjes en absurde hoofddeksels. Hij trekt zich het minst aan van de anderen, maar is wel degene die de vinger op de zere plek legt. Justus van Dillen bewaart het evenwicht tussen flauwe teksten, gekleurde lampjes en echte emoties, waardoor zijn slotlied de voorstelling op een ander niveau tilt. Op het gevaar af dat deze theatertruc voorspelbaar is en de boodschap te niet doet, versterken zijn liedjes de voorstelling. ...

Administrator 2009-10-30T15:56:00+01:00 2009-10-30T15:56:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3534

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (3) /applaus (2) /beleefd applausje (2) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (3). Recensie door Marie-Paule Fritschy Op het podium staat een engel, in de gedaante van Hans Sibbel. Dat moet dan wel een engel met een boze tong zijn, want de frustraties die in ‘Hoe laat begint het schieten?’ bovenkomen zijn niet van lucht. Sibbel, beter bekend als Lebbis, scheld op elk mogelijke ergernis in het dagelijks leven. Parodieën op gesprekken met inboedelverzekeraars of Kruidvatmedewerkers, ze blijven leuk. Maar waarom in de gedaante van een engel? Lebbis is zes weken weg geweest. Tot rust gekomen is hij niet, want middenin zijn verhaal over Indianen die zes maanden niks doen dwaalt hij af. Naar een experiment in Barendrecht, waar men CO2 in de grond wil stoppen. “Komt er dan in plaats van Spa blauw Spa rood uit de grond?” Naar economen die de crisis niet zagen komen “dat zegt een loodgieter toch ook niet bij een lekkage?!”. Maar vooral naar vrouwenemancipatie. De top van grote bedrijven moet binnen een paar jaar voor 40% uit vrouwen bestaan. “Je wilt toch niet de vrouw zijn waardoor het quotum wordt gehaald?” Lebbis weet al welke gevolgen dit voor de inhoud van de bedrijfskluis heeft: “vol met schoenen.” Zijn opwinding over het quotum werkt aanstekelijk. Helemaal als hij de zaak omdraait en voorspelt dat vrouwen over een x aantal jaar zullen strijden om weer huisvrouw te mogen worden “want dat is biologisch bepaald”. ...

Administrator 2009-10-30T15:53:00+01:00 2009-10-30T15:53:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3533

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (2) /applaus (1) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (1) Recensie door Annelies Omvlee De leden van The 7 fingers zijn allesbehalve angstig. Afkomstig van de National Circus School, de school waar ook Cirque de Soleil haar leden vandaan haalt, uit het Canadese Montreal staan ze garant voor het betere gooi- en smijtwerk. Met elkaar wel te verstaan. Met Traces brengt Les 7 doigts de main, zoals de groep zichzelf noemt, eindelijk een vervolg op ‘Loft’. Vier mannen en een vrouw stellen zichzelf aan het begin van de voorstelling voor. Na het noemen van hun naam lichten ze een tipje van de sluier van hun persoonlijkheid op: “I like to cover my eye with one hand…and then switch to the other”. Vanaf het eerste moment wordt de kijker meegezogen in een wervelende show van acrobatiek, muziek en allerlei stijlen dans. ...

Administrator 2009-10-30T15:48:00+01:00 2009-10-30T15:48:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3532

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (5) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (1) Recensie door Mayke Klomp Veel kinderen groeien niet op in een stabiele omgeving. Als hun ouders verhuizen reizen ze automatisch mee. Ze komen in aanraking met nieuwe talen en culturen, en staan bekend om hun mateloze aanpassingvermogen. Dit zijn ‘Airport Kids’. Lola Arias en Stafan Kaegi plukten een aantal van deze jonge wereldburgers uit hun onnatuurlijke habitat en tonen ons een glimp van hun korte grenzenloze levens. Negen kinderen tussen de 7 en 14 jaar veroveren het podium. Ze zijn uit alle windstreken afkomstig. Nu wonen ze in het Zwitserse Lausanne, maar ze hebben allemaal al in minstens twee andere landen gewoond. Er zijn kinderen van expats die een internationale school bezoeken, maar ook kinderen die zijn gevlucht of geadopteerd. Het feit dat ze in het kader van een internationale theatertour nu de Antwerpse Singel aandoen is op zich al een bewijs van hun grote flexibiliteit. Als zichzelf staan ze op de bühne, maar schikken zich toch in de kaderende regie van Kaegi en Arias. Het resultaat is een innemend spel tussen fictionalisering en werkelijkheid, tussen kinderlijke speelsheid en het raamwerk van de theatermakers. ...

Administrator 2009-10-30T15:44:00+01:00 2009-10-30T15:44:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3531

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (9) / open doekje (0) /applaus (5) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (14) Recensie door Annelies Omvlee Ach, die Jules Verne. De beste man werd in zijn eigen tijd amper begrepen, maar tegenwoordig is er niemand die zijn boek “De reis om de wereld in 80 dagen” niet kent. Deze bestseller uit 1872 is een ode aan het ‘reizen omdat het kan’ en staat bol van de verwijzingen naar voertuigen die toentertijd nog lang niet bestonden. Het Zuidelijk Toneel giet het samen met ’s lands bekendste cabaretiers in een nieuw jasje. Het Zuidelijk Toneel (HZT) staat onder leiding van Matthijs Rümke. Rümke kenmerkt zich door een lange, verhalende stijl met veel bombastische uitspattingen en een sterke muzikale basis. Voor ‘De reis om de wereld in 80 dagen’ zocht hij opnieuw contact met de cabaratiers van NUHR (Joep van Deudekom, Viggo Waas, Peter Heerschop). Ook trok hij opnieuw Han Römer aan, die de tekst bewerkte. Nieuwkomer is eeuwige stuiterbal Bert Visscher. ...

Administrator 2009-10-30T15:40:00+01:00 2009-10-30T15:40:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3530

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (10) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (4) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (11) Recensie door Marjolein Wegman Het RO Theater brengt, onder leiding van regisseur Alize Zandwijk, een van de grootste Russische romans op het toneel, ‘De gebroeders Karamazov’. Het stuk is niet alleen een fascinerende uitwerking van de vraag naar de juiste levenshouding, of de grens tussen goed en kwaad, maar tegelijkertijd worden hierin de psychologische en maatschappelijke drijfveren van de hoofdpersonen uitgewerkt. Is het wel mogelijk zo’n complexe roman in een kleine drie uur op het toneel te zetten? “Als je de natuur de deur uit zet, komt ze door het raam weer naar binnen”, spreekt Fjodor Karamazov triomfantelijk. De natuur van de mens is niet uit te bannen, vertelt het stuk ons. De louche zakenman, gespeeld door Jack Wouterse, die deze rol als geen ander past, is de vader van vier zoons met wie hij een conflicterende relatie heeft. Wanneer hij wordt vermoord, rijst de vraag wie van zijn zoons dit op zijn kerfstok heeft. De verdenking komt al snel te liggen bij Dimitri, Rogier Philipoom, die voortdurend met zijn vader streed om geld en vrouwen. Maar ook de vierde zoon, een verstoten bastaard, op humoristische wijze vertolkt door Lukas Smolders, die in het huis dienst doet als keukenhulp, heeft zo zijn redenen voor een moord. De jongste zoon Aljosja, net ingetrede tot de kloosterorde, vormt het vrome tegenbeeld van de familie. Als naïeve Godsdienaar laat hij zich voortdurend voor het karretje spannen als zinloze bemiddelaar. Zijn rol wordt opmerkelijk genoeg vertolkt door een vrouwelijke speelster, Fania Sorel, die zijn vrome en zachte karaktertrekken met verve weet neer te zetten. Dostojevski brengt zijn publiek in verwarring. Is zoon die terechtgesteld wordt voor de vadermoord werkelijk de dader? En staat zijn opgelegde straf wel in verhouding met de onprettige persoonlijkheid van de vader? ...

Administrator 2009-10-20T08:00:00+01:00 2009-10-20T08:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3527

Interview door Fleur Bergman Twee oude rotten in het theatervak, de gelauwerde actrice Marlies Heuer en de componist en muzikant Jan Kuijken, kwamen op het idee voor ‘Szymborska!’, een theaterstuk gebaseerd op gedichten van de Poolse Nobelprijswinnares Wislawa Szymborska. Vervolgens vroegen zij Paul Knieriem die zij als regiestudent van de Amsterdamse Theaterschool hadden leren kennen, de regie op zich te nemen. Knieriem, in 2007 afgestudeerd, had toen nog nooit van Szymborska gehoord en noemde zich geen poëziekenner. Toch begreep hij de hem toebedeelde rol van regisseur. Ondanks dat Heuer en Kuijken hem betrokken in hun onderzoek naar iets dat zij zelf nog niet kunnen benoemen. “We zijn echt iets nieuws aan het ontdekken!”, vertelt Knieriem enthousiast. Struikelend over woorden gaat hij verder. “Het is geen voorstelling, geen concert, geen muziektheater. Daarstraks vroegen we ons nog af hoe we het moeten noemen. Waar waren we ook alweer op uitgekomen? Iets als muzikale theatrale compositie… of partituur. Of het was poëzieperformanceshow… We zijn in ieder geval bezig met muziek, poëzie, toneel, beweging. We ontdekken een wonderlijke combinatie daarvan. Voor het gemak noemen we ons stuk toch maar een muziektheatervoorstelling.” ‘Szymborska!’ is één theatrale vorm voor twintig gedichten door twee actrices en een muzikant neergezet. Kuijken componeerde op basis van de poëzie één muziekstuk. Heuer brengt samen met Ria Eimers de tekst. Knieriem: “Ik heb mij afgevraagd: hoe doe je dat zonder dat het een truttige voordrachtavond wordt? Het lastige van poëzie in tegenstelling tot een toneeltekst waarbij het om een verhaal gaat, is dat elke zin van levensbelang lijkt. Lees ik zelf poëzie dan lees ik hooguit drie, vier gedichten achter elkaar. Twintig gedichten, dat is veel. Nu ik zo over poëzie praat, merk ik dat ik snel naar een zware connotatie neig. Onterecht. ‘Szymborska!’ is een feest. Met een verjaardagstaart en maskertjes. Zonder polonaise maar wel licht, als bubbeltjeswijn. In ieder geval kon ik mij niet als bij een toneeltekst met scharnierpunten telkens afvragen waar een scène over gaat. Ik was meer bezig met componeren en monteren, met dynamiek en contrasten. De vraag was niet: wat wil je met een gedicht zeggen? Het gaat bij dit stuk meer om tonen dan aantonen. De interpretatie ligt bij het publiek. We willen mensen de voorstelling als een trip in plaats van rationeel laten beleven.” ...

Administrator 2009-10-19T11:30:00+01:00 2009-10-19T11:30:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3528

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (2) /applaus (3) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (3). Recensie door Marie-Paule Fritschy Naïef ziet ze eruit. Gelet op de bedrukte sokken in balletschoentjes zelfs kinderlijk onschuldig. Ook fysieke kenmerken: ronde blauwe ogen, blonde pony en een meisjesachtige manier van praten doen geen afbreuk aan dit beeld. Maar al snel brengt theatermaakster Laura van Dolron in herinnering dat hier een volwassen vrouw staat, met een serieuze boodschap. ‘Iemand moet het doen’ gaat niet over zomaar een gebeurtenis of een willekeurig persoon, maar over de hele wereld. Een onderwerp dat eigenlijk niet één voorstelling past, maar Van Dolron heeft zo haar trucjes om dat probleem te omzeilen en het publiek om haar vingers te winden. Laura van Dolron bezocht vier uithoeken, een stilteoord in Thailand, een Palestijn in Jeruzalem, een kluizenaar op een Spaans eiland en een cursus in Groningen, gaat zitten en vertelt. Over de bloem die ze plukte voor het mooiste meisje in het stilteoord. Over de Palestijn die liever over Pink Floyd sprak dan over checkpoints. Over de oversekste kluizenaar, waarmee ze rode paprika’s uit de vuilnisbak viste. Over de cursus ‘hoe zet je woede om in liefde’ en hoe die leidde tot “een politieke aanslag in mijn hoofd”. En, eerlijk is eerlijk, in ‘Iemand moet het doen’ vertelt Van Dolron vooral veel over zichzelf. Naast vertellen stelt ze ook een heleboel vragen. Aan zichzelf, aan toeschouwers en aan de maatschappij. “Hoeveel dingen die we kopen zijn substituten voor een knuffel?” De vragen lijken ter plekke bij haar op te komen en die ogenschijnlijke impulsiviteit geeft toeschouwers het gevoel heel dicht bij Van Dolrons belevingswereld betrokken te zijn. ...

Administrator 2009-10-19T11:25:00+01:00 2009-10-19T11:25:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3529

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (2) /applaus (0) /beleefd applausje (3) / geen applaus (7) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Ivy Harkes Dansclick organiseert jaarlijks twee tournees waarin aanstormende choreografietalenten de kans krijgen zich te presenteren aan het publiek. Iedere avond wordt voorafgegaan door een ‘warming-up’ en afgesloten met een ‘après dans’, waarbij het publiek de makers en dansers kan ontmoeten op het podium, onder het genot van een drankje. Dansclick 7 presenteert choreografe Hildegard Draaijer en Muhanad Rasheed. De twee voorstellingen die voor Dansclick 7 geselecteerd zijn, hebben beiden, op hun eigen manier, te maken met afscheid nemen van het verleden. Na de warming-up, een videoportret van de choreografen van vanavond, begint dansclick 7 met de voorstelling ‘Hotel het Verloren Kind’ van Hildegard Draaijer en Sassan Saghar Yaghmai. ‘Hotel het verloren kind’ Hildegard Draaijer is artistiek leider van Theatergroep DOX en Sassan Saghar Yaghmai is als choreograaf verbonden aan Dox. In ‘Hotel het Verloren Kind’ gaat een jongeman, gespeeld door Ryan Djojokarso terug naar zijn kindertijd, terug naar zijn moeder. De moeder wordt gespeeld door Shula Felomina en een derde personage, een tweede kind, wordt gespeeld door Naomi Mac-Donald. ‘Hotel het Verloren Kind’ is oorspronkelijk gemaakt als locatievoorstelling. Speciaal voor Dansclick heeft Draaijer de voorstelling aangepast en met name het decor verandert, zodat het ook in het theater zijn waarde zou behouden. De oorspronkelijke locatie, een leegstaand herenhuis, is zoveel mogelijk nagebootst op het podium. Een aantal objecten staan ingepakt met doek en touw op het podium. Aan de achterzijde hangt een plastic doorschijnend gordijn, met daarachter een projectie op de kale muur. Het geeft inderdaad de indruk van een leegstaand pand, maar wellicht is de beleving in het theater minder sterk dan op de originele locatie. Het samenspel van aantrekken en afstoten tussen Djojokarso, een uitstekend danser, en Felomina is intrigerend. Mac-Donald ondersteunt de twee. Met name de scène waarin zij op het doorzichtige gordijn met verf een tekst klad, is veelzeggend. ...

Administrator 2009-10-19T11:07:00+01:00 2009-10-19T11:07:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3526

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (14) / open doekje (0) /applaus (4) /beleefd applausje (4) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Celia Noordegraaf Na vier jaar van stilte pakt theatergezelschap Het Groote Hoofd de draad weer op met een markante locatievoorstelling over een eenzame boerendochter en haar vader. Margje Wittermans speelt een jonge vrouw die ver van de bewoonde wereld samenleeft met haar zwijgzame vader, gespeeld door haar eigen vader Joop Wittermans. Het woelt en bruist van binnen bij de dochter, maar ze kan het nergens kwijt, met een noodlottige afloop tot gevolg. Herman van de Wijdeven baseerde zijn nieuwe stuk ‘In het hart’ op de roman ‘In het hart van het land’ van de Zuid-Afrikaanse schrijver J.M. Coetzee. Het verhaal speelt zich af in het hete en droge binnenland van Afrika. Regelmatig wordt geklaagd over hitte, wat een beetje schizofreen aandoet, in de ijskoude varkensboerderij onder de rook van Den Bosch waar de voorstelling plaatsvindt. Maar verder niets dan lof over de locatie. De boerderij staat op het punt te worden gesloopt, waarna het land zal worden verzwolgen door een grote waterplas. Een passender decor dan deze vervallen varkensstal is niet denkbaar voor een verhaal, waarbij een vader en een dochter eenzaam achtergebleven zijn op een verlaten platteland. De geur van balkenbrij en bloedworst hangt zwaar in de ruimte, waarin de dochter droomt van de zee. ...

Administrator 2009-10-19T11:01:00+01:00 2009-10-19T11:01:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3525

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (8) / open doekje (5) /applaus (7) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Judith Blankenberg “Krijg nou Titus!” is de nieuwste jongerentheatervoorstelling van Theatergroep Siberia. Als een flitsende actiefilm spelen vijf acteurs het meest gewelddadige stuk van Shakespeare: Titus Andronicus. De spelers zetten alles op alles om Titus zover te krijgen dat ook hij wraak neemt. Er moeten eerst heel wat ledematen en liters bloed over het toneel spatten om dat voor elkaar te krijgen. De puberhormonen gieren door de zaal bij deze geslaagde voorstelling. Wie dacht dat Shakespeare saai is en jongerentheater moralistisch, heeft het danig mis. Theatergoep Siberia, het nieuwe jeugdtheatergezelschap in Rotterdam bewijst dat Shakespeare en jongeren prima ingrediënten zijn voor een bruisende voorstelling over wraak. Zodra Koen Wouterse begint met de openingsrede uit Titus Andronicus wordt hij door zijn medespelers onmiddellijk onderbroken. Zo gaan ze het niet doen. Er moet gevochten worden, er moet bloed vloeien en hij, Titus, moet wraak nemen. Dat dat niet in zijn karakter zit doet er niet toe. Ze krijgen hem wel klein. ...

Administrator 2009-10-19T10:56:00+01:00 2009-10-19T10:56:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3523

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (4) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (5). Recensie door Cisly Burcksen De Toneelmakerij - een fusie van Huis aan de Amstel en Wederzijds - werkte voor Bang! samen met een groep schrijvers, vormgevers, regisseurs en acteurs in opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Bij dit project werden de studenten begeleid door kopstukken als Roel Adam, Liesbeth Coltof en Ad de Bont. Het resultaat is een stijlvolle mix van verhalen over angst. De meeste zijn nogal vrijblijvend, maar het slotstuk weet een reeële angst aan te wakkeren. Een alarm gaat af en geblinddoekt wordt het publiek in groepjes ingedeeld. Elke groep krijgt iets anders te zien, op verschillende locaties in het Amsterdamse Rozentheater. Later op de avond komt iedereen weer bij elkaar en kijkt het publiek gezamenlijk naar voorstellingen in de foyer, de kleine en de grote zaal. De studenten van de HKU belichten verschillende facetten van angst: bang zijn voor vergankelijkheid, voor consequenties, de vrees om iemand te verliezen of zelfs om geen angsten te hebben. De verschillende onderdelen van Bang! zijn te kenmerken als stijlvol, confronterend, vrijblijvend of verdiepend, maar echt angstaanjagend zijn ze niet. ...

Administrator 2009-10-19T10:51:00+01:00 2009-10-19T10:51:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3522

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (5) /applaus (2) /beleefd applausje (3) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (0) Recensie door Mayke Klomp Het gaat over “de mens onder de Duitse helm,” of zo prijkt op de affiche van ‘Slachtlam’ de eerste nieuwe BAFF productie van het seizoen. De bewerking van het waargebeurde levensverhaal van Jan Montyn, een Nederlander die tijdens de tweede wereldoorlog vocht aan Duitse zijde, is niet alleen een portret van een individu maar ook een schets van de oorlogvoerende mens. Het verhaal van Jan Montyn is beklijvend; een jongen die uit de sleur van het gereformeerde milieu in Oudewater wil ontsnappen en zich daarom na een aantal spannende Wehrsport kampen vrijwillig laat inlijven bij de Duitse marine. Zijn motieven zijn niet onherkenbaar en zijn onwetendheid achteraf onmiskenbaar schrijnend. Maar de Montyn die acteur Yorick Zwart en regisseur Ludo Hoogmartens laten zien is niet iemand die ons even komt vertellen over vroeger, gewapend met een lange dramatische monoloog. Het is weer eens wat anders. Ontspannen gekleed in zijn joggingbroek vertelt Zwart als Montyn zijn geschiedenis alsof het publiek aan zijn keukentafel zit. Montyn is een stoere vent die niet zomaar in huilen uit zou barsten. Hij haalt herinneringen op, vertelt anekdotes, bakt een pannenkoek. ...

Administrator 2009-10-19T10:48:00+01:00 2009-10-19T10:48:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3521

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (1) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (6) Recensie door Judith Blankenberg Na het biertoerisme in Odessa onderwerpt acteursgroep Wunderbaum het Nederlandse provincialisme aan een onderzoek. Na zes weken ondergedompeld te zijn in Venlo, de Noord-Limburgse stad die momenteel met name bekend staat als de moederstad van Geert Wilders, heeft Wunderbaum een volksstuk gemaakt in samenwerking met lokale amateurs. Nu is deze voorstelling op tournee en doet als eerste Rotterdam aan, de thuisbasis van Wunderbaum. Marleen Scholten, Walter Bart, Matijs Jansen en Maartje Remmers kruipen in de huid van een cultuurwethouder met idealen, een politiechef met dadendrang, een lokale investeerder met een verborgen agenda en een gedesillusioneerde lerares. Deze personages verzamelen zich samen met hun echtgenoten en de toeschouwers in een feestzaal voor de onthulling van een kunstwerk. De gebruikelijke knulligheid waarmee dat gepaard gaat uit zich in dit geval in goedbedoelde toespraken en falende techniek. ...

Administrator 2009-10-19T10:45:00+01:00 2009-10-19T10:45:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3520

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (3) /applaus (2) /beleefd applausje (4) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Ronald Glasbergen De Amerikaanse toneelschrijver David Mamet schrijft ‘Glengarry Glen Ross’ na de economische crisis van 1980-1982. Regisseur Erik de Vroedt maakt er een actuele bewerking van. Het toneelstuk speelt op een makelaarskantoor waar bezuinigd wordt. Een verkoopwedstrijd tussen de medewerkers bepaalt wie mag blijven en wie weg moet. Het is de avond voor de dag dat de beslissing valt. De zaken staan op scherp. De volgende dag lopen de emoties nog hoger op. De vier verkopers van de makelaardij verkopen percelen van een domein dat Glengarry Glen Ross heet. Hun chef Willems geeft hen leads, contactadressen van potentiële klanten. Een goede lead is goud waard. Ze werken op provisiebasis en de lead bepaalt hun kans op een geslaagde transactie. De mannen staan onder druk door de nieuwe politiek van het hoofdkantoor. Ze moeten zichzelf bewijzen. Voor de beste verkoper valt er een Mercedes te winnen, de een na beste krijgt een troostprijs, maar mag blijven. De overige twee worden ontslagen. ...

Administrator 2009-10-12T20:28:00+01:00 2009-10-12T20:28:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3519

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (29) / open doekje (3) /applaus (6) /beleefd applausje (9) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (11) Recensie door Celia Noordegraaf ‘Heren van de Thee’ is het laatste deel van een vijfdelige toneelreeks over het Indische verleden van Nederland. Ger Thijs bewerkte de succesvolle roman van Hella Haasse uit 1992 tot een krachtig stuk met als centrale figuur de door zijn ambitie verblinde planter Rudolf Kerkhoven, een overtuigende rol van Cees Geel. In levensechte dialogen ontrolt zich het familiedrama, waarbij de personen elkaar ondanks alle goede bedoelingen geleidelijk verstikken. Aan het eind van zijn leven keert de succesvolle planter Rudolf Kerkhoven nog eenmaal terug naar de theeplantage in Gamboeng, waar hij is begonnen. Hij hurkt neer bij het graf van zijn vrouw Jenny en blikt terug op zijn leven. Met deze scène begint en eindigt ‘De Heren van de Thee’, een mooie vondst die de cirkel van het verhaal goed duidelijk maakt. Alles heeft hij opgeofferd om rijk te worden en erkenning te krijgen; nu dat is gelukt moet hij erkennen dat hij onderweg behoorlijk wat is kwijtgeraakt. Zijn vrouw, zijn familie, een zoon …. ...

Administrator 2009-10-09T11:23:00+01:00 2009-10-09T11:23:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3518

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (9) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Celia Noordegraaf Het thema is interessant. Moeder en dochter komen terug naar hun geboorte-eiland om na 12 jaar scheiding vader weer te ontmoeten. Wie zijn ze? Wat is er gebeurd? Wat heeft het met hen gedaan? Dat gegeven alleen al zou genoeg kunnen zijn. Maar EAST74 maakt mixed media-voorstellingen. Dus wordt er een schietincident verzonnen, waarvan de beelden via de hotel- tv zichtbaar zijn. Er wordt gesproken over een dreigende situatie, maar helaas wordt die dreiging nergens echt voelbaar. Wat wel voelbaar wordt, is een tenenkrommende moeder-dochterrelatie, waarvoor de Blancoman helaas weinig kan betekenen. ‘Blanco’ speelt zich af in een hotelkamer op een eiland. Het publiek wordt toegesproken door Blanco, de receptionist, die fungeert als verteller en katalysator. Blanco haalt de buitenwereld naar binnen en moedigt zowel de moeder als de dochter aan hun verhaal te doen, waarbij hij in de huid kruipt van het personage waarover ze vertellen. Een mooi voorbeeld daarvan is de scène waarbij Blanco aan de moeder vraagt of haar man, meneer Fujara, wel eens lachte. De moeder doet verslag van een grappige gebeurtenis en gaat daar helemaal in op. Ze staat weer naast meneer Fujara en lacht. Het is het enige blije moment in de gehele voorstelling. Voor de rest speelt Ellen Röhrman een bittere moeder. Vroeger maakte ze lijstjes van wat ze nog moest doen, of waar ze naartoe was geweest. Nu maakt ze een lijst van alles wat ze niet heeft gekregen. En die is heel lang. ...

Administrator 2009-10-09T11:17:00+01:00 2009-10-09T11:17:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3517

Verslag door Ivy Harkes Wie een divers beeld wil zien van wat er in het zuiden van Nederland gebeurt op het gebied van dans, komt goed aan zijn trekken tijdens het ‘Dansgala van het Zuiden’, onderdeel van Dansweek Tilburg. Vier premières van Brabantse en Limburgse dansmakers in één programma, speciaal voor dit gala gemaakt. Dansweek Tilburg laat met trots een greep uit het grote danstalent zien, en terecht. Initiatiefnemers Danshuis Station Zuid en Huis voor de Kunsten Limburg hebben voor het ‘Dansgala van het Zuiden’ vier dansgezelschappen uitgenodigd, die normaal gesproken de vlakke vloer theaters bespelen. Speciaal voor het Dansgala hebben deze gezelschappen, Project Sally, Danshuis Station Zuid, LaMelis en T.r.a.s.h., een korte grote zaal productie gemaakt. Na de première tijdens Dansweek Tilburg, tourt ‘Dansgala van het Zuiden’ nog verder door Brabant en Limburg. ...

Administrator 2009-10-09T11:12:00+01:00 2009-10-09T11:12:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3516

Nieuws door Celia Noordergraaf Tot 7 februari 2010 is in het Amsterdams Historisch Museum een tentoonstelling ingericht over Aktie Tomaat. Zeer symbolisch gooiden twee studenten op 9 oktober 1969 in de Stadsschouwburg tomaten naar het toneel, waar op dat moment ‘De Storm’ van William Shakespeare werd opgevoerd. De actievoerders ontketenden daarmee een storm door de theaterwereld, die zorgde voor een grondige vernieuwing van het theater. Videobeelden, foto’s, krantenknipsels en kostuums tonen de ontwikkeling die het theater de afgelopen veertig jaar heeft doorgemaakt. Het is nu moeilijk meer voor te stellen, hoe klassiek het klassieke toneel in de jaren ’60 was. De foto’s van Ellen Vogel, Ank van der Moer en andere grote actrices in klassieke toneelstukken als de Drie Zusters en Op hoop van Zegen ogen eeuwenoud. De theatrale gebaren en ouderwetse gewaden op de zwart-wit foto’s lijken uit de achttiende eeuw te stammen. De actievoerders ageerden tegen een toneel dat volledig losgeslagen was van de maatschappelijke werkelijkheid en gedomineerd werd door slechts enkele theatergezelschappen. Filmfragmenten brengen de actievoerders van toen in beeld, o.a. Lien Heyting én de gekwetste acteurs: Willem Nijholt en Ellen Vogel. ...

Administrator 2009-10-09T10:54:00+01:00 2009-10-09T10:54:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3512

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (4) /applaus (6) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Ronald Glasbergen In `Zus van’ speelt Elsie de Brauw, de zus van de vastberaden en heldhaftige Antigone. Haar zus Ismene is haar tegenbeeld, nooit zeker van haar zaak, aarzelend en voorzichtig. Ismene heeft geen aanleg voor heldendom. Na drieduizend jaar in de duisternis van de onderwereld te zijn opgesloten, komt ze opnieuw tot leven. En daar begint het stuk. Toneelschrijfster Lot Vekemans won er in 2005 de driejaarlijkse Van der Vies Prijs mee. Als het publiek binnenkomt, is de voorstelling al begonnen. De protagonist staat verbaasd en ontdaan over haar plotselinge opstanding op de fel verlichte toneelvloer. Schichtig reageert ze op het binnenkomend publiek. Als de rust neerdaalt in de zaal dooft het licht niet, het publiek en de actrice worden even fel verlicht. Gaandeweg wordt duidelijk waarom dat zo is. Als Ismene haar taal en woorden hervonden heeft, begint ze hardop te denken. Ze speculeert over zichzelf en het lot van anderen in de onderwereld, over het lot van haar familie. Ze vraagt zich af of die bij elkaar mochten zijn terwijl zij al die drieduizend jaar alleen in de onderwereld door moest brengen. Ze onderbreekt haar monoloog regelmatig met retorische vragen. Ze illustreren de onzekerheid van Ismene over zichzelf als mislukte telg van een beroemde familie en ze betrekken de toeschouwer telkens opnieuw bij de voorstelling. Door de retoriek van de tekst en het spel van De Brauw lijkt het publiek een volwaardige medespeler te worden. De monoloog wordt een dialoog voor een sprekende acteur en een zwijgende veelkoppige partner. Dat dit werkt komt ook door de minimalistische mise-en-scène, waarin de actrice geen seconde van haar plek komt en even onbewegelijk als het publiek aan haar plaats gekluisterd is. Al die elementen samen rechtvaardigen het dat de toeschouwer en de actrice evenveel licht krijgen. En het werkt. ...

Administrator 2009-10-09T10:48:00+01:00 2009-10-09T10:48:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3511

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (2) /applaus (5) /beleefd applausje (2) / geen applaus (0) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Ivy Harkes Voor de tweede maal dit jaar is de jonge choreografe Milla Virtanen uitgenodigd om één van haar voorstellingen te tonen tijdens de maandelijkse l’Avventura avonden in Tilburg. Ditmaal in het kader van Dansweek Tilburg. Met ’99 Lashes and Six Months in a Can’ weet Virtanen een spannende en sfeervolle voorstelling neer te zetten. Tijdens de maandelijkse l’Avventura avonden in Tilburg is het publiek verzekerd van een divers cultureel programma, met twee theater- of dansvoorstellingen in Theater De NWE Vorst, een muziekoptreden in Muziekpodium Paradox en een kunstbijdrage in Ruimte X. Van de twee theater- of dansvoorstellingen is er altijd één van een maker die zich al heeft bewezen en de ander is van een nog relatief onbekende maker. Omdat het deze week Dansweek Tilburg is, staat de l’Avventura avond van oktober geheel in het teken van dans met als verrassende nieuwe maker de choreografe Milla Virtanen. Eerder dit jaar was zij ook te zien tijdens een l’Avventura avond met de voorstelling ‘Taboo Boo and The Forbidden Lemon Fruits’, een dansvoorstelling over relaties en seksualiteit. Dit maal zet Virtanen met de voorstelling ’99 Lashes and Six Months in a Can’ een spannende en sfeervolle dansvoorstelling neer te zetten. Want sfeer neerzetten, dat is waar Virtanen goed in is. ...

Administrator 2009-10-09T10:45:00+01:00 2009-10-09T10:45:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3510

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (4) / open doekje (1) /applaus (1) /beleefd applausje (1) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Ivy Harkes Hoofdgast tijdens de Dansweek Tilburg is choreograaf Dylan Newcomb. Hij is aanwezig als choreograaf, danser en coach en is te zien met de voorstellingen ‘Burn’, ‘This’ en ‘Waterdans 256’. In de solovoorstelling ‘Burn’ is Newcomb zowel uitvoerend danser als choreograaf als componist. Een boeiende en broeierige voorstelling over één van de vier elementen. Newcomb, geboren in Boston, studeerde zowel dans- als muziekcompositie in New York en in de periode 1992 - 1999 danste hij bij het Nederlands Dans Theater. De laatste 10 jaar is hij verbonden aan Korzo Producties als choreograaf. In 2004 startte Newcomb met het vierluik: ‘Writing on the Walls’ waarbij hij onderzoek doet naar de vier elementen. De vier voorstellingen die hieruit voort zijn gekomen zijn: ‘Wish’ (Lucht, 2004), ‘Flow’ (Water, 2004), ‘Burn’ (Vuur, 2006) en ‘This’ (Aarde, 2008). ...

Administrator 2009-10-07T11:08:00+01:00 2009-10-07T11:08:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3515

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (4) /applaus (2) /beleefd applausje (3) / geen applaus (5) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Winfried van Wijnen Het was zover, na eerder in de week te zijn afgelast wegens ziekte, stond donderdagavond Maatschappij Discordia eindelijk op de planken met hun nieuwe productie ‘1/verwikkelingen’. Een experimentele voorstelling die lijkt te reflecteren op de aard van betekenisgeving en realiteit. Tenminste, dat mag je hopen want wat dit stuk wel duidelijk weet te maken is hoe versteld je kunt staan van je eigen verveling. De zaaldeur sluit en de acteurs beginnen tegen elkaar aan te mompelen terwijl Hey Joe door de luidsprekers schalt. Er worden handelingen verricht vanuit het niets. Maatschappij Discordia lijkt moeite te doen de toeschouwer geen enkel aanknopingspunt te geven, los van de tientallen touwtjes die aan het plafond hangen. In het persbericht worden citaten gegeven uit Hamlet en een gedicht van Mayakovski als contekst voor hun improvisaties. Het is aan het publiek de talloze losse handelingen eenduidigheid toe te kennen. Maar na twee uur verwarring, wie kan het nog wat schelen? Het is simpelweg de veelvuldigheid van halfslachtige gedachten en schijnbaar willekeurige handelingen die het tot een onmogelijke taak maken. ...

Administrator 2009-10-06T11:01:00+01:00 2009-10-06T11:01:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3514

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (6) / open doekje (2) /applaus (2) /beleefd applausje (1) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Ivy Harkes De voorstelling ‘Nude’ is een coproductie van Panama Pictures en Danshuis Station Zuid en is afgelopen week in première gegaan tijdens Dansweek Tilburg. Choreografe Pia Meuthen heeft met deze voorstelling disciplines als dans, spel, tekst, (live) muziek en decor feilloos met elkaar verbonden, waardoor het verhaal van de voorstelling duidelijk naar voren komt. Choreografe Pia Meuthen is sinds 2002 artistiek leider van Panama Pictures en voor de periode van 2009 tot en met 2012 verbonden als gastchoreografe aan Danshuis Station Zuid in Tilburg. Meuthen volgde haar dansopleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten en de Fontys Dansacademie in Tilburg. Als inspiratie voor haar werk gebruikt Meuthen literatuur en film als bronnen. Voor de voorstelling ‘Nude’ heeft Pia Meuthen zich laten inspireren door het boek ‘Tussen een persoon’ van Esther Gerritsen. Hierin besluit een vrouw haar geliefde op te sluiten op zolder op de dag van hun verhuizing. Hij is klaar om verder te gaan met hun leven, zij niet. Ze weigert mee te gaan in het verhaal van haar partner en zet de tijd stil. ...

Administrator 2009-10-05T10:57:00+01:00 2009-10-05T10:57:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3513

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (1) / open doekje (4) /applaus (5) /beleefd applausje (1) / geen applaus (4) of gooien met rotte tomaten (2) Recensie door Mark Duijnstee Soms zie je een voorstelling die bijna perfect is. Zo'n voorstelling is 'Dido and Aeneas' van Purcell door De Nederlandse Opera. En ook dat kan gelukkig weer eens gezegd worden. 'Dido and Aeneas' is de enige opera van Henry Purcell (1659 - 1695) en ging in première in 1689 op een meisjeskostschool in Chelsea. De Nederlandse Opera brengt een productie uit Wenen van 2006, die ook al eerder in Parijs ging. Regisseur is Deborah Warner (Oxford, 1959), die lange tijd als de vrouwelijke topregisseur van Engeland gold. Haar ensceneringen zijn vaak braaf en zonder interpretatie, soms theatraal vlak en met veel overdreven-aandoenlijke bewegingen. En juist deze aanpak pakt in haar 'Dido and Aeneas' goed uit. In de proloog begint het niet erg sterk De Ierse actrice Fiona Shaw - vriendin van Deborah Warner - draagt hierin het gedicht "Echo and Narcissus" uit 'Tales from Ovid' van Ted Hughes voor, vooruitlopend op het echokoor en de echodans van de tweede akte. Het is een copy / paste uit haar solovoordracht 'Readings' van het Holland Festival 2007, toen Shaw in de Amsterdamse Stadsschouwburg ook dit tekstfragment declameerde en net als nu in spijkerbroek "butch" over het toneel denderde. Het is niet echt passend in de opera en Shaw is dan ook slechts bij de eerste twee van de acht uitverkochte voorstellingen aanwezig. ...

Administrator 2009-10-02T10:12:00+01:00 2009-10-02T10:12:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3509

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (0) / open doekje (1) /applaus (9) /beleefd applausje (2) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (3) Recensie door Cisly Burcksen In 2007 stond ze in de finale van het Leids Cabaret Festival, maar echt bekend werd ze door haar column ‘Taal voor de mensen’ en haar boek ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’. Nadat ze deel uitmaakte van cabaretduo Rots en als standupper werkte bij Comedytrain, tourt Paulien Cornelisse nu met (alweer de reprise van) haar eerste avondvullende voorstelling ‘Dagbraken’: een associatief programma waarin de taalgrappen een theatrale dimensie krijgen. Soms vindt ze zichzelf erg zielig. Bijvoorbeeld wanneer haar telefoon zoek is, omdat er toch niemand belt. Wanneer ze haar eigen telefoon belt om erachter te komen waar hij is, is er even die gedachte ‘Ha, ik word gebeld!’ De drang om op te nemen wordt direct gevolgd door het besef dat ze zelf de beller is. Met dit soort zelfspot doet Paulien Cornelisse denken aan een jonge Brigitte Kaandorp. Als ze dan ook nog haar viool als gitaar gebruikt, doemt helemaal het beeld van Kaandorp met haar ukelele op. Dankzij de columns in onder andere NRC.Next en natuurlijk haar veelverkochte boekje, zijn komische observaties over taalgebruik Pauliens handelsmerk. Ook in haar eerste avondvullende cabaretvoorstelling komen veelvuldig taalanekdotes voorbij. Een deel daarvan is ook letterlijk in haar boekje terug te vinden. Wat voegt het toe om dit op een podium te vertellen? Het publiek kan meteen zien (en horen) hoe iemand ‘ja’ zegt terwijl hij inademt, of wie er precies worden bedoeld met ‘bepaalde mensen’. En hoe stom het is als je die aanhalingstekens met je vingers plaatst. Ook is Cornelisse een ster in het imiteren van bijvoorbeeld corpsmeisjes, die er natuurlijk een heel eigen taalgebruik op na houden. De terloopse humor uit de columns zet zich voort op het toneel. Maar weet Cornelisse de frisheid uit haar columns ook in te zetten voor vernieuwend theater? ...

Administrator 2009-10-01T08:00:00+01:00 2009-10-01T08:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3508

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (14) / open doekje (5) /applaus (5) /beleefd applausje (1) / geen applaus (6) of gooien met rotte tomaten (1). Recensie door Marie-Paule Fritschy “Ik kijk om me heen en ik zie die Londense meisjes gillen.” Zelf gilt actrice Roosmarijn Luyten, die in ‘HELP’ megafan Nancy speelt, ook wat af. In het begin is Luytens gegil moeilijk te plaatsen, lang niet elke achtplusser in de zaal snapt dat ze een hysterische fan uitbeeldt. Ook de bandleden worden met argusogen bekeken: wie zijn deze macho’s en waarom schreeuwen ze zo over een snoertje? De stemming komt er in als de band zijn eerste song inzet: ‘Twist and Shout’. Het publiek ontpopt zich, in de nieuwe hitvoorstelling van theatergroep Max., tot ware Beatlesfans. Max. heeft het getroffen met de muzikanten die, net als ‘The Beatles’, goed op elkaar zijn ingespeeld. Kaspar Schellingerhout, Viktor Griffioen en Erik van der Horst spelen al sinds 2007 samen in ‘The Sadists’, één van ‘De Nieuwkomers’ van muziektheatergezelschap Orkater. Aan Schellingerhout de eer om in ‘HELP’ John te spelen, de eigenzinnige, soms zelfs onhandelbare, schrijver/zanger/gitarist van de band. Halverwege de voorstelling komt de moeder van John om bij een verkeersongeval. Vanaf dat moment verliest hij zich in drank en drugs, verslavingen die hem kwellen met visioenen van zijn overleden moeder. ...

Administrator 2009-09-30T08:00:00+01:00 2009-09-30T08:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3507

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (2) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (1) of gooien met rotte tomaten (9) Recensie door Celia Noordegraaf De structuur van Ibsen 3 is een vondst. Drie acteurs spelen het eerste bedrijf van drie verschillende toneelstukken van Henrik Ibsen plus de laatste drie minuten van elk stuk. De drie vrouwen uit ‘Een poppenhuis’, ‘De vrouw van de zee’, en ‘Hedda Gabler’ zijn elk gevangen in een liefdeloos huwelijk en gaan gebukt onder de last van een geheim. Het is boeiend te zien hoe zeer Ibsen’s stukken overeenkomen in thematiek, opzet en ontwikkeling. Regisseur Lucas Vandervost die zelf meespeelt, heeft gekozen voor een uitermate ingehouden, onderkoelde acteerstijl waardoor Ibsen’s realisme behoorlijk wordt geabstraheerd. Echt aangrijpend wordt het drama daardoor niet. De overeenkomsten tussen de drie toneelstukken zijn zeer opvallend. Een jonge, ogenschijnlijk gelukkige vrouw wordt bezocht door een oude kennis van vroeger. In de gesprekken die volgen worden geleidelijk aan de contouren van een groot geheim duidelijk. Het geluk blijkt op een zeer smalle basis te berusten. “Ik ben zo gelukkig”, roept Nora uit ‘Een poppenhuis’ herhaaldelijk uit. In werkelijkheid hangt haar geluk aan een zijden draadje. Haar man weet niet wie zij werkelijk is, ze speelt een rol en is doodsbang door de mand te vallen. Ook Ellida uit ‘De vrouw van de zee’ heeft het een en ander te verbergen en bevindt zich als tweede vrouw van .. in een lastige situatie. Zij stort haar hart uit bij een ooit afgewezen minnaar die weer is opgedoken. Hedda Gabler tenslotte is de meest complexe van de drie. In haar geval is alleen het eerste bedrijf niet voldoende om de nuances van haar karakter ten volle neer te zetten. Dit deel is dan ook het minst geslaagd van het drieluik. De toeschouwer moet het hier hebben van eerder geziene uitvoeringen om de essentie van wat er speelt te kunnen begrijpen. ...

Administrator 2009-09-29T14:11:00+01:00 2009-09-29T14:11:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3506

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (5) / open doekje (0) /applaus (0) /beleefd applausje (3) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Mark Duijnstee Nederlandse componisten zijn niet bepaald befaamd als het gaat om het componeren van opera’s. Vaak worden ze aangespoord door een bepaald idee, concept of gevoel in plaats van door een boeiend verhaal. De premières worden aangekondigd met veel tamtam, de productie loopt een aantal keren en wordt – voordat het een stille dood sterft – wellicht nog een tweede keer opgevoerd. Zo’n herneming is de revisie van ‘After Life’ uit 2006 van de Nederlandse componist Michel van der Aa (1970) bij De Nederlandse Opera. De opera is gemodelleerd naar de gelijknamige film van de Japanner Hirokazu Kore-Eda. Van der Aa schreef het libretto zelf en het idee c.q. concept c.q. gevoel is hier “herinnering”. Het gegeven doet denken aan de opera ‘The Refuge’ van de componist Christopher Theofanidis, één van de meest ambitieuze, grootschalige en pakkende opera’s van de afgelopen jaren, waarin immigranten hun herinneringen vertellen. ‘After Life’ beschrijft zeven dagen in een week op een tussenstation tussen leven en dood met terugblikken naar het verleden en nieuwe ontwikkelingen in het heden. De herinneringen die op video getoond worden zijn intiem, persoonlijk, krachtig en aangrijpend, maar het probleem met ‘After Life’ was dat aan de verhalen geen expressie wordt geboden door de muziek. ...

Administrator 2009-09-25T08:05:00+01:00 2009-09-25T08:05:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3502

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (7) / open doekje (7) /applaus (5) /beleefd applausje (5) / geen applaus (2) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Ivy Harkes Een sympathieke jongeman, Pavlos Kountouriotis, geeft een lezing over manipulatie van oorlogsfoto’s in de media. Een interessante, amusante, maar enigszins bizarre lezing die uitmondt in een onverwacht aanstootgevend slot. De Britse Pavlos Kountouriotis is een performer, choreograaf en een performing theoreticus. Naast het maken van choreografieën en performances, schrijft hij veel over dans, geweld en pornografie en werkt hij als lector onder andere aan de universiteit van Chester. Kountouriotis is gefascineerd door geweld en het feit dat de mensheid gefascineerd is door geweld intrigeert hem. De voorstelling ‘Regarding the Pain of Others’ is een ‘performance lecture’, gegeven door Kountouriotis zelf. De lezing is gebaseerd op het gelijknamige boek van Susan Sontag uit 2003 over de manipulatie van oorlogsfoto’s in de media. Tijdens de voorstelling neemt Kountouriotis vooral het vak van performing lectors op de hak. De hele voorstelling bestaat uit verwijzingen naar bekende lectors: het filmen van zijn optreden en vertraagd afspelen op een scherm op het podium, het naakt performen, het op de grond gooien van de foto’s en het beginnen met een scène uit een fictieve eerdere voorstelling van Kountouriotis. Gedurende zijn optreden vertelt hij het document van de oorlogsfoto’s en tegelijkertijd maakt hij een nieuw document op het podium. Zo laat hij een laserpen ronddraaien op een kookwekker en pint hij, bij iedere foto die hij laat zien, een labeltje op de wand waar de laser op dat moment is. ...

Administrator 2009-09-25T08:00:00+01:00 2009-09-25T08:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3503

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (3) / open doekje (7) /applaus (4) /beleefd applausje (3) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (4) Recensie door Judith Blankenberg Afgelopen weekend ging de voorstelling ‘You are here’ van het Belgisch-Noorse gezelschap deepblue in Nederlandse première. In de Krijn Boon Studio van de Rotterdamse Schouwburg toont het gezelschap een performance waarin de acteurs, ondanks hun voortdurende aanwezigheid, het afleggen tegen de ruimte. ‘You are here’ toont vele mogelijke ruimtes en biedt de toeschouwer de mogelijkheid zijn eigen voorstelling te maken. Vriendelijk glimlachend helpen de acteurs daar hooguit een beetje bij. Bij binnenkomst hangt een rood draadje dat de toeschouwers scheidt van het speelvlak en opmerkelijk genoeg ook van de tribune. De twee acteurs, Heine Avdal en Mette Edvardsen, wikkelen de blauwe stoelen om met hetzelfde rode draad. Op het speelvlak liggen witte A4’tjes in een rasterpatroon. Eén voor één worden de papiertjes weggehaald door de acteurs, zodat een looppad ontstaat. Zodra er meerdere mogelijkheden zijn om te lopen, breekt Avdal de rode draad doormidden en worden de toeschouwers uitgenodigd via de looppaden naar de tribune te lopen. ...

Administrator 2009-09-25T08:00:00+01:00 2009-09-25T08:00:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3501

Stem ook! Theaterliefhebbers geven deze voorstelling een: staande ovatie (2) / open doekje (3) /applaus (2) /beleefd applausje (7) / geen applaus (3) of gooien met rotte tomaten (5) Recensie door Ivy Harkes Dicht op het speelvlak staan de stoelen waar het publiek plaats moet nemen, vlak voor de tafel waar de Braziliaanse choreografe Micheline Torres haar performance uit zal voeren. Gedurende de voorstelling blijft de zaal fel verlicht. Het publiek krijgt niet de kans om iets van Torres optreden te missen en Torres krijgt alle gelegenheid om het publiek te bekijken. Dit dicht op het publiek spelen van Torres, bepaald mede dat ‘Carne´ een indringende en beklemmende ervaring is voor het publiek. De voorstelling ‘Carne’ van Micheline Torres wordt op het Tilburgse Incubate festival gepresenteerd als onderdeel van het Nitsch-programma. Kunstenaar Hermann Nitsch, die bekend staat om zijn bloederige performances, is dit jaar hoofdgast op het festival. De omstreden Oostenrijkse kunstenaar zorgde in de jaren zestig voor opschudding met zijn performances waarbij hij dode dieren opensneed en naakte mensen besmeurde met bloed en ingewanden. Anno 2009 doet hij dat nog steeds en wederom waren er enkele protesten tegen zijn werk. De voorstelling van Torres gaat ook over vlees. Vlees uit de supermarkt, maar ook het vlees van haar eigen lichaam. Gelukkig komt er bij Torres geen bloed aan te pas. Hoewel ‘Carne’ af en toe behoorlijk confronterend is, blijft het binnen de grenzen. ...

Administrator 2009-04-22T20:23:00+01:00 2009-04-22T20:23:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3285

Visit TheaterVrienden

Administrator 2009-04-22T20:21:00+01:00 2009-04-22T20:21:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3284

Administrator 2009-04-22T17:43:00+01:00 2009-04-22T17:43:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.3283

Bestuur Bas Steenstra Frank Abspoel Kees Scholten E-mail Hoofdredactie Gigi Schuiten E-mail T: 020-6760508 Redactie Nederland Judith Blankenberg Cisly Burcksen Mark Duijnstee Marie-Paule Fritschy Ronald Glasberg Ivy Harkes Maaike Glerum Bart Krull Celia Noordergraaf Annelies Omvlee Marco Rochette Janneke Robers Marjolein Wegman E-mail Vacature Redactie België Mayke Klomp Ronald Glasberg Justin Waerts E-mail Vacature Redactie Duitsland Monique Masius E-mail Vacature Redactie TC Theater TV Gigi Schuiten Hoofdredactie, camera en montage Gert-Jan Stam Camera en presentatie Nico Haasbroek adviseur, presentatie speciale projecten E-mail Vacature Eindredactie Vacature Webdesign CultuurStudio Persberichten De redactie krijgt persberichten, nieuwtjes en wetenswaardigheden bij voorkeur digitaal aangeleverd. Stuur je tekstbestanden, bijvoorkeur voorzien van beeldmateriaal per e-mail Redactieadres Stichting TheaterCentraal.nl Oranje Nassaulaan 63 1075 AL Amsterdam T: 020-6760508 E-mail Auteursrecht © TheaterCentraal.nl. Alle auteursrechten en databankrechten ten aanzien van de inhoud van deze uitgave worden uitdrukkelijk voorbehouden. Deze rechten berusten bij TheaterCentraal.nl, c.q. de desbetreffende makers. Voor het overnemen, opslaan en verspreiden van (delen van) de inhoud en gebruik van de vormgeving, op welke wijze dan ook, dient u in beginsel vooraf schriftelijke toestemming te hebben verkregen van de uitgever, behoudens beperkingen bij de wet gesteld. TheaterCentraal.nl spoort schending van haar auteursrecht actief op en neemt waar nodig jurdische stappen. Theatermakers en gezelschappen Het is theatermakers en gezelschappen toegestaan artikelen over hun eigen voorstellingen c.q. gezelschap over te nemen op hun eigen website, mits daarbij de bron en een link naar bron worden vermeld. Theaters en festivals Het is theaters en festivals toegestaan artikelen van TheaterCentraal.nl uit te printen en te gebruiken als promotiemateriaal op hun aankondigings- en of persborden. Het is niet toegestaan artikelen door te publiceren in andere media zonder schriftelijke toestemming van de uitgever. Disclaimer De uitgever besteedt veel aandacht aan de actualiteit en betrouwbaarheid van de informatie, welke ook gedeeltelijk van derden wordt verkregen, op de internetsite. De uitgever kan niet verantwoordelijk en/of aansprakelijk worden gesteld voor eventuele fouten, omissies, snelheid en onvolkomenheden in de verstrekte informatie.

Administrator 2008-05-05T16:33:00+01:00 2008-05-05T16:33:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.2961

Administrator 2008-05-05T16:31:00+01:00 2008-05-05T16:31:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.2965

Administrator 2008-05-05T16:29:00+01:00 2008-05-05T16:29:00+01:00 tag:theatercentraalnl,2010:TheaterCentraalnl.2960

Administrator